Submit your work, meet writers and drop the ads. Become a member
Athi Sep 2019
Oru poovithal kozhiyumpole
Oru mudiyizha kozhiyumpole

Kshanikam ee jeevitham

Angakale enu karuthiya
Oru kootukaran
Maadi vilikumpole

Oru vaaku mindathe
Thelum bhayamilathe
Avan than Karam pidichu

Engakale ninakayi
Thirike varumo

Akale oru udhyanam
Ninakayi panithu
Eniyula jeevitham
En koode enothiya
Kunji kootukaranopam
Engotu maanju poyi
Athi Sep 2019
Oru kooda keezhil
Ore manasayi
Ee mannil
pularan kripayekane..

Nin karam cherthu pidichu.

Manam urukum neram
Thangayi thanalayi enum
Nee en arikil ninnu.
Kuzhur Wilson May 2018
All the bigwigs in our village
Took refuge in the mercy
Of Fortune.

It came to such a situation that
If we locked our house and left,
Before we reached the goal,
At least ten fifteen Fortunes
Would come looking for us.

I noticed
How quietly
Does this Fortune make its entry.

Earlier, it was so noisy.
“Tomorrow tomorrow tomorrow”
The sing song chant
Was amusing.

Slowly, Tomorrow became Today.
“Today today today”
How many times have I joined the chant!

How forlornly
How silently
Does Fortune arrive!
It has lost its speech.

It has contempt for itself.
It has shrunk into itself
More than the ex-serviceman
Standing in guard before an ATM.

Where did Fortune’s voice vanish?

Does it mean that Fortune has no voice?
That Fortune itself has ceased to exist?

Kuzhur Wilson / Trans by Ra Sh
Trans by Ra Sh
Kuzhur Wilson Jan 2018
We have a family tomb. Elder brother bought it for dad. I renovated it when mom slept for the last time. It is pleasant to go there and stay for a while.

I have never seen dad and mom in bed together. Now, it’s nice to watch them do so. A tranquil feeling.

If I do not die in a distant land I too will sleep in this tomb. Gives me a nice kick to think so. Also a sick feeling that I cannot be there to watch myself.

I picked up a candle and lit it on my tomb. Gathered some flowers from the ground and strew them on it. Stuck incense sticks all around, Knelt down before the dead me.

Then, The familiar ones in the cemetery rose up To ask me when I had come over. Someone from among us got up and left without answering.

Behold, a girl runs along the alley in front of the cemetery.
Kuzhur Wilson

Trans by Ra Sh
kingjones Apr 2016
Had *** with
42 so far.

37 women,
7 lovers
5 classmates
4 mature
3 teens
9 married
3 pregnant
1 nun
2 maoists
3 online friends.

3 men,
1 a step brother
1 middle aged
1 *** worker.

2 eunuchs,
beautiful ones.

1 beast,
a goat, for sure.

the forty-third one
came later.

he/she had
two mouths
for *******.
they remained

in place of
the *****/******,
a part of the brain
pushed its way through.

in place of the nose
was a *****.
a bad case of phimosis.
many times
it gasped for air
short of breath.

in place of the eyes
were two vaginas.
one of them
blinded forever.
the other
filled to brim
with the longing of
an unclaimed body
for identification.

i asked the 43rd person.

“how can i *******?
i am not aroused
by you.”

43 retorted.

“i am the one
******* you,
not the other way around.”

the water sports began.
it lasted three days
and three nights.

all the rains that
rained on the earth
were reclaimed.

the tempest
and the lightning
drove away
whatever was alive
on the earth
or about to be formed
or already formed.
the terrified fetuses
began to devour
the mothers from inside.

when my body
was retrieved,
the head of *****
gobbled up by fish,
i found on it
42 wounds.
Kuzhur Wilson Dec 2015
Was in the ecstasy
Of realizing that
We were
Those two
On earth
Who liked bitter gourd curry
Cooked with coconut milk ….

Think it was
In the sixth life.
We were
Two nascent bitter guards
On the pandal
Spread in the northern corner
Of the farmland
Belonging to a grandmother
In a village in Mississippi
Who used to attend to the orchards
Sitting in a wheelchair.

