"akap" poems - Hello Poetry

Tayo lang naman ang magkasamang umukit ng hugis puso sa mga bituin, magkahawak ang mga kamay habang nagkukuwentuhan ng mga pangarap at hangarin Sana... hindi muna magtapos ang gabing ito Kung magagawa kong banatin at pahabain pa ang oras para lamang mapatagal sa'yong piling Ngunit kinaumagahan na nang ako'y magising... Akap akap ang sarili, mabigat ang damdamin Nagbuntong-hininga't bumulong nalang sa hangin Hindi ko na alam kung ligaya pa ba ang tunay na hangad Bakit ba lagi nalang ganito... Sa panaginip, patuloy mo akong dinadalaw Naniniwala ako sa salitang 'tayo' ngunit heto't nag-iisa na naman ako

0

Nov 12, 2016

Nov 12, 2016 at 8:12 AM UTC

darkpoetess001

[12] Hanggang dito nalang

Tayo lang naman ang magkasamang umukit ng hugis puso sa mga bituin, magkahawak ang mga kamay habang nagkukuwentuhan ng mga pangarap at hangarin Sana... hindi muna magtapos ang gabing ito Kung magagawa kong banatin at pahabain pa ang oras para lamang mapatagal sa'yong piling Ngunit kinaumagahan na nang ako'y magising... Akap akap ang sarili, mabigat ang damdamin Nagbuntong-hininga't bumulong nalang sa hangin Hindi ko na alam kung ligaya pa ba ang tunay na hangad Bakit ba lagi nalang ganito... Sa panaginip, patuloy mo akong dinadalaw Naniniwala ako sa salitang 'tayo' ngunit heto't nag-iisa na naman ako

11

Siya ay parang ulan Kay tagal **** hinintay Sa panahon ng tag init, Na sa pag dating nito Ay maiibsan ang sakit Na dala ng sunog Sa iyong katawan. Na dala ng init Na nang gagaling sa kaniyang mga halik. Tandaan mo, siya din ang sumunog sa iyong dibdib Pero siya padin ang iyong hinihimig. Eto ka nanaman, nakatayo sa kalagitnaan ng bagyo. Nakayuko, sinasalo ang bawat patak ng ulan. Umaasang na siya'y iyong mahahawakan. Pero wag kang magpaka tanga. Siya ay tubig, lumulusot sa mga singit ng iyong mga daliri. At humahaplos sa bawat sulok ng iyong mga sanga. Pinararamdam kung anong piling ng kasama siya. Sige, pwede kang umiyak, walang makaka halata, sa bawat pag bagsak ng mga luha na nanggagaling sa iyong mga mata. Iyak lang ng iyak. Maghihintay ako sa iyong pagtahan Pero tandaan mo, wala kang karapatan magselos. Kase hindi mo naman siya pagaari, Siya ay pangpataba ng lupa. Wag kang maging hadlang, Sa pagtubo ng mga bunga ng kanilang pag mamahalan. Pero wag kang magalala. Hindi ko ba nasabi sa iyo Na ikay isang puno, Na paparating na ang tag sibon. At ngayon mo lang mapagtatanto Na sa kabila ng lahat ng ito, siya ay nasa tabi mo lang, patuloy na binubulong sa iyong mga tenga, "Mahal, nadito lang ako. Akap akap ang iyong mga braso. Hinding hindi ako kailanman maglalaho" "Halika tayo'y muling mag simula."

