"verloren" poems
why my poetry is as if a heilig schrein?
teutonisch schwarz auf weiß -
kreuz imitieren zunge -
Preußen war etabliert pre Weimar:
verloren ein Verstand mit Jagiełło;
die punkt auf sein?! nichts zu hinz,
unless electorate Hector
and that Trojan vigil to mind,
with aviation of Ottomans deciphering
the gallop and sneeze of the Arab breed -
more racehorse and less dummy of carpenters'
excess.
Jul 17, 2016
Jul 17, 2016 at 11:31 PM UTC
Naziism gained it's foothold in Germany
when the Reichstag was burned down:
this gave them the pretext needed
to suspend the rights of the Citizenry indefinitely
to ensure "security".
Sound familiar?
It should be frightening how similar it in fact is to modern events:
This rhymes with modern American legislation:
CISPA, the PATRIOT acts, the NDAA, etc.
Governments have always used such events
to catalyze and capitalize their own motives:
Tread lightly.
We enter a new age of Oppression with each passing administration;
we are not immune because we are hubristic
if anything, we are more vulnerable for it.
Sieg Heil,
für Gott ist mit uns.
Wir können nicht verloren
denn Gott ist mit uns.
Sieg Heil,
Amerika über alles.
Sieg Heil,
Das viertes ***** wird herum.
Sieg Heil.
Sieg Heil.
Apr 19, 2013
Apr 19, 2013 at 6:00 PM UTC
Schau hin
Wenn ich sehe, wie es vielen Menschen geht
so hätte ich gern ein Neubeginn!
Es wird Zeit das ihr euch eingesteht
dass die Kids hier so verloren sind!
Schau Aussichtslos und Hoffnungslos,
denn wir stellen uns alle blind, doch wir stellen uns alle blind
Wenn andere nichts mehr sehen dann schau hin
Denn wir sehen soviel dass nicht richtig ist,/ We see so much that isn’t right
also versperr dich nicht und hör hin
Sie sagen soviel, so vieles ohne Sinn! /They say so much, so much without sense!
Was ich will
Sind Taten und kein Wortgefecht
irgendwie hat jeder Recht
haltet doch was ihr versprecht
Weil viele Menschen so verloren sind
Ausgebrannt und Mittellos!
Denn wir stellen uns alle blind
Alle doch wir stellen uns alle blind
Warum sind wir so blind
Hin Schau hin
Vielleicht wachen sie auf und
schaun hin..
Zwischen das Glück zwischen Ruhm
zwischen all' diesen Dingen
merkst du nicht was wichtig ist?
Auf der Suche nach dem Sinn
ich mach meine Augen jetzt auf und schau hin!
Look
When I see, how may people are
I would like to have a new beginning
It´s that you admit
that the kids get lost here
Desperately and without hope
because we all act as if we are blind
we act as if we are blind
When all the others can´t see anything
look there
because we see many things that are not alright
do not avoid and listen carefully
they say so many things without meaning
What I want
is action and no battle of words
somehow everybody is right
keep your promises
because many people are lost
Desperately and without hope
because we all act as if we are blind
we act as if we are blind
When all the others can´t see anything
look there
because we see many things that are not alright
do not avoid and listen carefully
they say so many things without meaning
Why are we so blind
look there
Maybe they wake up and
have a look...
In between luck and glory
in between all those things
don´t you recognize, what´s really important
While looking for the sense - for the sense
I open my eyes now and look there (watch out)
When all the others can´t see anything
look there
because we see many things that are not alright
do not avoid and listen carefully
they say so many things without meaning
Dec 31, 2012
Dec 31, 2012 at 11:44 PM UTC
Vechtend voor een verloren zaak
Doorboort ze maar al te vaak
Haar eigen hart
Voert ze steeds dezelfde strijd
Maar heelt de tijd
Geen wonden
Verschuift met elke stap op haar pad
Het doel dat ze had
Zich verder weg
Toch maakt ze tegen beter weten in
Steeds een nieuw begin
Aan de reis
Pakt ze steeds haar wapens op
IJdel hopend op
De zege
Jun 17, 2012
Jun 17, 2012 at 11:13 AM UTC
Ich suche das Licht im offenen Feld
Doch sehe nur den Schatten
Von Bäumen hinter meinen Rücken
Meine Füsse getauft in Erdscholle
Die Fragen in mir optisch dargestellt
Nicht, dass ich den Weg verloren habe
Oder ich meinen Geist schwer
Auf mein Leben drücke
Nein, es ist die Sucht
Nach Weisheit was treibt;
Klarheit in Worten
Die Wahrheit hinter Reden
Oder das Leben nach dem Tod
Kurz gesagt, was findet man
Wenn man sieht durch das Fenster
Einer verborgenen Pforte
Nov 26, 2014
Nov 26, 2014 at 4:47 PM UTC
Wir finden und verlieren uns im Moment,
Im letzten Atemzug den wir uns gemeinsam teilen
Um uns herum fängt es an zu regnen,
Es scheint, als ob die Welt wüsste wie
es in unserem Inneren aussieht.
