"masukat" poems - Hello Poetry

balikan natin ang panahon noong tayo'y mga bata pa. naalala mo pa ba noong tayo'y nagtagpo sa gitna ng mapunong gubat, sa may malinaw at malinis na sapa? ang mga kamay natin ay hasang-hasa sa paglikha, pagtupi ng mga obra: mga bangkang gawa sa papel, na ating pinapanood ang pag-anod sa tubig na banayad na dumadaloy; nagpapadala lang sa agos. at hindi, hindi ito isang paligsahan o karera. ang tanging pakay ay malibang at magsaya. kung lumubog o masira man ang ating mga bangka, ayos lang, gumawa na lang ng iba. pero ngayon, tayo ay lumaki at tumanda. pati lunan natin ay nag-iba. sa ating pagtingala, hindi na yung mapunong gubat ang ating nakikita, kundi ang bughaw na langit na walang anuman ang makakadaig sa lawak at laya. at siyempre, ang ating malinaw na sapa ay humantong na sa karagatan. di matalos ang hangganan, di matalos ang lalim. maraming tinatagong lihim. nalusaw na sa tubig ang mga bangkang gawa sa papel. at dito sa dagat, nararapat lang na maglayag sa mga galyon kasi araw-araw may digmaan sa laot. kalaban natin ang mabagsik na hangin, mga higanteng alon, mga piratang nananamantala, pati na rin ang uhaw, gutom, at pagod. pero bago pa man magsimula ang digmaan, tayo na ang panalo. walang sinabi ang lupit ng dagat sa bagsik ng ating puso. sa ating paglingon mapapagtanto na hindi masukat ang layo ng narating na pala at mararating pa natin. matagal nang wala ang gubat at sapa, napalitan na rin ang mga mumunting bangka. ngunit ako, ay nandito pa at patuloy na mananatili kahit na magkaiba at magkalayo ang sinasakyan **** barko sa sinasakyan ko. 'di bale iisa lang naman ang Kapitan, iisa lamang ang kayamanan na hinahanap, iisa lamang ang lupain na tinutungo. hindi talaga matiwasay at madali ang paglalayag dito sa malawak na dagat na ating tinatahak. kaya kung dumanas man ng sindak at lungkot, huwag maniwala sa lawak at lalim na natatanaw sa mga alon; kasi kahit saan man mapadpad, kahit saan man ihatid ng tadhaha, nandito lang ako.

0

Jun 19, 2015

Jun 19, 2015 at 2:33 AM UTC

marge-redelicia

layag

balikan natin ang panahon noong tayo'y mga bata pa. naalala mo pa ba noong tayo'y nagtagpo sa gitna ng mapunong gubat, sa may malinaw at malinis na sapa? ang mga kamay natin ay hasang-hasa sa paglikha, pagtupi ng mga obra: mga bangkang gawa sa papel, na ating pinapanood ang pag-anod sa tubig na banayad na dumadaloy; nagpapadala lang sa agos. at hindi, hindi ito isang paligsahan o karera. ang tanging pakay ay malibang at magsaya. kung lumubog o masira man ang ating mga bangka, ayos lang, gumawa na lang ng iba. pero ngayon, tayo ay lumaki at tumanda. pati lunan natin ay nag-iba. sa ating pagtingala, hindi na yung mapunong gubat ang ating nakikita, kundi ang bughaw na langit na walang anuman ang makakadaig sa lawak at laya. at siyempre, ang ating malinaw na sapa ay humantong na sa karagatan. di matalos ang hangganan, di matalos ang lalim. maraming tinatagong lihim. nalusaw na sa tubig ang mga bangkang gawa sa papel. at dito sa dagat, nararapat lang na maglayag sa mga galyon kasi araw-araw may digmaan sa laot. kalaban natin ang mabagsik na hangin, mga higanteng alon, mga piratang nananamantala, pati na rin ang uhaw, gutom, at pagod. pero bago pa man magsimula ang digmaan, tayo na ang panalo. walang sinabi ang lupit ng dagat sa bagsik ng ating puso. sa ating paglingon mapapagtanto na hindi masukat ang layo ng narating na pala at mararating pa natin. matagal nang wala ang gubat at sapa, napalitan na rin ang mga mumunting bangka. ngunit ako, ay nandito pa at patuloy na mananatili kahit na magkaiba at magkalayo ang sinasakyan **** barko sa sinasakyan ko. 'di bale iisa lang naman ang Kapitan, iisa lamang ang kayamanan na hinahanap, iisa lamang ang lupain na tinutungo. hindi talaga matiwasay at madali ang paglalayag dito sa malawak na dagat na ating tinatahak. kaya kung dumanas man ng sindak at lungkot, huwag maniwala sa lawak at lalim na natatanaw sa mga alon; kasi kahit saan man mapadpad, kahit saan man ihatid ng tadhaha, nandito lang ako.

