Hello Poetry
Submit your work and get some sparkles! Create free account
"malapitan" poems
Ikaw ang takbuhan sa mga oras na walang wala.. Ang ibig kong sabihin sa walang wala ay yun bang walang wala na kong maibuhos na luha, Walang wala na kong malapitan, Walang wala na kong makapitan, Wala nang gustong makinig, Wala nang interesado, naubos na kasi ultimo ang para sa sarili. Ikaw lang ang natatangi. Ang lakas pala ng loob kong magalit sa mga mang-iiwan, naisip kong wala rin pala akong karapatan. Ganoon din ako.. Binitawan kita kapalit ng kasiyahan. Nakangiti ka sa akin habang hinahatid ako sa napakagandang hantungan. Baligtad na ang mesa. Nandito na ko.... muli. Lalakad patungo sa iyo na may dala dalang pluma at papel Iguguhit ang pait, ngingiti dahil ito na naman tayo sa puntong ito at hindi ko mahanap ang mga tamang salita Nalimot ko na ata ang tamang pakikipagtalastasan. Alam kong mauuwi na naman sa tipikal na kamustahan. Hindi ko inakalang babalik tayo sa nakaraan habang umuusad ang mga kamay ng orasan Mapagbiro. Hindi ako handa sa pagsalubong ng taon Bakit ko nakikita ang mga aninong matagal nang nilamon ng liwanag Bakit muling nagdurugo ang mga sugat na matagal nang naghilom Hindi ako naniniwala sa swerte. Walang swerte. Walang sumugal na hindi natalo. Buti na lang mayroon akong babalikan. Ikaw yung kaibigan na hindi lumilisan. Matagal ang isang taon, Sumulat ako ng mga tulang kawangis mo Binuo ko sila na parang mga bahagi ko Akala ko ay tapos na... Kung ang pagsulat ay paglaya, hindi ba dapat ay nakakalag na sa akin ang tanikala? O mali.. baka wala talagang paglaya Paano kung nililibot ko lamang ang malawak na hawla nang may huwad na pag-asa? Minasdan ko ang obrang nilikha ng dekada, Makulay, sa unang tingin ay puno ng pangarap Parang nobelang nagsasalaysay, at kapag naroon ka na sa kasukdulan ng tunggalian, Nanaisin **** isara ang pahina.. Makikiusap ang nobela sa isang pagkakataong sana'y siya ay tapusin hanggang huling kabanata... Napaluha ako ng matindi dahil isa pa lang trahedya ang nobela. Teka.. teka.. Buburahin ang ilang metapora. Masyadong madrama. Malayo sa imaheng gusto kong makita at ipakita Ngunit tila hindi hawak ng aking kamay ang panulat, Hinablot nang marahas ng pusong gustong kumawala Ganon ata talaga sa muling pagkikita pagkatapos ng matagal na pagkakawalay... Puno ng emosyon. Magugulo ang burador, wala nang patutunguhan ang tula. Hindi bale. Hindi naman dapat na maging maganda ang porma ng tula, Hindi importante ang sukat at tugma, Sa susunod na babasa ka ng tula, Nagbibigay ka ng tunay na pag-asa sa may akda. Kasinungalingan ang bigkasing masaya ako, ngunit aaminin kong may tuwa, may katiting na pagsigla sa muli nating pagkikita, Maraming salamat, Sining ng Malayang Pagsulat.
