"dinadaan" poems - Hello Poetry

Hindi ko alam kung ano ang aking gagawin. Pilit ko pa rin iniisip na meron kang gusto sa akin. Ewan ko ba kung bakit ako nag gaganito. Dahil sa aking nararamdaman ako'y litong-lito. Ano pa ba ang aking dapat gawin para masabi Itong lihim na pagtingin ko kung may pagkakataon ikaw ay aking makatabi Hindi mo ba alam na ang aking puso tumitibok para lang sayo. Kaya ngayon ako'y nanghihina ng loob kung patuloy kang lumalayo. Dinadaan ko na lang ito sa tula para mabasa mo Kahit mabasa mo ito huwag kang titigil maging kaibigan ko Sana'y rin ako maging masaya at malungkot sa piling mo Kaya sana huwag kang makakalimot sa babae na ito.

0

Apr 1, 2017

Apr 1, 2017 at 6:53 AM UTC

angelica-sophia-eleazar

Hindi Ko Maamin, Torpe Nga Pala Ako.

Hindi ko alam kung ano ang aking gagawin. Pilit ko pa rin iniisip na meron kang gusto sa akin. Ewan ko ba kung bakit ako nag gaganito. Dahil sa aking nararamdaman ako'y litong-lito. Ano pa ba ang aking dapat gawin para masabi Itong lihim na pagtingin ko kung may pagkakataon ikaw ay aking makatabi Hindi mo ba alam na ang aking puso tumitibok para lang sayo. Kaya ngayon ako'y nanghihina ng loob kung patuloy kang lumalayo. Dinadaan ko na lang ito sa tula para mabasa mo Kahit mabasa mo ito huwag kang titigil maging kaibigan ko Sana'y rin ako maging masaya at malungkot sa piling mo Kaya sana huwag kang makakalimot sa babae na ito.

12

Wala ba akong karapatan mapagod? Rinig na rinig ko ang hiyaw ng aking kaluluwa HIGA KA, HIGA KA, HIGA PIKIT KA, PIKIT KA, PIKIT IDLIP KA MUNA, KAIBIGAN Gustong-gusto ko, pero hindi pwede Dinadaan ko na lang sa tula ang kapaguran ko Dinadaan ko na lang sa tula ang sakit Dinadaan na lang sa biro at libog Sa halakhak at ngiti Sa mga sigawan at kwentuhan Sa kalungkutan at panloloko sa sarili Ito'y ang aking araw-araw HIGA KA, HIGA KA, HIGA PIKIT KA, PIKIT KA, PIKIT IDLIP KA MUNA, KAIBIGAN Kay sarap isipin Kay sakit marinig Pero sana'y makahiga, pikit, at idlip rin At kahit minsan sana'y Maramdaman ko ulit Ang tunay na kapayapaan

0

Sep 18, 2018

Sep 18, 2018 at 10:53 AM UTC

the-consonance-in-dissonance

Kapaguran

Wala ba akong karapatan mapagod? Rinig na rinig ko ang hiyaw ng aking kaluluwa HIGA KA, HIGA KA, HIGA PIKIT KA, PIKIT KA, PIKIT IDLIP KA MUNA, KAIBIGAN Gustong-gusto ko, pero hindi pwede Dinadaan ko na lang sa tula ang kapaguran ko Dinadaan ko na lang sa tula ang sakit Dinadaan na lang sa biro at libog Sa halakhak at ngiti Sa mga sigawan at kwentuhan Sa kalungkutan at panloloko sa sarili Ito'y ang aking araw-araw HIGA KA, HIGA KA, HIGA PIKIT KA, PIKIT KA, PIKIT IDLIP KA MUNA, KAIBIGAN Kay sarap isipin Kay sakit marinig Pero sana'y makahiga, pikit, at idlip rin At kahit minsan sana'y Maramdaman ko ulit Ang tunay na kapayapaan

