"dapithapon" poems - Hello Poetry

"dapithapon" poems

#041716 May mga bituing nais abutin, Nangangalay ang diwa pagkat dapat habulin. Ganoon pala ang pagtatagisan ng mga saranggolang itim, Sisipatin ang isa't isa't may pandilig na patikim. Ako'y musmos sa alok nitong ginintuang pangarap, Dilubyo'y mabagsik bagkus may matinding yakap. At doon matatagpuan ang haplos na hinahanap, Ako'y alipin sa sahig na Langit ang sumusulyap. Sa paglatag ng Liwanag na may bahaghari Waring yuyukod siyang ulap na mapagkunwari. At kanyang saplot, ihahanay nang sandali, Saksi maging hanging nagtataingang-kawali. Sa pagsalin ng hiningang latak ng kahapon, Baon pala ang sakit hanggang dapithapon. Ipipinta ang itsura ng sarong na maputi, Siyang pupuri sa Langit na may bahid ng kayumanggi. Tila baryang itinapon at nagkakalansingan, Sa papag na mistulang may sawing kasintahan. Mga tauha'y lalaban sa kuweba ng kadiliman, At doon ang kandila'y panandaliang tatahan. Babahagian ng yaman ang uhaw sa kalinga, Hahagkan silang mga busal na walang isang salita. Hanggang sa magkandiring muli sa saliw ng musika, Silang tangan ang pising may kakaibang mahika.

0

Apr 17, 2016

Apr 17, 2016 at 9:21 AM UTC

Saranggola sa Bukid

#041716 May mga bituing nais abutin, Nangangalay ang diwa pagkat dapat habulin. Ganoon pala ang pagtatagisan ng mga saranggolang itim, Sisipatin ang isa't isa't may pandilig na patikim. Ako'y musmos sa alok nitong ginintuang pangarap, Dilubyo'y mabagsik bagkus may matinding yakap. At doon matatagpuan ang haplos na hinahanap, Ako'y alipin sa sahig na Langit ang sumusulyap. Sa paglatag ng Liwanag na may bahaghari Waring yuyukod siyang ulap na mapagkunwari. At kanyang saplot, ihahanay nang sandali, Saksi maging hanging nagtataingang-kawali. Sa pagsalin ng hiningang latak ng kahapon, Baon pala ang sakit hanggang dapithapon. Ipipinta ang itsura ng sarong na maputi, Siyang pupuri sa Langit na may bahid ng kayumanggi. Tila baryang itinapon at nagkakalansingan, Sa papag na mistulang may sawing kasintahan. Mga tauha'y lalaban sa kuweba ng kadiliman, At doon ang kandila'y panandaliang tatahan. Babahagian ng yaman ang uhaw sa kalinga, Hahagkan silang mga busal na walang isang salita. Hanggang sa magkandiring muli sa saliw ng musika, Silang tangan ang pising may kakaibang mahika.

Continue reading...

Kumapit ka. 'Wag kang bibitiw mula sa 'king kapit, Kung kailanga'y dakutin mo ang aking damit. 'Wag nang mag-atubili at ika'y humawak nang mahigpit, At makinig sa lahat ng aking mababanggit. Hindi lahat ng pangarap ay nakakamit. Hindi lahat ng bituin ay naaabot. Hindi lahat ng bundok ay naaakyat, At hindi lahat ng kapatagan ay nalilibot. Hindi lahat ng bukang-liwayway at dapithapon ay romantiko, Ngunit bakit kaya'y sa bawat pagsalubong ko sa araw ay ikaw lang ang laman ng isip ko? Hindi lahat ng panahong magkasama tayo ay puno ng kilig, Pero bakit kaya'y tila nauuwi na yata ito sa pag-ibig? Hindi lahat ng araw ay puno ako ng tuwa, Pero salamat nga pala sapagkat ikaw ang dahilan ng aking saya. Hindi lahat ng tulog ko ay mahimbing at mabisa, Ngunit dahil ikaw ang aking panaginip, salamat na rin pala. Ikaw ang pangarap na gusto kong makamit, Ang bituing nais maabot, Ang bundok na iniibig kong akyatin, Ang kapatagang gustong malibot. Kapag kasama ka'y ang bawat takipsilim ay nagiging romantiko, Nagiging matingkad ang kulay ng bawat bahaghari, Nagiging sabay ang kumpas ng bawat kanta sa tibok ng aking puso, At nagiging katotohanan ang isang pangarap na nais kong makamit Ngunit salamat sa pagturo sa 'kin Na hindi lahat ng nagmamahal ay minamahal din. Hindi lahat ng ginawa ko ay kaya **** gawin. At ang pinakamasakit sa lahat, ay 'di mo pa rin ako kayang mahalin.