0
Jan 5, 2020
Jan 5, 2020 at 6:20 AM UTC
Malaya
Ikaw ang takbuhan sa mga oras na walang wala.. Ang ibig kong sabihin sa walang wala ay yun bang walang wala na kong maibuhos na luha, Walang wala na kong malapitan, Walang wala na kong makapitan, Wala nang gustong makinig, Wala nang interesado, naubos na kasi ultimo ang para sa sarili. Ikaw lang ang natatangi. Ang lakas pala ng loob kong magalit sa mga mang-iiwan, naisip kong wala rin pala akong karapatan. Ganoon din ako.. Binitawan kita kapalit ng kasiyahan. Nakangiti ka sa akin habang hinahatid ako sa napakagandang hantungan. Baligtad na ang mesa. Nandito na ko.... muli. Lalakad patungo sa iyo na may dala dalang pluma at papel Iguguhit ang pait, ngingiti dahil ito na naman tayo sa puntong ito at hindi ko mahanap ang mga tamang salita Nalimot ko na ata ang tamang pakikipagtalastasan. Alam kong mauuwi na naman sa tipikal na kamustahan. Hindi ko inakalang babalik tayo sa nakaraan habang umuusad ang mga kamay ng orasan Mapagbiro. Hindi ako handa sa pagsalubong ng taon Bakit ko nakikita ang mga aninong matagal nang nilamon ng liwanag Bakit muling nagdurugo ang mga sugat na matagal nang naghilom Hindi ako naniniwala sa swerte. Walang swerte. Walang sumugal na hindi natalo. Buti na lang mayroon akong babalikan. Ikaw yung kaibigan na hindi lumilisan. Matagal ang isang taon, Sumulat ako ng mga tulang kawangis mo Binuo ko sila na parang mga bahagi ko Akala ko ay tapos na... Kung ang pagsulat ay paglaya, hindi ba dapat ay nakakalag na sa akin ang tanikala? O mali.. baka wala talagang paglaya Paano kung nililibot ko lamang ang malawak na hawla nang may huwad na pag-asa? Minasdan ko ang obrang nilikha ng dekada, Makulay, sa unang tingin ay puno ng pangarap Parang nobelang nagsasalaysay, at kapag naroon ka na sa kasukdulan ng tunggalian, Nanaisin **** isara ang pahina.. Makikiusap ang nobela sa isang pagkakataong sana'y siya ay tapusin hanggang huling kabanata... Napaluha ako ng matindi dahil isa pa lang trahedya ang nobela. Teka.. teka.. Buburahin ang ilang metapora. Masyadong madrama. Malayo sa imaheng gusto kong makita at ipakita Ngunit tila hindi hawak ng aking kamay ang panulat, Hinablot nang marahas ng pusong gustong kumawala Ganon ata talaga sa muling pagkikita pagkatapos ng matagal na pagkakawalay... Puno ng emosyon. Magugulo ang burador, wala nang patutunguhan ang tula. Hindi bale. Hindi naman dapat na maging maganda ang porma ng tula, Hindi importante ang sukat at tugma, Sa susunod na babasa ka ng tula, Nagbibigay ka ng tunay na pag-asa sa may akda. Kasinungalingan ang bigkasing masaya ako, ngunit aaminin kong may tuwa, may katiting na pagsigla sa muli nating pagkikita, Maraming salamat, Sining ng Malayang Pagsulat.
Continue reading...
55
Mga paningin nating laging nagkaka-bunggo, pilit man itong pigilin kusa pa ring nag-tatagpo ginagala ang mata sa bawat sulok ng kwadro, upang ito ay itago ngunit sayo pa rin sa huli dumadapo. Bilanggo ang aking mga salita gawa ng paralisado kong dila tuwing ikaw ay malapitan kong nakikita. Bibig ko ay mga matang malaya upang mangusap at mag-pahayag ng mga salitang di ko kayang masambitla sa tuwing mata nati'y nag-kakabangga, nag-hihimutok ang damdamin kong nag-babaga.