22

naaalala ko pa no'n diretso sa tindahan ng turon pagkatapos ng ating klase kwentuhan hanggang matapos ang hapon 'pag madilim na ang kalye sinasabayan ka sa pag-uwi mapalayo man sa'king bahay kahit galit na naman si nanay agad kang tinatawagan paglapat ng likod sa higaan dinadaan pa sa assignments marinig ko lamang ang iyong boses gumigising ng maaga kahit lunes ay ganado't handa makita lang ang iyong mukha. ilang taon pa ay inamin ko na. hindi ko alam kung bakit masakit maging kaibigan lang kahit sa pagkakaibigan naman nag-umpisa ang lahat... pero ayos lang basta ikaw maghahangad pero maghihintay ayos lang basta para sa'yo masasaktan pero 'di sususuko pasasaan ba at baka doon din tayo mapunta pero kung talagang hindi 'di pa rin aalis sa'yong tabi basta ikaw...

0

Oct 27, 2018

Oct 27, 2018 at 5:30 AM UTC

SebastienAngelo

BASTA IKAW (UNANG KABANATA)

naaalala ko pa no'n diretso sa tindahan ng turon pagkatapos ng ating klase kwentuhan hanggang matapos ang hapon 'pag madilim na ang kalye sinasabayan ka sa pag-uwi mapalayo man sa'king bahay kahit galit na naman si nanay agad kang tinatawagan paglapat ng likod sa higaan dinadaan pa sa assignments marinig ko lamang ang iyong boses gumigising ng maaga kahit lunes ay ganado't handa makita lang ang iyong mukha. ilang taon pa ay inamin ko na. hindi ko alam kung bakit masakit maging kaibigan lang kahit sa pagkakaibigan naman nag-umpisa ang lahat... pero ayos lang basta ikaw maghahangad pero maghihintay ayos lang basta para sa'yo masasaktan pero 'di sususuko pasasaan ba at baka doon din tayo mapunta pero kung talagang hindi 'di pa rin aalis sa'yong tabi basta ikaw...

29

ni Reagan A. Latumbo Hindi man ako biniyayaan ng karangyaan, O nakakain ng masasarap na pagkain sa hapag-kainan, O nakabili at nakasuot ng magagarang kasuotan, Kuntento naman ako sa lahat noong panahon ng aking kabataan. Mahirap man ang buhay na aking pinagdaanan, Milya man ang nilalakad ko noon marating lang ang paaralan, Ipinagpatuloy ko pa rin ang pag-abot ng aking pangarap kahit na nasaktan, Tiniis ko ang lahat dahil Siya ay nariyan. Kahit na pandinig ko ay unti-unti na ngayong nawawala sa akin, Nariyan pa rin si Ama at ako ay hindi Niya pinababayaan. Kaya kahit ako man ay may kapansanan, Naibabahagi ko pa rin ang aking talento at kaalaman. Sa mundong aking pinapasukan, Sa trabahong aking iniingatan, Kahit bingi man ay marami pa rin akong natutulungan. Mga baguhang empleyado ay aking tinuturuan. May kapansanan ka man o wala, Ang pagtulong ay hindi dinadaan sa usap-usapan. Ito ay kusang ginagawa at pinaninindigan, Maraming tao ang lubos na masisiyahan kung tulong mo ay hindi ipinagkakait sa kanilang harapan. Bingi ka man o bulag o kulang ka man ng kamay o paa, May sakit ka man sa puso o namanang karamdaman o wala, Kapag tulong ang hinihingi, 'wag kang mag-aatubiling ipagkait ito sa iba, Dahil sa bandang huli, ang iyong kabutihan ay masusuklian Niya.

