Hello Poetry
Submit your work and get some sparkles! Create free account
"mapayapa" poems
“Hayaan mo na lang ako matulog.” Eto ang realidad, Ng mundo, Dahan-dahang pumapalibot sa atin, Ano bang mali sa’kin? Sobrang layo pa ng hinaharap, At hindi ko maisip kung ano ba dapat ko maging. Ano ba dapat **** gawin? Marami nang nangyare, At ano pa ba ang pwedeng maganap? Magkukulong sa sulok, At magmumukmok, Naka-ilang hithit-buga na ng yosi, Baka sakaling makalimot. Naka-ilang bote na ng alak, Pampakalma sa pusong kumakabog. Hindi mo mapigil ang pag-tulo ng luha, Isa-isang nawawalan ng kislap ang mga tala sa iyong mata. Nawalan na ng liwanag ang buwan, At ang araw ay hindi na sikat, Naghalo ang amoy ng dagat at ulan, Sumingaw mula sa mainit na lupa parang naagnas na katawan. Lalabanan ba ang apoy? O hahayaan lamunin ka at matupok? Lalangoy ba kasabay ng mga alon? O handa ka nang malunod at mabulok sa kailaliman? Hanggang sa hindi na ma-iahon. Marami ang nagtatanong, “Mahalaga pa ba ang nakaraan?” Kung ang hinaharap ay nagtatago sa likod ng kasalukyang puno ng kirot at hirap, Hinagpis at galit, Poot at pagkamuhi, At sakit na walang lunas. Mahalag ba ang nakaraan? Maraming pagkakataon na ako ay lumipad, Mula sa kalangitan, malaya ang diwang may pakpak, Naglalangoy sa ulap ng kawalan. Tanaw ko ang sanlibutan, nag-aaway, Nag-papatayan, para sa ano? Lupa? Pera? Para sa diyos na makapangyarihan? Ngunit ang mahabaging diyos ay wala namang pakialam. Wala naman dapat patunayan, Wala naman dapat paglabanan. Rinig mo ba ang ingay mula sa kabilang baryo, Parang mga asong ulol, nagkumpulan at tumatahol. Ako ay naglakad, Saksi ang dalawang paa sa harapang pang-gagahasa ng mga higanteng buwaya; walang umalsa. Natatakot sila. Dahil sa mata ng nakararami, Karahasan ang tama, At hindi ang karapatan ng bawat isa. Marami ng problema ang daigdig, Dadagdag ka pa ba? Iiwasan mo na ba o babalikan mo pa? Pilit lumalayo, Patuloy ang pagtakbo, Ngunit hindi pa rin maabot ang dulo. Hindi malaman kung saan patungo. Dalhin mo ako sa lugar, Kung saan mapayapa ang buhay, At mayroong pag-ibig na tunay. Dahil matagal nang may sindi ang nitsa, Hihipan ko na ba? O hahayaan na lang mamatay ng kusa parang paubos na kandila. Dahil eto ang realidad, Ng mundo, Dahan-dahang pumapalibot sa atin, Ano bang mali sa’kin? Sobrang layo pa ng hinaharap, At pagod na’ko magising, Gusto ko na lamang umidlip at managinip, Patungo sa paraisong ang ihip ng hangin ay malumanay, At ang kulay ng paligid ay pagmamahal na dalisay. “Hayaan mo na lang akong matulog. Kung sa aking pag-gising ay meron paring sakit, hayaan mo na lang akong matulog, dahil pagod na’ko magising.” Hayaan mo na lang akong matulog. Baka sakaling hindi ko na maramdaman ang sakit. Hayaan mo na lang akong matulog. Kahit ilang oras lang, iiwan ko ang mundong mapanakit. Hayaan mo na lang ako. Dahil gaya ng sabi mo, “Sa sobrang hilig mo sa sleep, pwede ng ipalit ang pangalan mo sa salitang *ogip.” Kaya hayaan mo na lang akong matulog, Dahil pagod na’ko magising. At ayoko nang magising.