0
Oct 16, 2018
Oct 16, 2018 at 12:40 AM UTC
Bato Balani
Maligayang kaarawan sa prinsesang di malapitan Sa dami ba naman ng hadlang Mas mainam bang sumuko nalang? Sa layo ng iyong tingin Akoy humihiling sa hangin Na kahit sulyap lang makatikim. Ilang beses ako nag paramdam, Medyo masakit lang kasi di mo ramdam. Di ko alam kung kulang o sobra, isa lang ang sigurado mahal kita lagpas langit pa. Oras oras minuminuto segusegundo.. oo ikaw ang nasa isip ko Lagi hinihiling na sana nasa isip mo din Kung sa iba'y di ka mahalaga saakin ikay prinsesa. Sa lihim kung nakasulat sa baybaying letra ang ibig sabihin nun ay mahal kita. Sa huling linya ng tula na to gusto ko lang sambitin sayo . Maligayang kaarawan prinsesa ko. Bente kwatro ng pebrero.
0
Aug 5, 2020
Aug 5, 2020 at 9:38 PM UTC
Bente kwatro ng pebrero
Ang mirasol ay ang anak Ng araw at nag-anyong bulaklak. Kaya't dala mo ang halimuyak, Ang ganda't liwanag. Mula pagkabuo hanggang kasalukuyan, Tagtuyo man o tag-ulan, Mula pagsuko hanggang paglaban, Munting mirasol ay binantayan. Malapit man, hindi mahawakan. Tanaw man, hindi malapitan. Dinig man, hindi mapakinggan. Masid na lang sa katahimikan, para sa'yong kabutihan. Bagamat may kamandag mga kamay, Kaya't ayaw kang dapuan, Ako'y panatag naman basta'y, Ika'y sa araw nasisinagan.
0
Jul 5, 2020
Jul 5, 2020 at 12:26 PM UTC
Mirasol
Bawat sulyap na nagaganap Bawat ngiti **** napapangiti rin Nagpapanggap na walang nakita Subalit puso ko'y puputok na Mga pisngi **** mala siopao Napapangiti mga labi ko Pinapakabog puso ko Wag kang ganiyan Ayaw kong mapunta ng ospital Wala ka bang nahahalata Hindi mo ba napupuna Mukha ko'y namumula Kapag tinutukso nila ako sayo Ikaw lang at wala nang hahanapin pa Kapag kasama ka, kasabay ka, makapiling ka Araw ko'y kumpleto na Sa bawat tingin mo'y Nabibihag ako Sa bawat sulyap ko Nahuhulog lalo Kaso Hindi ka na malapitan Hindi mo na rin ako pinagtutunan ng pansin Pero gagawin parin sumulyap Dahil Nabihag mo ako sa simpleng ngiti at Di ko maiwasan na ika'y titigan Mahal kong siopao Nakaw tingin nalamang sayo. Itong mga nakaw tingin Aking pagyayamanin Dahil dito'y nakukumpleto Na ang araw kong laging malungkot.
0
Feb 29, 2020
Feb 29, 2020 at 6:40 AM UTC
Mga nakaw tingin
Ako'y tila papel na madaling tangayin Dinadala sa kung saan ang ihip ng hangin Ako'y tila pangarap na nais abutin Sapagkat mula sa lupa ako'y titingalain Ako'y nandidilim sa ibabaw ng lupa At pinipigil ko ang pag patak ng aking luha Ang aking ngitngit ay kulog na nakabibigla At kidlat ang lumalabas sa tuwing magsasalita Dumating ang panahong hindi ko na kaya Ang bigat ng hirap ay sukdulan na At ang aking luha ay pumapatak na Ang lahat ay ibubuhos ko na! Sa bigat ng paghihirap na pinapasan ko Ay dilim na tila tinakluban ang pag-asa mo At kapag naibuhos at umaliwalas na ako Ang araw ay sisilip na tila pag-asa mo Riyan sa malayo ako na lamang ay masdan Sapagkat ako'y di mahahawakan kahit sa malapitan Ngunit pumarito ka't ipararamdam ko ang kaginhawaan Dito sa alapaap ng walang hanggang kalayaan - JGA
0
Oct 13, 2021
Oct 13, 2021 at 7:48 AM UTC
Ulap