0

Aug 14, 2017

Aug 14, 2017 at 1:20 PM UTC

eugene

Kapansanan Ay Hindi Hadlang

ni Reagan A. Latumbo Hindi man ako biniyayaan ng karangyaan, O nakakain ng masasarap na pagkain sa hapag-kainan, O nakabili at nakasuot ng magagarang kasuotan, Kuntento naman ako sa lahat noong panahon ng aking kabataan. Mahirap man ang buhay na aking pinagdaanan, Milya man ang nilalakad ko noon marating lang ang paaralan, Ipinagpatuloy ko pa rin ang pag-abot ng aking pangarap kahit na nasaktan, Tiniis ko ang lahat dahil Siya ay nariyan. Kahit na pandinig ko ay unti-unti na ngayong nawawala sa akin, Nariyan pa rin si Ama at ako ay hindi Niya pinababayaan. Kaya kahit ako man ay may kapansanan, Naibabahagi ko pa rin ang aking talento at kaalaman. Sa mundong aking pinapasukan, Sa trabahong aking iniingatan, Kahit bingi man ay marami pa rin akong natutulungan. Mga baguhang empleyado ay aking tinuturuan. May kapansanan ka man o wala, Ang pagtulong ay hindi dinadaan sa usap-usapan. Ito ay kusang ginagawa at pinaninindigan, Maraming tao ang lubos na masisiyahan kung tulong mo ay hindi ipinagkakait sa kanilang harapan. Bingi ka man o bulag o kulang ka man ng kamay o paa, May sakit ka man sa puso o namanang karamdaman o wala, Kapag tulong ang hinihingi, 'wag kang mag-aatubiling ipagkait ito sa iba, Dahil sa bandang huli, ang iyong kabutihan ay masusuklian Niya.

25

AKO’Y NAKA TINGIN SA LANGIT SA ITAAS NG BUBONG NAMING PAGKANIPIS NIPIS. TINATANAW KO ANG MGA PUTING HUGIS BULAK NA PAPALAPIT SA ISA’T ISA AT SAKA DUMIDIKIT. KAPAREHO NG MIGHTY BOND NA DINIKIT KO SA SIRA SIRA KONG SAPATOS, KAPAREHO NG KULANGOT NA PINAHID KO SA PADER NG ROOM NAMIN. KASING LAGKIT NG TINGIN MO SA TAONG WALA NAMAN GUSTO SAYO. PARA KA TALAGANG ULAP, KASING GANDA MO ANG ULAP. NAKAKA SILAW SA SOBRANG GANDA. MASAKIT PERO MASAYA. MARAMING TAO ANG DINADAAN KA LANG, YUNG IBA TUMITINGIN AT SABAY AALIS. PERO AKO ANDITO PARIN AKO SA ITAAS NG BUBONG, KAHIT TIRIK NA TIRIK ANG ARAW. KAHIT MATUYUAN AKO NG PAWIS, KAHIT MABASA AKO NG ULAN, ANDITO PARIN AKO. TINITINGNAN KA SA MALAYO. KAYA KAPAG UMUULAN, MINSAN GUSTO KONG KUMANTA NG “PAIN, PAIN GO AWAY COME AGAIN ANOTHER DAY.” DAHIL AKO, AKO ANG UNANG MASASAKTAN KAPAG UMIIYAK KA. DAHIL SABI KO NGA KANINA UMARAW MAN O UMULAN ANDITO PARIN AKO SA ITAAS NG BUBONG TINITINGNAN KA AT HANDANG SALUHIN LAHAT NG IYAK NA GUSTO **** IBUNTONG SA ISANG TAO. TANGA PAKINGGAN DIBA? SABI NILA SAKIN BAKIT KO DAW HAHAYAANG MAGKASAKIT AKO DAHIL SA ULAN, BAKIT KO DAW HAHAYAANG TUMAGAKTAK ANG PAWIS KO SA GITNA NG NAGTITIRIK NA ARAW KUNG PWEDE NAMAN DAW AKO PUMAYONG. OO NGA TAMA SILA. NAPAKA TANGA KO. DAHIL MAS GUGUSTUHIN KO PANG MABASA NG ULAN, AT MATUSTA DAHIL SA ARAW KESA HINDI KITA MAKITA. ULAP. KAHIT SAAN NAKIKITA KITA. IKAW? NAPAPANSIN MO KAYA AKO.