70

balikan natin ang panahon noong tayo'y mga bata pa. naalala mo pa ba noong tayo'y nagtagpo sa gitna ng mapunong gubat, sa may malinaw at malinis na sapa? ang mga kamay natin ay hasang-hasa sa paglikha, pagtupi ng mga obra: mga bangkang gawa sa papel, na ating pinapanood ang pag-anod sa tubig na banayad na dumadaloy; nagpapadala lang sa agos. at hindi, hindi ito isang paligsahan o karera. ang tanging pakay ay malibang at magsaya. kung lumubog o masira man ang ating mga bangka, ayos lang, gumawa na lang ng iba. pero ngayon, tayo ay lumaki at tumanda. pati lunan natin ay nag-iba. sa ating pagtingala, hindi na yung mapunong gubat ang ating nakikita, kundi ang bughaw na langit na walang anuman ang makakadaig sa lawak at laya. at siyempre, ang ating malinaw na sapa ay humantong na sa karagatan. di matalos ang hangganan, di matalos ang lalim. maraming tinatagong lihim. nalusaw na sa tubig ang mga bangkang gawa sa papel. at dito sa dagat, nararapat lang na maglayag sa mga galyon kasi araw-araw may digmaan sa laot. kalaban natin ang mabagsik na hangin, mga higanteng alon, mga piratang nananamantala, pati na rin ang uhaw, gutom, at pagod. pero bago pa man magsimula ang digmaan, tayo na ang panalo. walang sinabi ang lupit ng dagat sa bagsik ng ating puso. sa ating paglingon mapapagtanto na hindi masukat ang layo ng narating na pala at mararating pa natin. matagal nang wala ang gubat at sapa, napalitan na rin ang mga mumunting bangka. ngunit ako, ay nandito pa at patuloy na mananatili kahit na magkaiba at magkalayo ang sinasakyan **** barko sa sinasakyan ko. 'di bale iisa lang naman ang Kapitan, iisa lamang ang kayamanan na hinahanap, iisa lamang ang lupain na tinutungo. hindi talaga matiwasay at madali ang paglalayag dito sa malawak na dagat na ating tinatahak. kaya kung dumanas man ng sindak at lungkot, huwag maniwala sa lawak at lalim na natatanaw sa mga alon; kasi kahit saan man mapadpad, kahit saan man ihatid ng tadhaha, nandito lang ako.