0
Apr 25, 2018
Apr 25, 2018 at 11:05 PM UTC
Pagod Na’ko Magising
“Hayaan mo na lang ako matulog.” Eto ang realidad, Ng mundo, Dahan-dahang pumapalibot sa atin, Ano bang mali sa’kin? Sobrang layo pa ng hinaharap, At hindi ko maisip kung ano ba dapat ko maging. Ano ba dapat **** gawin? Marami nang nangyare, At ano pa ba ang pwedeng maganap? Magkukulong sa sulok, At magmumukmok, Naka-ilang hithit-buga na ng yosi, Baka sakaling makalimot. Naka-ilang bote na ng alak, Pampakalma sa pusong kumakabog. Hindi mo mapigil ang pag-tulo ng luha, Isa-isang nawawalan ng kislap ang mga tala sa iyong mata. Nawalan na ng liwanag ang buwan, At ang araw ay hindi na sikat, Naghalo ang amoy ng dagat at ulan, Sumingaw mula sa mainit na lupa parang naagnas na katawan. Lalabanan ba ang apoy? O hahayaan lamunin ka at matupok? Lalangoy ba kasabay ng mga alon? O handa ka nang malunod at mabulok sa kailaliman? Hanggang sa hindi na ma-iahon. Marami ang nagtatanong, “Mahalaga pa ba ang nakaraan?” Kung ang hinaharap ay nagtatago sa likod ng kasalukyang puno ng kirot at hirap, Hinagpis at galit, Poot at pagkamuhi, At sakit na walang lunas. Mahalag ba ang nakaraan? Maraming pagkakataon na ako ay lumipad, Mula sa kalangitan, malaya ang diwang may pakpak, Naglalangoy sa ulap ng kawalan. Tanaw ko ang sanlibutan, nag-aaway, Nag-papatayan, para sa ano? Lupa? Pera? Para sa diyos na makapangyarihan? Ngunit ang mahabaging diyos ay wala namang pakialam. Wala naman dapat patunayan, Wala naman dapat paglabanan. Rinig mo ba ang ingay mula sa kabilang baryo, Parang mga asong ulol, nagkumpulan at tumatahol. Ako ay naglakad, Saksi ang dalawang paa sa harapang pang-gagahasa ng mga higanteng buwaya; walang umalsa. Natatakot sila. Dahil sa mata ng nakararami, Karahasan ang tama, At hindi ang karapatan ng bawat isa. Marami ng problema ang daigdig, Dadagdag ka pa ba? Iiwasan mo na ba o babalikan mo pa? Pilit lumalayo, Patuloy ang pagtakbo, Ngunit hindi pa rin maabot ang dulo. Hindi malaman kung saan patungo. Dalhin mo ako sa lugar, Kung saan mapayapa ang buhay, At mayroong pag-ibig na tunay. Dahil matagal nang may sindi ang nitsa, Hihipan ko na ba? O hahayaan na lang mamatay ng kusa parang paubos na kandila. Dahil eto ang realidad, Ng mundo, Dahan-dahang pumapalibot sa atin, Ano bang mali sa’kin? Sobrang layo pa ng hinaharap, At pagod na’ko magising, Gusto ko na lamang umidlip at managinip, Patungo sa paraisong ang ihip ng hangin ay malumanay, At ang kulay ng paligid ay pagmamahal na dalisay. “Hayaan mo na lang akong matulog. Kung sa aking pag-gising ay meron paring sakit, hayaan mo na lang akong matulog, dahil pagod na’ko magising.” Hayaan mo na lang akong matulog. Baka sakaling hindi ko na maramdaman ang sakit. Hayaan mo na lang akong matulog. Kahit ilang oras lang, iiwan ko ang mundong mapanakit. Hayaan mo na lang ako. Dahil gaya ng sabi mo, “Sa sobrang hilig mo sa sleep, pwede ng ipalit ang pangalan mo sa salitang *ogip.” Kaya hayaan mo na lang akong matulog, Dahil pagod na’ko magising. At ayoko nang magising.
