"habas" poems - Hello Poetry

Ilang taon akong nabulag sa paniniwalang kailangan mo munang makaranas ng sakit bago mo makamit ang tunay na ligaya. Na ang bawat luha ay may katumbas na galak, na ang bawat gabi ng pighati ay may pangako ng isang masayang umaga. Ilang taon akong nakipagsapalaran sa pagibig na mapagpanggap. Kaliwa't kanang kabitan, walang katapusang kasinungalingan. Pagibig na sa harap ng madla ay puno ng kilig at lambing. Ngunit sa ilalim ng mga yakap at mga halik ay ang mga pasa at sugat na dulot ng masasakit na salitang sing talim ng bagong hasang lanseta. Ilang taon akong nasanay sa kalungkutan, walang kadaladala. Sugod ng sugod sa labang alam ko namang sa bandang dulo ay ako ang uuwing talunan. Pilit akong kumapit sa mga maling tao. O tamang tao sa maling pagkakataon. O sa akala ko'y tamang tao pero hindi naman ako gusto. Sakit no? Ilang taon akong sumugal sa mga relasyong walang kasiguraduhan, sa pagibig na "pwede na", kahit alam ko sa sarili kong walang patutunguhan. Minsan nga kahit wala nang kakabit na emosyon basta lang may pantawid sa tawag ng laman pinapatos ko ng walang pagaalinlangan. Ilang taon akong pansamantalang nakisilong sa iba’t ibang tahanan. Na sa una’y buong puso ang pagtanggap ngunit sa bandang dulo ay walang habas din akong pinagtabuyan palabas. Ilang taon? Hindi ko na mabilang. Hindi ko na mabilang kung ilang taon akong nagtapang tapangan na suungin ang mga tila panibago na namang disgrasyang maaari kong kaharapin sa proseso ng paghahanap ng tunay na ligaya. Isang pagibig na may pangako ng walang hanggan. Hanggang sa... napagod na ako. Sa wakas, napagod na ako. Napagod na akong kwestyunin ang kalawakan sa kung bakit palagi na lang akong pumapalya sa pagibig. Napagod na akong magtiwala. Natakot na akong magtiwala. Natakot na akong buksang muli ang puso ko sa susunod na estrangherong magsasabing “hindi kita sasaktan, peksman mamatay man” At Unti unti kong napagtanto na sa ilan taon kong paghahanap ay ako, ako ang nawala. At nahanap mo ako. Ikaw ang naging sagot sa bawat tandang panong na ibinato ko sa kalawakan sa loob ng maraming taon. Tinuldukan mo ang lumbay at ipinamukha sa akin na hindi ko kailangang masaktan para makamtan ang tunay na ligaya. Na kailanma'y hindi ako dapat lumuha dahil sa hinagpis. Hindi ka nangakong hindi mo ako sasaktan, ngunit ipinadama mo sa akin ang ang masarap **** pagaalaga. Pagaalagang hindi kailangan malaman ng iba para mapatunayan na bukal sa loob ang hangarin. Binigyan mo ako ng dahilan para muling magtiwala. ... Ng lakas na sayo ay kumapit at ipadama sayo ang init at gigil ng pagibig na ni minsan ay hindi ko naipadama sa sinoman. Binigyan mo ako ng pagasa... ng dahilan para muling maging matapang. At ngayon, sa unang pagkakataon. Buong tapang kong ipagsisigawan sa buong mundo na palangga ta ka. Na handa na ako sa pagsisimula ng isang bagong paglalakbay kasama mo mahal ko. At oo, oo ang naging sagot ko.