0

Jan 6, 2017

Jan 6, 2017 at 11:18 AM UTC

Kumapit ka. 'Wag kang bibitiw mula sa 'king kapit, Kung kailanga'y dakutin mo ang aking damit. 'Wag nang mag-atubili at ika'y humawak nang mahigpit, At makinig sa lahat ng aking mababanggit. Hindi lahat ng pangarap ay nakakamit. Hindi lahat ng bituin ay naaabot. Hindi lahat ng bundok ay naaakyat, At hindi lahat ng kapatagan ay nalilibot. Hindi lahat ng bukang-liwayway at dapithapon ay romantiko, Ngunit bakit kaya'y sa bawat pagsalubong ko sa araw ay ikaw lang ang laman ng isip ko? Hindi lahat ng panahong magkasama tayo ay puno ng kilig, Pero bakit kaya'y tila nauuwi na yata ito sa pag-ibig? Hindi lahat ng araw ay puno ako ng tuwa, Pero salamat nga pala sapagkat ikaw ang dahilan ng aking saya. Hindi lahat ng tulog ko ay mahimbing at mabisa, Ngunit dahil ikaw ang aking panaginip, salamat na rin pala. Ikaw ang pangarap na gusto kong makamit, Ang bituing nais maabot, Ang bundok na iniibig kong akyatin, Ang kapatagang gustong malibot. Kapag kasama ka'y ang bawat takipsilim ay nagiging romantiko, Nagiging matingkad ang kulay ng bawat bahaghari, Nagiging sabay ang kumpas ng bawat kanta sa tibok ng aking puso, At nagiging katotohanan ang isang pangarap na nais kong makamit Ngunit salamat sa pagturo sa 'kin Na hindi lahat ng nagmamahal ay minamahal din. Hindi lahat ng ginawa ko ay kaya **** gawin. At ang pinakamasakit sa lahat, ay 'di mo pa rin ako kayang mahalin.

Continue reading...

dilaw na dyaket ang suot mo noon habang ako ay nananahimik hindi makaimik at pinagmamasdan ang bawat sinag ng dapithapon na sinasala ng kinulayang bintana kung saan ay sa aking mga mata na ngayon lamang nakakita ng ganda ay biglang napatunganga dilaw na dyaket ang suot mo noon at ang unang naitala sa listahan ng mga napuna ng aking mga mata at biglang napatunganga na nga nang dahil sa bawat tupi ng manggas at bawat kusot ng bulsa ng dilaw na dyaket **** naisipang ipakita sa silid ng mga kaluluwa mga kaluluwang akala ko ay mabibigyan kong buong pansin ngunit heto, napatitig na rin ako'y napatitig na rin napatitig sa dilaw na dyaket mo at hindi ko mawari kung paano pero ang dilaw na dyaket **** nakabalabal sa iyong kay liit na katawan ay humihila pababa sa iyong mga balikat nakakibit hindi man lang kayang mapaakyat ang iyong pagpapakalálo napapaliit ang tikas ng iyong pagkatao hindi ko rin mawari kung paano pero ang dilaw na dyaket mo ay para bang napabalabal na rin sa akin at mula noon, ang bawat tupi ng manggas at bawat kusot ng bulsa ng aking puso ay handa nang aminin na ikaw ay naging isang anghel ang dilaw na dyaket mo ay naging iyong halo at ang bawat tupi ng manggas at bawat kusot ng bulsa nito ay naging mga pakpak mo at ikaw ay naging isang anghel ika'y naging anghel sa aking isipan marikit na imahe sa aking kaloob-looban munting sigaw sa buong kalawakan o, munting anghel ko, nais ko na sanang isigaw: nakikita mo ba? nakikita mo ba kung paano kita nakikita? nakikita mo ba kung paano kita sinasamba? nakikita mo ba kung paano kita sinisinta? oo, sinisinta, dahil munting anghel ko, o, mahal kita mahal kita, o, munting anghel ko mahal kita at ang bawat tupi ng manggas at bawat kusot ng bulsa ng iyong pagkatao mahal kita at ayaw kong manatili ka lamang sa isipan ko mahal kita at nais kong ako ang magpabalabal sa iyong puso at nais kong ako ay maging iyo at nais kong mahalin mo rin ako ngunit, o, munting anghel ko, natakot ako natakot ako na kung ilalahad ko ang lahat ng mga ligaw na alaala ko sa iyo ay huhusgahan mo ako kung hayaan kong buksan mo ang aking mga pinto ay matatakot ka nang makita mo ang nilalaman nito kung ipakita ko sa iyo ang lahat ng mga tupi ng manggas at mga kusot ng bulsa ng aking puso ay magugulat ka at lilisanin mo ako kaya heto, ang munting anghel ko ay nanatili sa isipan lamang ang marikit na imahe ko ay nanirahan sa kaloob-looban lamang ang munting sigaw ko ay naging bulong lamang isang bulong na nagsasabing: o, munting anghel ko, mahal kita, o, munting anghel ko, pangarap kita, ngunit, o, munting anghel ko, natatakot akong sa piling mo'y ako'y madulas at tuluyang mawala ka. maroon na dyaket ang suot mo kanina noong ako ay naarawan ng sikat ng umaga at ng tawa ng ilang mga kahalubilo't kasama at naroon sa gitna ng aking sariling mga tawa ay nakita kita ngunit may kasamang iba at siya'y ika'y inakbayan at ika'y siya'y nginitian at ako'y napaisip nang biglaan kayo ba? kayo ba? kayo ba? napakwento ang kaibigan ko: alam mo ba, ganun na nga sila na magdadalawang-linggo na. hindi naman sa nasaktan ako pero parang ganoon na nga. hindi naman sa napatigil bigla ang tibok ng puso ko pero parang ganoon na nga. hindi naman sa nadurog ako nang mapansin ko na ang sukat ng maroon na dyaket mo ay mas sakto sa iyo at hindi niya nahihila pababa ang iyong buong pagkatao at siguro ito ay dahil siya ang kasama mo at hindi ako kaya para bang siya na ang nakabalabal sa iyong puso at ang bawat tupi ng manggas at bawat kusot ng bulsa ng kaniyang puso ay napaibig na sa iyo— pero parang ganoon na nga. ganoon na nga dahil kayo na nga kayo na kayo na kayo na. ganoon na nga dahil siya ang kasama mo hindi ako hindi ako hindi ako. siguro kung hindi ako natakot siguro kung hindi ako natakot na ilahad ang lahat ng mga ligaw na alaala ko sa iyo ay hindi ka na mananatili lamang sa isipan ko siguro kung hindi ako natakot na hayaang buksan mo ang aking mga pinto ay mapapabalabal ko na ang iyong puso siguro kung hindi ako natakot na ipakita ang lahat ng mga tupi ng manggas at mga kusot ng bulsa ng aking puso ay ako na'y magiging iyo siguro kung hindi ako natakot na madulas sa piling mo ay mamahalin mo na rin ako ngunit ayan na nga, o, munting anghel ko, natakot ako at ayan na nga, o, munting anghel ko, lahat ng ito ay hindi ko na nasabi sa iyo at ayan na nga, o, munting anghel ko, baka tuluyan nang mawala ang dilaw na dyaket mo sa buhay ko maroon na dyaket na ang suot mo ngunit ang dilaw na dyaket mo pa rin ang nakatatak sa isipan ko at ang bawat tupi ng manggas at bawat kusot ng bulsa ng dilaw na dyaket mo ay nakabalabal pa rin sa aking puso aking puso na nadurog, at patuloy na nadudurog hanggang ngayon nang dahil sa dilaw na dyaket na suot mo noon dahil sa dilaw na dyaket na suot na ng iba ngayon

