"alamat" poems
bayan kong mahal sayo'y ibibigay ang aking buhay
ipaglalaban ang aking katwiran at karapatan
ipagsisigawan ang salitang pagkakaisa at kapayapaan
ngunit bakit sa lahat ang may hadlang?
tuluyan na bang nabaon sa nakaraan ang kapatiran?
mas nanaisin ng karamihan ang kaginhawaan para sa sariling kapakanan
ang paggiging makabayan ay bibitawan nalang kapalit ay maging sa sariling alipin sa bayan
magbibingi bingihan na lamang sa mga maling nasaksihan sa mga taong naka upo sa mataas na upuan
ang mali ang nagiging tama ang tama ay mailap ng makita
anung silbi ng mga pinaglalaban kung ang lahat ayaw makipag laban?
sakim sa sarili at sarili lang ang mahalaga
wala na ang mga bayani patay na!
kailan may walang tunay na kalayaan sa ating bayan
dahil ang lahat ay ang nais lang ang sariling interes at kapakanan
nasayang lang ang watawat na hinabi ng ating mga bayani
hindi pagkakaisa ang nasa ang nasa isipan kundi paano maka isa sa lahat
bayani ba ay isang nalang alamat?
wala na bang mag aangat at magsasabing dapat ipaglaban ang karapatan?
nagiging mahirap ang mahirap at sa pera silay salat
ang mayaman ay nagtataas ng bakuran upang di makita ang tunay na kalagayan
iiyak na lamang ang mga tunay na nagmamahal sa bayan
wala na nga ang tunay na kahulugan ng kapatiran
di na isa ang bawat kulay ng watawat kundi ito'y kulay kung saan ka dapat mabilang
naging pangkat ang kulay, naging simbolo na ng watak watak na paniniwala
di na siguro magiging buo ang kulay ng watawat ang kapayapaan ay di magiging sapat
wala na! hindi na magiging isa ang mga pulo ng bayan
nagiging paligsahan na lang kung sino ang magiging una at tatawanan ang talunan
sa inaakalang laban ng pinaka magaling, di man lang maiisip na pagkakaisa sana
bayan kung magiliw paanu na? di na ba magkakaisa?
o sadyang mailap na talaga ang tinatawag na pagkakaisa.
Mar 5, 2018
Mar 5, 2018 at 11:31 PM UTC
#092516
Sumasabay saking pag-ibig ang pagluha ng langit
Sumasabay sa ihip ang bulong ng damdaming
"Tama na, bitiwan mo na sya."
"Tama na't bumangon ka na."
Parang tubig na maingay sa bubungan
Ang tinig **** minsang
Himig na pinakaiingatan
Parang butil na hindi mahawakan
Ang pagtibok ng puso kong iyong sinusugatan.
Ilang beses man akong umasa
Mga salita mo ma'y tila kilig lamang sa umpisa
Naglaho na lang ang lahat,
Pano na ang tayong sabi mo ay alamat?
Tama na ang paasang mga salita
Tama na ang pagbihag sa mga pusong pariwara
**Tama na ang mistulang sabi **** "mahal kita"**
Pagkat alam kong ikaw yung tipong*
Palaruan lamang ang tingin sa Tadhana.
Bibitawan ka na, pagkat tapos na
Parang lirikong nalaos nang bigla
Parang boses na napaos na parang bula
Nagbago, naglaho, oo, mistulang alaala
Sep 25, 2016
Sep 25, 2016 at 6:32 AM UTC
oo ako'y nalulungkot sa aking sarili
sa mga salitang hindi ko hindi sinasadya
kung ipinaramdam ko sayo na 'andito lang ako pero wala naman pala
pasensiya, kung wala akong susunod na taludtod sa ating istorya
istoryang kathang isip
na huli kong nakita sa aking panaginip
dahil nagising ako sa katotohanan
na ̶t̶a̶y̶o̶ ikaw at ako ay naandito na sa dulo ng ating walang hanggan
kung saan ang puso'y wala ng nararamdaman
at natapos na ang magpakailanman
Oct 16, 2018
Oct 16, 2018 at 9:07 AM UTC
Minsa’y nadako ako sa Kalye Pag-ibig
Marahil walang karatula
Ang mayroon lamang ay iilang linyang puti
Salungat sa kalsada
Siya rin palang tulay sa’ting tagpuan.
Bawat butil ng Kanyang mukha’y
Kumakapit at humihilik sa balat
Sa’king palad, umaapaw ang mga ito
Hihinto pa ba?
Pagkat hindi handa
Ang yerong gawa sa plastik
Na syang bihis-bihis ng kabilang palad.
Maraming yapak, aking naririnig
Ngunit alam kong ang berdeng kulay
Pawang hindi para sakin at sayo.
Ang bawat kasuotan nila’y
Tila pustura lang, ako’y nanatiling walang kibo.
Unti-unti kong binagtas ang eskinita
Makitid doon ngunit alam kong ito’y tama
Tila kayrami pa ring paninda
Ngunit ang lahat, hindi naman kabili-bili
Pagkat minsanan lang ang pag-ibig na totoo
Ni hindi ito kinakalakal.