0

Aug 11, 2015

Aug 11, 2015 at 9:28 AM UTC

phylodophy

Layag

balikan natin ang panahon noong tayo'y mga bata pa. naalala mo pa ba noong tayo'y nagtagpo sa gitna ng mapunong gubat, sa may malinaw at malinis na sapa? ang mga kamay natin ay hasang-hasa sa paglikha, pagtupi ng mga obra: mga bangkang gawa sa papel, na ating pinapanood ang pag-anod sa tubig na banayad na dumadaloy; nagpapadala lang sa agos. at hindi, hindi ito isang paligsahan o karera. ang tanging pakay ay malibang at magsaya. kung lumubog o masira man ang ating mga bangka, ayos lang, gumawa na lang ng iba. pero ngayon, tayo ay lumaki at tumanda. pati lunan natin ay nag-iba. sa ating pagtingala, hindi na yung mapunong gubat ang ating nakikita, kundi ang bughaw na langit na walang anuman ang makakadaig sa lawak at laya. at siyempre, ang ating malinaw na sapa ay humantong na sa karagatan. di matalos ang hangganan, di matalos ang lalim. maraming tinatagong lihim. nalusaw na sa tubig ang mga bangkang gawa sa papel. at dito sa dagat, nararapat lang na maglayag sa mga galyon kasi araw-araw may digmaan sa laot. kalaban natin ang mabagsik na hangin, mga higanteng alon, mga piratang nananamantala, pati na rin ang uhaw, gutom, at pagod. pero bago pa man magsimula ang digmaan, tayo na ang panalo. walang sinabi ang lupit ng dagat sa bagsik ng ating puso. sa ating paglingon mapapagtanto na hindi masukat ang layo ng narating na pala at mararating pa natin. matagal nang wala ang gubat at sapa, napalitan na rin ang mga mumunting bangka. ngunit ako, ay nandito pa at patuloy na mananatili kahit na magkaiba at magkalayo ang sinasakyan **** barko sa sinasakyan ko. 'di bale iisa lang naman ang Kapitan, iisa lamang ang kayamanan na hinahanap, iisa lamang ang lupain na tinutungo. hindi talaga matiwasay at madali ang paglalayag dito sa malawak na dagat na ating tinatahak. kaya kung dumanas man ng sindak at lungkot, huwag maniwala sa lawak at lalim na natatanaw sa mga alon; kasi kahit saan man mapadpad, kahit saan man ihatid ng tadhaha, nandito lang ako.

70

“The future depends on what you do today.” ― Mahatma Gandhi Nakakapagod ang mangarap, yung naglalakad habang nananaginip ng gising, para ka lang gago na pabalik-balik, walang simula at walang katapusan. Walang ipinagiba sa mahabang dalampasigan habang sa taas nito ang hindi masukat na kalawakan, oo ganito ang mangarap at umasa ng dilat. Kung bata ka ayos lang na managinip kahit paulit-ulit lalo na kung hindi ka makatulog. Pero hindi kana bata, matanda kana – maanghang na ang utot mo hijo. Sana ang buhay ay isang pangarap, sana lagi na lang ang tao nangangarap. Subalit ang buhay ay isang banyuhay kung saan ito’y laging nagbabagong hugis at anyo. Kailangan matuto kang humarap at sumabay sa mga pagbabago kahit ang mga ito’y sadyang nakakapanibago. Matanda kana hindi kana bata, ihinto na ang mga panaginip at kumilos ka ng ayon sa tawag ng kasalukuyan. Ang bukas (kung aabutan mo pa ito) ay nakasalalay sa iyong ngayon. Matuto sa aral at karanasan ng iba pero ‘wag na ‘wag **** susundan ang kanilang anino, gumawa ka ng sarili **** liwanag. Maging pantas ka gamit ang sarili **** panulat, padaluyin mo dito ang laman ng iyong utak. Hindi lahat ng magaling mag-isip ay matalino kaya’t ‘wag **** kalilimutan na gamitin ang laman ng iyong puso. Bigyan mo ng respeto ang iyong sarili, ‘wag kang mangopya dahil hindi ka naman si Tito Sotto. Ang lupa ay matagal nang sinalaula ng mga mapagmahal kuno sa bayan at ng mga ipokritong nagsasabing maka-diyos daw sila, utang na loob ‘wag ka nang dumagdag pa. Itigil mo na ang pananaginip mo ng gising dahil tanghali na, bumangon kana at gumawa. Gumawa ng mga mabubuti at kapakipakinabang na mga bagay. Mahalin ang sarili at ang kapwa na tulad sa’yong sarili. Iwasan mo ang umangal kung ibig **** maging marangal. Sinunog at winasak ng mga ulol na tao ang mundo, laganap ang kahirapan, ang kaapihan at naglipana ang mga patay-gutom na walang tunay na kumakalinga at gustong tumulong. Panahon na para bumalikwas ka sa’yong pagkakahimbing, gawin mo ang inaakala **** magaling basta’t hindi ka makakasakit sa damdamin ng iba. Hindi ka isang propeta pero sige sumigaw ka sa ilang kung kinakailangan, tawirin mo ang mga hangganan at gawin mo kung ano man ang tinitibok ng iyong damdamin. Ngayon ang tamang panahon upang ihasik ang iyong sigasig at mga kaisipan dahil kung hindi ay wala kang aanihin pagdating ng bukas na ‘yong inaasam.