0

Aug 9, 2015

Aug 9, 2015 at 10:53 AM UTC

marlo-cabrera

Pag-Buhos

Siya ay parang ulan Kay tagal **** hinintay Sa panahon ng tag init, Na sa pag dating nito Ay maiibsan ang sakit Na dala ng sunog Sa iyong katawan. Na dala ng init Na nang gagaling sa kaniyang mga halik. Tandaan mo, siya din ang sumunog sa iyong dibdib Pero siya padin ang iyong hinihimig. Eto ka nanaman, nakatayo sa kalagitnaan ng bagyo. Nakayuko, sinasalo ang bawat patak ng ulan. Umaasang na siya'y iyong mahahawakan. Pero wag kang magpaka tanga. Siya ay tubig, lumulusot sa mga singit ng iyong mga daliri. At humahaplos sa bawat sulok ng iyong mga sanga. Pinararamdam kung anong piling ng kasama siya. Sige, pwede kang umiyak, walang makaka halata, sa bawat pag bagsak ng mga luha na nanggagaling sa iyong mga mata. Iyak lang ng iyak. Maghihintay ako sa iyong pagtahan Pero tandaan mo, wala kang karapatan magselos. Kase hindi mo naman siya pagaari, Siya ay pangpataba ng lupa. Wag kang maging hadlang, Sa pagtubo ng mga bunga ng kanilang pag mamahalan. Pero wag kang magalala. Hindi ko ba nasabi sa iyo Na ikay isang puno, Na paparating na ang tag sibon. At ngayon mo lang mapagtatanto Na sa kabila ng lahat ng ito, siya ay nasa tabi mo lang, patuloy na binubulong sa iyong mga tenga, "Mahal, nadito lang ako. Akap akap ang iyong mga braso. Hinding hindi ako kailanman maglalaho" "Halika tayo'y muling mag simula."

29

111422 Namumuo ang pawis sa kanyang kamao Tila ba sapat na ang mga galos na kanyang natamo. At dali-dali nyang sinarhan ang silid Na walang ni isang palamuti ng kapaskuhan, “Nandito — nandito na ako sa ikatlong palapag,” Aniya sa kabilang linya. Kinuha niya ang lapis Buhat sa luma nyang aparador — Puno ng alikabok Na kahit ilang pagpag na’y Hindi naririndi sa pagbuga Ng umaalingasaw nitong karumihan. Naupo sya’t napapikit na lamang Inaalala ang bawat detalye Ang bawat katagang kanyang narinig Ang bawat imaheng nais nyang takasan. Nanginginig pa rin ang kanyang mga tuhod, At nangangalay ang kanyang mga kamay. Habang tumatagas ang pawis nyang Kulay itim sa malagim na gabi. Naghihintay ng sagot Sa mga katanungang saksakan ng ingay Sabayan pa ng sunod-sunod na putok Ng mga sumasalubong ng Bagong Taon. At sa kanyang di sinasadyang pagdungaw Sa bintanang walang kurtina’y Nabaling ang kanyang tingin Sa buwang napakaliwanag Tila ba may taglay itong kung anong elemento — “Mahiwaga,” wika nya. Ang mga larawan sa kanyang balintataw Ay unti-unting gumuho At napalitan ng imahe ng buwan . Akala nya’y makakatakas na siya sa liwanag nito, Akala nya’y ito na ang huling kathang Kanyang maililimbag sa kanyang kwento. Maya-maya pa’y sa dulo ng kanyang dila’y Hindi nya maipaliwanag Ang kung anong himig na kanyang sinasalaysay Na tila ba may boses na nag-uutos sa kanyang Bigkasin ang mga pangungusap Na hindi nya ninais na sambitin. Mahigpit ang pag-akap ng kanyang kamay Sa lapis na guguhit at tutuldok sana Sa kanyang masalimuot na nakaraan. At muli nyang pinagmasdan ang kalangitan Hindi na buhat sa sarili nyang bintana Pagkat hayag sa kanya maging ang mga bituin. Dahan-dahan nyang itinuro ang buwan Gamit ang lapis nyang hindi man lang natasaan — “Sayang, ngayon lang Kita nasilayan… Sayang, pagkat hanggang dito na lamang.”