Hindi ko man mabili ang nais ko ngayon
Masilayan man kita, bagkus likod lamang
Ni hindi ko nga matanto ang itsura
Basta’t sigurado ako
Sa paglingon mo’y parehas na tayong handa.
Malayo pa ang lalakbayin
Ng pawang minanhid na mga paa
Pagkat ang direksyon nati’y
Sa ngayo’y alam kong
Hindi pa para sa isa’t isa.
Ikaw na siyang iniirog
Aking hihintayin
Hanggang ang oras ay tumiklop
At umusbong ang panibagong bulaklak
Saka natin pagmasdan
Mga paru paro’t iilang kulisap, maging alitaptap.
Tatandaan ko ang ating tagpuan
Kung saan ihihimlay natin ang kinabukasan
Buksan mo ang pusong minsang winarak
Bubuuohin muna iyan ng Nasa Itaas
At saka na natin isulat ang makabagong alamat.
Sa Kalye Pag-ibig, tandaan mo, irog
Tayo’y babalik at muling mangangarap
Bubuo na panibagong larawan
Na may tunay na ngiting
Hahalimuyak sa mas Nakatataas.
Sa Kalye Pag-ibig,
Doon tayo magkita.
Dec 1, 2014
Dec 1, 2014 at 7:02 AM UTC
Ang hele sa duyan
Awit ng magulang
na nakapagpagaan sa hangin
sa tuwing nauulinigan
Ang mga punongkahoy doon sa palayan
Na nagwawagayway sa mga dumadaan
May matimyas na kuwento
noong sila pa'y mga munting halaman
Paru paro na sa hardin
na dumadapo sa bulaklak
sila rin ay may pinagmulan
-galing sa alamat
Ang magandang tanawin
Baryo pa dati kung pangalanan
Magandang buhay ang binabati
Ng damo't kawayan
Ang paggising ng araw
mula sa Silangan
Nagbibigay pag-asa
ang matingkad niyang liwanag
At noong dati
Nang minsa'y nagmahal
mahiyain sa kaibigan
ayaw sabihin sa kaklase
Hanggang ngayon
bibig ay parang itinahi
Bakit nahalina sa pag-ibig
Kung malaya lang ang umibig
Di na sana pinili
Jul 19, 2019
Jul 19, 2019 at 3:45 AM UTC
“I am not a teacher, but an awakener.”
― Robert Frost
May mga walang alam na nagpapanggap na may alam. Mga nagmamarunong na akala mo ay mga pantas pero ang totoo ay masahol pa sa tunay na mga mangmang. May mga nagsusulat pero hindi marunong magmulat, kahit bulatlatin mo ang kanilang mga aklat na hindi magluluwat wala kang mapupulot, wala itong alamat kundi puro lamat. Ganito sila ‘pag iyong sinalat walang k’wentang bumanat.
Ang mga panaginip ng isang paslit ay laging naghahanap ng katuparan tulad ito sa isang malawak na paliparan na ang mga tapakan ay tila walang hangganan. Ang banggaan ng mga saranggola guryon man o boka-boka ay sumasagisag sa sigla ng kamusmusan. Walang bobo, walang tanga at walang mahina ang totoo para-paraan lang para matuto ‘yan ang hindi alam ng mga ungas na nagtuturo.
Natatandaan ko madalas na pinapatayo ako sa harap ng pisara kasi maingay daw ako at malikot. Madalas din akong mapalo kasi mahina ang ulo ko pagdating sa Matematika. Bakit ano’ng kadakilaan ba ang meron sa pananahimik at kelan pa naging pang-aliw sa puso at kaluluwa ang mga numero? Walang lumiligaya sa pagmememorya at hindi nakaka-ulol ang pagiging malikot at maligaya.
**** ka ba talaga? Parang hindi naman, mas mukha kang tinderang tuliro na abala lagi sa pagbebenta ng yema, kendi at kung ano-anong sitsiriya. **** pangalawang magulang? Kaya pala mas mabagsik kapa sa tatay kong maton at mas masungit kapa sa nanay ko. Nagtuturo ka ba’ng talaga? Hindi naman, mas mahaba pa nga ang oras mo sa pakikipaghuntahan.
Ang **** ay hindi lamang dapat na nagtuturo s’ya ay tagapagmulat din. Isang John Keating (teacher sa pelikulang Dead Poet Society) ang kailangan ng mga bata sa mundo. Nagmumulat hindi nagmamalupit, hindi kailangan na manghagupit at walang dapat na ipilit. Ang eskwelahan ay hindi pugad ng mga pipit. Matalino, magaling at matalas mag-isip ayos lang yan. Subalit punong-puno na ang mundo ng mga matatalinong walang pakinabang.