0

Nov 12, 2017

Nov 12, 2017 at 11:48 PM UTC

makabagongmakata69

NGAYON ANG TAMANG PANAHON

“The future depends on what you do today.” ― Mahatma Gandhi Nakakapagod ang mangarap, yung naglalakad habang nananaginip ng gising, para ka lang gago na pabalik-balik, walang simula at walang katapusan. Walang ipinagiba sa mahabang dalampasigan habang sa taas nito ang hindi masukat na kalawakan, oo ganito ang mangarap at umasa ng dilat. Kung bata ka ayos lang na managinip kahit paulit-ulit lalo na kung hindi ka makatulog. Pero hindi kana bata, matanda kana – maanghang na ang utot mo hijo. Sana ang buhay ay isang pangarap, sana lagi na lang ang tao nangangarap. Subalit ang buhay ay isang banyuhay kung saan ito’y laging nagbabagong hugis at anyo. Kailangan matuto kang humarap at sumabay sa mga pagbabago kahit ang mga ito’y sadyang nakakapanibago. Matanda kana hindi kana bata, ihinto na ang mga panaginip at kumilos ka ng ayon sa tawag ng kasalukuyan. Ang bukas (kung aabutan mo pa ito) ay nakasalalay sa iyong ngayon. Matuto sa aral at karanasan ng iba pero ‘wag na ‘wag **** susundan ang kanilang anino, gumawa ka ng sarili **** liwanag. Maging pantas ka gamit ang sarili **** panulat, padaluyin mo dito ang laman ng iyong utak. Hindi lahat ng magaling mag-isip ay matalino kaya’t ‘wag **** kalilimutan na gamitin ang laman ng iyong puso. Bigyan mo ng respeto ang iyong sarili, ‘wag kang mangopya dahil hindi ka naman si Tito Sotto. Ang lupa ay matagal nang sinalaula ng mga mapagmahal kuno sa bayan at ng mga ipokritong nagsasabing maka-diyos daw sila, utang na loob ‘wag ka nang dumagdag pa. Itigil mo na ang pananaginip mo ng gising dahil tanghali na, bumangon kana at gumawa. Gumawa ng mga mabubuti at kapakipakinabang na mga bagay. Mahalin ang sarili at ang kapwa na tulad sa’yong sarili. Iwasan mo ang umangal kung ibig **** maging marangal. Sinunog at winasak ng mga ulol na tao ang mundo, laganap ang kahirapan, ang kaapihan at naglipana ang mga patay-gutom na walang tunay na kumakalinga at gustong tumulong. Panahon na para bumalikwas ka sa’yong pagkakahimbing, gawin mo ang inaakala **** magaling basta’t hindi ka makakasakit sa damdamin ng iba. Hindi ka isang propeta pero sige sumigaw ka sa ilang kung kinakailangan, tawirin mo ang mga hangganan at gawin mo kung ano man ang tinitibok ng iyong damdamin. Ngayon ang tamang panahon upang ihasik ang iyong sigasig at mga kaisipan dahil kung hindi ay wala kang aanihin pagdating ng bukas na ‘yong inaasam.

