"tinulungan" poems - Hello Poetry

Maraming salamat Sa mala alamat Na kwento ng ating pagmamahalan Na dati ay walang hangganan Nauwi sa hiwalayan Nauwi sa mahabang gabi ng iyakan Nasaktan tayo pareho Pero hindi ako sumuko Tatlong buwan nag-isip Ngunit ika'y nainip Hindi ko na nasagip Natangay na ng hangin na malakas ang ihip Maraming salamat Sa lahat lahat Sa kahinaan at kalakasan ko Tinulungan mo akong magbuhat Tinuruan mo akong tumayo Pinangako sayo ang hindi paglayo Binago ako ng ating pagmamahalan Mga pangarap nati'y nagkakaroon ng katuparan Ngunit pagmamahalan natin nagkaroon ng katapusan Hindi na din natin nagawan ng paraan Na ayusin at bigyan ng pagkakataon Nagkulang na ata sa oras at panahon Ikakahon ko na ang lahat ng ating alaala Itatago sa isang parte ng puso ko kung saan wala ka na

0

Oct 8, 2015

Oct 8, 2015 at 9:23 PM UTC

inggo

Salamat

Maraming salamat Sa mala alamat Na kwento ng ating pagmamahalan Na dati ay walang hangganan Nauwi sa hiwalayan Nauwi sa mahabang gabi ng iyakan Nasaktan tayo pareho Pero hindi ako sumuko Tatlong buwan nag-isip Ngunit ika'y nainip Hindi ko na nasagip Natangay na ng hangin na malakas ang ihip Maraming salamat Sa lahat lahat Sa kahinaan at kalakasan ko Tinulungan mo akong magbuhat Tinuruan mo akong tumayo Pinangako sayo ang hindi paglayo Binago ako ng ating pagmamahalan Mga pangarap nati'y nagkakaroon ng katuparan Ngunit pagmamahalan natin nagkaroon ng katapusan Hindi na din natin nagawan ng paraan Na ayusin at bigyan ng pagkakataon Nagkulang na ata sa oras at panahon Ikakahon ko na ang lahat ng ating alaala Itatago sa isang parte ng puso ko kung saan wala ka na

26

Nakita kita kanina. Nadaanan ka lang ng dyip na sinasakyan ko. Ewan baka nakita mo rin ako. Kung napansin mo ko, yun ang hindi ko alam. Malamang hindi. Ganun ka pa rin, ganun ka palagi. Magkasalubong na mga kilay, nakakunot na noo. Siguro dahil sa init. Ayun, kahit mag-isa lang sa dyip, di ko napiglan, napangiti na lang ako. Nainis naman ako nung isang beses, biglang sinabi ng kaibigan ko, hindi raw maganda yung ginawa **** artikulo. Ipagtatanggol sana kita pero anong masasabi ko, eh wala naman akong alam tungkol sa'yo. Kaya eto pagdating ng bahay, binuksan ko agad at binasa. Baka sakali sa paraang ito maging close tayo. At sa bawat salita, sinusubukang intindihan ang ginawa mo. Pero ang totoo, pinipilit intindihin ka. Baka kasi dito, makilala kita. Isang araw dati, lumabas ako kasama ang isang kaibigan. 'Ah ok' na lang ang nasabi ko, nang malaman kong ang ex niya, ay siya ring ex mo. Anliit talaga ng mundo, noh? Naalala ko tuloy nung hindi mo kami tinulungan, kasi busy ka, busy ka para sa bayan. Ayan, lalo tuloy kitang nagustuhan. Naisip ko nun, kahit kelan hindi ako magiging bida sa hawak **** kamera, kasi, ang bayan mo, ang bayan ko, ang lagi **** inuuna. Oo kahit ako natatawa, kasi sobrang layo talaga ng distansya nating dalawa. Mula sa paniniwala hanggang sa mga ginagawa, hindi kayang sukatin kahit ilang ruler pa gamitin. Hindi naman ako naghahangad ng kahit ano. Ang makita ka nang di inaasahan, sapat na yun. Ang mabasa ka, okay na para isiping kilala nga kita. Makita lang ulit ang mga mata mo, maisip o maalala lahat ng ito, okay na. Pero sana alam mo, may isang tao dito, napapangiti dahil sa'yo.