Ang umibig at maging tunay na kapakipakinabang sa mundo at sa kapwa tao, ito ang dakilang aral na dapat na ipangaral. Walang silbi ang mga pagpapagal sa loob ng paaralan kung ang natutuhan mo lang ay kung paano kumita ng limpak-limpak na salapi. Kung ang alam mo lang sabihin ay Yes Sir at Yes Ma’am walang silbi ang iyong pinag-aralan. Nakakalat na sa lupa ang mga pipi na hindi marunong magsalita at magpahayag nang kanilang tunay na saloobin. **** na nagtuturo maliban sa hintuturo at nguso sana gamitin mo rin ang iyong puso.
Nov 15, 2017
Nov 15, 2017 at 10:19 PM UTC
Maraming salamat
Sa mala alamat
Na kwento ng ating pagmamahalan
Na dati ay walang hangganan
Nauwi sa hiwalayan
Nauwi sa mahabang gabi ng iyakan
Nasaktan tayo pareho
Pero hindi ako sumuko
Tatlong buwan nag-isip
Ngunit ika'y nainip
Hindi ko na nasagip
Natangay na ng hangin na malakas ang ihip
Maraming salamat
Sa lahat lahat
Sa kahinaan at kalakasan ko
Tinulungan mo akong magbuhat
Tinuruan mo akong tumayo
Pinangako sayo ang hindi paglayo
Binago ako ng ating pagmamahalan
Mga pangarap nati'y nagkakaroon ng katuparan
Ngunit pagmamahalan natin nagkaroon ng katapusan
Hindi na din natin nagawan ng paraan
Na ayusin at bigyan ng pagkakataon
Nagkulang na ata sa oras at panahon
Ikakahon ko na ang lahat ng ating alaala
Itatago sa isang parte ng puso ko kung saan wala ka na
Oct 8, 2015
Oct 8, 2015 at 9:23 PM UTC
Ang maputing blusa ay nakakasilaw
Dating mag-aaral sa paaralan
ngayon reyna na ng kanyang natupad na pangarap
Lumaki na ang agwat ng katayuan
Distansiya na di malagpasan
Subukan bang habulin
Kung gaano kalaki ang kagustuhan
ganun din ang siyang kabiguan
Sa lagaslaw ng tubig sa alon
Ang payak na pamumuhay sa gitna ng daluyong
Sa araw ng mga puso ay walang aaminin
Ang pag-irog ay hindi mabubunyag
Karugtong ng kwento ay maging nalilingid na alamat
Iniukol sa kanya ang kalatas
Suungin ang daloy ng ilog
Pilansik sa balat ay parang asido sa dugo na tinutunaw ang puso
Sa lalim ay malulunod, sa babaw ay ang hininga malalagot
Suwail sa kalangitan
Kung ito'y nakatadhana at ang mga yapak ay nabilang
Sana'y maunawaan ang inaasal
Sampung hakbang ang layo sa kanyang likuran
Dec 27, 2018
Dec 27, 2018 at 6:27 PM UTC
Ang higanteng tulyasi,
tila bulkan, humihilab sa init,
sumusuka ng kumukulong putik at singaw,
bumubuga ng bulang panis.
Subalit ang mga serbidor at weyter
ng panginoong naluklok
ay mabangis na nagbubunyi. Nagugulat ako
kung paanong ipinaparada
bilang obra-maestrang sopas na manok
ang gabundok na naiipong ipot
ng kanilang hinirang
at ng kanyang mga ministrong kampon.
Dusa nating pinagbabayaran
ang pagsulong ng bulag na katapatan
at laganap na kamangmangan
sumusuong sa martsang hindi nauunawaan
habang sanlaksa’y kay daling naniwala,
panloloko’t manloloko ay sagana
isang maluho’t makulay na palabas ng paputok at kwitis -
sinasakal ang mga kaluluwa, nilalason ang mga isip
isang malaking karnabal
ng mga manlilinlang na payasong ngising-aso
mga nakakatawang bistadong manggagantso
at mga saksing bulaan -
na ang mga utos ng banal na panahon ay kinakalimutan -
at mga binaluktot ng kwento’t kasaysayan -
patung-patong na kasinungalingan
kumpul-kumpol na tungayaw at murahan
mahihiya ang mga alamat ng bayan
at pabula ng nakaraan.
Ang namumunong bunganga’y kumukulong lagaan
ng mabahong tae,
mangmang na nag-iisip sa bibig,
tinimplahan ng santambak
ng mabantot na kawalan
ng konting katalinuhan
at pakundangan,
- isang lugaw ng bigas na plastik, panis
adobong sa mga pilyong uod, ay matamis.
isang hapunang ang pampagana ay mga bala at pulpol na iskrip
ang pangunahing ulam ay mga katauhang walang pantaong karapatan
At ako, isang napilitang anino,
binihag ng isang tampalasang multo
inilibing sa pambayaning nitso
at sanlibong mapangsanib na espiritu
sa Kaharian ng mga Pangako
pawang napako, at mga pag-asang naglaho,
ay hindi maibandila, bagkus, nanliliit ako
sa walang puknat na pagpururot ng nguso
na kapag ang mundo’y tinatanong ako,
- Siya ba ang hinirang ninyo?
Hiyang-hiya ako . . .