0

Nov 15, 2022

Nov 15, 2022 at 11:11 AM UTC

psalmiseta

Buwan ng Lagim

111422 Namumuo ang pawis sa kanyang kamao Tila ba sapat na ang mga galos na kanyang natamo. At dali-dali nyang sinarhan ang silid Na walang ni isang palamuti ng kapaskuhan, “Nandito — nandito na ako sa ikatlong palapag,” Aniya sa kabilang linya. Kinuha niya ang lapis Buhat sa luma nyang aparador — Puno ng alikabok Na kahit ilang pagpag na’y Hindi naririndi sa pagbuga Ng umaalingasaw nitong karumihan. Naupo sya’t napapikit na lamang Inaalala ang bawat detalye Ang bawat katagang kanyang narinig Ang bawat imaheng nais nyang takasan. Nanginginig pa rin ang kanyang mga tuhod, At nangangalay ang kanyang mga kamay. Habang tumatagas ang pawis nyang Kulay itim sa malagim na gabi. Naghihintay ng sagot Sa mga katanungang saksakan ng ingay Sabayan pa ng sunod-sunod na putok Ng mga sumasalubong ng Bagong Taon. At sa kanyang di sinasadyang pagdungaw Sa bintanang walang kurtina’y Nabaling ang kanyang tingin Sa buwang napakaliwanag Tila ba may taglay itong kung anong elemento — “Mahiwaga,” wika nya. Ang mga larawan sa kanyang balintataw Ay unti-unting gumuho At napalitan ng imahe ng buwan . Akala nya’y makakatakas na siya sa liwanag nito, Akala nya’y ito na ang huling kathang Kanyang maililimbag sa kanyang kwento. Maya-maya pa’y sa dulo ng kanyang dila’y Hindi nya maipaliwanag Ang kung anong himig na kanyang sinasalaysay Na tila ba may boses na nag-uutos sa kanyang Bigkasin ang mga pangungusap Na hindi nya ninais na sambitin. Mahigpit ang pag-akap ng kanyang kamay Sa lapis na guguhit at tutuldok sana Sa kanyang masalimuot na nakaraan. At muli nyang pinagmasdan ang kalangitan Hindi na buhat sa sarili nyang bintana Pagkat hayag sa kanya maging ang mga bituin. Dahan-dahan nyang itinuro ang buwan Gamit ang lapis nyang hindi man lang natasaan — “Sayang, ngayon lang Kita nasilayan… Sayang, pagkat hanggang dito na lamang.”

53

H-alaga ng buhay A-y kanyang ipinamalas P-ag-aaruga't kalinga'y P-atuloy niyang ipinadarama Y-akap at halik ang laging niyang ibinibigay, ngunit tila M-arami ang sa ati'y nakakalimot na magpasalamat O- o nga't tayo'y abala sa pang araw- araw nating pamumuhay upang mabigyan siya ng masaganang buhay, ngunit sa T-uwing siya'y nalulungkot at nalulumbay ni H-indi natin magawang aliwin man lang E-wan kung saan ba siya nagkulang upang pasasalamat sa kanya'y hindi magawang maisambit man lamang R-amdam ang pangungulila ng isang Inang napagkakaitan ng pagmamahal at pasasalamat ng isang anak S-akripisyo'y kanyang iginawad upang bigyan tayo ng magandang buhay D-ugo at laman na sa ati'y kanyang ibinigay, kaya A-ting alalahanin na tayo'y may isang Inang handang magmahal at magbuwis ng buhay, kaya ngyong araw ng mga Ina hayaan **** ika'y aming pasalamatan Y-ou're our Mom who gave US life. N-atatanging INA, sa A-ming siyam na magkakapatid na si N-anay A-DORACION LOYOLA TIMAJO- ARCENAL a.k.a DORY OCAMPO

0

May 12, 2018

May 12, 2018 at 6:01 AM UTC

itsme-alona

HAPPY MOTHER'S DAY MOM

H-alaga ng buhay A-y kanyang ipinamalas P-ag-aaruga't kalinga'y P-atuloy niyang ipinadarama Y-akap at halik ang laging niyang ibinibigay, ngunit tila M-arami ang sa ati'y nakakalimot na magpasalamat O- o nga't tayo'y abala sa pang araw- araw nating pamumuhay upang mabigyan siya ng masaganang buhay, ngunit sa T-uwing siya'y nalulungkot at nalulumbay ni H-indi natin magawang aliwin man lang E-wan kung saan ba siya nagkulang upang pasasalamat sa kanya'y hindi magawang maisambit man lamang R-amdam ang pangungulila ng isang Inang napagkakaitan ng pagmamahal at pasasalamat ng isang anak S-akripisyo'y kanyang iginawad upang bigyan tayo ng magandang buhay D-ugo at laman na sa ati'y kanyang ibinigay, kaya A-ting alalahanin na tayo'y may isang Inang handang magmahal at magbuwis ng buhay, kaya ngyong araw ng mga Ina hayaan **** ika'y aming pasalamatan Y-ou're our Mom who gave US life. N-atatanging INA, sa A-ming siyam na magkakapatid na si N-anay A-DORACION LOYOLA TIMAJO- ARCENAL a.k.a DORY OCAMPO