0

Feb 14, 2017

Feb 14, 2017 at 11:25 PM UTC

ivy-morilla

Ulap

AKO’Y NAKA TINGIN SA LANGIT SA ITAAS NG BUBONG NAMING PAGKANIPIS NIPIS. TINATANAW KO ANG MGA PUTING HUGIS BULAK NA PAPALAPIT SA ISA’T ISA AT SAKA DUMIDIKIT. KAPAREHO NG MIGHTY BOND NA DINIKIT KO SA SIRA SIRA KONG SAPATOS, KAPAREHO NG KULANGOT NA PINAHID KO SA PADER NG ROOM NAMIN. KASING LAGKIT NG TINGIN MO SA TAONG WALA NAMAN GUSTO SAYO. PARA KA TALAGANG ULAP, KASING GANDA MO ANG ULAP. NAKAKA SILAW SA SOBRANG GANDA. MASAKIT PERO MASAYA. MARAMING TAO ANG DINADAAN KA LANG, YUNG IBA TUMITINGIN AT SABAY AALIS. PERO AKO ANDITO PARIN AKO SA ITAAS NG BUBONG, KAHIT TIRIK NA TIRIK ANG ARAW. KAHIT MATUYUAN AKO NG PAWIS, KAHIT MABASA AKO NG ULAN, ANDITO PARIN AKO. TINITINGNAN KA SA MALAYO. KAYA KAPAG UMUULAN, MINSAN GUSTO KONG KUMANTA NG “PAIN, PAIN GO AWAY COME AGAIN ANOTHER DAY.” DAHIL AKO, AKO ANG UNANG MASASAKTAN KAPAG UMIIYAK KA. DAHIL SABI KO NGA KANINA UMARAW MAN O UMULAN ANDITO PARIN AKO SA ITAAS NG BUBONG TINITINGNAN KA AT HANDANG SALUHIN LAHAT NG IYAK NA GUSTO **** IBUNTONG SA ISANG TAO. TANGA PAKINGGAN DIBA? SABI NILA SAKIN BAKIT KO DAW HAHAYAANG MAGKASAKIT AKO DAHIL SA ULAN, BAKIT KO DAW HAHAYAANG TUMAGAKTAK ANG PAWIS KO SA GITNA NG NAGTITIRIK NA ARAW KUNG PWEDE NAMAN DAW AKO PUMAYONG. OO NGA TAMA SILA. NAPAKA TANGA KO. DAHIL MAS GUGUSTUHIN KO PANG MABASA NG ULAN, AT MATUSTA DAHIL SA ARAW KESA HINDI KITA MAKITA. ULAP. KAHIT SAAN NAKIKITA KITA. IKAW? NAPAPANSIN MO KAYA AKO.

35

Tahimik at tila nawalan na ng ganang huminga ang mundo Nakasarado ang mga labing to pero alam kong punong puno ng mga sigaw ng mga hagulgol ng mga mura na pinipilit na hindi makawala Dahil alam ko na kahit ang boses ay maubos hanggang sa tuluyan nang mapaos Hindi mo pa rin pakikinggan Dinadaan nalang ang mga sakit na naipon sa pagsulat sa basang pahinang pinipilit mang pagtagpiin ay tuluyan nang napupunit Gawa ng mga luhang kumakawala sa mga matang bulag Marahang pinapahid dahil sa namamagang pisngi Katulad ng pag-iibigan natin Sa pahinang ito Tuluyan nang nawasak at paunti unti nang naglalaho Nabura na ang tinta at naging malabo na ang mga salitang Mahal na mahal kita Ipipikit nalang ang mga mata para tumigil na Kasabay ang paghaplos sa nanlalamig na espasyo Sa bandang kaliwa ng ating kama Dito dating nakahimlay ang isang nilalang na nagbigay halaga sa kalawakan Ang nagparamdam ng tunay na kahulugan ng buhay at pagmamahal Pinapaniwalang ang pag-iibigan ay tunay at magtatagal Pero mahal Bakit ang mga halik ay napalitan ng mga mura Ang mga yakap ay napalitan ng mga sampal At ang mga matamis na ngiti ay napalitan na ng matalim na mata Nasaan na ang pinangakong walang hanggan? Alam ko kung gaano kasakit ang mawalan Alam ko kung paano mawasak ang mundo ng isang iniwan Pero alam mo ba kung ano yung pinakamasakit? Magkatabi tayo at magkadikit ang mga balikat Walang matitirang espasyo sa gitna dahil sa liit ng higaan Pero hindi ko maramdaman na nariyan ka Mali.. Alam kong andiyan ka pero alam ko rin na ang pagmamahal mo ay naglaho na Sabi nila masakit makita ang mahal **** may kasamang iba o hanggang kaibigan lang ang tingin niya o wala na siyang ibang nabanggit kundi ang isang taong ayaw sa kanya Putang ina Hindi nila alam na mas masakit ang nararamdaman ng isang tangang katulad ko Na pinipilit pinapaniwala ang sariling mahal mo pa ako Mas masakit yun Mahal hindi mo ba nakikita ang mga mapuputlang labi na minsan mo nang nahagkan? Hindi mo ba naririnig ang mga hikbi na pinipilit kong itago pero hinihila pa rin palabas ng pighati? Hindi mo ba nararamdaman kung gaano kita kamahal, kung gaano ako kahangal? Gusto ko lang naman pakinggan mo ako Gusto kong malaman mo na ayoko na Na kahit ayoko na ay ayoko pa Ayoko pang bumitaw Dahil natatakot akong maligaw Sa paniniwalang ang iyong palad ang gabay sa mundo kong minsan nang naging bughaw Ayoko pang mawalay sayo Ayoko pang ako’y iwan mo Tawagin mo na akong tanga, gaga, boba Pero Mahal kita Pero Ayoko na Ayoko na sana Sana pigilan mo ako sa pagtangka kong pagbitaw Pigilan mo sa pagsulat muli sa mga basang pahina dahil huli na to Halikan ang mga nakasaradong labi nang mapalitan ang mga mura ng mahal Mahal kita Oo na hanggang sa huli Kahit matagal nang sinasabi ng mga mata, labi at puso ko At nakasulat sa huling basang pahina na ito Na Ayoko pa, mahal ayoko na.