Sep 11, 2018
Sep 11, 2018 at 4:43 AM UTC
#042416
Pumipiglas sa kadena,
Nagwawalang may pagbubusina.
Walang-wala siya sa datus
Ng iskandalong panglaman-tiyan.
Kilay ay naagnas
Bunsod ng galit na mapagmataas.
Mag-iiskandalo ang ugat sa magaspang na balat,
Siyang bulkan pala ng naghihimutok na alamat.
Lambat ng kahapon, isasaboy sa dagat
Huli'y kaawa-awa sa dinamitang kagat-kagat.
Sisisid kahit di akma ang tono ng tubig,
Lulusong muli't paghihiganti'y bukambibig.
Gamit ang sinulid ng tinapyas na bungangkahoy,
Matutukso ng talim, siya nga palang abuloy.
Istoryang tigang, nginuyang may malasakit,
Paru-paro't bulaklak sa kutsilyo ang kapit.
Kalawang ang uubos sa kadena,
Sa ilang pagpihit ng litratong may ordinansa.
Patay-sindi kaya't pondido ang ilaw,
Pipihitin ang kable't ahas ang tutuklaw.
Ang trono'y walang manggas at naantala,
Pinilihan ng mga oportunistang kanya ring katiwala.
Sapilitang makikipagniig sa kaharian,
Batas ay iluluklok, pantawid sa katuwiran.
Siya'y naghihimagsik sa haliging walang sabit,
Langis ay tagas ng sikmurang kumakalabit.
Gaya ng kahapong titulado ng dilim,
Babagsik ang leong minsang karima-rimarim.
Apr 25, 2016
Apr 25, 2016 at 12:54 AM UTC
Marahan niyang pinitas ang
Huling gumamela sa hardin.
Kasama ang liham at lihim
Ng puso, inialay sa paralumang
Matagal-tagal ding itinangi,
Itinangis sa tadhana, ng walang
Hanggang paghilom at pag-asa.
Anuman ang mangyari, patuloy na
Idadako ang paningin sa pagtingin,
Hindi sa hapóng damdamin, hindi
Sa mga lamat ng puso, bagkus
Sa alamat ng bagong pagsuyo,
Paulit-ulit mang danasin ang guho.
May 19, 2017
May 19, 2017 at 11:21 AM UTC
Ikasampung lagok na
at higit pa
ng mainit **** ala-ala
subalit malapit man
wari kung aking tinitingnan
sa sulok ng napadpad na isipan
sa kabilang ibayo ng mga pananaw
sa malayong dalampasigan ng pagkatao,
hindi ko kayang abutin
ang pinutol kong pusod
na sa puting lampin ay ibinalot,
at ibiniting tila bituin sa mga alapaap.
Maghapon ko mang lakarin
mula sa aking pusong pinabango
ng galapong na bagong giling,
na kung saa’y tiniis ang init ng kahirapan
habang isinasangag ang bawat butil
ng sanlibo’t sandaang ari-muhunan
mula sa masuyong pinagsikapan,
pinagtiyagaang alagaan -
puno ng liberikang kape
ng lupang sinilangan.
Malayo, malayo na ang Lipa
madaling lakbayin sa malawak na kalsada
na dumaraan na ngayon sa kabundukan
ng Malarayat
na noong musmos pa’y
malayo, malayo, malayo . . .
tanging nakakarating lamang ay mga uwak
at sabay-sabay na lumilipad na tagak
sa takip-silim nama’y mga nagsasalimbayang kabag.
Noo’y maliliit pa ang puno ng sintunis
Ngayo’y natabunan na ng palitadang makinis
Hinahanap ko ang lungga ng dagang bulilit
At puno ng bitungol sa unahan ng lumang bahay
na inaakyat ng mga paslit
napawi na rin ang matayog na tahanan
tila binura ng kapalaran
at mistulang iginuhit ng chalk lamang
sa pisara’y kumupas na larawan.
Natabunan na ng bundok
ng mga alikabok ng ala-ala,
wala na tahanan, o ang lumang pisara
tila nawaglit ang apat na dekada
Malayo na ang lumang Lipa
at katulad ng dahong alamat ng ngalan nya
makating-masakit at di makakalimutan
ang mga karanasan at mga aral na dala
Kung wala na ang bigas na kinanda
magtitiis ako sa samyo ng binlid at ipa
Kung wala na ang pinipig at nilupak sa baraka
kahit budbod at lumang latik ay yayamanin na
Lalakbayin ko’y lubhang malayo pa
Ngunit sinisinta
ika’y makakaasa:
Ang pinanggalingan,
ang pinagmulan,
lilingunin tuwina.