0

Jul 22, 2011

Jul 22, 2011 at 10:37 AM UTC

tintin-layson

pro-KABIT edited (02.15.10)

Nakita kita kanina. Nadaanan ka lang ng dyip na sinasakyan ko. Ewan baka nakita mo rin ako. Kung napansin mo ko, yun ang hindi ko alam. Malamang hindi. Ganun ka pa rin, ganun ka palagi. Magkasalubong na mga kilay, nakakunot na noo. Siguro dahil sa init. Ayun, kahit mag-isa lang sa dyip, di ko napiglan, napangiti na lang ako. Nainis naman ako nung isang beses, biglang sinabi ng kaibigan ko, hindi raw maganda yung ginawa **** artikulo. Ipagtatanggol sana kita pero anong masasabi ko, eh wala naman akong alam tungkol sa'yo. Kaya eto pagdating ng bahay, binuksan ko agad at binasa. Baka sakali sa paraang ito maging close tayo. At sa bawat salita, sinusubukang intindihan ang ginawa mo. Pero ang totoo, pinipilit intindihin ka. Baka kasi dito, makilala kita. Isang araw dati, lumabas ako kasama ang isang kaibigan. 'Ah ok' na lang ang nasabi ko, nang malaman kong ang ex niya, ay siya ring ex mo. Anliit talaga ng mundo, noh? Naalala ko tuloy nung hindi mo kami tinulungan, kasi busy ka, busy ka para sa bayan. Ayan, lalo tuloy kitang nagustuhan. Naisip ko nun, kahit kelan hindi ako magiging bida sa hawak **** kamera, kasi, ang bayan mo, ang bayan ko, ang lagi **** inuuna. Oo kahit ako natatawa, kasi sobrang layo talaga ng distansya nating dalawa. Mula sa paniniwala hanggang sa mga ginagawa, hindi kayang sukatin kahit ilang ruler pa gamitin. Hindi naman ako naghahangad ng kahit ano. Ang makita ka nang di inaasahan, sapat na yun. Ang mabasa ka, okay na para isiping kilala nga kita. Makita lang ulit ang mga mata mo, maisip o maalala lahat ng ito, okay na. Pero sana alam mo, may isang tao dito, napapangiti dahil sa'yo.