0

Aug 23, 2018

Aug 23, 2018 at 1:35 AM UTC

talesfromthetoiletpaper

Sa Wakas

Ilang taon akong nabulag sa paniniwalang kailangan mo munang makaranas ng sakit bago mo makamit ang tunay na ligaya. Na ang bawat luha ay may katumbas na galak, na ang bawat gabi ng pighati ay may pangako ng isang masayang umaga. Ilang taon akong nakipagsapalaran sa pagibig na mapagpanggap. Kaliwa't kanang kabitan, walang katapusang kasinungalingan. Pagibig na sa harap ng madla ay puno ng kilig at lambing. Ngunit sa ilalim ng mga yakap at mga halik ay ang mga pasa at sugat na dulot ng masasakit na salitang sing talim ng bagong hasang lanseta. Ilang taon akong nasanay sa kalungkutan, walang kadaladala. Sugod ng sugod sa labang alam ko namang sa bandang dulo ay ako ang uuwing talunan. Pilit akong kumapit sa mga maling tao. O tamang tao sa maling pagkakataon. O sa akala ko'y tamang tao pero hindi naman ako gusto. Sakit no? Ilang taon akong sumugal sa mga relasyong walang kasiguraduhan, sa pagibig na "pwede na", kahit alam ko sa sarili kong walang patutunguhan. Minsan nga kahit wala nang kakabit na emosyon basta lang may pantawid sa tawag ng laman pinapatos ko ng walang pagaalinlangan. Ilang taon akong pansamantalang nakisilong sa iba’t ibang tahanan. Na sa una’y buong puso ang pagtanggap ngunit sa bandang dulo ay walang habas din akong pinagtabuyan palabas. Ilang taon? Hindi ko na mabilang. Hindi ko na mabilang kung ilang taon akong nagtapang tapangan na suungin ang mga tila panibago na namang disgrasyang maaari kong kaharapin sa proseso ng paghahanap ng tunay na ligaya. Isang pagibig na may pangako ng walang hanggan. Hanggang sa... napagod na ako. Sa wakas, napagod na ako. Napagod na akong kwestyunin ang kalawakan sa kung bakit palagi na lang akong pumapalya sa pagibig. Napagod na akong magtiwala. Natakot na akong magtiwala. Natakot na akong buksang muli ang puso ko sa susunod na estrangherong magsasabing “hindi kita sasaktan, peksman mamatay man” At Unti unti kong napagtanto na sa ilan taon kong paghahanap ay ako, ako ang nawala. At nahanap mo ako. Ikaw ang naging sagot sa bawat tandang panong na ibinato ko sa kalawakan sa loob ng maraming taon. Tinuldukan mo ang lumbay at ipinamukha sa akin na hindi ko kailangang masaktan para makamtan ang tunay na ligaya. Na kailanma'y hindi ako dapat lumuha dahil sa hinagpis. Hindi ka nangakong hindi mo ako sasaktan, ngunit ipinadama mo sa akin ang ang masarap **** pagaalaga. Pagaalagang hindi kailangan malaman ng iba para mapatunayan na bukal sa loob ang hangarin. Binigyan mo ako ng dahilan para muling magtiwala. ... Ng lakas na sayo ay kumapit at ipadama sayo ang init at gigil ng pagibig na ni minsan ay hindi ko naipadama sa sinoman. Binigyan mo ako ng pagasa... ng dahilan para muling maging matapang. At ngayon, sa unang pagkakataon. Buong tapang kong ipagsisigawan sa buong mundo na palangga ta ka. Na handa na ako sa pagsisimula ng isang bagong paglalakbay kasama mo mahal ko. At oo, oo ang naging sagot ko.

15

Gising na naman ng alas dos ng gabi Hinihingal at pinagpapawisan ng sobra Mula sa isang bangungot ako’y nagising Nagising sa katotohanang parang bangungot din. Hindi mapigilang bumuhos ang mga luha Puno ng hinagpis mula sa kahapong mapait Bawat hikbi at buntong-hininga pilit pinipigil Habang nagkukumahog hanapin ang nawawala Damdaming nagtitimpi ay biglang pumutok Mga emosyong rumagasa ng walang habas Mula sa nasirang prinsa ng aking puso Umaagos papunta sa mga matang ayaw tumahan Hinahanap-hanap pa rin ang ‘yong haplos Pati mga halik na ibinuhos sa aking mga labi Unti-unting nawawala ang wangis mo sa ating kama Ang kamang nilisan mo nung ako’y iniwan mo Gabi-gabing iniisip ang mga dahilan Kung bakit dun pa sa ating kalungkutan Bigla mo na lang akong isinantabi’t iniwan Kahit pa nangako tayo ng walang hanggan Hinahanap-hanap pa rin ang ‘yong anino Mga bakas ng kahapong gustong balikan Ngunit kahit kailanman at ano man ang gawin Hinding-hindi ko na muling mararanasan Sana’y naririnig ang mga sigaw ng puso Na nagtitiis sa sakit habang nangungulila sa’yo Sana’y marinig muli ang mga salitang “Mahal kita” mula sa’yong mga labi Kaya nandito pa rin ako sa ating dulo Inaantay ang malabong pagbabalik mo Kahit ang puso’y nawawalan na ng pag-asa Pilit hinihiling ang katuparan ng mga “sana” Pag-ibig ko’y iyo pa rin Nag-aantay sa kamang unti-unting nilalamig Ang mga bisig na ang tanging nais Ang yakapin at hagkan kang muli