0

Jan 26, 2018

Jan 26, 2018 at 10:07 AM UTC

QueenofMartyrs

Huling Basang Pahina

Tahimik at tila nawalan na ng ganang huminga ang mundo Nakasarado ang mga labing to pero alam kong punong puno ng mga sigaw ng mga hagulgol ng mga mura na pinipilit na hindi makawala Dahil alam ko na kahit ang boses ay maubos hanggang sa tuluyan nang mapaos Hindi mo pa rin pakikinggan Dinadaan nalang ang mga sakit na naipon sa pagsulat sa basang pahinang pinipilit mang pagtagpiin ay tuluyan nang napupunit Gawa ng mga luhang kumakawala sa mga matang bulag Marahang pinapahid dahil sa namamagang pisngi Katulad ng pag-iibigan natin Sa pahinang ito Tuluyan nang nawasak at paunti unti nang naglalaho Nabura na ang tinta at naging malabo na ang mga salitang Mahal na mahal kita Ipipikit nalang ang mga mata para tumigil na Kasabay ang paghaplos sa nanlalamig na espasyo Sa bandang kaliwa ng ating kama Dito dating nakahimlay ang isang nilalang na nagbigay halaga sa kalawakan Ang nagparamdam ng tunay na kahulugan ng buhay at pagmamahal Pinapaniwalang ang pag-iibigan ay tunay at magtatagal Pero mahal Bakit ang mga halik ay napalitan ng mga mura Ang mga yakap ay napalitan ng mga sampal At ang mga matamis na ngiti ay napalitan na ng matalim na mata Nasaan na ang pinangakong walang hanggan? Alam ko kung gaano kasakit ang mawalan Alam ko kung paano mawasak ang mundo ng isang iniwan Pero alam mo ba kung ano yung pinakamasakit? Magkatabi tayo at magkadikit ang mga balikat Walang matitirang espasyo sa gitna dahil sa liit ng higaan Pero hindi ko maramdaman na nariyan ka Mali.. Alam kong andiyan ka pero alam ko rin na ang pagmamahal mo ay naglaho na Sabi nila masakit makita ang mahal **** may kasamang iba o hanggang kaibigan lang ang tingin niya o wala na siyang ibang nabanggit kundi ang isang taong ayaw sa kanya Putang ina Hindi nila alam na mas masakit ang nararamdaman ng isang tangang katulad ko Na pinipilit pinapaniwala ang sariling mahal mo pa ako Mas masakit yun Mahal hindi mo ba nakikita ang mga mapuputlang labi na minsan mo nang nahagkan? Hindi mo ba naririnig ang mga hikbi na pinipilit kong itago pero hinihila pa rin palabas ng pighati? Hindi mo ba nararamdaman kung gaano kita kamahal, kung gaano ako kahangal? Gusto ko lang naman pakinggan mo ako Gusto kong malaman mo na ayoko na Na kahit ayoko na ay ayoko pa Ayoko pang bumitaw Dahil natatakot akong maligaw Sa paniniwalang ang iyong palad ang gabay sa mundo kong minsan nang naging bughaw Ayoko pang mawalay sayo Ayoko pang ako’y iwan mo Tawagin mo na akong tanga, gaga, boba Pero Mahal kita Pero Ayoko na Ayoko na sana Sana pigilan mo ako sa pagtangka kong pagbitaw Pigilan mo sa pagsulat muli sa mga basang pahina dahil huli na to Halikan ang mga nakasaradong labi nang mapalitan ang mga mura ng mahal Mahal kita Oo na hanggang sa huli Kahit matagal nang sinasabi ng mga mata, labi at puso ko At nakasulat sa huling basang pahina na ito Na Ayoko pa, mahal ayoko na.