0

Feb 9, 2020

Feb 9, 2020 at 11:47 PM UTC

Dilaw na Dyaket

dilaw na dyaket ang suot mo noon habang ako ay nananahimik hindi makaimik at pinagmamasdan ang bawat sinag ng dapithapon na sinasala ng kinulayang bintana kung saan ay sa aking mga mata na ngayon lamang nakakita ng ganda ay biglang napatunganga dilaw na dyaket ang suot mo noon at ang unang naitala sa listahan ng mga napuna ng aking mga mata at biglang napatunganga na nga nang dahil sa bawat tupi ng manggas at bawat kusot ng bulsa ng dilaw na dyaket **** naisipang ipakita sa silid ng mga kaluluwa mga kaluluwang akala ko ay mabibigyan kong buong pansin ngunit heto, napatitig na rin ako'y napatitig na rin napatitig sa dilaw na dyaket mo at hindi ko mawari kung paano pero ang dilaw na dyaket **** nakabalabal sa iyong kay liit na katawan ay humihila pababa sa iyong mga balikat nakakibit hindi man lang kayang mapaakyat ang iyong pagpapakalálo napapaliit ang tikas ng iyong pagkatao hindi ko rin mawari kung paano pero ang dilaw na dyaket mo ay para bang napabalabal na rin sa akin at mula noon, ang bawat tupi ng manggas at bawat kusot ng bulsa ng aking puso ay handa nang aminin na ikaw ay naging isang anghel ang dilaw na dyaket mo ay naging iyong halo at ang bawat tupi ng manggas at bawat kusot ng bulsa nito ay naging mga pakpak mo at ikaw ay naging isang anghel ika'y naging anghel sa aking isipan marikit na imahe sa aking kaloob-looban munting sigaw sa buong kalawakan o, munting anghel ko, nais ko na sanang isigaw: nakikita mo ba? nakikita mo ba kung paano kita nakikita? nakikita mo ba kung paano kita sinasamba? nakikita mo ba kung paano kita sinisinta? oo, sinisinta, dahil munting anghel ko, o, mahal kita mahal kita, o, munting anghel ko mahal kita at ang bawat tupi ng manggas at bawat kusot ng bulsa ng iyong pagkatao mahal kita at ayaw kong manatili ka lamang sa isipan ko mahal kita at nais kong ako ang magpabalabal sa iyong puso at nais kong ako ay maging iyo at nais kong mahalin mo rin ako ngunit, o, munting anghel ko, natakot ako natakot ako na kung ilalahad ko ang lahat ng mga ligaw na alaala ko sa iyo ay huhusgahan mo ako kung hayaan kong buksan mo ang aking mga pinto ay matatakot ka nang makita mo ang nilalaman nito kung ipakita ko sa iyo ang lahat ng mga tupi ng manggas at mga kusot ng bulsa ng aking puso ay magugulat ka at lilisanin mo ako kaya heto, ang munting anghel ko ay nanatili sa isipan lamang ang marikit na imahe ko ay nanirahan sa kaloob-looban lamang ang munting sigaw ko ay naging bulong lamang isang bulong na nagsasabing: o, munting anghel ko, mahal kita, o, munting anghel ko, pangarap kita, ngunit, o, munting anghel ko, natatakot akong sa piling mo'y ako'y madulas at tuluyang mawala ka. maroon na dyaket ang suot mo kanina noong ako ay naarawan ng sikat ng umaga at ng tawa ng ilang mga kahalubilo't kasama at naroon sa gitna ng aking sariling mga tawa ay nakita kita ngunit may kasamang iba at siya'y ika'y inakbayan at ika'y siya'y nginitian at ako'y napaisip nang biglaan kayo ba? kayo ba? kayo ba? napakwento ang kaibigan ko: alam mo ba, ganun na nga sila na magdadalawang-linggo na. hindi naman sa nasaktan ako pero parang ganoon na nga. hindi naman sa napatigil bigla ang tibok ng puso ko pero parang ganoon na nga. hindi naman sa nadurog ako nang mapansin ko na ang sukat ng maroon na dyaket mo ay mas sakto sa iyo at hindi niya nahihila pababa ang iyong buong pagkatao at siguro ito ay dahil siya ang kasama mo at hindi ako kaya para bang siya na ang nakabalabal sa iyong puso at ang bawat tupi ng manggas at bawat kusot ng bulsa ng kaniyang puso ay napaibig na sa iyo— pero parang ganoon na nga. ganoon na nga dahil kayo na nga kayo na kayo na kayo na. ganoon na nga dahil siya ang kasama mo hindi ako hindi ako hindi ako. siguro kung hindi ako natakot siguro kung hindi ako natakot na ilahad ang lahat ng mga ligaw na alaala ko sa iyo ay hindi ka na mananatili lamang sa isipan ko siguro kung hindi ako natakot na hayaang buksan mo ang aking mga pinto ay mapapabalabal ko na ang iyong puso siguro kung hindi ako natakot na ipakita ang lahat ng mga tupi ng manggas at mga kusot ng bulsa ng aking puso ay ako na'y magiging iyo siguro kung hindi ako natakot na madulas sa piling mo ay mamahalin mo na rin ako ngunit ayan na nga, o, munting anghel ko, natakot ako at ayan na nga, o, munting anghel ko, lahat ng ito ay hindi ko na nasabi sa iyo at ayan na nga, o, munting anghel ko, baka tuluyan nang mawala ang dilaw na dyaket mo sa buhay ko maroon na dyaket na ang suot mo ngunit ang dilaw na dyaket mo pa rin ang nakatatak sa isipan ko at ang bawat tupi ng manggas at bawat kusot ng bulsa ng dilaw na dyaket mo ay nakabalabal pa rin sa aking puso aking puso na nadurog, at patuloy na nadudurog hanggang ngayon nang dahil sa dilaw na dyaket na suot mo noon dahil sa dilaw na dyaket na suot na ng iba ngayon