54

Kailangan ko lang ilabas kasi nakita ko tong picture sa Facebook. Inaamin ko madalas sumasayad sa isip ko to. Sino ba naman ang hindi maiisip to kung marealize mo kung gaano ka kahelpless at powerless na baguhin ang paligid mo. Sino ba naman ang hindi makakaisip na baka may mas magandang lugar para sa ating lahat na kung saan masaya tayo. Yung feeling of guilt kung bakit ako nasa loob ng kotse, naka-aircon tapos may batang kakatok sa bintana mo at siya ay walang makain, tapos pag inabutan mo magsasabi padin ng "Thank you po.", sabay bibili ng sundae sa Mcdonald's. Tangina lang diba, kasi bata lang din sila at gusto nila maenjoy ang buhay. Tapos, magmaneho ka lang sa Quezon ave, may kakatok sa bintana mo humihingi pagkain or limos. Tingin ka sa Quiapo may mga matatandang nanlilimos, tapos, masayang masaya pagka binigyan mo ng pagkain, nakakaputangina. Nung nag Davao kami, yung mga nagbebenta ng perlas dun alam **** isang kahig isang tuka ang buhay nila, isang tingin mo lang alam **** sobrang hirap ng buhay. Nakakagago pala talaga ang pakiramdam ng pribelehiyo no? Kasi andun ka lang para mag lamyerda at gumastos ng madaming pera. Yung feeling na nagiinstagram ako ng walang kakwenta-kwentang bagay tapos may namamatay sa gutom sa ibang lugar, may naaabusong ofw sa middle east, yung mga nasa Mindanao napapagitnaan ng gulo. Yung nakikita **** sales lady sa SM na alam **** todo kayod para kumita ng pera sa Maynila pero tangina hindi nabibigyan ng tamang benepisyo at kontraktwal padin. Ang swerte ko. Ang sarap ng buhay ko. Sa sobrang sarap, napakaunfair na at nakakagago na dahil di ko din masabing ayaw ko ang buhay ko, pero ayaw ko din ang mga nakikita ko. Ang labo no? At bilang isang ordinaryong tao, wala kang magagawa para matulungan sila na maglalast sakanya. Hanggang abot ka lang ng barya kasi di mo pwede isacrifice sarili **** kapakanan para sa iba. Dahil ganun na ang mundo ngayon, sarili ko muna bago iba. Pero masisisi mo ba yung pagiisip na ganun kasi may kanya kanya tayong mga problema na dulot ng pagiging myembro ng society? Duwag tayong lahat. Duwag na tumulong sa abot ng makakaya natin kasi takot tayo na baka tayo naman ang mapunta sa ganung kalagayan kapag binigay natin ang lahat. Tulad ko, pasuicide suicide pa pero duwag akong gawin, hanggang sagi lang sa isip ko, tangina ko eh no? Dahil yung nakakatulong lang talaga yung may tunay na tapang. Katulad ni Mother Teresa ang daming tinulungan at inalagaan, pero ironic dahil nawala ang paniniwala nya sa Diyos dahil sa nakita nya nasobrang hirap na dinadanas ng mga taong inaalagaan nya. Putangina ng Mundo. Bakit ba tayo nandito? Pagtapos nito balik na ko sa normal. Tangina nyo.

0

Mar 21, 2017

Mar 21, 2017 at 10:20 AM UTC

underground-mamihan

Putangina Ng Mundo

Kailangan ko lang ilabas kasi nakita ko tong picture sa Facebook. Inaamin ko madalas sumasayad sa isip ko to. Sino ba naman ang hindi maiisip to kung marealize mo kung gaano ka kahelpless at powerless na baguhin ang paligid mo. Sino ba naman ang hindi makakaisip na baka may mas magandang lugar para sa ating lahat na kung saan masaya tayo. Yung feeling of guilt kung bakit ako nasa loob ng kotse, naka-aircon tapos may batang kakatok sa bintana mo at siya ay walang makain, tapos pag inabutan mo magsasabi padin ng "Thank you po.", sabay bibili ng sundae sa Mcdonald's. Tangina lang diba, kasi bata lang din sila at gusto nila maenjoy ang buhay. Tapos, magmaneho ka lang sa Quezon ave, may kakatok sa bintana mo humihingi pagkain or limos. Tingin ka sa Quiapo may mga matatandang nanlilimos, tapos, masayang masaya pagka binigyan mo ng pagkain, nakakaputangina. Nung nag Davao kami, yung mga nagbebenta ng perlas dun alam **** isang kahig isang tuka ang buhay nila, isang tingin mo lang alam **** sobrang hirap ng buhay. Nakakagago pala talaga ang pakiramdam ng pribelehiyo no? Kasi andun ka lang para mag lamyerda at gumastos ng madaming pera. Yung feeling na nagiinstagram ako ng walang kakwenta-kwentang bagay tapos may namamatay sa gutom sa ibang lugar, may naaabusong ofw sa middle east, yung mga nasa Mindanao napapagitnaan ng gulo. Yung nakikita **** sales lady sa SM na alam **** todo kayod para kumita ng pera sa Maynila pero tangina hindi nabibigyan ng tamang benepisyo at kontraktwal padin. Ang swerte ko. Ang sarap ng buhay ko. Sa sobrang sarap, napakaunfair na at nakakagago na dahil di ko din masabing ayaw ko ang buhay ko, pero ayaw ko din ang mga nakikita ko. Ang labo no? At bilang isang ordinaryong tao, wala kang magagawa para matulungan sila na maglalast sakanya. Hanggang abot ka lang ng barya kasi di mo pwede isacrifice sarili **** kapakanan para sa iba. Dahil ganun na ang mundo ngayon, sarili ko muna bago iba. Pero masisisi mo ba yung pagiisip na ganun kasi may kanya kanya tayong mga problema na dulot ng pagiging myembro ng society? Duwag tayong lahat. Duwag na tumulong sa abot ng makakaya natin kasi takot tayo na baka tayo naman ang mapunta sa ganung kalagayan kapag binigay natin ang lahat. Tulad ko, pasuicide suicide pa pero duwag akong gawin, hanggang sagi lang sa isip ko, tangina ko eh no? Dahil yung nakakatulong lang talaga yung may tunay na tapang. Katulad ni Mother Teresa ang daming tinulungan at inalagaan, pero ironic dahil nawala ang paniniwala nya sa Diyos dahil sa nakita nya nasobrang hirap na dinadanas ng mga taong inaalagaan nya. Putangina ng Mundo. Bakit ba tayo nandito? Pagtapos nito balik na ko sa normal. Tangina nyo.