Der kurze Augenblick zwischen Sonne und Regen,
Der kurze Moment zwischen Freude und Traurigkeit.
Es kommt und geht, das Glück zwischen zwei Menschen
Was für ein trauriger Moment, du sagtest mir wir sollen uns nichtmehr sehen
Dein letztes Bild verblasst im Tageslicht,
Zeit heilt was sie kann, doch nichts ist für immer
Und man sagt , es wird schon wieder,
Doch nichts wird wie es einst war
Die Einsamkeit von gestern nimmt mich wieder in den Arm,
Fühlt sich an wie jeder Tag,
In Gedanken bei dir, irgendwo anders
An einem Ort wo es egal ist, verloren zu sein
Es wird immer vergehen, und nie so bleiben
kommt mir vor wie damals,
Damals auf dem Balkon also du die Sterne gezählt hast
Oct 21, 2018
Oct 21, 2018 at 10:39 AM UTC
No given thought
from one so young
of double speak
or triple tongue
I cradle thee
within my boughs
ignorant of
thy whats and hows
Jednom slomljena
ce jour, repare!
mia mente, la vuoto,
verloren geht, und wie!
'Twas scattered 'bout
now gathered glued
so yugen read
this thought subdued
if now a mess
no more to rhyme
you should have seen
this,
aforetime
May 9, 2015
May 9, 2015 at 10:28 AM UTC
Ik heb wat testjes afgenomen,
wilde bepalen welke dromen
mij het beste klaar kunnen stomen
voor een leven in de bomen.
Ik stem, studeer en ben het bos
verloren, staar en veer op
van het bed, wens terug los
te zijn, zoek vrijheid en een job.
Ik, wie ben, ik, boe, wie ben ik, moe.
Wie ik ben, is wat ik doe,
niet minder, meer, niet zeer,
toch op zoek. Want wat was nu ook weer
de clue?
Ach juist, ik was op zoek,
naar wie mij kan definiëren.
Ik heb een onuitstaanbare nood
aan vastleggen wie ik ben,
het is geen aanrader, 'k zou het niet
proberen.
Ik wil vertrouwbaar zijn, betrouw
me gauw en ik zal horen,
ik ben als luisteraar geboren.
Ook lief en accepterend,
de armzaligen verwerend,
doch lachend uit, oordelend,
liefst de taken verdelend.
Dat ben ik, Daan, de ambassadeur
van buzz, plezier en lachen
bezorgen aan de cohorte
is mijn favoriete forte.
Zeg ik allemaal zelf, rapportage
is onbetrouwbaar onderzoek,
ik blijf blijkbaar blij mijzelf verschuldigd
te zeggen wie ik ben
en is dat een probleem?
't Is dat ik vanonder zoek.
Voor mij een beetje maar van bovenaf is
dat allemaal oke.
Vanaf morgen zeg ik nee
wil ik minderen
die letters zinderen na
en daarom zeg ik ja
wanneer ik liever
afwijs.
Het is een zwakte als
pas gelakte nagels
later wordt het mooi,
voor nu is het een zooi
tot het droogt
en het poogt
alles te
verbeteren.
Dat ben, was, word ik later
een zeveraar een prater
een typer, een tikker,
getikt, jouw type, cherry picker.
Ik eet de kersen op jouw taart
wanneer je moederdag verjaart
eet de olie van jouw dom
de spookjes uit jouw kom
Ik ben veel en ook een vraat
ik schrok zelfs terwijl ik praat
tijdens de film
god wat zou ik mezelf
ambetant vinden
als ik mezelf niet was
Daarom kan ik niet om met mensen die niet anders zijn,
ik zou ze verwensen maar dat is niet mijn
manier van werken
ik tolereer ze, laat liefst niet teveel merken
van mijn afgrijzen, afschuwelijk plezier
als ik zie *** pijnlijk op een kier
de deur staat
naar vergetelheid.
Jun 9, 2019
Jun 9, 2019 at 8:21 PM UTC
Laat mij maar dansen in jouw regen.
De regen die het leven geeft
aan de ontluikende bloesems in mijn hart.
Zoals je tranen die, als de kristallen parels
van jouw diepste gevoelens,
over je wangen naar beneden rollen
en de bodem voeden waarop mijn dromen kunnen bestaan.
En laat mij met jouw zwaarste storm verwaaien.
Die alles verwoestende storm
die enkel zal sparen wat gewillig met haar mee beweegt.