Continue reading...

Ang matamis na lunggati Debosyon sa dapithapon Ang pagkurap ng liwanag na kuyad-kuyad ay sinapupo ang emosyon Sa paglakad ng relo - bilog na mayroong guhit ng oras Gabing panaginip ay umimbulog Sa malamayang tanawin Naka sambalilo nang nanood Nang natawid ang gabi't araw Nasilayan ang bagong buhay Regalo ng Panginoon Sa bintana hinintay ang muling pag-ahon ng ilaw Sa pagtutungka na parang lango Wari'y gumapang sa kalawakan Pagawpaw ng pangarap Di maabot kahit sa panaginip man lang Nakasalubong si Dessa ngunit kagyat nang lumisan Ang kanyang mabuhaghag na buhok humahaba nang malubay, medyo pakulot Naniniwala kahit sa kalagimlagim na sandali Na ang mga nakaraan ay maalala muli

0

Jan 22, 2019

Jan 22, 2019 at 9:52 PM UTC

Ang Buhay sa Takipsilim #58

Ang matamis na lunggati Debosyon sa dapithapon Ang pagkurap ng liwanag na kuyad-kuyad ay sinapupo ang emosyon Sa paglakad ng relo - bilog na mayroong guhit ng oras Gabing panaginip ay umimbulog Sa malamayang tanawin Naka sambalilo nang nanood Nang natawid ang gabi't araw Nasilayan ang bagong buhay Regalo ng Panginoon Sa bintana hinintay ang muling pag-ahon ng ilaw Sa pagtutungka na parang lango Wari'y gumapang sa kalawakan Pagawpaw ng pangarap Di maabot kahit sa panaginip man lang Nakasalubong si Dessa ngunit kagyat nang lumisan Ang kanyang mabuhaghag na buhok humahaba nang malubay, medyo pakulot Naniniwala kahit sa kalagimlagim na sandali Na ang mga nakaraan ay maalala muli

Continue reading...

#110315 Binilang ko ang rosas na akala ko'y Nagpaalam na buhat sa maagang pagkalanta nito. Akala ko'y pag namukadkad uli'y limot na ang dati, Pero tila nagkakamali pala ako Sa paghimay-himay ng pahiwatig. Hindi ako manhid Pagkat ramdam ko pa rin ang tinik Sa paghawak sa ubod ng rosas. Pero iniinda ko ang sakit Pagkat ganoon naman talaga, Nilikha siyang may tinik bilang proteksyon niya. Pag pinagmamasdan ko ito, Alam kong hanggang tingin lang ako. Pagkat pag pinitas ko'y agaran na naman itong malalanta, Hindi ko naman maiuuwi ang kariktan nito. Mas kaakit-akit kasi siyang tingnan Pag kasama ang mga katulad niya. Muli, hanggang titig na lang, Ganoon rin ang paggalang ko sa kanyang Hardinero. Alam ko ring iba ang tipong klima nito, Medyo sensitibo kahit na Di ko naman papalitan ang kinagisnang lupa. Hindi ko naman siya bubunutin nang basta-basta't Aangkinin kahit may ibang nag-aari sa kanya. Sa katunayan, laging nais ko siyang masilayan, Kahit na alam kong iiwan niya rin ako Sa dapithapon o kaya kinabukasan o sa makalawa. Pag kinunan ko siya ng larawan, Kaya ko siyang titigang muli, Alaala na lamang sa iisang papel ang aming sandali. Pagkat pag muling babalikan ang pasong nagkalinga, Iyan, wala na puros dahon na lamang, Maghihintay na naman sa tamang panahon Nang muli ko siyang masilayan.