Continue reading...
84
sabi nila na ang soulmate mo ay hindi darating sa buhay mo ng mapayapa. darating siyang may dalang rebolusyon sa kanyang bulsa at guguluhin niya ang buhay mo sa unang sandaling magkaka tinginan kayo. (jml)
0
Feb 5, 2017
Feb 5, 2017 at 9:21 PM UTC
ang tanga ko namang isipin na ikaw yun
Isang katangian na ipinamukha sa akin ng kalungkutan --- Madaya siya. Madaya ang kalungkutan Kaya ka niyang linlangin Minsa’y kawangis niya ang tahimik na kalsada. Bibigyan ka niya ng pagkakataon upang mag-isip. Hahayaan niyang makinig sa’yo ang buwan Subalit hindi ka nito kakausapin; sa halip, mas papangibabawin niya ang iyong pagkalito. Pipigilan niya ang pagkahol ng mga aso; pahihintuin niya ang huni ng mga ibon. Maging ang hangin ay pahihinain nito. Ititikom ng mga nakatambay na pagtatanong ang mga bibig nila. Ngunit, ang akala **** tahimik; Malungkot na pala. Kaya ka niyang linlangin Minsa’y kamukha niya ang payapang tahanan. Na kahit ang bangaya’y mahihiya. Walang mintis ang mga yakap, ang mga tawanan Buo sa numero Hanggang sa dulo’t magmula sa umpisa Walang bahid ng pagkakawatak-watak subalit, dama mo pa rin ang pag-iisa. Dahil ang akala **** mapayapa; Malungkot na pala. Kaya ka niyang linlangin Minsa’y kahawig niya ang mahinahon na ilog. Na tanging lamig lamang ng tubig ang kaya **** kilalanin Bilang sa iyong mga daliri ang mga batong natatangay nito. Kaya niya itong gawing panatag Subalit, hindi ang damdamin mo. Matutuwa pa siya Sa panghihinayang **** makasaksi ng mabilis na pag-agos at pagbabadya. Ang akala **** mahinahon; Malungkot na pala. Oo. Mapagbalatkyo ang kalungkutan Kaya niyang maghain ng maraming pagkakakilanlan. Bahagi ng kanyang iskema ang pagkalito na siyang sa’yo’y mananahan; mahirap siyang maging kalaban. Mahirap siyang maging kalaban. Kaya't siya'y gayahin mo. Linlangin mo rin siya ng kakayahan **** magwangis Ipakita mo na ikaw ang ingay sa tahimik niyang kalsada; Na ikaw ang bangayan sa payapa niyang tahanan; Na ikaw ang rumaragasang tubig sa mahinahon niyang ilog. Bigyan mo rin siya ng maraming mukha na may iisang ulo ng katatagan at paglaban. Pero huwag sa sarili mo Maging tapat ka rito magiging armas mo ang pagbabalatkayo laban sa lungkot; pero huwag sa sarili mo.