8

082021 Nabibilang lamang sa aking mga daliri Ang mga buwan na tiniklupan ng mga ulap Nang sa’king mga bisig, Ang yakap mo’y nagmistulang kumot Sa balat kong sumisigaw sa alat At anghang ng aking pakiramdam. Sa titig mo’y ako’y nakalilimot Na ang pangalan ko’y nagbagong bihis na rin. At kasabay ng paglilipat silid at bubongan, Ay ang paglisan ko sa unang tahanang Humagkan sa aking pagkakakilanlan At bumuhos sa akin nang di masukat na pagmamahal. Ang mga ngiti **** pumapawi sa’king paghihintay Sa maghapong masuklian naman Ang pansamantala kong pangungulila’y Nagsisilbing matatamis na tsokolateng Hindi naman pala nakamamatay. At sa ganitong pagpatak ng mga segundo Na parang mga barya sa alkansya mo, Ang tanging hangad ko na tunay na pag-aaruga’y Iyong pabaon na araw-araw kong sasalubungin at pagbubuksan. Nakalimutan ko na rin atang humanap pa ng iba Di gaya ng panata ko noon sa mga rehas Kung saan gusto kong kumawala. Pagkat sa’yo pa lamang ay abot-langit na Ang aking mga ngiti’t pagsintang Lulan ng iyong mga hagkan At walang pag-imbot na pag-aalaga’t pagkukusa. Kung kaya ko lamang pigilan ang sarili Buhat sa pagtikom ng aking bibig Ay nais ko sanang ipagsigawan Sa apat na sulok ng ating tahanan Ang pangalan **** ni minsa’y hindi ko naintindahan. Bagamat sa bawat pagkilos mo’y Hindi ko maipagkakailang Ako’y tunay mo ngang mahal at pinakaiingatan. Hindi na ako manlilimos pa, Ng pagmamahal o atensyon sa mga tauhang Lilisan sa kani-kanilang panahon at kagustuhan. At pipiliin kong masanay na makipagsayawan Sa mga mata **** tanging lilim ang laan sa akin. At kung ito man ang una’t huling sulat Na ikaw mismo ang pumataw ng mga kahulugan Ay hayaan mo ring masambit kong Sa araw-araw, ikaw ang nanaisin ko pang makapiling.

0

Aug 20, 2021

Aug 20, 2021 at 6:52 AM UTC

psalmiseta

Amo

082021 Nabibilang lamang sa aking mga daliri Ang mga buwan na tiniklupan ng mga ulap Nang sa’king mga bisig, Ang yakap mo’y nagmistulang kumot Sa balat kong sumisigaw sa alat At anghang ng aking pakiramdam. Sa titig mo’y ako’y nakalilimot Na ang pangalan ko’y nagbagong bihis na rin. At kasabay ng paglilipat silid at bubongan, Ay ang paglisan ko sa unang tahanang Humagkan sa aking pagkakakilanlan At bumuhos sa akin nang di masukat na pagmamahal. Ang mga ngiti **** pumapawi sa’king paghihintay Sa maghapong masuklian naman Ang pansamantala kong pangungulila’y Nagsisilbing matatamis na tsokolateng Hindi naman pala nakamamatay. At sa ganitong pagpatak ng mga segundo Na parang mga barya sa alkansya mo, Ang tanging hangad ko na tunay na pag-aaruga’y Iyong pabaon na araw-araw kong sasalubungin at pagbubuksan. Nakalimutan ko na rin atang humanap pa ng iba Di gaya ng panata ko noon sa mga rehas Kung saan gusto kong kumawala. Pagkat sa’yo pa lamang ay abot-langit na Ang aking mga ngiti’t pagsintang Lulan ng iyong mga hagkan At walang pag-imbot na pag-aalaga’t pagkukusa. Kung kaya ko lamang pigilan ang sarili Buhat sa pagtikom ng aking bibig Ay nais ko sanang ipagsigawan Sa apat na sulok ng ating tahanan Ang pangalan **** ni minsa’y hindi ko naintindahan. Bagamat sa bawat pagkilos mo’y Hindi ko maipagkakailang Ako’y tunay mo ngang mahal at pinakaiingatan. Hindi na ako manlilimos pa, Ng pagmamahal o atensyon sa mga tauhang Lilisan sa kani-kanilang panahon at kagustuhan. At pipiliin kong masanay na makipagsayawan Sa mga mata **** tanging lilim ang laan sa akin. At kung ito man ang una’t huling sulat Na ikaw mismo ang pumataw ng mga kahulugan Ay hayaan mo ring masambit kong Sa araw-araw, ikaw ang nanaisin ko pang makapiling.