0

Feb 8, 2019

Feb 8, 2019 at 6:04 AM UTC

LonelyBard

Alas Dos

Gising na naman ng alas dos ng gabi Hinihingal at pinagpapawisan ng sobra Mula sa isang bangungot ako’y nagising Nagising sa katotohanang parang bangungot din. Hindi mapigilang bumuhos ang mga luha Puno ng hinagpis mula sa kahapong mapait Bawat hikbi at buntong-hininga pilit pinipigil Habang nagkukumahog hanapin ang nawawala Damdaming nagtitimpi ay biglang pumutok Mga emosyong rumagasa ng walang habas Mula sa nasirang prinsa ng aking puso Umaagos papunta sa mga matang ayaw tumahan Hinahanap-hanap pa rin ang ‘yong haplos Pati mga halik na ibinuhos sa aking mga labi Unti-unting nawawala ang wangis mo sa ating kama Ang kamang nilisan mo nung ako’y iniwan mo Gabi-gabing iniisip ang mga dahilan Kung bakit dun pa sa ating kalungkutan Bigla mo na lang akong isinantabi’t iniwan Kahit pa nangako tayo ng walang hanggan Hinahanap-hanap pa rin ang ‘yong anino Mga bakas ng kahapong gustong balikan Ngunit kahit kailanman at ano man ang gawin Hinding-hindi ko na muling mararanasan Sana’y naririnig ang mga sigaw ng puso Na nagtitiis sa sakit habang nangungulila sa’yo Sana’y marinig muli ang mga salitang “Mahal kita” mula sa’yong mga labi Kaya nandito pa rin ako sa ating dulo Inaantay ang malabong pagbabalik mo Kahit ang puso’y nawawalan na ng pag-asa Pilit hinihiling ang katuparan ng mga “sana” Pag-ibig ko’y iyo pa rin Nag-aantay sa kamang unti-unting nilalamig Ang mga bisig na ang tanging nais Ang yakapin at hagkan kang muli

36

Si pudiera vivir nuevamente mi vida, en la próxima trataría de cometer más errores. No intentaría ser tan perfecto, me relajaría más. Sería más tonto de lo que he sido, de hecho tomaría muy pocas cosas con seriedad. Sería menos higiénico. Correría más riesgos, haría más viajes, contemplaría más atardeceres, Subiría más montañas, nadaría más ríos. Iría a más lugares a los que nunca he ido, comería más helados y menos habas, tendría más problemas reales y menos imaginarios. Yo fui de esas personas que vivió sensata y prolíficamente cada momento de su vida, claro que tuve momentos de alegría. Pero si pudiera volver atrás trataría solamente de tener buenos momentos. Por si no lo saben, de eso está hecha la vida, solo de momentos, no te pierdas el ahora. Yo era uno de esos que nunca iba a ninguna parte sin un termómetro, una bolsa de agua caliente, un paraguas y un paracaídas. Si pudiera volver a vivir, comenzaría así hasta concluir el otoño, daría más vueltas en calesita, contemplaría más amaneceres y jugaría con más niños si tuviera otra vez la vida por delante... Pero ya ven, tengo 85 años y sé que me estoy muriendo...