68

Bakit kasi biglaan ko pa rin naaalala ang lahat? Bakit hindi pa rin kita makalimutan? Gusto ko ng sumaya. Gusto ko na din magmahal ng iba. Pero sa tuwing gagawin ko yun, natatakot ako. Natatakot akong masaktan sila, at masaktan ulit ako. Namamanhid ako tuwing susubukan ko. Bakit ang hirap pa rin? Sana may tumulong naman sakin para lumakas lakas naman ang loob ko. Kasi hindi ko alam kung hanggang kelan ko pa kakayanin ang ganito. Ang hirap-hirap, sa totoo lang. Dinadaan ko lang lahat sa tawa, sa pagguhit, sa pagsusulat… Pero onti na lang, baka bumigay na ako. Ayoko na ng ganito…

0

Nov 4, 2015

Nov 4, 2015 at 5:40 AM UTC

veryvernice

Akala ko okay na ako

Bakit kasi biglaan ko pa rin naaalala ang lahat? Bakit hindi pa rin kita makalimutan? Gusto ko ng sumaya. Gusto ko na din magmahal ng iba. Pero sa tuwing gagawin ko yun, natatakot ako. Natatakot akong masaktan sila, at masaktan ulit ako. Namamanhid ako tuwing susubukan ko. Bakit ang hirap pa rin? Sana may tumulong naman sakin para lumakas lakas naman ang loob ko. Kasi hindi ko alam kung hanggang kelan ko pa kakayanin ang ganito. Ang hirap-hirap, sa totoo lang. Dinadaan ko lang lahat sa tawa, sa pagguhit, sa pagsusulat… Pero onti na lang, baka bumigay na ako. Ayoko na ng ganito…

18

Ang kalatas kong ito, Ay talagang para sa'yo, Wag nang isipin kung sino, Dahil alam kong alam mo. Gusto ko lang na malaman mo, Kahit alam kong tunog gago, Na ako'y may katanungan para sa'yo, Kung mamarapatin mo. Ginulo nito ang aking isipan, Di ko nga rin alam, ewan, Ngunit sagot mo'y hanap ko, Kung sino ba ang kasalukuyang minamahal mo. Alam kong walang kwenta, Aaminin kong ako'y umaasa, Inaasam ang yong pagsinta, Sa isang tulad ko, isang dukha. Dinadaan ko nalang sa pagiging negatibo, Ngunit kalahati lang dun ang totoo, Dahil ako'y tao rin naman, Naghahangad, may mga kagustuhan. Sinasabi kong "ganyan ang mundo", Sinasabing iyan ang prinsipyo, Ngunit yan ay di ko gustong paniwalaan, Dahil dito sa nararamdaman. Iniisip kung paano kaya, Paano kung iyon nga? Paano kung di lang ako? Di lang ako ang nagkakaganito. Ako sayo'y lubos na nagpapasalamat, Kahit na ito'y alam kong di pa nga talaga sapat, Ngunit ang kalatas na ito it'oy hindi ko lalagyan ng bantas, Dahil ang mga panahong ito'y, di ko pa gustong magwakas