46

Hindi ko na kaya ang nararamdaman umaapaw, sobra na sa pag-indak ay nais ilabas ang pagkahumaling sa katotohanan na hindi ko na masukat kung gaano kalalim ako nahulog sa iyo

0

May 11, 2015

May 11, 2015 at 12:07 AM UTC

rafael-magat

Silakbo

Hindi ko na kaya ang nararamdaman umaapaw, sobra na sa pag-indak ay nais ilabas ang pagkahumaling sa katotohanan na hindi ko na masukat kung gaano kalalim ako nahulog sa iyo

8

031224 Ikaw ang alaalang nais kong ibaon sa limot — Ang kalimutan ka ay kalayaan ko. Ikaw ang larawang sana’y kumupas na At handa ako kung anayin na Ang mga sandaling kasama ka. Sa tuwing pumipikit ako’y Dinadalaw mo pa rin ang aking isipan At maging sa panaginip, Ako’y tila binabangungot At magigising nang bigla ang aking ulirat. Ang bawat patak ng luha’y ni hindi na masukat Gaya ng ulang walang himpil na pagbagsak. Kung sana noong una’y binitawan ka na agad, Sana’y hindi nagdurusa ang puso kong pagod na.

0

Mar 31, 2024

Mar 31, 2024 at 10:17 PM UTC

psalmiseta

Limot

031224 Ikaw ang alaalang nais kong ibaon sa limot — Ang kalimutan ka ay kalayaan ko. Ikaw ang larawang sana’y kumupas na At handa ako kung anayin na Ang mga sandaling kasama ka. Sa tuwing pumipikit ako’y Dinadalaw mo pa rin ang aking isipan At maging sa panaginip, Ako’y tila binabangungot At magigising nang bigla ang aking ulirat. Ang bawat patak ng luha’y ni hindi na masukat Gaya ng ulang walang himpil na pagbagsak. Kung sana noong una’y binitawan ka na agad, Sana’y hindi nagdurusa ang puso kong pagod na.

15

072921 Nag-uumapaw – Nag-uumapaw ang Iyong pag-ibig at pagkalinga Sa pagsilang ng araw. Ang Iyong mga yakap na hinahagis ng hangin At dumadampi sa aking balat, Ay maigting na pagtapik sa aking kaluluwa. Di ko masukat kung gaano kalawak ang karagatan At ako'y nabihag; ako'y nabighani Sa'yong kagandahan – Kagandahang mismong ang Iyong mga nilikha Sa kanila ko nasisilayan Sa kanila ko nararamdaman Ang pag-ibig na sinasabi **** walang katulad, Walang pamagat, walang sukat. At walang kung anumang lalim. Sa'yong pag-ibig, hayaan **** matuklasan ko Hayaan **** masilayan ko Ang nais sambitin Sa mga pahina na nakasulat – Iyong Isinulat noong nakalipas pa. Sa bawat paglagas ng mga dahon Para itong bumubuhos sa'king mga paa At sa tuwing ako'y titingala'y Gusto kong saluhin ang lahat nang paisa-isa Saluhin lahat ng mga biyaya Ng bawat pag-ibig Ang bawat pagkalinga Mo Na hindi ko malaman kung saan nanggagaling. At hindi ko matansya Kung bakit hindi nauubos ang Iyong pag-ibig. Pero salamat, salamat Panginoon Salamat sa walang hanggan – Sa walang hanggan dahil sa pag-ibig Mo, Inialay Mo ang Iyong anak na si Hesus. Hesus na syang lunas ng anuman – Anumang sakit, anumang delubyo, Anumang pagkukunwari, anumang pag-aalala Anumang walang pagtitiwala.. Anumang poot at sakit na nararamdaman, Nananatili man yan sa puso o sa isipan O yung mga taong nakasakit sa'yo Mga taong nasaktan mo. Dahil sa nag-iisang Pangalan, Kaya nitong tupukin ang lahat Kaya nitong bawiin ang lahat ng nawala sayo. At dahan-dahan, Dahan-dahan kang ngingiti Hindi lamang ang Iyong mga labi Kundi ang puso mo Na ang hantungan ay doon sa kalangitan – Sa kalingatan kung saan sa trono Ang trono ng Liwanag ay patuloy na kikinang Patuloy na mamumutawi ang kagandahan At sabay-sabay nating masisilayan Ang pagbabalik ng hinihintay ng lahat. Salamat at patuloy tayong maghihintay Patuloy na iibig Patuloy na mananampalataya.. Patuloy lang, patuloy lang..