0

Nov 19, 2015

Nov 19, 2015 at 6:04 AM UTC

Rosas na Alaala

#110315 Binilang ko ang rosas na akala ko'y Nagpaalam na buhat sa maagang pagkalanta nito. Akala ko'y pag namukadkad uli'y limot na ang dati, Pero tila nagkakamali pala ako Sa paghimay-himay ng pahiwatig. Hindi ako manhid Pagkat ramdam ko pa rin ang tinik Sa paghawak sa ubod ng rosas. Pero iniinda ko ang sakit Pagkat ganoon naman talaga, Nilikha siyang may tinik bilang proteksyon niya. Pag pinagmamasdan ko ito, Alam kong hanggang tingin lang ako. Pagkat pag pinitas ko'y agaran na naman itong malalanta, Hindi ko naman maiuuwi ang kariktan nito. Mas kaakit-akit kasi siyang tingnan Pag kasama ang mga katulad niya. Muli, hanggang titig na lang, Ganoon rin ang paggalang ko sa kanyang Hardinero. Alam ko ring iba ang tipong klima nito, Medyo sensitibo kahit na Di ko naman papalitan ang kinagisnang lupa. Hindi ko naman siya bubunutin nang basta-basta't Aangkinin kahit may ibang nag-aari sa kanya. Sa katunayan, laging nais ko siyang masilayan, Kahit na alam kong iiwan niya rin ako Sa dapithapon o kaya kinabukasan o sa makalawa. Pag kinunan ko siya ng larawan, Kaya ko siyang titigang muli, Alaala na lamang sa iisang papel ang aming sandali. Pagkat pag muling babalikan ang pasong nagkalinga, Iyan, wala na puros dahon na lamang, Maghihintay na naman sa tamang panahon Nang muli ko siyang masilayan.

Continue reading...

Alaala ng alapaap Ang naglahong mga pangarap Sa dapithapon na umaga ng kawalan ng pag-asa. Alaala ng alapaap Ang bawat pangungusap Na sa dugo ay inukit At buhay ang kapalit. Alaala ng alapaap Ang mga bugso ng damdamin Ang mga pusong lumalaban Para sa iisang adhikain. Ngunit sa bandang huli Sa paglipas ng panahong mahaba Tanging ang alapaap Ang tunay na umaalala.

0

Nov 8, 2016

Nov 8, 2016 at 10:58 AM UTC

pauline-celerio

Alaala ng alapaap Ang naglahong mga pangarap Sa dapithapon na umaga ng kawalan ng pag-asa. Alaala ng alapaap Ang bawat pangungusap Na sa dugo ay inukit At buhay ang kapalit. Alaala ng alapaap Ang mga bugso ng damdamin Ang mga pusong lumalaban Para sa iisang adhikain. Ngunit sa bandang huli Sa paglipas ng panahong mahaba Tanging ang alapaap Ang tunay na umaalala.

Continue reading...

Dapat mahigitan ang bilis ng segundo Matarok ang hangganan ng langit Upang matalos sa dapithapon ang pagkukulang Sa susunod na pagsikat ng araw ay matiyak ang kapalaran Itatwa ang pagkabuhay sa mundo Ang awra ay nagpaalam sa hilagyo Sawimpalad sa kinabukasan Ang natitirang mga yapak ay hindi na nakagambala sa pagtulog Magparaya, hayaan ang Amihan bumitbit ng kalahating puso na sabik sa pagmamahal na di kayang ibigay ng dalaga Mayroong kislap ng liwanag, agiw sa sulok- nag-iisa Yakapin ang talim ng punyal Kay sarap masaktan, sa peligro humantong kaysa malayang namumuhay Ano ang kahalagahan ng buhay Ang obalo na hubog ay binabaybay Pakawalan ang ibon na nasa hawla Huwag na umasa na babalik pa Kalapati ay lumipad papunta sa lugar ng kapanganakan ng agaw-liwanag

0

Dec 26, 2018

Dec 26, 2018 at 2:25 AM UTC

Ang Buhay sa Takipsilim #29

Dapat mahigitan ang bilis ng segundo Matarok ang hangganan ng langit Upang matalos sa dapithapon ang pagkukulang Sa susunod na pagsikat ng araw ay matiyak ang kapalaran Itatwa ang pagkabuhay sa mundo Ang awra ay nagpaalam sa hilagyo Sawimpalad sa kinabukasan Ang natitirang mga yapak ay hindi na nakagambala sa pagtulog Magparaya, hayaan ang Amihan bumitbit ng kalahating puso na sabik sa pagmamahal na di kayang ibigay ng dalaga Mayroong kislap ng liwanag, agiw sa sulok- nag-iisa Yakapin ang talim ng punyal Kay sarap masaktan, sa peligro humantong kaysa malayang namumuhay Ano ang kahalagahan ng buhay Ang obalo na hubog ay binabaybay Pakawalan ang ibon na nasa hawla Huwag na umasa na babalik pa Kalapati ay lumipad papunta sa lugar ng kapanganakan ng agaw-liwanag

Continue reading...