Naalala ko noon, saksi ang kalawakan kung gaano natuwa ang aking puso ng ika’y nakita. Ramdam ko ang tibok ng aking puso, dahil sobrang kinikilig ako. Magkahawak kamay. Yun bang HHWW sa burnham park pero.... pero isang gabi, bigla nalang bumigat ang pusong dating kinikilig, at biglang nagkahiwalay ang ating mga kamay. Mga ala alang inukit dito sa aking puso, bigla nalang nag laho. Ang ngiti sa aking mukha napalitan ng sakit, ang dulo ay iyong natagpuan. Bakit? Bakit hindi ka lumaban? habang ako, hindi nawawalan ng pag asang mananatili ka dito. Bakit hindi ka kumapit? Habang ang kamay ko’y mahigpit ang kapit sa kamay **** bigla nalang nanlamig. Noong gabing yon, naglakad lakad kung saan saan, at ang mga nadadaanan nakikisabay pa sa aking kalungkutan mga tugtugin na para bang alam nila ang aking pinag dadaanan, para bang nananadya ang tadhana. Ang dami ko palang karamay sa lungkot, na dulot ng kahapon. Pero bumalik ako nagbabasakaling babalik karin sa piling ko. Noong pumikit ako, nang makita ang dilim, natakot na baka ito rin ang iyong nakita ng ika’y lumisan sa aking piling. Ngunit tinangay ng hangin ang takot at napalitan ng tuwa ng ipakita saakin ang liwanag, at nandun ka. Habang nakapikit ako, makita ko sanang muli ng malapitan ang mukha mo, na sana ang ngiting iyong iniwan dito sa lupa, dala dala mo parin nang ika’y nakarating sa kung saan ka nararapat. Pagdilat ko, matapos ang gabing punong puno ng pait at pasakit, saksi ang kalawakan kung gaano nasaktan ang puso ng ika’y lumisan. Ngunit hindi na kasing sakit ng dati, dahil alam kong masaya ka na, at hindi kana nasasaktan, dahil kasama mo na ang lumikha sa sayo. Pangako, nandito lang ako, na kahit nagtapos na ang kwento, ng ikaw at ako, ang tayo. Hinding hindi ka mawawala dito sa puso ko.
0
Apr 30, 2020
Apr 30, 2020 at 8:37 AM UTC
Walang Hanggan
Naalala ko noon, saksi ang kalawakan kung gaano natuwa ang aking puso ng ika’y nakita. Ramdam ko ang tibok ng aking puso, dahil sobrang kinikilig ako. Magkahawak kamay. Yun bang HHWW sa burnham park pero.... pero isang gabi, bigla nalang bumigat ang pusong dating kinikilig, at biglang nagkahiwalay ang ating mga kamay. Mga ala alang inukit dito sa aking puso, bigla nalang nag laho. Ang ngiti sa aking mukha napalitan ng sakit, ang dulo ay iyong natagpuan. Bakit? Bakit hindi ka lumaban? habang ako, hindi nawawalan ng pag asang mananatili ka dito. Bakit hindi ka kumapit? Habang ang kamay ko’y mahigpit ang kapit sa kamay **** bigla nalang nanlamig. Noong gabing yon, naglakad lakad kung saan saan, at ang mga nadadaanan nakikisabay pa sa aking kalungkutan mga tugtugin na para bang alam nila ang aking pinag dadaanan, para bang nananadya ang tadhana. Ang dami ko palang karamay sa lungkot, na dulot ng kahapon. Pero bumalik ako nagbabasakaling babalik karin sa piling ko. Noong pumikit ako, nang makita ang dilim, natakot na baka ito rin ang iyong nakita ng ika’y lumisan sa aking piling. Ngunit tinangay ng hangin ang takot at napalitan ng tuwa ng ipakita saakin ang liwanag, at nandun ka. Habang nakapikit ako, makita ko sanang muli ng malapitan ang mukha mo, na sana ang ngiting iyong iniwan dito sa lupa, dala dala mo parin nang ika’y nakarating sa kung saan ka nararapat. Pagdilat ko, matapos ang gabing punong puno ng pait at pasakit, saksi ang kalawakan kung gaano nasaktan ang puso ng ika’y lumisan. Ngunit hindi na kasing sakit ng dati, dahil alam kong masaya ka na, at hindi kana nasasaktan, dahil kasama mo na ang lumikha sa sayo. Pangako, nandito lang ako, na kahit nagtapos na ang kwento, ng ikaw at ako, ang tayo. Hinding hindi ka mawawala dito sa puso ko.