1

Nakita ko si Duterte Nakita ko ang presidente Nang bawian niya ng buhay ang isang residente Siya ba ang nagbigay ng buhay na kahit walang laman Pinipilit isalba ang hamak na katawan? Pinipilit iukol lahat ng kagustuhan Ang mamang iyon ay nais lamang ang kanyang tahanan Nang bombahin ng trak ang barikada Kinalabit ng pangulo Makamandag na sandata’t lumabas ang punglo Nasaksihan ng musmos ang pagsabog ng bungo Nakita ko ang presidente Sa pila PNR Kung paanong tinusok niya ang bag na aking dala At kung paanong ngumiti siya nang ako’y makaraan At nang minsang ang tren, ako’y iwan Sinamahan akong simpatyahan Nang isang huli nalang ako na ay liban Nakita ko ang presidente Nang minsan akong pumunta sa palengke Isang sanggol ang kanyang hinehele Habang binibilang sukli ko sa bente Nagkataong kulang pa ng siete Itinulak niya ang isang bata Binastos ang isang matanda At isang babaeng di tinulungan sa dalahin Binuska ang linya ng kanyang ipin Nakita ko ang presidente Nang bigyan niya ng tinapay ang isang pulubi Nang hindi niya itinapon ang basura sa tabi-tabi At sa kapwa matuwid siyang nagsilbi Nakita ko ang presidente Sa mata ng isang bata Nagsisismulang isipin ang tama o mali Kung sinong dapat idolohin O kung dapat bang maging padalos-dalos at matulin Tunay na siya ang salamin ng sambayanan Ang piniling maging repleksyon ng paniniwala nati’t kakayahan

0

Jul 12, 2016

Jul 12, 2016 at 2:19 AM UTC

AndieBonifacio

Nakita ko si Duterte

Nakita ko si Duterte Nakita ko ang presidente Nang bawian niya ng buhay ang isang residente Siya ba ang nagbigay ng buhay na kahit walang laman Pinipilit isalba ang hamak na katawan? Pinipilit iukol lahat ng kagustuhan Ang mamang iyon ay nais lamang ang kanyang tahanan Nang bombahin ng trak ang barikada Kinalabit ng pangulo Makamandag na sandata’t lumabas ang punglo Nasaksihan ng musmos ang pagsabog ng bungo Nakita ko ang presidente Sa pila PNR Kung paanong tinusok niya ang bag na aking dala At kung paanong ngumiti siya nang ako’y makaraan At nang minsang ang tren, ako’y iwan Sinamahan akong simpatyahan Nang isang huli nalang ako na ay liban Nakita ko ang presidente Nang minsan akong pumunta sa palengke Isang sanggol ang kanyang hinehele Habang binibilang sukli ko sa bente Nagkataong kulang pa ng siete Itinulak niya ang isang bata Binastos ang isang matanda At isang babaeng di tinulungan sa dalahin Binuska ang linya ng kanyang ipin Nakita ko ang presidente Nang bigyan niya ng tinapay ang isang pulubi Nang hindi niya itinapon ang basura sa tabi-tabi At sa kapwa matuwid siyang nagsilbi Nakita ko ang presidente Sa mata ng isang bata Nagsisismulang isipin ang tama o mali Kung sinong dapat idolohin O kung dapat bang maging padalos-dalos at matulin Tunay na siya ang salamin ng sambayanan Ang piniling maging repleksyon ng paniniwala nati’t kakayahan