0

2.7k

Jorge Luis Borges

Último poema

Si pudiera vivir nuevamente mi vida, en la próxima trataría de cometer más errores. No intentaría ser tan perfecto, me relajaría más. Sería más tonto de lo que he sido, de hecho tomaría muy pocas cosas con seriedad. Sería menos higiénico. Correría más riesgos, haría más viajes, contemplaría más atardeceres, Subiría más montañas, nadaría más ríos. Iría a más lugares a los que nunca he ido, comería más helados y menos habas, tendría más problemas reales y menos imaginarios. Yo fui de esas personas que vivió sensata y prolíficamente cada momento de su vida, claro que tuve momentos de alegría. Pero si pudiera volver atrás trataría solamente de tener buenos momentos. Por si no lo saben, de eso está hecha la vida, solo de momentos, no te pierdas el ahora. Yo era uno de esos que nunca iba a ninguna parte sin un termómetro, una bolsa de agua caliente, un paraguas y un paracaídas. Si pudiera volver a vivir, comenzaría así hasta concluir el otoño, daría más vueltas en calesita, contemplaría más amaneceres y jugaría con más niños si tuviera otra vez la vida por delante... Pero ya ven, tengo 85 años y sé que me estoy muriendo...

6

Sintas Man Ay Kalas Luma Na At Pigtas Sapatos At Medyas Dibaleng May Pintas Kamisetang Butas At Maong Na Kupas Pigtal Na Tsinelas Hindi Pa Parehas Tinotonong Kwerdas karakrus ang kwintas sa sugal ay utas pati pato hulas bahala na bukas tawagin mang takas hihiram ng lakas tatagay ng wagas nalango sa wakas kamay lang may hugas bahid, patak, tagas palay naging bigas kahapon ay bakas sing-linaw ng habas nahinog ang prutas ngunit di pinitas bagsak mula taas sabik na pumatas kahit pa lumabas tinatagong Katas Tinukso Ng Ahas Yinapos Ang Angas Kinapos Sa Alas Nilukso Yung Dahas Natisod, Nadulas Kasi Nga Nangahas Kung Dati Minalas Nadapang May Bangas Babangong Matikas Sa Mali iiwas panata kong tagos dalangin ay lubos payak man ang lapis yakap Di Pa labis sugat na may hapis ginamot ng kapis Tila Tala Lihis Kutitap Sa Bilis Araw May Silahis kidlat ang hagibis mukha na manipis nagpalit ng bihis hahakbang sa libis Layon Ay Malinis Patama Ay Daplis Ngunit May Hinagpis Pinawi Ng Haplos Animan na agos Timplang Nalamukos Animo Ay Musmos Siglang Dinaraos Biyaya Ay Puspos !!!

0

Jan 13, 2022

Jan 13, 2022 at 1:28 PM UTC

TanglawatPanglaw

"payak na yakap"

Sintas Man Ay Kalas Luma Na At Pigtas Sapatos At Medyas Dibaleng May Pintas Kamisetang Butas At Maong Na Kupas Pigtal Na Tsinelas Hindi Pa Parehas Tinotonong Kwerdas karakrus ang kwintas sa sugal ay utas pati pato hulas bahala na bukas tawagin mang takas hihiram ng lakas tatagay ng wagas nalango sa wakas kamay lang may hugas bahid, patak, tagas palay naging bigas kahapon ay bakas sing-linaw ng habas nahinog ang prutas ngunit di pinitas bagsak mula taas sabik na pumatas kahit pa lumabas tinatagong Katas Tinukso Ng Ahas Yinapos Ang Angas Kinapos Sa Alas Nilukso Yung Dahas Natisod, Nadulas Kasi Nga Nangahas Kung Dati Minalas Nadapang May Bangas Babangong Matikas Sa Mali iiwas panata kong tagos dalangin ay lubos payak man ang lapis yakap Di Pa labis sugat na may hapis ginamot ng kapis Tila Tala Lihis Kutitap Sa Bilis Araw May Silahis kidlat ang hagibis mukha na manipis nagpalit ng bihis hahakbang sa libis Layon Ay Malinis Patama Ay Daplis Ngunit May Hinagpis Pinawi Ng Haplos Animan na agos Timplang Nalamukos Animo Ay Musmos Siglang Dinaraos Biyaya Ay Puspos !!!