Continue reading...
4
Ayan ka na naman dumadaan sa 'king harapan pero kahit na minsan hindi mo ako tinitingnan Ayan ka na naman alam kong ika'y nasa malapitan pero kahit na minsan hindi ko kayang ika'y lapitan Ayan ka na naman bakit lagi kang nasa isipan pero kahit na minsan hindi kita kayang kalimutan Alam ko naman presensya ko hindi mo maramdaman dahil palihim lang kitang tinitingnan sa malayuan Ayan ka na naman sana matapos na ang kahibangan dahil kahit na minsan ay di mo ako makikilala kailanman
0
Aug 29, 2019
Aug 29, 2019 at 10:23 AM UTC
Ayan Ka Na Naman
Sa kubo na giba-giba ay nagbuntong-hininga Nakatigil ang tanaw sa museo ng damdamin Sinasaliwan ang kaganapan Umuugnay ang mga pangyayari Mabini dumaan sa bangkete Dali-dali na binigyan ng upuan Lahing kayumanggi ay di-palatandaan Tanyag sa bansag na "Pamilya ng Perlas ng Silangan" Isalin ang buhay sa ibang anyo ngunit di ang nararamdaman Diyosa ng kagandahan ang kahawig ng minamahal Maigsi ang oras ng pag-ibig Natutuliro nang walang hanggan Nang una malapitan, pisngi ay naging krimson Naasiwa tumingin sa mga mata Kailan nagsimula ang pag-ibig? Nais sana ito'y sambitlain Gaya ng mayuming baro't saya, Ang alindog ay mahirap iwasan Hinibo ang isip pati kaluluwa Nang wala na sasagip sa pagkaalipin ng kanyang kamunduhan
0
Dec 28, 2018
Dec 28, 2018 at 3:41 AM UTC
Ang Buhay sa Takipsilim #34
Sa gabing mapanglaw buwan ay lumitaw Aninag nya'y di makasilaw Sa mata kong mapagtanaw ilaw nya'y kinahanga At tila di bibitaw Sa aking pagtitingala Ng ulo ko sa ibabaw Ngunit sya'y isang buwan At akoy' isang ako Malayo, di malapitan At dampian sya'y malabo Tanging  pagtingala sa itaas Ng tahimik, sa malayo At likhain aking pantas Habang nakatingin sa ibayo
0
Aug 29, 2024
Aug 29, 2024 at 2:54 PM UTC
Buwan ko sa Alas Unsi ng Gabi By: Reviel Marc S. Dela Cruz
Ikaw ang awit ng puso Sa piling mo ay paraiso Binubulong ng hangin Pangalan **** kay lambing Ikaw ay paro-paro. Mailap at mapaglaro Langit kapag ikaw ay pinagmamasdan Mga mata ay ayaw kang pakawalan, Ikaw ay paro-paro. Halina sa aking hardin At ating libutin Mga halamang hitik sayo ng pagtingin Na katulad ng aking damdamin. Dumapo ka sana upang ikaw ay malapitan Iingatan ka at hinding hindi sasaktan Sa piling ng mga bulaklak, huwag kang mag-alinlangan. Huwag kang matakot Sapagka't pag-ibig ko sayo ay bumabalot.
0
Dec 9, 2024
Dec 9, 2024 at 1:25 AM UTC
Paro-Paro