38

Sa isang hardin ako ay may namataan Isang dahong nakatungo at tila may dinaramdam Matagal kong pinagmasdan subalit di ko maunawaan Kaya naman nilapitan at nagsimula ng isang usapan…. Munting dahon, aking bungad, ikaw ata’y matamlay Sukli nya’y ngiting may kahalong lumbay At napansin ko ang pighati sa kanyang mata Hanggang tuluyan nang umagos ang saganang mga luha… At sinambit nya… “Oh ang rosas na puno ng ganda Lahat sa kanya ay nahahalina Subaling akong palagi nyang kasama Ni minsan di nabigyan ng importansya" Dagdag nya... "Ako’y nanliliit sa aking sarili Lahat ng suporta, sa iba ay ibinahagi Kay rosas, kay tangkay, sila ay aking tinulungan Sa abot ng makakaya, sila ay aking dinamayan Subalit sa malakas na ihip ng hangin Dulot ng bagyong kayhirap pahupain Tila yata akoy’ nag-iisa at nalulugmok Ako ba’y pagkain lang ng uod na gutom?” Oh kaibigan, akin na lang nasambit Huwag kang bibitaw at higpitan ang yong kapit Ang mundo ay di perpekto, ang laban ay di patas Panalangin sa Taas, gawin **** sandata at lakas. Kung ikaw ay susuko, tagumpay ba'y makakamtan? Ang iyo bang paglisan ay kaligayahang inaasam? Tumayo ka nang matatag at sa buhay ay lumaban Ano ba't ang lumbay ay sadya ren paparam...

0

Feb 15, 2018

Feb 15, 2018 at 6:06 AM UTC

bluepetal

Ang Matamlay na Dahon

Sa isang hardin ako ay may namataan Isang dahong nakatungo at tila may dinaramdam Matagal kong pinagmasdan subalit di ko maunawaan Kaya naman nilapitan at nagsimula ng isang usapan…. Munting dahon, aking bungad, ikaw ata’y matamlay Sukli nya’y ngiting may kahalong lumbay At napansin ko ang pighati sa kanyang mata Hanggang tuluyan nang umagos ang saganang mga luha… At sinambit nya… “Oh ang rosas na puno ng ganda Lahat sa kanya ay nahahalina Subaling akong palagi nyang kasama Ni minsan di nabigyan ng importansya" Dagdag nya... "Ako’y nanliliit sa aking sarili Lahat ng suporta, sa iba ay ibinahagi Kay rosas, kay tangkay, sila ay aking tinulungan Sa abot ng makakaya, sila ay aking dinamayan Subalit sa malakas na ihip ng hangin Dulot ng bagyong kayhirap pahupain Tila yata akoy’ nag-iisa at nalulugmok Ako ba’y pagkain lang ng uod na gutom?” Oh kaibigan, akin na lang nasambit Huwag kang bibitaw at higpitan ang yong kapit Ang mundo ay di perpekto, ang laban ay di patas Panalangin sa Taas, gawin **** sandata at lakas. Kung ikaw ay susuko, tagumpay ba'y makakamtan? Ang iyo bang paglisan ay kaligayahang inaasam? Tumayo ka nang matatag at sa buhay ay lumaban Ano ba't ang lumbay ay sadya ren paparam...