Zoals het relaas aan woorden die,
door gedeeld begrip *** verwoestende kracht verloren,
mijn zeilen bollen en mij laten vliegen
langs de spiegelende oppervlakkigheid van het leven.
En laat mij, gevangen in het onweer,
tussen de oorverdovende donder
en het geweld van de verschroeiende bliksem,
vol angstige verwondering,
de kracht aanschouwen die ontwaakt
als jouw hart haar ongenoegen over de wereld stort.
Apr 15, 2018
Apr 15, 2018 at 3:46 AM UTC
Ik had die problemen al van voordien,
toen niemand ze kon zien,
ik ongestoord kon leven,
wandelend zonder vallen of beven.
Ik ben uw naam vergeten,
waar moet ik straks ook weer zijn?
Dat is altijd zo als ze leest, ze is maar tot haar
veertiende naar 't school geweest.
Ik heb dat nooit geweten.
Ik ben enkel rechts geschoren,
heb deze nacht wat ***** verloren,
ik heb pijn maar wil niet nog eens bellen
dan lijk ik het te slecht te stellen.
Mijn hoofd lijkt wel vertroebeld, gruis
gestrooid, verstrooid en elke dag bejubeld
terwijl ik mijn spieren voel verstijven.
*** lang moet ik nog blijven, wanneer mag ik naar huis?
Oct 16, 2018
Oct 16, 2018 at 5:28 PM UTC
Deine Worte erzählen von
heimatlosen Eisenbahnschienen
und vom wohlhabenden Fleisch,
das goldbehangen über seinen Rand hinauswächst
Von flügellahmen Fenstern,
von blattlosen Türen
und dem blumigen Duft eines Lebens,
dessen Atome längst im Staub der Zeit verloren gingen
Nov 17, 2020
Nov 17, 2020 at 5:46 PM UTC
An manchen Tagen ist die Luft zu schwer zum Atmen,
wie Steine liegt sie in der Lunge und zieht und zerrt mich zu Boden.
Besiegt muss ich warten. Harren bis der Angriff vorbei geht.
Mich nicht rühren, nicht zeigen wie furchtbar es in mir aussieht.
An manchen Tagen wollen die Tränen fließen,
wegspülen, was in mir ist.
Doch die kranke Stille lähmt sie.
Hält sie fest an meinen Lidern,
wo sie ungesehn vergehn.
An manchen Tagen sterben ungesagte Worte.
Bleiben tot an meinen Lippen.
Ungehört muss ich sie schlucken.
Und in meiner selbst vergraben.
Wo ist das Ohr, das sie zu hörn vermag?
An manchen Tag ringt mich Erschöpfung nieder.
Zeit rinnt unerreichbar weit - und bleibt doch eine Ewigkeit.
Wenn Müdigkeit mich bleiern macht, mir Regung nimmt,
dann kommt die Nacht, die gierig mich verschlingt.
Wie ein Zuschauer wander ich unbeteiligt durch mein Leben.
An manchen Tagen verirre ich mich in meinen Gedanken.
Hinter dunklen Ecken lauert Finsternis,
ihre Wirrungen verschlingen mich,
bis ich verloren stehen bleibe.
Und mich ihrer Fremdheit ausliefern muss.
Oct 1, 2021
Oct 1, 2021 at 7:54 AM UTC
Tall bell tower
caught in moonlight
Moorish design
I stood and looked
as bell tolled for Compline,
campana suonò
per compieta
smell of incense
as I entered the church
with only altar red light
and Dom Peter crossed
from cloister to bell tower,
sans Dieu nous
ne sommes rien
the French monk said
as he came to the guest room
to talk of the monastic life
to me I sat in the armchair
he on another chair
in his black robes
hands folded together,
manos juntas
skin on skin
prayer mode
knees aching
with kneeling,
we are nothing without God
Dom Charles said to me
as we picked apples
from the orchard
after lunch
in warm sunshine
a turn of the hand to pluck,
die Menschheit ohne
Gott verloren sind
the Austrian monk told me
before supper walking
from the cloister together,
stars in the evening sky
the moon bright
as a polished coin
chill in the air
standing waiting
for Compline to begin,
agnus Dei
that time in Mass
sensing the host
on my tongue dissolving
segno esteriore
di grazia interiore
Bruno said each
outward sign of inner grace
the sacraments
sacramenti,
monks chanted
the night office
and I stood and let it
flow over me
like a pure sea.
Feb 10, 2017
Feb 10, 2017 at 2:41 PM UTC
Well it just doesn't sit well,
That I've taken this throne from the ill,
I **** myself just to dream,
And dream of killing myself just to lie still.