Feb 14, 2020
Feb 14, 2020 at 9:15 PM UTC
nang ako na ang nakasalang sa sampu ng aking pangkat
tatatlo nga lamang sa kanila ang nakaka-angat,,,,sapagkat
ako ang pang-apat na nakaupo sa kanilang lahat,,,,,at bagamat
ang bawat isa sa anim ay alamat,sa ika-lima ako'y nagpasalamat
di man ako lumingon sa tagiliran,,merong gigil ang aninag
di kalayuan,,,ramdam ko-malinaw ko siyang nababanaag
nagmumula iyon sa aking likuran,,, may puwersa ang kamao ng silay
halos mag-agaw sa pag-alingawngaw yaring tanglaw at panglaw
hanggang sa bumukol ang nauukol
dalawang pugad sa iisang pagpukol
sa tawag ng pagsubok,,di na ako"muli pang pasusukol"
sa aking pagtayo,,di ako aayaw sa lunas na patungkol
[4 of 12 marked voices of a dozen clusters of letters]
less than 9 DAYS until Christmas
intuition ~~~ intwisyon
" 9 letter-word "
© copyright 2015 - All Rights Reserved
Dec 16, 2015
Dec 16, 2015 at 1:48 AM UTC
Kerak dinding merapuh
Menyapuh bata, menyangainya
Alamat hujan atas gersang
Laksana injil bagi pemeluknya
----------------------------------------------
Ngengat dan sesak beraduk
Alasan bagi kuda putih yang tak lagi berlari
Hari ini ia merangkak
Kesakitan atas luka entah dimana
Sakit tampak dari air matanya
Tetesan berawai dan putus asa
May 28, 2016
May 28, 2016 at 12:28 PM UTC
“Seize the moment.”
― Erma Bombeck
Nagtatampo ang araw kaya hindi ito sumisikat,
Hinahayaan n’yang kumapal ang ulap. Hay naku
Tiyak na iiyak ang langit, babaha ang luha na
Hahalik sa lupa.
Nagsusungit ang buwan tila walang paglingap
Sa dilim ng hating-gabi; pati ang mga bituin
Walang pagtangi sa magdamag na lumilipas.
Ganito ang nararamdaman ng puso ko,
Nalulumbay na tulad sa araw at buwan.
Gising ang diwa subalit pagod ang panulat,
Gustong mag-ulat pero hindi makasulat.
Naiinggit ako sa mga makatang hindi kinakapos,
Hindi natutuyuan ang kanilang panulat na laging
Nagmumulat. Hindi ako nagtataka kung bakit sila naging alamat.
Subalit hindi ako padadaig sa lumbay,
Lalabanan ko ang katamaran. Magpapatuloy ako
Sa paglikha ng mga tula. Hindi ko sasayangin
Ang oras na natitira sa akin.
Nov 25, 2017
Nov 25, 2017 at 1:38 AM UTC
Wala ang pamagat,
Malalim parang dagat.
Marahil isang alamat,
Puno ng lamat at sugat.
Patuloy pa rin ang aking kwento,
Kahit ano pa ang naging engkwentro.
Ang bawat katagang hindi imbento,
Ilalapat sa aking pulang kwaderno.
Jul 8, 2019
Jul 8, 2019 at 11:03 AM UTC
Sa ngalang makahiya ay nawawari
Palaging nag-iisa at nangingimi
Daho'y tumitikom kapag nasasagi
Kahiman sa patak ng ulan sa gabi
ay tila may alerhiya't pangangati
Di nababatid kung mayro'ng ipagsabi
Dalawin ng hangi'y siya rin magtimpi
Sinanay na pumipinid ang sarili
Kaya lubhang masukal maiintindi
Nakikitang walang pahayag 't lunggati
Sa banayad na sanggi'y humahapdi
Ang buong tangkay ay parang nababali
Sinadya na labis ang sanggalang dagli
Sapagkat takot na mahipo parati
At sa kinabukasa'y bubuka muli
Matampuhing halamang namamalagi
Sa diwa'y natigalgal nang kumukubli
Anong alamat 't pinanggalingang uri
Bakit ang iba ay ayaw kumandili
Sa lalang ng D'yos nasasaktan sa anggi
Lapain man ng pantas ang mga bahagi
Ay di matalos kung bakit tumutupi
Ang kaganapan ng agham 'y lumalapi
Sa pagkagulumihanan ng pagsuri
Guwang sa bahay ng dunong nanatili
Yaon taglay na mga tinik ay mumunti
Madalas nagagambala't inaapi
Ng mapangahas na palad at daliri
Dahil sa tingi'y manunusok ang gawi
Tinuring kapintasa'y ikinamuhi
Kung hahawaka'y nangungulubot dali
Umuurong ang awra kahit tanghali
Duwag sa damdamin - puro atubili
Nagbabantulot ang kilos at ugali
Balasik na katangia'y itinanggi
Jan 31, 2020
Jan 31, 2020 at 6:24 PM UTC
isa
isa kang alamat sa pagkanta
parte ka na ng aking kultura
dalawa
dalawang taon na
mahal pa din kita
tatlo
Minahal kita ng buo
Minahal mo nga ba ako
apat
akoy naging tapat
ngunit di naging sapat
lima
panglimang talata
nasa isip pa din kita
anim
mundo ko'y dumilim
nang umalis ka sa aking piling
pito
ika'y aking sinalo
hnd pala ako ang hinihintay mo
walo
di pa ako natututo
at hnd na matututo
siyam
Matagal mo nang alam
aking nararamdaman
sampu
ako na ba ang dapat sumuko
sa labang umpisa pa lng ako na ang talo
tapos na ako magbilang hanggang sampu
natatakot pa din ako
ikaw ang mundong hnd naging akin
at hnd na magiging akin.