30

Gusto ko ng bumitaw dahil sa sakit na aking nadarama Pero hndi ko pa kaya kasi mahal na mahal pa kita Hanggang kelan ko to titiisin? Hndi ko na kc madama ang pagmamahal mo sa akin Hndi na ikaw ang taong minahal ko noon Asan na ba siya? Mali, hndi ko siya hinahanap. Nakakapagod, Nakakapagod talaga, hndi mo mn lang ako tinulungan. Grabe ka! Nakakapagod din kcng intindihin ka Hndi ko alam kung anong problema kc hndi ka naman nagsasabi ng totoo **** nadarama Para bang itinatago mo sa iyong bulsa Bahala na, sabi mo nga sa akin "Bahala ka" Bahala na talaga. Bibitawan na kita. Sa wakas, Ang pagmamahal ko sayo'y matatapos na. Ang sakit na aking nadarama ay matatapos na. Matatapos na talaga. Ito na, ito na ang huling sasabihin ko para sayo na kasabay ng mga luhang tumutulo sa akin mga mata.

0

Apr 18, 2016

Apr 18, 2016 at 10:20 PM UTC

nymriari

Bitaw na

Gusto ko ng bumitaw dahil sa sakit na aking nadarama Pero hndi ko pa kaya kasi mahal na mahal pa kita Hanggang kelan ko to titiisin? Hndi ko na kc madama ang pagmamahal mo sa akin Hndi na ikaw ang taong minahal ko noon Asan na ba siya? Mali, hndi ko siya hinahanap. Nakakapagod, Nakakapagod talaga, hndi mo mn lang ako tinulungan. Grabe ka! Nakakapagod din kcng intindihin ka Hndi ko alam kung anong problema kc hndi ka naman nagsasabi ng totoo **** nadarama Para bang itinatago mo sa iyong bulsa Bahala na, sabi mo nga sa akin "Bahala ka" Bahala na talaga. Bibitawan na kita. Sa wakas, Ang pagmamahal ko sayo'y matatapos na. Ang sakit na aking nadarama ay matatapos na. Matatapos na talaga. Ito na, ito na ang huling sasabihin ko para sayo na kasabay ng mga luhang tumutulo sa akin mga mata.

21

032217 Iniwasan kong tumingin sayo At ginawa ang mga bagay sa paraan na alam ko. Akala ko kakayanin ko, Dahil tingin ko sa sarili ko: malakas ako. Sa una'y naging maayos ang lahat Na para bang ang taas ko kung lumipad. Dahil ramdam ko sa aking mga palad Ang ihip ng hangin at ang mga ulap. Sinabayan ko ang ikot ng mundo Sinubukan lahat anuman ang naisin ko: Mga bagay na labag sa kalooban mo Na di mo ninais na gagawin ko. Ang taas na nga ng aking nalipad, Malayo-layo na rin ang aking napad-pad. Ngunit sa puso ko'y meron pa ring hanap-hanap Siyang bagay na di pa rin natutupad. Tingin ko'y kaya ko nga ang lahat -- Na kahit mag-isa'y lahat matutupad. Ngunit sa taas ng aking narating, ako'y bumagsak At nagtamo ng malaking sugat. Nalunod ako sa dagat ng pagkatalo Na akala ko kaya kong manalo. Na kahit magisa lang ako, Lahat ay kakayanin ko. Kinain ako ng sarili kong mundo, Ng paniniwala kong malakas ako. Na kahit hindi ako tumingin sayo, Lahat ng bagay ay makakamtan ko. Ngunit sa kabila ng lahat ay nandyan ka pa rin, Tinulungan akong tumayo mula sa pagkakadapa. Ginamot ang sugat ng pagkabalisa, Kahit na pinili kong lumakad mag-isa. Hindi ko pala kaya nang wala ka, Sa paniniwala sa sarili'y, ako'y naging tanga. Na ang hinahanap ng puso ko'y nasayo lang pala, Maraming salamat sa pagmamahal aking Ama.