0
May 4, 2020
May 4, 2020 at 6:03 AM UTC
Balatkayo
Isang katangian na ipinamukha sa akin ng kalungkutan --- Madaya siya. Madaya ang kalungkutan Kaya ka niyang linlangin Minsa’y kawangis niya ang tahimik na kalsada. Bibigyan ka niya ng pagkakataon upang mag-isip. Hahayaan niyang makinig sa’yo ang buwan Subalit hindi ka nito kakausapin; sa halip, mas papangibabawin niya ang iyong pagkalito. Pipigilan niya ang pagkahol ng mga aso; pahihintuin niya ang huni ng mga ibon. Maging ang hangin ay pahihinain nito. Ititikom ng mga nakatambay na pagtatanong ang mga bibig nila. Ngunit, ang akala **** tahimik; Malungkot na pala. Kaya ka niyang linlangin Minsa’y kamukha niya ang payapang tahanan. Na kahit ang bangaya’y mahihiya. Walang mintis ang mga yakap, ang mga tawanan Buo sa numero Hanggang sa dulo’t magmula sa umpisa Walang bahid ng pagkakawatak-watak subalit, dama mo pa rin ang pag-iisa. Dahil ang akala **** mapayapa; Malungkot na pala. Kaya ka niyang linlangin Minsa’y kahawig niya ang mahinahon na ilog. Na tanging lamig lamang ng tubig ang kaya **** kilalanin Bilang sa iyong mga daliri ang mga batong natatangay nito. Kaya niya itong gawing panatag Subalit, hindi ang damdamin mo. Matutuwa pa siya Sa panghihinayang **** makasaksi ng mabilis na pag-agos at pagbabadya. Ang akala **** mahinahon; Malungkot na pala. Oo. Mapagbalatkyo ang kalungkutan Kaya niyang maghain ng maraming pagkakakilanlan. Bahagi ng kanyang iskema ang pagkalito na siyang sa’yo’y mananahan; mahirap siyang maging kalaban. Mahirap siyang maging kalaban. Kaya't siya'y gayahin mo. Linlangin mo rin siya ng kakayahan **** magwangis Ipakita mo na ikaw ang ingay sa tahimik niyang kalsada; Na ikaw ang bangayan sa payapa niyang tahanan; Na ikaw ang rumaragasang tubig sa mahinahon niyang ilog. Bigyan mo rin siya ng maraming mukha na may iisang ulo ng katatagan at paglaban. Pero huwag sa sarili mo Maging tapat ka rito magiging armas mo ang pagbabalatkayo laban sa lungkot; pero huwag sa sarili mo.
Continue reading...
69
Unang nakilala sa Araling Panlipunan Sa mga libro’t **** na siya’y ipinangaral ‘Sang simpleng maybahay na tanghal ng kasaysayan Babaeng sinipa diktaduryang pinairal… Sa kanyang panahon, ako’y ‘lang malay na musmos Pulitika, bansa – ano’ng pakialam ko diyan? Sa unting pagkagulang naunawaang lubos Bansang hinayupak, pulitika’y pandirian! Saksi kung paano ang mga hayok na tao Na parang tubig ang kapangyarihang inuhaw Lalo na yung mga sa trono ay nakaupo Daig pa ang mga busabos na magnanakaw! Mga namulatang pagluklok sa sinadlakan Ng mga itinuring na pinuno ng bansa Bahid ng anomalya’t ano pang karumihan Maliban sa isa na dapat ipagdakila. Ang nasabing pagluklok ipinagmalaki Maging ibang bansa’y hinuwaran, itinulad Ang Lakas ng Bayan nating ipinagpunyagi Nagpanumbalik sa demokrasyang hinahangad. Iyon ay dahil sa isang babaeng tumayo Siya’y sagisag ng pag-asa’t demokrasya Mapayapa’t malinis na inakyat ang trono Hanggang kailan ang diktadurya kung siya ay wala? At kahit wala na sa luklukang hinantungan Nagsilbing halimbawa na nagmahal sa bansa Nasilayan kong dinamayan niya’t kinalaban Isa ring sa Pilipinas ngayon ay nagrereyna. Sa kanyang paglisan sa mundong pinaglipasan ‘Di dapat kalimutan Dangal ng Pilipino Itatak sa kasaysayan simple niyang pangalan Corazon C. Aquino…Mahalagang Pangulo. -08/05/09 (Dumarao) *written this day of Pres. Cory Aquino’s burial
0
Aug 24, 2019
Aug 24, 2019 at 2:09 AM UTC
Mahalagang Pangulo
Hindi ko alam kung gugustuhin kong maging mapayapa na lang ang aking kalagayan, kaysa inumin ka at ako'y nerbyosong maghintay kung kailan mo ako aabutan.