Sa gitna ng mga nagtataasang puno Halika't ating langhapin Ang amoy ng mga patak ng ulan Sa mga luntiang dahon ng kagubatan Parating na ang dapithapon Di ba pwedeng manatili ka muna? Kahit sandali lang Tabihan ako kasama ng ingay ng katahimikan Ang tamis ng mga sandaling itinanikala Sa mga ala-alang upos At ang mga sabik na yapos Ng aking mga kamay sa iyong mukha Ang mga paglubog na araw na magkasamang tinignan Kung ako ang iyong tatanungin Gusto ko na lamang manatili Sa mga panahong kasama kang tumatakbo sa ulan.

0

May 24, 2018

May 24, 2018 at 9:46 AM UTC

Maulan na kahapon

Sa gitna ng mga nagtataasang puno Halika't ating langhapin Ang amoy ng mga patak ng ulan Sa mga luntiang dahon ng kagubatan Parating na ang dapithapon Di ba pwedeng manatili ka muna? Kahit sandali lang Tabihan ako kasama ng ingay ng katahimikan Ang tamis ng mga sandaling itinanikala Sa mga ala-alang upos At ang mga sabik na yapos Ng aking mga kamay sa iyong mukha Ang mga paglubog na araw na magkasamang tinignan Kung ako ang iyong tatanungin Gusto ko na lamang manatili Sa mga panahong kasama kang tumatakbo sa ulan.

Continue reading...

Malamig na ang hangin Na dumadampi sa pisngi Ang usok na umiimbulog Sa langit Ay lumalamlam na sa paningin Ang tunog ng mga instrumentong pansaliw Sa tula na ginawang awit Ay di na naririnig Ang pagkalugami sa nakaraan, Ang bakas ng kahirapan Ay di na nagpapaligalig, Nagpapasimangot nang magunita sa sandali Kung noon sa bawat araw ay masigasig, Sa kinabukasa'y nananabik Di na ngayon Sapagkat sa dapithapon nahuhumaling Ang nagpupuyos na liwanag Sa dakong silangan Na dati'y mainam pagmasdan Ay nakakasilaw Ang takipsilim sumisimbolo ng kalumbayan Ay isa na na tanawin Para sa kagalakan ng kaluluwa Ang unos at karimlan Pag nasa luklukan Ay isa lamang pangkaraniwan Pag may lampara Na hindi ka iiwan

0

May 25, 2020

May 25, 2020 at 11:41 PM UTC

Malamig na ang hangin Na dumadampi sa pisngi Ang usok na umiimbulog Sa langit Ay lumalamlam na sa paningin Ang tunog ng mga instrumentong pansaliw Sa tula na ginawang awit Ay di na naririnig Ang pagkalugami sa nakaraan, Ang bakas ng kahirapan Ay di na nagpapaligalig, Nagpapasimangot nang magunita sa sandali Kung noon sa bawat araw ay masigasig, Sa kinabukasa'y nananabik Di na ngayon Sapagkat sa dapithapon nahuhumaling Ang nagpupuyos na liwanag Sa dakong silangan Na dati'y mainam pagmasdan Ay nakakasilaw Ang takipsilim sumisimbolo ng kalumbayan Ay isa na na tanawin Para sa kagalakan ng kaluluwa Ang unos at karimlan Pag nasa luklukan Ay isa lamang pangkaraniwan Pag may lampara Na hindi ka iiwan

Continue reading...

Tinik sa dibdib, tali sa puso'y pinaghihigpitan Sa alambreng bakod di na makawala yung pulang tubig lang aagos Napuno ng kabanalan, kasunod ay kasawian Ibuhos ang isang daang karayom sa nakatiwalwal na mga sugat Tusok sa balat ay ang kirot na lalong tumitindi nang walang kapahingahan Mabangis na mga pangil sa talahiban nakatago Wasiwas ng damo binabantayan Mahinahon na inaabangan Mas masahol pa sa tuklaw ng sundo ni Kamatayan Ang kaantukan ay sumagi sa ulo Pangambang nangangahulugan Habang puyat na bumangon Sa dulo ng dapithapon nagsisi-awitan ang mga ibon ay may bagong silang na paraiso Isama na at huwag pabayaan Lahat ay humayo

0

Dec 4, 2018

Dec 4, 2018 at 7:27 PM UTC

Ang Buhay sa Takipsilim #7

Tinik sa dibdib, tali sa puso'y pinaghihigpitan Sa alambreng bakod di na makawala yung pulang tubig lang aagos Napuno ng kabanalan, kasunod ay kasawian Ibuhos ang isang daang karayom sa nakatiwalwal na mga sugat Tusok sa balat ay ang kirot na lalong tumitindi nang walang kapahingahan Mabangis na mga pangil sa talahiban nakatago Wasiwas ng damo binabantayan Mahinahon na inaabangan Mas masahol pa sa tuklaw ng sundo ni Kamatayan Ang kaantukan ay sumagi sa ulo Pangambang nangangahulugan Habang puyat na bumangon Sa dulo ng dapithapon nagsisi-awitan ang mga ibon ay may bagong silang na paraiso Isama na at huwag pabayaan Lahat ay humayo

Continue reading...