38

#05222021 Hindi ko mapigilan ang himig na humihele kasabay ng Iyong tinig. Kumakatok ang Iyong presensya sa puso kong walang laman kundi ang pagkauhaw -- Nauuhaw buhat sa mundong mapagbalatkayo. Sa mundong sapat na ang musika ng mga palamuting may hangganan. Sa aking pagpikit ay umuusad ang Iyong mga pangungusap, Bagamat walang tinig sa paligid Ay namumuo pa rin ang habilin **** tangay ng hangin. Maging mga kulisap ay walang naggawa't nanahimik na lamang. Batid ko ang Iyong alok na ako'y tuluyang lumapit sa Iyong paanan, Ang trono **** ni minsa'y hindi pa nasilayan Bagkus hanap-hanap ng puso kong pagal sa paghihintay. At kung ito ma'y panaginip, hayaan **** ako'y manatili. Kinabig ko nang saglit ang parteng kaliwa ng aking dibdib, Baka sakaling ang sarili'y natuluyan nang mahiwalay sa aking katawan. At baka ako'y hinagip na rin kung saanmang lupalop -- Kung saan sa Iyong presensya'y mananatili akong akap. Nais ko pa ring abutin ang pangarap **** inilaan Ang sinasabi nilang imposible Bagkus Sayo'y natagpuan ko ang katuturan. Ang hiwaga na hindi maipaliwanag, Ang hiwaga na tanging Sayo lamang nahanap. Sa bawat pahinang hindi ko kayang tapusing maisulat Ay nais kong habiin ang aking nararamdaman, Itong pakiramdam na hindi ko masukat; Pagkat Ikaw ang aking Pahinga, Sayo ang paghinga.

0

May 24, 2021

May 24, 2021 at 11:49 PM UTC

psalmiseta

Handa, Tula, Awit

#05222021 Hindi ko mapigilan ang himig na humihele kasabay ng Iyong tinig. Kumakatok ang Iyong presensya sa puso kong walang laman kundi ang pagkauhaw -- Nauuhaw buhat sa mundong mapagbalatkayo. Sa mundong sapat na ang musika ng mga palamuting may hangganan. Sa aking pagpikit ay umuusad ang Iyong mga pangungusap, Bagamat walang tinig sa paligid Ay namumuo pa rin ang habilin **** tangay ng hangin. Maging mga kulisap ay walang naggawa't nanahimik na lamang. Batid ko ang Iyong alok na ako'y tuluyang lumapit sa Iyong paanan, Ang trono **** ni minsa'y hindi pa nasilayan Bagkus hanap-hanap ng puso kong pagal sa paghihintay. At kung ito ma'y panaginip, hayaan **** ako'y manatili. Kinabig ko nang saglit ang parteng kaliwa ng aking dibdib, Baka sakaling ang sarili'y natuluyan nang mahiwalay sa aking katawan. At baka ako'y hinagip na rin kung saanmang lupalop -- Kung saan sa Iyong presensya'y mananatili akong akap. Nais ko pa ring abutin ang pangarap **** inilaan Ang sinasabi nilang imposible Bagkus Sayo'y natagpuan ko ang katuturan. Ang hiwaga na hindi maipaliwanag, Ang hiwaga na tanging Sayo lamang nahanap. Sa bawat pahinang hindi ko kayang tapusing maisulat Ay nais kong habiin ang aking nararamdaman, Itong pakiramdam na hindi ko masukat; Pagkat Ikaw ang aking Pahinga, Sayo ang paghinga.