May 29, 2020
May 29, 2020 at 2:24 PM UTC
Nais kong humimlay
ang tibok ng puso
sa saliw ng taludturan
Subalit pipi ang mga daliri
sa pagdiin sa tipaan.
Mga hikbi’y nalulunod
sa naiwang bakas
naghihingalong daing
kalungkutang di-matawaran
Para na kitang anak, at maraming salamat
Itinuring mo akong tila pangalawang tatay mo rin
At sa wika ng sabong, sa lalawigan nating alamat
hindi ka na tatyaw, kundi mahusay na talisayin
Narating mo ang rurok
At iyong hinawakan ang mga alapaap
ng iyong malaon nang pangarap
Sa musmos **** puso
namulaklak ang maliwanag
Sa isip na pinagpala
nagbunga ng pang-unawa,
karunungan at syensya’y para sa madla,
ipamahaging parang kawanggawa.
Hinahanap ka ng mga kabag
na kinatakutan ng iba
ngunit iyong kinilala’t niyakap:
“Nasaan na si Kuya namin?
Bakit di pa dumarating?
Tutubusin niya kaming pawa
sa panganib ng pagkasira.”
Naghihintay mga bundok at gubat
May luklukan pa sa yungib
kung saan namamahinga ang malayang pangkat.
Subalit tahimik, walang sumasagot . . .
Puyat ka sa magdamag
ng buhay **** makulay at tampok.
Hindi ka sumasagot -
Naabot mo na pala ang tugatog.
Magkaganun man, malayo pa ang layunin
Kami’y tutuloy pa sa ating lakbayin
Paalam kasama, kaibigan namin.
Mga aral na naiwan, laging aalalahanin.
Dec 11, 2018
Dec 11, 2018 at 2:25 AM UTC
Baru saja tubuh beserta ruh ini menggelar ritual yang dianggap kekal
Ritual dimana aku bisa merasakan tubuhku merukuk, merunduk, menekuk-nekuk seikhlasnya tanpa meminta apapun kecuali untuk tubuh ini dibimbing Nya
Tak peduli jika doaku belum juga dijabah
Sesungguhnya Tuhan hanya ingin jiwa ini pasrah
Sebiadab-biadabnya laku ku sebagai manusia, terkadang haus juga akan ibadah
Disaat kedua tangan ini hendak selesai menggulung kain sajadah, Muncul pesan berisi alamat.
“Sampai ketemu.”
Seakan lupa terhadap perihal ritual kekal dunia akherat
Ujung kepala sampai ujung kaki ini sepakat untuk berangkat
Mengapa akal sulit digunakan jikala merindu?
Aku bersumpah, tak ada yang tahu.
—
Dalam sesingkatnya waktu aku menjadi saksi akan kehadiran tubuhku di ruang serba asing
Satu-satunya yang tak asing adalah rupanya.
Ditengah kegaduhan batin yang luar biasa,
Hati ini hanya bisa berkata;
“Akhirnya aku kembali melihat matanya.”
Setengah sayup setengah berbinar,
Sepasang bola mata itu menatap milikku,
Suara familiar yang sekarang terdengar serak parau dibabat dunia itu bercerita;
“Aku lelah.”
“Aku tahu.”
Tak sampai tiga puluh menit diriku kembali menjadi saksi akan ingkarnya sumpahku,
Karena aku bisa melihat tubuh ini kembali merukuk, merunduk, menekuk berliuk-liuk
Di momen itu, segala pengetahuan lucut bersama pakaian.
Saat pakaianku dilempar ke lantai,
Harga diri yang kupeluk erat ikut jatuh bersamanya.
Adegan pengingkaran sumpah itu berlangsung entah berapa lama
Buah sinar Matahari mulai mengintip untuk meberitahu bahwa hari baru sudah nampak
Aku bergegas mengambil seribu jejak,
Di jalan pulang aku menerima pesan;
“Terima kasih.”
“Kembali.”
Butuh seribu tahun untuk hancur ini diperbaiki.
Semua ini, sedangkan aku hanya ingin melihat matanya.
May 27, 2019
May 27, 2019 at 12:42 AM UTC
71 Nang mga pagsubok nalagpasan na
Inanunsiyo ng diwata ang pagkasal sa dalawa
72 Sinang-ayunan naman iyon
Ng magkabilang nayon
73 Mga ligaw na itik panghanda ng silangan
Mga paniki naman sa kanluran
74 Isang kasalan na kakaiba
Puspos ng biyaya, balot ng hiwaga
75 Sapagkat naroon din mga mahiwagang panauhin
Si Amihan at iba pang diwatang kasamahan din
76 Malaking piging mula magkaibang sulok
Idinaraos sabay sa tuktok ng bundok
77 Sa araw ding iyon, ipinagpaalam sila
Na dadalhin ni Amihan sa Gintong Lupa.