0

Mar 22, 2017

Mar 22, 2017 at 11:06 AM UTC

psalmiseta

Huling Sabay

032217 Iniwasan kong tumingin sayo At ginawa ang mga bagay sa paraan na alam ko. Akala ko kakayanin ko, Dahil tingin ko sa sarili ko: malakas ako. Sa una'y naging maayos ang lahat Na para bang ang taas ko kung lumipad. Dahil ramdam ko sa aking mga palad Ang ihip ng hangin at ang mga ulap. Sinabayan ko ang ikot ng mundo Sinubukan lahat anuman ang naisin ko: Mga bagay na labag sa kalooban mo Na di mo ninais na gagawin ko. Ang taas na nga ng aking nalipad, Malayo-layo na rin ang aking napad-pad. Ngunit sa puso ko'y meron pa ring hanap-hanap Siyang bagay na di pa rin natutupad. Tingin ko'y kaya ko nga ang lahat -- Na kahit mag-isa'y lahat matutupad. Ngunit sa taas ng aking narating, ako'y bumagsak At nagtamo ng malaking sugat. Nalunod ako sa dagat ng pagkatalo Na akala ko kaya kong manalo. Na kahit magisa lang ako, Lahat ay kakayanin ko. Kinain ako ng sarili kong mundo, Ng paniniwala kong malakas ako. Na kahit hindi ako tumingin sayo, Lahat ng bagay ay makakamtan ko. Ngunit sa kabila ng lahat ay nandyan ka pa rin, Tinulungan akong tumayo mula sa pagkakadapa. Ginamot ang sugat ng pagkabalisa, Kahit na pinili kong lumakad mag-isa. Hindi ko pala kaya nang wala ka, Sa paniniwala sa sarili'y, ako'y naging tanga. Na ang hinahanap ng puso ko'y nasayo lang pala, Maraming salamat sa pagmamahal aking Ama.

37

Dalawang kurso nakumpleto – Wika at Matematika Simpleng maybahay na biglang naging pulitiko Pinatayo at pinatatag nagibang demokrasya Sa kambal na mga kalamidad tinulungan mga Pilipino. -12/26/2016 (Dumarao) *Pinuno Namin sa Panahong Pilak Collection

0

Sep 14, 2019

Sep 14, 2019 at 10:29 PM UTC

JoRaLG

Kilabot ng Diktador (Corazon Aquino)

Dalawang kurso nakumpleto – Wika at Matematika Simpleng maybahay na biglang naging pulitiko Pinatayo at pinatatag nagibang demokrasya Sa kambal na mga kalamidad tinulungan mga Pilipino. -12/26/2016 (Dumarao) *Pinuno Namin sa Panahong Pilak Collection

7

sa ilalim ng mga ngiti sa aking labi, ay may nakatagong lungkot at pighati, naguguluhan sa mga desisyong pinipili, patuloy na pagku-kuwestiyon sa sarili. pilit inaalam kung ako ba'y may importansya, sa mga taong tinulungan kong magkaroon ng pag-asa, lubos ang pagbibigay at aking isinakripisyo, ngunit bakit tila wala naman yatang epekto? pipilin lamang sa oras ng pangangailangan, babalewalain sa oras na hindi mabigay ang kanilang kailangan, ganito ba talaga ang mundo? kilala ka lang kapag kaya **** ibigay ang kanilang gusto? hindi nila nakikita ang aking kalungkutan, dahil hindi naman nila gustong malaman, at sino ba naman ako para magreklamo? isang taong tumulong sa kanilang bumagon sa mundong magulo.

0

Mar 9, 2020

Mar 9, 2020 at 11:07 AM UTC

seluring

Importansya

sa ilalim ng mga ngiti sa aking labi, ay may nakatagong lungkot at pighati, naguguluhan sa mga desisyong pinipili, patuloy na pagku-kuwestiyon sa sarili. pilit inaalam kung ako ba'y may importansya, sa mga taong tinulungan kong magkaroon ng pag-asa, lubos ang pagbibigay at aking isinakripisyo, ngunit bakit tila wala naman yatang epekto? pipilin lamang sa oras ng pangangailangan, babalewalain sa oras na hindi mabigay ang kanilang kailangan, ganito ba talaga ang mundo? kilala ka lang kapag kaya **** ibigay ang kanilang gusto? hindi nila nakikita ang aking kalungkutan, dahil hindi naman nila gustong malaman, at sino ba naman ako para magreklamo? isang taong tumulong sa kanilang bumagon sa mundong magulo.

16