0

Apr 8, 2017

Apr 8, 2017 at 8:10 PM UTC

taltoy

Isang Kalatas

Ang kalatas kong ito, Ay talagang para sa'yo, Wag nang isipin kung sino, Dahil alam kong alam mo. Gusto ko lang na malaman mo, Kahit alam kong tunog gago, Na ako'y may katanungan para sa'yo, Kung mamarapatin mo. Ginulo nito ang aking isipan, Di ko nga rin alam, ewan, Ngunit sagot mo'y hanap ko, Kung sino ba ang kasalukuyang minamahal mo. Alam kong walang kwenta, Aaminin kong ako'y umaasa, Inaasam ang yong pagsinta, Sa isang tulad ko, isang dukha. Dinadaan ko nalang sa pagiging negatibo, Ngunit kalahati lang dun ang totoo, Dahil ako'y tao rin naman, Naghahangad, may mga kagustuhan. Sinasabi kong "ganyan ang mundo", Sinasabing iyan ang prinsipyo, Ngunit yan ay di ko gustong paniwalaan, Dahil dito sa nararamdaman. Iniisip kung paano kaya, Paano kung iyon nga? Paano kung di lang ako? Di lang ako ang nagkakaganito. Ako sayo'y lubos na nagpapasalamat, Kahit na ito'y alam kong di pa nga talaga sapat, Ngunit ang kalatas na ito it'oy hindi ko lalagyan ng bantas, Dahil ang mga panahong ito'y, di ko pa gustong magwakas

32

Ako’y isang hamak na manunulat Kung ako’y tatanungin sa yaman ako’y salat Pagdurusa’t hirap nakaukit sa aking balat Gutom at pighati aking dinadaan sa masinsinang pagsulat Mensahe ng aking tula paghihirap ang paksa Pluma at papel luha ang siyang tinta Galak at tuwa iguhit mo at ipinta Pangakong aliw at ligaya iaalay sa’yo sinta

0

Mar 29, 2020

Mar 29, 2020 at 11:05 PM UTC

danica-tuquero

Hamak Lamang

Ako’y isang hamak na manunulat Kung ako’y tatanungin sa yaman ako’y salat Pagdurusa’t hirap nakaukit sa aking balat Gutom at pighati aking dinadaan sa masinsinang pagsulat Mensahe ng aking tula paghihirap ang paksa Pluma at papel luha ang siyang tinta Galak at tuwa iguhit mo at ipinta Pangakong aliw at ligaya iaalay sa’yo sinta

8

Bibilang ng lima upang sarili'y mapakalma sabay bugtong-hininga mga luha'y nagsitulo na pala dahil hindi na kinaya ang sakit na dala, akala nila wala akong problema akala ng iba ako ay masaya akala nila wala akong iniinda nasanay kasi silang lagi kang nakatawa nasanay kasi silang lagi kang masaya nasanay kasi sila na ganyan ka, napakahirap na sitwasyon hindi nila alam na saking pag ngiti sa loob nito'y pighati iniisip ng iba na nagbibiro lang ako iniisip nila na hindi ito totoo pero hindi nila alam unti-unti na akong pinapatay nito, dinadaan ko nalang sa pagpapatawa upang ang iba'y mapasaya ngunit sakabilang banda ay may salitang nag nanais na "ako naman sana." nag tatago sa bawat ngiti sa labi ko ang sandamakmak na problemang pasan-pasan ko sakabila ng aking pagtawa ay may lungkot na dinarama, ginawa ko naman ang lahat, ngunit bakit hindi parin sapat hindi ba nila nakikita o ayaw lang talaga nila bigyang halaga, siguro nga talagang walang nagmamahal sakin dahil walang umiintindi sa aking pag inda lunod na lunod na ako sa kalungkutan labis-labis na akong nahihirapan, puso ko'y hirap na Ayoko ng magpanggap pa magpanggap na masaya ako sa harap ng iba dahil ang totoo, halos 'di ko na kaya, ako'y biktima ng sarili kong kalungkutan biktima ng kahibangan biktima ng kapighatian biktima ng pusong mapanlinlang at biktima ng isip na nais ng lumisan, hindi ko na kilala kung sino ako, hindi ko na kilala ang sarili ko kailan ba ako makakatakas dito sa higpit ng kadilimang bumabalot sa isip ko alam kong hindi ko na kaya pero kakayanin ko pa kakayanin kong muling makatayo sa sarili kong mga paa upang masolusyonan ang aking problema kakayanin kong lumaban dahil ayaw kong maging talunan at hinding hindi ako magiging talunan kakayanin kong labanan ang lungkot upang hindi na ako tuluyan nitong mabalot, alam kong may kwenta akong tao dito sa mundo. alam kong may nagmamahal pa sa akin ng totoo alam kong ang Diyos ay lagi kong kasama sa lahat ng dako alam kong Sya ay laging nasa tabi ko alam kong yayakapin nya ako sa bawat pighating ito! hindi ako magpapalamon sa aking depresyon lalaban ako kahit problema'y kasing lakas ng alon lilipas din ang hapti ng kahapon hindi man ngayon ngunit darating ang bukas at itong kalungkuta'y magwawakas.