26

081721 Bagamat dumadaplis lamang sa atin Ang mga palaso ng kalaba’y Hindi moog ang ating mga damdamin At hindi rin bulag ang ating mga pananaw Sa hayag na pagsasalitan ng mga balang ligaw. Gaya ng durungawang nakasilip Ay bukas na rin ang ating mga isipan Sa mga di kanais-nais na mga patibong Na ilang ulit inilagan sa katahimikan. Bagkus, ang mga ito’y nagmistulang mga laruang papel Na madaling napunit at bumigay Buhat sa walang awang pamimihasa Ng mga ahas at linta sa lipunan. Tila sila’y nakasilid na lamang Sa kahong hindi de-baterya Habang tayo’y nagsisilipat Sa tuwing nagsusulputan ang sari’t saring palatastas. At habang tayo’y nananatiling panatag Buhat sa ating mga kinatitirika’t kinalalagyan, Kasabay naman nito ang pagyurak sa mga dangal Buhat sa mga ideolohiyang kumikitil sa mga pangarap At nagsisilbing diktador sa kani-kaniyang mga tahanang Wala nang makita pang ibang dahilan upang tumahan pa. Ang mga luhang hindi natin makayang punasa’y Nagmimistulang mga tinik na lamang sa’ting mga pagkatao. Syang susulpot at tutusok sa pakiramdam nating Minsan nga’y malapit lamang tayo sa isa’t isa At sana’y kaya nga nating patahimikin Ang walang himpil na pag-usok sa kanilang ipinagbabaka. At sa ating paghimlay sa ating mga kumot Ay sabay din silang mangungulila Sa mga akap at lambing ng kanilang mga mahal sa buhay At hihilinging huminto na lamang ang mga sandali’t Makatakbo sila’t makalisan nang walang nakakapansin.

0

Aug 17, 2021

Aug 17, 2021 at 10:39 AM UTC

psalmiseta

Takas

081721 Bagamat dumadaplis lamang sa atin Ang mga palaso ng kalaba’y Hindi moog ang ating mga damdamin At hindi rin bulag ang ating mga pananaw Sa hayag na pagsasalitan ng mga balang ligaw. Gaya ng durungawang nakasilip Ay bukas na rin ang ating mga isipan Sa mga di kanais-nais na mga patibong Na ilang ulit inilagan sa katahimikan. Bagkus, ang mga ito’y nagmistulang mga laruang papel Na madaling napunit at bumigay Buhat sa walang awang pamimihasa Ng mga ahas at linta sa lipunan. Tila sila’y nakasilid na lamang Sa kahong hindi de-baterya Habang tayo’y nagsisilipat Sa tuwing nagsusulputan ang sari’t saring palatastas. At habang tayo’y nananatiling panatag Buhat sa ating mga kinatitirika’t kinalalagyan, Kasabay naman nito ang pagyurak sa mga dangal Buhat sa mga ideolohiyang kumikitil sa mga pangarap At nagsisilbing diktador sa kani-kaniyang mga tahanang Wala nang makita pang ibang dahilan upang tumahan pa. Ang mga luhang hindi natin makayang punasa’y Nagmimistulang mga tinik na lamang sa’ting mga pagkatao. Syang susulpot at tutusok sa pakiramdam nating Minsan nga’y malapit lamang tayo sa isa’t isa At sana’y kaya nga nating patahimikin Ang walang himpil na pag-usok sa kanilang ipinagbabaka. At sa ating paghimlay sa ating mga kumot Ay sabay din silang mangungulila Sa mga akap at lambing ng kanilang mga mahal sa buhay At hihilinging huminto na lamang ang mga sandali’t Makatakbo sila’t makalisan nang walang nakakapansin.

35

Noong panahong ika'y nasa aking mga akap, mga panahong binubulungan mo pa ako ng mga pangarap mo sa buhay, noong gabing iyon ang hindi ko makakalimutan. Hinawakan mo ang aking kamay at tayo'y nagtitigan, ngumisi ka na para bang nahihirapan ngumiti o tumawa. Nag-paalam ka, eto na ang huling pagkakataon, ang huling tayo. Pero malay mo, sa susunod na tayo'y magkita muli, ikaw at ako pa rin, sa tamang panahon.

0

Nov 3, 2020

Nov 3, 2020 at 7:17 AM UTC

UN0RTHODOX

Puhon

Noong panahong ika'y nasa aking mga akap, mga panahong binubulungan mo pa ako ng mga pangarap mo sa buhay, noong gabing iyon ang hindi ko makakalimutan. Hinawakan mo ang aking kamay at tayo'y nagtitigan, ngumisi ka na para bang nahihirapan ngumiti o tumawa. Nag-paalam ka, eto na ang huling pagkakataon, ang huling tayo. Pero malay mo, sa susunod na tayo'y magkita muli, ikaw at ako pa rin, sa tamang panahon.