I may be King, I am King on my own,
Yet the peasant I was, is crying for home,
And this crown cuts me deep, severs the nerves
That I've bled, just to bleed, into this 'future' I've been led to believe-
Is everything we've all been working towards
May 23, 2016
May 23, 2016 at 1:09 AM UTC
Ik heb zelf niemand verloren.
Waarom heeft hij te klagen,
zal je vragen. Wel, ik wil luisteren
zodat een ander jouw verhaal kan horen.
Van mij mag jij dat roepen zo hard je zelf wil
of lichtjes in mijn oren fluisteren.
Ik voel dan met je mee, ik wil dat samen dragen.
Daarmee dat het soms, in fracties van, begint te knagen.
Ik weet dat dat niet echt hetzelfde is,
zo simpel is dat zeker niet.
Daarom, echter, dicht ik toe.
Meer dan dat kan ik niet geven,
Ik hoop dat ik zo voor iemand anders,
misschien één mensenleven,
toch iets goed doe.
Om het onbreekbare te breken,
dagen die zo vastgelopen leken
opnieuw te bewandelen.
Om onderweg ongeziene dorst te laken en
zo hopelijk sommige zaken
terug los te kunnen maken.
Om het ongeziene op te merken,
samen te zien en weg te werken,
weerspannige stroefjes
of kale plekken te doen verdwijnen,
in losse proefjes en of strakke lijnen.
Als ik maar ergens helpen kan
dan mag je dat aan mij vertellen.
Misschien kunnen we het onheil vellen
of ermee leren leven.
Meer dan dat kan ik niet geven.
Voor mij is dat het waardevolste wat er bestaat,
elke dag een goede daad.
Zo wil ik laten begrijpen
dat jij altijd in mijn hand mag knijpen
wanneer de pijn weer toeslaat.
Ik wil helpen dragen,
in deze vorm, geschreven,
want meer dan dat
kan ik niet geven.
Apr 2, 2019
Apr 2, 2019 at 2:47 PM UTC
Deine Worte erzählen von
heimatlosen Eisenbahnschienen
und vom wohlhabenden Fleisch,
das goldbehangen über seinen Rand hinauswächst
Von flügellahmen Fenstern,
von blattlosen Türen
und dem blumigen Duft eines Lebens,
dessen Atome längst im Staub der Zeit verloren gingen
Nov 19, 2020
Nov 19, 2020 at 5:52 PM UTC
Het is zo druk met taken,
vakken en talloze andere zaken
dat ik soms niet volgen kan.
Die worsteling blijft gaan,
zelfs al heb ik deze ****
verloren, niet geslaan en
moet ik alle commentaren horen.
Dan denk ik morgen bij het ochtendgloren:
'Geen zorgen, ach, een goed schema verandert elke dag.'
Apr 22, 2019
Apr 22, 2019 at 8:15 AM UTC
Dein Atem stockt.
Dein Herz verklingt.
Dein schwacher Körper – unbelebt.
Deine Seele auf dem Weg in die Freiheit.
Doch ich bleib hier.
Gelähmt von dem, was passiert.
Überfordert davon, was passiert ist.
Es wird Jahre dauern zu begreifen, was niemals passieren wird.
//
Und der Schmerz kommt und er geht.
Doch jetzt grad ist er hier – es ist schwer zu verstehn.
Dass du nicht mehr hier bist.
Und das alles, was bleibt, die Erinnerung ist.
Erinnerung, was für ein großes Wort.
Es ist Zurückversetzen an einen besseren Ort.
Eine bessere Zeit.
Etwas, das dann doch nicht bleibt.
Es ist Sehnsucht nach dem, was mal war und was niemals wieder sein wird.
//
Denn mit einem Schlag war alles vorbei.
Du – rausgerissen aus dieser Welt.
Verloren deine Träume.
Unerreichbar deine Gedanken.
Dein Atem stockte.
Dein Herz verklang.
Dein neuer Körper – frisch belebt.
Deine Seele frei zu gehn, wo es besser ist.
May 7, 2023
May 7, 2023 at 6:47 PM UTC
Ik heb zelf niemand verloren.
Waarom heeft hij te klagen,
zal je vragen. Wel, ik wil horen,
ik wil naar jouw verhalen luisteren.
Je mag roepend in mijn handen knijpen
of zachtjes in mijn oren fluisteren.
Als ik maar kan begrijpen
en laten dat ik wil helpen dragen.
Dat is niet echt hetzelfde, geef ik zeker toe.
't Is daarom dat ik aan dichten doe.
Zo tracht ik het onbreekbare te breken,
dagen die zo vastgelopen leken
opnieuw te bewandelen,
om onderwege dorst te laken
en opgekropte zaken
los te kunnen maken.
Ik wil helpen dragen,
in deze vorm, geschreven,
want meer dan dat
kan ik niet geven.
Apr 9, 2019
Apr 9, 2019 at 2:22 PM UTC