#06022021 Hayaan **** ilahad ng mga pahina ang misteryo ng nakalipas, Ang mahikang bumabalot sa guhit ng mga palad Na hinulma sa salamin ng liwanag, Ang dugo ng kasaysayang naging pantatak ng kahapon, bukas at ngayon. Ang pagsirit ng kandila sa lumalalim na gabi Ay gaya ng pakikipagbuno ng kalangitan sa lumalagablab na araw. Hindi man lamang napagod ang lumikha ng bahaghari, Pagkat buhat sa simula hanggang dulo'y kaya nya itong pagmasdan -- Kaya nya itong sabayan hanggang sa pagtiklop ng mga ulap. At gaya ng mga ibong malaya na walang humpay ang pagkampay patungo sa lilim, Ay gayundin ang mga imahe ng putik na ginawaran ng damdamin. Ang kanilang pakikipagsapalaran sa modernong makinarya ng paglusong at pag-ahon, Na may dalisay na pagdinig sa lilim ng kapatawaran at kaligtasan. Walang sinuman ang kayang kumitil sa mga paupos na kandila -- Silang ang pagluhod ay simbolo ng kalakasan at pagtitiwala. Silang may dunong at sa bukal ng buhay ay may hiram na sandali. Maliban na lang kung sya'y magpaubaya para lumisan nang walang paalam. Ngunit kumatok man sila, Ang huling habilin at pagsilip sa bintana sa hapag Ay walang katiyakan pawang sa oras at magiging tahanan. Di hamak na may kaalaman ang sining na paghinga ang naging buhay, Kaysa sa mga yumuyukod na mga punong Mayroong nalalagasan na mga pakpak sa bawat dapithapon. Di gaya ng dagat na lumulunod sa sarili Na hayag sa kalangitan ang pagkunot at paghinahon. Ang pawis sa mga pisngi'y gaya ng mga butil ng perlas Na higit pa sa mga ginto't dyamanteng ibinigkis para ikalakal. Walang humpay ang pagkapa madatnan lamang ang liwanag Sa iskinatang walang inihain kundi pait at karamdaman. At katulad ng pagpapagal nito sa apoy upang mailimbag ang sarili'y Kusang babalik ang mga ito sa hiningan ng sandali. Kung saan wala nang ni isang mananatiling "misteryo," Kung saan lahad at hubad na ang lahat ng pagpapanggap. At kung saan ang huling pahina ay pupunitin, Ang himagsikan ay makikitil hindi nang panandalian lamang. Magiging malaya ang pagpapaubaya ng mga kamay sa hangin, Malaya ang mga pusong walang ibang nais kundi magpuri.

0

Jun 3, 2021

Jun 3, 2021 at 3:19 AM UTC

The Story of Time

#06022021 Hayaan **** ilahad ng mga pahina ang misteryo ng nakalipas, Ang mahikang bumabalot sa guhit ng mga palad Na hinulma sa salamin ng liwanag, Ang dugo ng kasaysayang naging pantatak ng kahapon, bukas at ngayon. Ang pagsirit ng kandila sa lumalalim na gabi Ay gaya ng pakikipagbuno ng kalangitan sa lumalagablab na araw. Hindi man lamang napagod ang lumikha ng bahaghari, Pagkat buhat sa simula hanggang dulo'y kaya nya itong pagmasdan -- Kaya nya itong sabayan hanggang sa pagtiklop ng mga ulap. At gaya ng mga ibong malaya na walang humpay ang pagkampay patungo sa lilim, Ay gayundin ang mga imahe ng putik na ginawaran ng damdamin. Ang kanilang pakikipagsapalaran sa modernong makinarya ng paglusong at pag-ahon, Na may dalisay na pagdinig sa lilim ng kapatawaran at kaligtasan. Walang sinuman ang kayang kumitil sa mga paupos na kandila -- Silang ang pagluhod ay simbolo ng kalakasan at pagtitiwala. Silang may dunong at sa bukal ng buhay ay may hiram na sandali. Maliban na lang kung sya'y magpaubaya para lumisan nang walang paalam. Ngunit kumatok man sila, Ang huling habilin at pagsilip sa bintana sa hapag Ay walang katiyakan pawang sa oras at magiging tahanan. Di hamak na may kaalaman ang sining na paghinga ang naging buhay, Kaysa sa mga yumuyukod na mga punong Mayroong nalalagasan na mga pakpak sa bawat dapithapon. Di gaya ng dagat na lumulunod sa sarili Na hayag sa kalangitan ang pagkunot at paghinahon. Ang pawis sa mga pisngi'y gaya ng mga butil ng perlas Na higit pa sa mga ginto't dyamanteng ibinigkis para ikalakal. Walang humpay ang pagkapa madatnan lamang ang liwanag Sa iskinatang walang inihain kundi pait at karamdaman. At katulad ng pagpapagal nito sa apoy upang mailimbag ang sarili'y Kusang babalik ang mga ito sa hiningan ng sandali. Kung saan wala nang ni isang mananatiling "misteryo," Kung saan lahad at hubad na ang lahat ng pagpapanggap. At kung saan ang huling pahina ay pupunitin, Ang himagsikan ay makikitil hindi nang panandalian lamang. Magiging malaya ang pagpapaubaya ng mga kamay sa hangin, Malaya ang mga pusong walang ibang nais kundi magpuri.