0

Jul 30, 2021

Jul 30, 2021 at 2:45 AM UTC

psalmiseta

Patuloy

072921 Nag-uumapaw – Nag-uumapaw ang Iyong pag-ibig at pagkalinga Sa pagsilang ng araw. Ang Iyong mga yakap na hinahagis ng hangin At dumadampi sa aking balat, Ay maigting na pagtapik sa aking kaluluwa. Di ko masukat kung gaano kalawak ang karagatan At ako'y nabihag; ako'y nabighani Sa'yong kagandahan – Kagandahang mismong ang Iyong mga nilikha Sa kanila ko nasisilayan Sa kanila ko nararamdaman Ang pag-ibig na sinasabi **** walang katulad, Walang pamagat, walang sukat. At walang kung anumang lalim. Sa'yong pag-ibig, hayaan **** matuklasan ko Hayaan **** masilayan ko Ang nais sambitin Sa mga pahina na nakasulat – Iyong Isinulat noong nakalipas pa. Sa bawat paglagas ng mga dahon Para itong bumubuhos sa'king mga paa At sa tuwing ako'y titingala'y Gusto kong saluhin ang lahat nang paisa-isa Saluhin lahat ng mga biyaya Ng bawat pag-ibig Ang bawat pagkalinga Mo Na hindi ko malaman kung saan nanggagaling. At hindi ko matansya Kung bakit hindi nauubos ang Iyong pag-ibig. Pero salamat, salamat Panginoon Salamat sa walang hanggan – Sa walang hanggan dahil sa pag-ibig Mo, Inialay Mo ang Iyong anak na si Hesus. Hesus na syang lunas ng anuman – Anumang sakit, anumang delubyo, Anumang pagkukunwari, anumang pag-aalala Anumang walang pagtitiwala.. Anumang poot at sakit na nararamdaman, Nananatili man yan sa puso o sa isipan O yung mga taong nakasakit sa'yo Mga taong nasaktan mo. Dahil sa nag-iisang Pangalan, Kaya nitong tupukin ang lahat Kaya nitong bawiin ang lahat ng nawala sayo. At dahan-dahan, Dahan-dahan kang ngingiti Hindi lamang ang Iyong mga labi Kundi ang puso mo Na ang hantungan ay doon sa kalangitan – Sa kalingatan kung saan sa trono Ang trono ng Liwanag ay patuloy na kikinang Patuloy na mamumutawi ang kagandahan At sabay-sabay nating masisilayan Ang pagbabalik ng hinihintay ng lahat. Salamat at patuloy tayong maghihintay Patuloy na iibig Patuloy na mananampalataya.. Patuloy lang, patuloy lang..

59

Sa pagkagat ng takipsilim isa lang ang natatangi kong hiling, nawa'y sa agad na paghiga ay siyang agad ring mahimbing. 'pagkat ako'y sabik na ng labis na muli kang makapiling— hintayin mo aking sinta, sa tagpuan natin ako'y darating. Sa napakalaking puno tayong dalawa'y nagtagpo Tila nag-uusap ang ating isip at puso kahit hindi kumikibo, hindi ako makapagsalita sa kadahilanang dinadaga ang aking puso.. Sa pagsalubong mo sa akin, niyakap kita at hinalikan sa iyong noo. Mga luha mo'y nagsitulo mula sa'yong napakagandang mga mata, wala akong ibang nagawa kundi titigan ang iyong napakaamong mukha.. Sadya namang hindi natin masukat ang kaligayahang nadarama, Hiniling ko na sana ang oras na iyon ay hindi na matapos pa. Muli sana akong lalapit para muli kang yakapin, ngunit sa aking pagkahimbing kinailangan ko nang gumising. Huwag mag-alala, aking sinta 'pagkat muli akong darating... sa aking susunod na mga panaginip ang oras ay atin nang susulitin.