0
Jun 22, 2015
Jun 22, 2015 at 12:59 AM UTC
tsaa, png.:
lumabas, sa aking mahinahon tahimik at ligtas na silid lumabas, para mabuhay nang nasa awa ng mabagsik at mapanganib nilang pagdidikta lumabas, para bigyan ng kahulugan ang bawat galaw, bawat hawak ng kamay, bawat sulyap na kung hindi sang-ayon sa pagagos ng kanilang sari-sariling buhay. isa akong Hudas, humalik sa pisngi ng taong iniligtas ang mga makasalanang katulad ko lumabas, para mabuhay lamang na katulad niyo maligaya, ligtas, mapayapa sa piling niya. sa piling na kasing dalisay ng ginto. kasing dalisay ng puso niyo. kasing dalisay ng pagmamahal sa mga katulad niyo. pilit na sinasarado ang mga mata upang mabigyan hinahon ang isip na sa inyong salita't galaw ako'y nakarehas, inaalipin, pinapanganib sa aking paglabas, ako'y tumalikod, sinarado ang pinto upang lumigaya nang tahimik habang ligtas magpakailanman, sa aking pag-iisa.
0
Dec 25, 2017
Dec 25, 2017 at 9:59 AM UTC
sa aking pag-iisa
Takot ang tanging bumubuhay sa isipa't pusong pagal Saan man patungo, wala ng matanaw Tila natapos na ang lahat Tuluyan nang ginapos ng pasakit ng pag-asa Saglit na iidlip Hihintayin ang itim na usok Mapayapang mundo’y matatanaw Isipa’t pusong pagal muling titibok Hangin ay yayakap Halimuyak ng mga bulaklak dadampi Tuluyan nang natulog ng mapayapa
0
Nov 21, 2017
Nov 21, 2017 at 12:52 PM UTC
Mapayapa
O sinta kong kaibig-ibig, Sa isip ko'y di ka mawaglit. Pagka't ikaw ang tanging iniibig, Nang puso kong hindi matigil. Nais kong masulyapan muli, Mga matatamis **** ngiti, At mga mata **** nakapu-pukaw ng pansin. Sana'y iyong pagbigyan ang aking hiling. Nang sa gayo'y aking puso'y, Mapayapa nang muli.
0
Oct 18, 2017
Oct 18, 2017 at 4:55 PM UTC
Tanging Hiling
Ikaw, sa bawat pintig ng puso, Na gumuguhit sa mga labi At nabubuhay sa banaag ng mga ginintuang araw natin Ako, sa bawat ragasa ng damdamin Nangingilid na mga luha, binabaha ang isip sa gabing hindi mapayapa Tayo, sa bawat pagkakataon Sa gitna ng meron ay walang katiyakan Sa buhol-buhol na mga tanong,  mga sagot ay hindi makalaya Hanggang sa tuluyang sumuko at itanikala Oras, sa bawat kumpas ng iyong mga kamay Sadyang hindi nakaayon Sa takbo ng ating panahon Himig, sa bawat indak ay mananatili tayo, Magpapatuloy ang awit at tula Na humabi sa alaala ng kahapong mapangarapin Makata, sa bawat salita ay mabubuhay ka Nakaukit sa ningning ng mga tala Ang pag-asang muli ay masilayan ka.