60

Ako ay mandirigma sa ibabaw ng lupa Ang kalasag at baluti ko ay di nila makita Ang aking pananggalan ay di magigiba At ang aking tabak ay may talim na magkabila Ako'y walang tigil sa pakikidigma Sa mga kaaway na walang habas kung gumiba Ng mga templong ang nais sa kaligayahan ay humiga Mga templong di alam ang pakikidigma Mga kalabang hindi mo nga makikita Ngunit nasa harapan kung sarili ang nakikita Hindi na siguro bago ang ganitong balita Na ang kalaban sa harap ng salamin mo lang makikita Dumarating ang araw na ako'y nadarapa At ang palakol ay nakatutok sa katawan ko'ng nakahiga Ngunit Ikaw ang pananggalan ko'ng di nga magigiba Inaahon mo ako upang alisin ang putik sa pagkadapa. -JGA

0

Aug 12, 2021

Aug 12, 2021 at 9:12 PM UTC

pusang-tahimik

Mandirigma

Ako ay mandirigma sa ibabaw ng lupa Ang kalasag at baluti ko ay di nila makita Ang aking pananggalan ay di magigiba At ang aking tabak ay may talim na magkabila Ako'y walang tigil sa pakikidigma Sa mga kaaway na walang habas kung gumiba Ng mga templong ang nais sa kaligayahan ay humiga Mga templong di alam ang pakikidigma Mga kalabang hindi mo nga makikita Ngunit nasa harapan kung sarili ang nakikita Hindi na siguro bago ang ganitong balita Na ang kalaban sa harap ng salamin mo lang makikita Dumarating ang araw na ako'y nadarapa At ang palakol ay nakatutok sa katawan ko'ng nakahiga Ngunit Ikaw ang pananggalan ko'ng di nga magigiba Inaahon mo ako upang alisin ang putik sa pagkadapa. -JGA

17

pakinggan mo ang ugong ng hangin ni 'di mo alam kung tanging ikaw lang ang nakakarinig mas maingay pa sa mga sigaw mo, mas maingay pa sa mga dasal sa sansinukob ngunit hindi ba iyon ang dahilan ng iyong pagbagsak ang walang habas na pakikinig sa mga boses na kayang tumagos dahil sa talim bisa ng maiging paghasa ng iyong patalim

0

Feb 3, 2019

Feb 3, 2019 at 1:57 PM UTC

cherryb

Untitled

pakinggan mo ang ugong ng hangin ni 'di mo alam kung tanging ikaw lang ang nakakarinig mas maingay pa sa mga sigaw mo, mas maingay pa sa mga dasal sa sansinukob ngunit hindi ba iyon ang dahilan ng iyong pagbagsak ang walang habas na pakikinig sa mga boses na kayang tumagos dahil sa talim bisa ng maiging paghasa ng iyong patalim

8

O Obleng ibig, ba’t ka inusig? Binusalang higpit iyong bibig Mata’y hinigop na parang tubig Tenga’y sinuntok hanggang matulig Dinakma’t dinurog mga bisig Ng mga buwetreng manlulupig! Dugo’y ‘lang habas na umiilig! O Obleng pantas, ba’t ka ginago? Itinuring kang peste’t bilanggo Dura’t ihi sayo’y pinaligo Sa hanap **** mga pagbabago Ika’y lagi nalang binibigo Ng sayo’y namugad na mga kwago! Tinutuka habang dumudugo! O Obleng bituin, ba’t ka piniga? Laman mo’y ngitim sa pamamaga Pinipilipit ka’t inuuga Pangalan mo’y ipinansisiga Kaylinaw na hangad kang ihiga Ng mga ahas **** inaruga! Duguang Oble! Ganti’y ibuga! -04/03/2007 (Dumarao) *just feel

0

Aug 24, 2019

Aug 24, 2019 at 2:03 AM UTC

JoRaLG

Duguang Oble

O Obleng ibig, ba’t ka inusig? Binusalang higpit iyong bibig Mata’y hinigop na parang tubig Tenga’y sinuntok hanggang matulig Dinakma’t dinurog mga bisig Ng mga buwetreng manlulupig! Dugo’y ‘lang habas na umiilig! O Obleng pantas, ba’t ka ginago? Itinuring kang peste’t bilanggo Dura’t ihi sayo’y pinaligo Sa hanap **** mga pagbabago Ika’y lagi nalang binibigo Ng sayo’y namugad na mga kwago! Tinutuka habang dumudugo! O Obleng bituin, ba’t ka piniga? Laman mo’y ngitim sa pamamaga Pinipilipit ka’t inuuga Pangalan mo’y ipinansisiga Kaylinaw na hangad kang ihiga Ng mga ahas **** inaruga! Duguang Oble! Ganti’y ibuga! -04/03/2007 (Dumarao) *just feel