0

Jun 6, 2020

Jun 6, 2020 at 11:27 PM UTC

XianObrero21

Tagpuan

Sa pagkagat ng takipsilim isa lang ang natatangi kong hiling, nawa'y sa agad na paghiga ay siyang agad ring mahimbing. 'pagkat ako'y sabik na ng labis na muli kang makapiling— hintayin mo aking sinta, sa tagpuan natin ako'y darating. Sa napakalaking puno tayong dalawa'y nagtagpo Tila nag-uusap ang ating isip at puso kahit hindi kumikibo, hindi ako makapagsalita sa kadahilanang dinadaga ang aking puso.. Sa pagsalubong mo sa akin, niyakap kita at hinalikan sa iyong noo. Mga luha mo'y nagsitulo mula sa'yong napakagandang mga mata, wala akong ibang nagawa kundi titigan ang iyong napakaamong mukha.. Sadya namang hindi natin masukat ang kaligayahang nadarama, Hiniling ko na sana ang oras na iyon ay hindi na matapos pa. Muli sana akong lalapit para muli kang yakapin, ngunit sa aking pagkahimbing kinailangan ko nang gumising. Huwag mag-alala, aking sinta 'pagkat muli akong darating... sa aking susunod na mga panaginip ang oras ay atin nang susulitin.

16

#05222021 Hindi ko mapigilan ang himig na humihele kasabay ng Iyong tinig. Kumakatok ang Iyong presensya sa puso kong walang laman kundi ang pagkauhaw -- Nauuhaw buhat sa mundong mapagbalatkayo. Sa mundong sapat na ang musika ng mga palamuting may hangganan. Sa aking pagpikit ay umuusad ang Iyong mga pangungusap, Bagamat walang tinig sa paligid Ay namumuo pa rin ang habilin **** tangay ng hangin. Maging mga kulisap ay walang naggawa't nanahimik na lamang. Batid ko ang Iyong alok na ako'y tuluyang lumapit sa Iyong paanan, Ang trono **** ni minsa'y hindi pa nasilayan Bagkus hanap-hanap ng puso kong pagal sa paghihintay. At kung ito ma'y panaginip, hayaan **** ako'y manatili. Kinabig ko nang saglit ang parteng kaliwa ng aking dibdib, Baka sakaling ang sarili'y natuluyan nang mahiwalay sa aking katawan. At baka ako'y hinagip na rin kung saanmang lupalop -- Kung saan sa Iyong presensya'y mananatili akong akap. Nais ko pa ring abutin ang pangarap **** inilaan Ang sinasabi nilang imposible Bagkus Sayo'y natagpuan ko ang katuturan. Ang hiwaga na hindi maipaliwanag, Ang hiwaga na tanging Sayo lamang nahanap. Sa bawat pahinang hindi ko kayang tapusing maisulat Ay nais kong habiin ang aking nararamdaman, Itong pakiramdam na hindi ko masukat; Pagkat Ikaw ang aking Pahinga, Sayo ang paghinga.

0

May 24, 2021

May 24, 2021 at 11:49 PM UTC

psalmiseta

Handa, Tula, Awit

#05222021 Hindi ko mapigilan ang himig na humihele kasabay ng Iyong tinig. Kumakatok ang Iyong presensya sa puso kong walang laman kundi ang pagkauhaw -- Nauuhaw buhat sa mundong mapagbalatkayo. Sa mundong sapat na ang musika ng mga palamuting may hangganan. Sa aking pagpikit ay umuusad ang Iyong mga pangungusap, Bagamat walang tinig sa paligid Ay namumuo pa rin ang habilin **** tangay ng hangin. Maging mga kulisap ay walang naggawa't nanahimik na lamang. Batid ko ang Iyong alok na ako'y tuluyang lumapit sa Iyong paanan, Ang trono **** ni minsa'y hindi pa nasilayan Bagkus hanap-hanap ng puso kong pagal sa paghihintay. At kung ito ma'y panaginip, hayaan **** ako'y manatili. Kinabig ko nang saglit ang parteng kaliwa ng aking dibdib, Baka sakaling ang sarili'y natuluyan nang mahiwalay sa aking katawan. At baka ako'y hinagip na rin kung saanmang lupalop -- Kung saan sa Iyong presensya'y mananatili akong akap. Nais ko pa ring abutin ang pangarap **** inilaan Ang sinasabi nilang imposible Bagkus Sayo'y natagpuan ko ang katuturan. Ang hiwaga na hindi maipaliwanag, Ang hiwaga na tanging Sayo lamang nahanap. Sa bawat pahinang hindi ko kayang tapusing maisulat Ay nais kong habiin ang aking nararamdaman, Itong pakiramdam na hindi ko masukat; Pagkat Ikaw ang aking Pahinga, Sayo ang paghinga.

26