0
Aug 29, 2019
Aug 29, 2019 at 12:00 AM UTC
Derailed
Saglit lang nakatulog nang naulinigan ang malakas na hilik Isa, dalawa, tatlo hanggang treinta na segundo na tahimik pagkatapos ay humagok Isa, dalawa, tatlo hanggang lampas sa isang minuto muli'y nadingig Gustong bumangon mula sa pagka-kalahating gising at tulog Ngunit parang may pumipigil Mga braso't binti ay pinapatungan ng sampung presyon at hulugbigat Dalawang minuto na mahigit Mapayapa na sa abang-aba na sandali Nang tuluyan na nagising ay humagibis para pukawin Walang hangin na sa ilong at bunganga niya'y lumalabas Hinanapan ng pulso habang tumatangis Kulay ube ang mga kuko, maputla ang kutis Ang birang na nalaglag sa loob ay isang papel Hindi na ikinaumagahan, pintakasi ng lagim ay nagpahudyat Kukunin ang laluluwa bago ang bukas Nag-aagaw buhay na ama'y kailangan ng adya at di nagawa Ulo'y nalungayngay Sarili'y sinisisi Buntunan ng sala ang kilos at gawa Kumukudlit-kudlit na ipinaparatang Kumakati-kati na ala-ala ay bumabagabag sa malabong konsensiya
0
Jan 11, 2019
Jan 11, 2019 at 7:23 PM UTC
Ang Buhay sa Takipsilim #51
sa maingay na mundo sumulat sa makalat na kwarto sumulat sa mga nakakalason na yugto sumulat at 'wag tayong tumigil hangga't ang utak natin ay unti-unting nagiging mapayapa lumilipad hinahangin ng bawat salita tugma kinukulayan ang bawat pahina ng kahit anong kulay na gusto mo pula lila kahit pagsamahin mo pa sila ikaw ang bahala basta't sumulat ka
0
Jan 27, 2020
Jan 27, 2020 at 9:01 AM UTC
sumulat
Asa durungawan Magisa Nakaupo, Mahangin, Masarap lumagok ng inumin Mapayapa, Mga tao'y natutulog Masaya Ako tuwing lumalalim ang gabi Kahit hindi pala maaraw Ang piling ko'y masaya Ikaw, Oo, buwan ikaw Ikaw ang nagbibigay ng ilaw Sa oras na nagdidilim Kapag wala nang naniniwala Sa akin. Lubos, Lubos Akong Nagpapasalamat Sa pag bigay ng ilaw sa tuwing ang mundo ko'y nandidilim na.
0
Feb 17, 2020
Feb 17, 2020 at 12:42 AM UTC
Durungawan v2.0
Ala una Alas dos Alas tres Dilat ang mga matang Gising na gising May nakatingin? Mga namumulang mata Na umaaligid Hindi lang sa kwarto Pati sa panaginip, PArang papaTAYin ka sa sakal sa oras na pipikit, Dadaganan ka Sa oras na nagdidilim, Ano ba mga ito Hindi NAman kayo ginugulo Wala AKOng gusto Hindi ko kayo kailangan ngayon Sino ba kayo Wala akong ginawa Gusto ko lang matulog Ng mapayapa, Tulong Tulong Tulong Hindi ko kayang mahayo Mga demonyong umaaligid Ilang gabi na silang Bumabalik Hindi ko na kayang mapatagal Mga nakikita Mga nararamdaman Mga demonyo Baka gusto nilang Ako nalang ang mawala?
0
Feb 22, 2020
Feb 22, 2020 at 4:53 PM UTC
Demonyo
Malamig Madilim Mga tao'y natutulog nang mahimbing Madaming pumapasok Kahit walang pintuan Mga problemang Hindi naman kailangan Ngunit sila'y pumapasok nalamang Wala man lamang paalam Ayoko silang maisip Ayoko silang marinig Ayoko silang makita Ganito ba kasama ang mga problema? Ako'y humihigop lamang ng kape Habang nasa durungawan Hindi ko kayang matulog nang mahimbing Dahil sa mga problema sa buhay Pero bakit pati ba naman sa gabi?, Sa mapayapa na gabi Pa kayo nagsipasok sa isipan ko Ang gusto ko lang naman Kahit minsan Manahimik Mapatahimik Magpahinga Mawala Ang mga problema ko sa buhay Habang gising lahat ng mga tao.
0
Feb 16, 2020
Feb 16, 2020 at 5:15 PM UTC
Durungawan