24

Tila namanhid na ang babahaang landas walang patid ang agos ng luha, habang walang habas ang malupit na lilik-panggamas - patuloy ang tila nag-aamok na pagwasiwas. Kahit mura pa ang uhay ng nagbubuntis na palay Namúti na ang katiwala ng mga bunso't panganay: Walang sinanto ang pakay ng aninong sumalakay. Sinimot pati ipa. Ang imbakang burnay tuyung-tuyô, tila balóng patáy. Ubos na ang mga ninuno sa Purok Ang mga inanak at inapo, tila mga but-o ng kapok nangalat na sa malalayong pook Hindi na tumalab ang mga erihiyang tampok Ang lamping ibinalot, balót na ng usok. Ang binalot na kapirasong pusod, bakas na lamang ng balok. Karipas na ang binatilyong habol ang mutyang pailaya. May baon pang pagkain, pagsasaluhan pag nagkita Ngunit mabilis na napawi ang tanawing kasiya-siya Ang natapong lomi, natabunan na ng aspalto’t palitada kasama ng mga bakas nina Utoy at mga kabarkada sa ilang dekadang araw-araw na pagbagtas, nakasipit at gura mula sa Baryo Balintawak hanggang Lumang Baraka. Di na makilala. Wangis ay mistisong pilipit. Ay! Ay! Lipa!

0

Dec 2, 2021

Dec 2, 2021 at 11:48 PM UTC

JunLit

Kapeng Barako XVII (Panahong Karipas)

Tila namanhid na ang babahaang landas walang patid ang agos ng luha, habang walang habas ang malupit na lilik-panggamas - patuloy ang tila nag-aamok na pagwasiwas. Kahit mura pa ang uhay ng nagbubuntis na palay Namúti na ang katiwala ng mga bunso't panganay: Walang sinanto ang pakay ng aninong sumalakay. Sinimot pati ipa. Ang imbakang burnay tuyung-tuyô, tila balóng patáy. Ubos na ang mga ninuno sa Purok Ang mga inanak at inapo, tila mga but-o ng kapok nangalat na sa malalayong pook Hindi na tumalab ang mga erihiyang tampok Ang lamping ibinalot, balót na ng usok. Ang binalot na kapirasong pusod, bakas na lamang ng balok. Karipas na ang binatilyong habol ang mutyang pailaya. May baon pang pagkain, pagsasaluhan pag nagkita Ngunit mabilis na napawi ang tanawing kasiya-siya Ang natapong lomi, natabunan na ng aspalto’t palitada kasama ng mga bakas nina Utoy at mga kabarkada sa ilang dekadang araw-araw na pagbagtas, nakasipit at gura mula sa Baryo Balintawak hanggang Lumang Baraka. Di na makilala. Wangis ay mistisong pilipit. Ay! Ay! Lipa!

25

La edad del Cristo azul se me acongoja porque Mahoma me sigue tiñendo verde el espíritu y la carne roja, y los talla, el beduino y a la hurí, como una esmeralda en un rubí. Yo querría gustar del caldo de habas, mas en la infinidad de mi deseo se suspenden las sílfides que veo como en la conservera las guayabas. La piedra pómez fuera mi amuleto, pero mi humilde sino se contrista porque mi boca se instala en secreto en la feminidad del esqueleto con un crepúsculo de diamantista. Afluye la parábola y flamea y gasto mis talentos en la lucha de la Arabia Feliz con Galilea. Me asfixia, en una dualidad funesta, Ligia, la mártir de pestaña enhiesta, y de Zoraida la grupa bisiesta. Plenitud de cerebro y corazón; oro en los dedos y en las sienes rosas; y el Profeta de cabras se perfila más fuerte que los dioses y las diosas. ¡Oh, plenitud cordial y reflexiva: regateas con Cristo las mercedes de fruto y flor, y ni siquiera puedes tu cadáver colgar en la impoluta atmósfera imantada de una gruta!