0

May 14, 2023

May 14, 2023 at 12:40 PM UTC

kurtlopez

Untitled

Bibilang ng lima upang sarili'y mapakalma sabay bugtong-hininga mga luha'y nagsitulo na pala dahil hindi na kinaya ang sakit na dala, akala nila wala akong problema akala ng iba ako ay masaya akala nila wala akong iniinda nasanay kasi silang lagi kang nakatawa nasanay kasi silang lagi kang masaya nasanay kasi sila na ganyan ka, napakahirap na sitwasyon hindi nila alam na saking pag ngiti sa loob nito'y pighati iniisip ng iba na nagbibiro lang ako iniisip nila na hindi ito totoo pero hindi nila alam unti-unti na akong pinapatay nito, dinadaan ko nalang sa pagpapatawa upang ang iba'y mapasaya ngunit sakabilang banda ay may salitang nag nanais na "ako naman sana." nag tatago sa bawat ngiti sa labi ko ang sandamakmak na problemang pasan-pasan ko sakabila ng aking pagtawa ay may lungkot na dinarama, ginawa ko naman ang lahat, ngunit bakit hindi parin sapat hindi ba nila nakikita o ayaw lang talaga nila bigyang halaga, siguro nga talagang walang nagmamahal sakin dahil walang umiintindi sa aking pag inda lunod na lunod na ako sa kalungkutan labis-labis na akong nahihirapan, puso ko'y hirap na Ayoko ng magpanggap pa magpanggap na masaya ako sa harap ng iba dahil ang totoo, halos 'di ko na kaya, ako'y biktima ng sarili kong kalungkutan biktima ng kahibangan biktima ng kapighatian biktima ng pusong mapanlinlang at biktima ng isip na nais ng lumisan, hindi ko na kilala kung sino ako, hindi ko na kilala ang sarili ko kailan ba ako makakatakas dito sa higpit ng kadilimang bumabalot sa isip ko alam kong hindi ko na kaya pero kakayanin ko pa kakayanin kong muling makatayo sa sarili kong mga paa upang masolusyonan ang aking problema kakayanin kong lumaban dahil ayaw kong maging talunan at hinding hindi ako magiging talunan kakayanin kong labanan ang lungkot upang hindi na ako tuluyan nitong mabalot, alam kong may kwenta akong tao dito sa mundo. alam kong may nagmamahal pa sa akin ng totoo alam kong ang Diyos ay lagi kong kasama sa lahat ng dako alam kong Sya ay laging nasa tabi ko alam kong yayakapin nya ako sa bawat pighating ito! hindi ako magpapalamon sa aking depresyon lalaban ako kahit problema'y kasing lakas ng alon lilipas din ang hapti ng kahapon hindi man ngayon ngunit darating ang bukas at itong kalungkuta'y magwawakas.

76