12

Lilisanin ko ang sarili Madatnan lamang ang espasyo Kung saan tayo’y magtatagpo’t magtatapat — Magtatapat ng ating mga pangakong Kailanma’y hindi nanaising mapako. Ang bawat hakbang Ay magsisilbing aking pagpupunla Hindi lamang ng aking wagas na pag-ibig At dalisay na pananampalatang Kakayanin natin ang mga susunod pang dekada, Mga dekadang sabay na mamumuti Ang ating mga buhok At sabay na malalagas Patungo kung saan man tayo nagmula. Wala akong ibang nais na masilayan Kundi ang mga mata **** sining sa aking paningin. Ang ngiti **** sana’y manatiling Matatamis na alaalang Ikaw at ikaw pa rin ang aking pipiliin. At sa mga oras na ang mga pahina na ng kalendaryo Ang kusang magpatangay sa hangi’y Nanaisin ko pa ring manatili Sa mga akap **** pinili kong maging kanlungan At ang magiging sigaw ng aking puso’t damdami’y Papuri sa Unang Umibig sa atin Bago pa man mag-krus ang ating mga landas.

0

Nov 19, 2021

Nov 19, 2021 at 10:39 AM UTC

psalmiseta

Aisle

Lilisanin ko ang sarili Madatnan lamang ang espasyo Kung saan tayo’y magtatagpo’t magtatapat — Magtatapat ng ating mga pangakong Kailanma’y hindi nanaising mapako. Ang bawat hakbang Ay magsisilbing aking pagpupunla Hindi lamang ng aking wagas na pag-ibig At dalisay na pananampalatang Kakayanin natin ang mga susunod pang dekada, Mga dekadang sabay na mamumuti Ang ating mga buhok At sabay na malalagas Patungo kung saan man tayo nagmula. Wala akong ibang nais na masilayan Kundi ang mga mata **** sining sa aking paningin. Ang ngiti **** sana’y manatiling Matatamis na alaalang Ikaw at ikaw pa rin ang aking pipiliin. At sa mga oras na ang mga pahina na ng kalendaryo Ang kusang magpatangay sa hangi’y Nanaisin ko pa ring manatili Sa mga akap **** pinili kong maging kanlungan At ang magiging sigaw ng aking puso’t damdami’y Papuri sa Unang Umibig sa atin Bago pa man mag-krus ang ating mga landas.

26

Napapaisip Napapatanong Nagtatanto Bakit gising parin ako sa oras na'to Dapat tulog pa ako Bakit nababaliw parin ako Kapag naririnig ko pangalan mo Bakit inaabangan ko parin Makita ang pangalan mo sa cellphone ko Alam ko namang masalimuot Mga problemang di dapat palakihin pa Kilala mo naman ako kaya kong antabayanan ang lahat Basta ikaw at ikaw. 3 am, kausapin mo naman ako Icchat na kita Hindi ko kaya, Hindi ko kayang pigilan sarili ko Pasensya na Hinahanap hanap lamang kita Hinahanap ko ang akap mo Hinahanap hanap ko mga ngiti mo Hindi ko na kasi matagpuan Sa kadahilanang umiiwas ka na saken Ano bang ginawa ko sayo Pinapakita ko lang naman yung totoong ako Minamahal rin naman kita Walang halong kalokohan Walang halong kagaguhan Walang halong katuwaan Seryoso akong minamahal kita Kaso pagod ka na Pasensya na umaasa parin ako Alam kong may nakatago pa sayo Pero hindi na kita pipilitin Dahil masakit Ayokong pumasok sa isipan **** Lumisan nalamang Mahal, mahal kita

0

Feb 21, 2020

Feb 21, 2020 at 2:32 PM UTC

Euphrosyne

Alas tres ng umaga

Napapaisip Napapatanong Nagtatanto Bakit gising parin ako sa oras na'to Dapat tulog pa ako Bakit nababaliw parin ako Kapag naririnig ko pangalan mo Bakit inaabangan ko parin Makita ang pangalan mo sa cellphone ko Alam ko namang masalimuot Mga problemang di dapat palakihin pa Kilala mo naman ako kaya kong antabayanan ang lahat Basta ikaw at ikaw. 3 am, kausapin mo naman ako Icchat na kita Hindi ko kaya, Hindi ko kayang pigilan sarili ko Pasensya na Hinahanap hanap lamang kita Hinahanap ko ang akap mo Hinahanap hanap ko mga ngiti mo Hindi ko na kasi matagpuan Sa kadahilanang umiiwas ka na saken Ano bang ginawa ko sayo Pinapakita ko lang naman yung totoong ako Minamahal rin naman kita Walang halong kalokohan Walang halong kagaguhan Walang halong katuwaan Seryoso akong minamahal kita Kaso pagod ka na Pasensya na umaasa parin ako Alam kong may nakatago pa sayo Pero hindi na kita pipilitin Dahil masakit Ayokong pumasok sa isipan **** Lumisan nalamang Mahal, mahal kita