-07/12/2012
*Gintong Lupa Series
Sep 7, 2019
Sep 7, 2019 at 9:54 PM UTC
92 Bago magbukang-liawyway ay nilamon
Ng bubuli ang prinsipe bago bumangon
93 Kumaripas sa kagubatan
Iniluwa’t muling nagkita ang magkasintahan
94 Naroon din ang Diwata ng Lupa
Mga kabute’t tubig ay dala
95 Pagkain at inumin isusuhay
Sa mahiwagang bubuli isasakay
96 Sa ‘di kalayuan ay umugong
Mula sa palasyo ang budyong
97 Pinaulan ni Bulawan ng buhangin ang kagubatan
Upang pabagalin mga kalaban
98 Tungo sa Gintong Lupa!
Unang Lahi ng mga tao roon – kina Sibo at Loria!
-06/21/2012
*Gintong Lupa Series
Aug 31, 2019
Aug 31, 2019 at 9:56 PM UTC
Naampat na ang dugô,
patay na ang mga bayanì
Pipi’t ampaw nakatayo
ang katahimikang naghahari
Tulog ang diyos, Impô,
mga aswang nakangiti
Matatapos na ang “Aba po!”
lasing pa rin ang kudyapi
Kahit matapang ang kape
Di mahulasan ang kapre.
Ginayumang mamamayan
Tila bulag, tanga’t mangmang
Kapag may nagugulantang
Lalayas na rin, ‘kita’y iniiwan.
Ito
ang alamat
ng taumbayang niloloko
at patuloy na nagpapaloko;
ng bayang pinagsamantalahan,
ng bayang pinabayaan.
Mar 28, 2021
Mar 28, 2021 at 1:43 AM UTC
64 May mga sampung taong tumataghoy
Na napapaligiran ng pader na apoy
65 Iyon ang mga kasamahan
Ng dalawang magkasintahan
66 Subalit isa-isang nawala
Kahit hindi man sa nagliliyab kumawala
67 At nang sina Birio at Alyna
Ang natatanging natira
68 Biglang nagpakita nilalang na malaki
Ito ay ang mahiwagang bubuli
69 Kasama nito ay isang nilalang
Na parang kamukha ng minsang humambalang
70 Siya ay nagpakilalang Diwata ng Apoy
Sa Gintong Lupa sila itutuloy.
-07/20/2012
*Gintong Lupa Series
Sep 7, 2019
Sep 7, 2019 at 10:01 PM UTC
𝑭𝒊𝒓𝒔𝒕 𝒂𝒏𝒅 𝒇𝒐𝒓𝒆𝒎𝒐𝒔𝒕, 𝒂 𝑭𝒊𝒍𝒊𝒑𝒊𝒏𝒐 𝒔𝒘𝒐𝒓𝒅
𝒊𝒔𝒏'𝒕 𝒓𝒆𝒂𝒍𝒍𝒚 𝒐𝒏𝒆;
𝒊𝒕 𝒊𝒔 𝒃𝒖𝒕 𝒂 𝒕𝒐𝒐𝒍.
𝑨 𝒈𝒂𝒓𝒅𝒆𝒏𝒊𝒏𝒈 𝒐𝒓 𝒇𝒂𝒓𝒎𝒊𝒏𝒈 𝒕𝒐𝒐𝒍.
𝑨 𝒎𝒆𝒓𝒆 𝒌𝒏𝒊𝒇𝒆 𝒖𝒔𝒆𝒅 𝒕𝒐 𝒄𝒖𝒕 𝒄𝒓𝒐𝒑𝒔,
𝒉𝒂𝒓𝒗𝒆𝒔𝒕 𝒈𝒓𝒂𝒊𝒏𝒔 𝒂𝒏𝒅 𝒕𝒂𝒌𝒆 𝒐𝒖𝒕 𝒘𝒆𝒆𝒅𝒔.
𝑷𝒓𝒊𝒎𝒂𝒓𝒊𝒍𝒚, 𝒂 𝑭𝒊𝒍𝒊𝒑𝒊𝒏𝒐 𝒔𝒘𝒐𝒓𝒅 𝒊𝒔 𝒏𝒐𝒕 𝒂 𝒘𝒆𝒂𝒑𝒐𝒏;
𝒊𝒕 𝒊𝒔 𝒂 𝒕𝒐𝒐𝒍 𝒖𝒔𝒆𝒅 𝒕𝒐 𝒉𝒆𝒍𝒑 𝒃𝒓𝒊𝒏𝒈 𝒇𝒐𝒐𝒅,
𝒕𝒐 𝒏𝒖𝒓𝒕𝒖𝒓𝒆 𝒂 𝒇𝒂𝒎𝒊𝒍𝒚,
𝒏𝒐𝒖𝒓𝒊𝒔𝒉 𝒂 𝒕𝒐𝒘𝒏.
𝑨 𝑭𝒊𝒍𝒊𝒑𝒊𝒏𝒐 𝒔𝒘𝒐𝒓𝒅 𝒊𝒔𝒏'𝒕 𝒓𝒆𝒂𝒍𝒍𝒚 𝒐𝒏𝒆...