0

403

Ramón López Velarde

Treinta y tres

La edad del Cristo azul se me acongoja porque Mahoma me sigue tiñendo verde el espíritu y la carne roja, y los talla, el beduino y a la hurí, como una esmeralda en un rubí. Yo querría gustar del caldo de habas, mas en la infinidad de mi deseo se suspenden las sílfides que veo como en la conservera las guayabas. La piedra pómez fuera mi amuleto, pero mi humilde sino se contrista porque mi boca se instala en secreto en la feminidad del esqueleto con un crepúsculo de diamantista. Afluye la parábola y flamea y gasto mis talentos en la lucha de la Arabia Feliz con Galilea. Me asfixia, en una dualidad funesta, Ligia, la mártir de pestaña enhiesta, y de Zoraida la grupa bisiesta. Plenitud de cerebro y corazón; oro en los dedos y en las sienes rosas; y el Profeta de cabras se perfila más fuerte que los dioses y las diosas. ¡Oh, plenitud cordial y reflexiva: regateas con Cristo las mercedes de fruto y flor, y ni siquiera puedes tu cadáver colgar en la impoluta atmósfera imantada de una gruta!

29

Tila namanhid na ang babahaang landas walang patid ang agos ng luha, habang walang habas ang malupit na lilik-panggamas - patuloy ang tila nag-aamok na pagwasiwas. Kahit mura pa ang uhay ng nagbubuntis na palay Namúti na ang katiwala ng mga bunso't panganay: Walang sinanto ang pakay ng aninong sumalakay. Sinimot pati ipa. Ang imbakang burnay tuyung-tuyô, tila balóng patáy. Ubos na ang mga ninuno sa Purok Ang mga inanak at inapo, tila mga but-o ng kapok nangalat na sa malalayong pook Hindi na tumalab ang mga erihiyang tampok Ang lamping ibinalot, balót na ng usok. Ang binalot na kapirasong pusod, bakas na lamang ng balok. Karipas na ang binatilyong habol ang mutyang pailaya. May baon pang pagkain, pagsasaluhan pag nagkita Ngunit mabilis na napawi ang tanawing kasiya-siya Ang natapong lomi, natabunan na ng aspalto’t palitada kasama ng mga bakas nina Utoy at mga kabarkada sa ilang dekadang araw-araw na pagbagtas, nakasipit at gura mula sa Baryo Balintawak hanggang Lumang Baraka sa Lipa - Di na makilala. Wangis ay mistisong pilipit. Ay! Pilpinas pala!

0

Sep 21, 2024

Sep 21, 2024 at 7:41 AM UTC

JunLit

Panahong Karipas

Tila namanhid na ang babahaang landas walang patid ang agos ng luha, habang walang habas ang malupit na lilik-panggamas - patuloy ang tila nag-aamok na pagwasiwas. Kahit mura pa ang uhay ng nagbubuntis na palay Namúti na ang katiwala ng mga bunso't panganay: Walang sinanto ang pakay ng aninong sumalakay. Sinimot pati ipa. Ang imbakang burnay tuyung-tuyô, tila balóng patáy. Ubos na ang mga ninuno sa Purok Ang mga inanak at inapo, tila mga but-o ng kapok nangalat na sa malalayong pook Hindi na tumalab ang mga erihiyang tampok Ang lamping ibinalot, balót na ng usok. Ang binalot na kapirasong pusod, bakas na lamang ng balok. Karipas na ang binatilyong habol ang mutyang pailaya. May baon pang pagkain, pagsasaluhan pag nagkita Ngunit mabilis na napawi ang tanawing kasiya-siya Ang natapong lomi, natabunan na ng aspalto’t palitada kasama ng mga bakas nina Utoy at mga kabarkada sa ilang dekadang araw-araw na pagbagtas, nakasipit at gura mula sa Baryo Balintawak hanggang Lumang Baraka sa Lipa - Di na makilala. Wangis ay mistisong pilipit. Ay! Pilpinas pala!

25