39

Katabi kita Masaya tayo ngayon Sabay tayong kumain Sabay tayong pumasok Sabay tayong humihigop ng kape Sabay tayong umuwi Nagtatawanan tayo Akap akap kita Para matanggal lahat ng kalungkutan mo Pinagsasabihan mo ako ngayon Tungkol sa mga binebenta ko Tinutulungan mo akong Mapukaw lahat ng kalungkutan ko Ngunit Lahat ng ito'y Imahinasyon nalamang Dahil parang mga mata ko nalamang Ang tayo dahil Malabong mangyare na muli lahat ng iyon

0

Feb 21, 2020

Feb 21, 2020 at 7:54 PM UTC

Euphrosyne

Imahinasyon

Katabi kita Masaya tayo ngayon Sabay tayong kumain Sabay tayong pumasok Sabay tayong humihigop ng kape Sabay tayong umuwi Nagtatawanan tayo Akap akap kita Para matanggal lahat ng kalungkutan mo Pinagsasabihan mo ako ngayon Tungkol sa mga binebenta ko Tinutulungan mo akong Mapukaw lahat ng kalungkutan ko Ngunit Lahat ng ito'y Imahinasyon nalamang Dahil parang mga mata ko nalamang Ang tayo dahil Malabong mangyare na muli lahat ng iyon

19

070623 Tumatagos ang mga salitang Bala ang panimula Balang araw ay yuyukod sa katapusan Katapusang hindi tuldok ang pagsasalaysay… Pipiglasin ang mga kandadong walang susi, Kandong ang kahapong nilimot at nilumot… Babangon matapos ang paghikbi Hikbing bangungot sa pagpatay-sindi… Ikaw ang mananatiling saksi sa aking paglisan.. Walang paalam maging sa gunita ng bukas at kahapon. Walang kulay na babahagian Ng liwanag na taglay ko’t iniirog. Ang iyong akap ang aking baluti Habang ang sandata ko’y Bumabara pa sa aking lalamunan. Ngunit sa pagsiping ng mga tala Sa kalangitang panatag ang panayam Ay Walang kukurap maging sa isang idlap lamang. Ang sigaw na sumisingaw hanggang sa kalawakan Ay tila pa ilang dipa na lamang Sa pagitan ng mga segundong Nagkakandarapang magsipagtagisan… At ang silakbo ng damdaming moog sa kaloob-looba’y Bukas ay wala ring katapusan at panimula.

0

Jul 5, 2023

Jul 5, 2023 at 3:03 PM UTC

psalmiseta

Tilador

070623 Tumatagos ang mga salitang Bala ang panimula Balang araw ay yuyukod sa katapusan Katapusang hindi tuldok ang pagsasalaysay… Pipiglasin ang mga kandadong walang susi, Kandong ang kahapong nilimot at nilumot… Babangon matapos ang paghikbi Hikbing bangungot sa pagpatay-sindi… Ikaw ang mananatiling saksi sa aking paglisan.. Walang paalam maging sa gunita ng bukas at kahapon. Walang kulay na babahagian Ng liwanag na taglay ko’t iniirog. Ang iyong akap ang aking baluti Habang ang sandata ko’y Bumabara pa sa aking lalamunan. Ngunit sa pagsiping ng mga tala Sa kalangitang panatag ang panayam Ay Walang kukurap maging sa isang idlap lamang. Ang sigaw na sumisingaw hanggang sa kalawakan Ay tila pa ilang dipa na lamang Sa pagitan ng mga segundong Nagkakandarapang magsipagtagisan… At ang silakbo ng damdaming moog sa kaloob-looba’y Bukas ay wala ring katapusan at panimula.

25