𝑼𝒏𝒕𝒊𝒍 𝒊𝒕 𝒓𝒆𝒂𝒍𝒍𝒚 𝒉𝒂𝒅 𝒕𝒐 𝒃𝒆𝒄𝒐𝒎𝒆 𝒐𝒏𝒆.
𝑰𝒕 𝒘𝒂𝒔 𝒂 𝒇𝒂𝒓𝒎 𝒕𝒐𝒐𝒍 𝒂𝒏𝒅 𝒎𝒂𝒊𝒏𝒔𝒕𝒂𝒚
𝒂𝒏𝒅 𝒕𝒉𝒆𝒏 𝒊𝒕 𝒊𝒔 𝒂 𝒄𝒐𝒎𝒃𝒂𝒕 𝒘𝒆𝒂𝒑𝒐𝒏.
𝑵𝒐𝒘 𝒕𝒉𝒆 𝒇𝒊𝒓𝒔𝒕 𝒂𝒕 𝒕𝒉𝒆 𝒇𝒐𝒓𝒆𝒇𝒓𝒐𝒏𝒕𝒔,
𝒔𝒐 𝒇𝒐𝒓𝒄𝒆𝒇𝒖𝒍𝒍𝒚 𝒂𝒏𝒅 𝒇𝒓𝒊𝒈𝒉𝒕𝒆𝒏𝒊𝒏𝒈𝒍𝒚,
𝒂 𝑭𝒊𝒍𝒊𝒑𝒊𝒏𝒐 𝒔𝒘𝒐𝒓𝒅 𝒕𝒖𝒓𝒏𝒔 𝒊𝒏𝒕𝒐 𝒐𝒏𝒆;
𝒏𝒐𝒘 𝒊𝒕 𝒊𝒔 𝒂 𝒘𝒆𝒂𝒑𝒐𝒏.
𝑨 𝒄𝒍𝒐𝒔𝒆 𝒄𝒐𝒎𝒃𝒂𝒕 𝒐𝒏𝒆.
𝑵𝒐𝒘 𝒊𝒕 𝒊𝒔 𝒂 𝒌𝒏𝒊𝒇𝒆 𝒘𝒂𝒊𝒕𝒊𝒏𝒈 𝒕𝒐 𝒘𝒊𝒆𝒍𝒅 𝒂𝒏𝒅 𝒌𝒊𝒍𝒍,
𝒕𝒐 𝒅𝒓𝒂𝒘 𝒃𝒍𝒐𝒐𝒅 𝒂𝒏𝒅 𝒅𝒓𝒂𝒘 𝒐𝒖𝒕 𝒆𝒏𝒆𝒎𝒊𝒆𝒔.
𝑼𝒍𝒕𝒊𝒎𝒂𝒕𝒆𝒍𝒚, 𝒂 𝑭𝒊𝒍𝒊𝒑𝒊𝒏𝒐 𝒔𝒘𝒐𝒓𝒅 𝒊𝒔 𝒏𝒐𝒘 𝒂 𝒘𝒆𝒂𝒑𝒐𝒏;
𝑰𝒕 𝒊𝒔 𝒂 𝒕𝒐𝒐𝒍 𝒖𝒔𝒆𝒅 𝒕𝒐 𝒃𝒓𝒊𝒏𝒈 𝒃𝒂𝒄𝒌 𝒕𝒉𝒆 𝒈𝒐𝒐𝒅,
𝒕𝒐 𝒑𝒓𝒐𝒕𝒆𝒄𝒕 𝒕𝒉𝒆 𝒇𝒂𝒎𝒊𝒍𝒚,
𝒔𝒂𝒗𝒆 𝒕𝒉𝒆 𝒏𝒂𝒕𝒊𝒐𝒏.
𝑨𝒏𝒅 𝒂 𝒑𝒆𝒏 𝒊𝒔𝒏'𝒕 𝒂 𝒔𝒘𝒐𝒓𝒅...
𝑼𝒏𝒕𝒊𝒍 𝒊𝒕 𝒃𝒆𝒄𝒂𝒎𝒆 𝒐𝒏𝒆 𝒂𝒔 𝒘𝒆𝒍𝒍.
𝑵𝒐𝒘 𝒂 𝒎𝒂𝒏 𝒄𝒐𝒖𝒍𝒅 𝒃𝒆 𝒌𝒊𝒍𝒍𝒆𝒅 𝒘𝒊𝒕𝒉 𝒘𝒐𝒓𝒅𝒔,
𝒏𝒐𝒘 𝒊𝒕 𝒄𝒐𝒖𝒍𝒅 𝒔𝒆𝒕 𝒂 𝒏𝒂𝒕𝒊𝒐𝒏 𝒂𝒃𝒍𝒂𝒛𝒆 𝒅𝒐𝒘𝒏 𝒕𝒐 𝒉𝒆𝒍𝒍.
Jun 10, 2024
Jun 10, 2024 at 10:07 AM UTC