Continue reading...

Pabulusok na ang ginintuang hari sa dulong kanluran. rumuronda na ang mga paniki, nakadapo na ang mga ibon. tumitili ang mga kuliglig kasabay ng walang patid na sagutan ng mga palaka. ang mga butiki naman ay humahalik na sa lupa. malamig na hangin ang madaramang sumisipol sa pandinig at pumupukol ng mumunting alikabok upang ipaalam ang malambing nitong dampi. maya-maya lang ay sisibol na ang nagkikintabang kurap ng mga mumunting kulisap sa kalangitan upang ito'y ilawan hanggang umaga.

0

Aug 16, 2020

Aug 16, 2020 at 6:43 AM UTC

Dapithapon Sa Mata ng Isipan

Pabulusok na ang ginintuang hari sa dulong kanluran. rumuronda na ang mga paniki, nakadapo na ang mga ibon. tumitili ang mga kuliglig kasabay ng walang patid na sagutan ng mga palaka. ang mga butiki naman ay humahalik na sa lupa. malamig na hangin ang madaramang sumisipol sa pandinig at pumupukol ng mumunting alikabok upang ipaalam ang malambing nitong dampi. maya-maya lang ay sisibol na ang nagkikintabang kurap ng mga mumunting kulisap sa kalangitan upang ito'y ilawan hanggang umaga.

Continue reading...

Luha ng dahon , Isinilid sa Kahon Init ng nayon , Malamig na Kahapon Sarili ay Bumangon , Kalungkuta'y aahon Pag yao'y hinamon , Lumuha ang Panahon Ang pag-iyak ng mga dahon sa bukang-liwayway Pinawi ng init ng araw ang iyong mga kamay At Naglaho sa dapithapon , muling matamlay, Nag-iwan ng marka sa takipsilim ako'y namatay Umiiyak Taon-taon,Pighati Ang Baon Pagkalumbay ko , kinukuwestiyon Sumabog nanaman ang Mayon Sa loob ng utak kong naghahamon

0

Feb 19, 2019

Feb 19, 2019 at 9:01 PM UTC

Luha ng dahon , Isinilid sa Kahon Init ng nayon , Malamig na Kahapon Sarili ay Bumangon , Kalungkuta'y aahon Pag yao'y hinamon , Lumuha ang Panahon Ang pag-iyak ng mga dahon sa bukang-liwayway Pinawi ng init ng araw ang iyong mga kamay At Naglaho sa dapithapon , muling matamlay, Nag-iwan ng marka sa takipsilim ako'y namatay Umiiyak Taon-taon,Pighati Ang Baon Pagkalumbay ko , kinukuwestiyon Sumabog nanaman ang Mayon Sa loob ng utak kong naghahamon

Continue reading...

balang araw sisikat ang araw at masasabi **** naglagpasan mo ang hindi mo inakalang matatapos balang araw maghihilom ang iyong mga sugat kahit man may maiiwang bakas ng mapait na kahapon balang araw may magpupunas ng iyong mga luha gamit ng panyong ibinigay sa'yo kung sakaling gusto ulit ng iyong pusong sumigaw balang araw mararanasan mo kung gaano kasaya ang magmahal ng buo at tapat at masasabi **** hindi ka na malas sa larangan ng pag-ibig at balang araw makikita mo ang iyong sariling nakangiti habang naalala ang dapithapong iyong tinalikuran at dinaanan

0

Jun 22, 2019

Jun 22, 2019 at 6:14 AM UTC

balang araw sisikat ang araw at masasabi **** naglagpasan mo ang hindi mo inakalang matatapos balang araw maghihilom ang iyong mga sugat kahit man may maiiwang bakas ng mapait na kahapon balang araw may magpupunas ng iyong mga luha gamit ng panyong ibinigay sa'yo kung sakaling gusto ulit ng iyong pusong sumigaw balang araw mararanasan mo kung gaano kasaya ang magmahal ng buo at tapat at masasabi **** hindi ka na malas sa larangan ng pag-ibig at balang araw makikita mo ang iyong sariling nakangiti habang naalala ang dapithapong iyong tinalikuran at dinaanan

Continue reading...

Sa bawat palubog ng gintong araw Pag sikat nito ay inaabangan, Sa kada eroplanong umaalis, Palaging inaasam ang pagbabalik. Gumigising araw-araw, Binibilang ang nalalabing oras, Kaunti nalang irog ko, Kaunti nalang, Mahal, andito lang ako naghihintay Makapiling kang muli.

0

Jun 6, 2021

Jun 6, 2021 at 12:35 PM UTC

Dapithapon sa Lingo

Sa bawat palubog ng gintong araw Pag sikat nito ay inaabangan, Sa kada eroplanong umaalis, Palaging inaasam ang pagbabalik. Gumigising araw-araw, Binibilang ang nalalabing oras, Kaunti nalang irog ko, Kaunti nalang, Mahal, andito lang ako naghihintay Makapiling kang muli.

Continue reading...