We had
Watched earth
And peeked
At the sky
Hanging from the same stalk
The scar left
From your tight clasp on my thigh
After spotting a double tailed pest
Is still there.

The pleasure of that pain
Makes me tearful now.

I am like the faces
In the house of deceased
At times  
Bursting into tears
The next moment
Holding back
After a while.

I am all the faces
In the house of the dead
Tears have
Nothing to do with them.

The wedding house
Will laugh and laugh
Till its cheeks hurt.

Just like you.

My dear bitter guard,
When will we
Go back to that
Pandal in Mississippi
Where we had pulsated
From a single stalk?

Aren’t we the ones
To offer obsequies
To that grandmother
Who looked after us
With pots
Of wholehearted love?

Translator - Shyma P

Shyma P : Works in Payyanur College, Payyanur. Translator and film critic. Has translated poems and articles in Malayalam Literary Survey, The Oxford India Anthology of Malayalam Dalit Literature, online magazines like Gulmohar, Readleaf Poetry as well as scripts and subtitles for short films.
Pandal - natural roof made by plants
എന്റെ തത്തമ്മയെ ഞാനിന്ന് തുറന്നു വിട്ടു.
ഇന്നവൾ സ്വതന്ത്രയാണ്.
ഈ വലിയ ലോകത്തിന്റെ വിശാലതയിലേക്ക്
ഞാനവൾക്ക് വഴി തുറന്നു കൊടുത്തു.
എങ്കിലും, ഞാൻ പറഞ്ഞു കൊടുക്കുന്ന കഥകൾ
കേൾക്കുവാനായിരുന്നു അവൾക്കേറെയിഷ്ടം.
ഞാൻ വൈകി വരുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ
അവൾ പരിഭവം കാണിക്കുമായിരുന്നു.
ഗോതമ്പുമണികളെ കൊത്തി മുറിച്ചും, മൗനം ഭജിച്ചും,
ദൂരെ സായന്തനത്തിന്റെ കണ്ണു നിറയുന്നതും നോക്കി
അവൾ വളരെ നേരം മിണ്ടാതെയിരിക്കുമായിരുന്നു.
അവളെ കാണാൻ വന്നിരുന്ന പക്ഷികളുടെ
സൊറപറച്ചിൽ എന്നെ ഏറെ അലോരസപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.
മഴ പെയ്യുന്ന രാത്രികളിൽ, മഴത്തുള്ളികളുടേയും ചീവീടുകളുടെയും  
ശബ്ദം ഏകസ്വര രാഗമുതിർക്കുമ്പോൾ
അവൾ നിർവൃതി പുൽകുമായിരുന്നു.
കവിതകൾ അവൾക്കിഷ്ടമായിരുന്നു; എന്റെ കവിതകൾ!
എങ്കിലും, എന്റെ തത്തമ്മയെ ഞാനിന്ന് തുറന്നു വിട്ടു.
ഒരു അപ്പൂപ്പൻ താടി പോലെ അവൾ പൊങ്ങിപ്പറന്നു പോയി.
ഇനി അവളുടെ ചിറകുകൾ ആദിയിലെ അനശ്വരത തേടി
പറന്നുയരുമായിരിക്കും .
അവളുടെ സ്വപ്‌നങ്ങൾ മഴവില്ലിനെ പുൽകുമായിരിക്കും.
ചിതറിക്കിടക്കുന്ന ഗോതമ്പുമണികളിൽ
ഉറുമ്പരിച്ചു നടക്കുന്നു.
തുറന്നു കിടക്കുന്ന കൂട്ടിൽ, ഒരു മഴത്തുള്ളിയുടെ മൃത ചേതനയുമേന്തി
ഒരു തൂവൽ നനഞ്ഞു കിടക്കുന്നു.
ഒരു തൂവലാണവളെനിക്കുതന്ന സമ്മാനം. ഓർമ്മക്കൂട്ട് !!
എന്റെ തത്തമ്മയെ ഞാനിന്ന് തുറന്നു വിട്ടു.
ഇനിയവൾ വരില്ലെന്നറിഞ്ഞിട്ടും,
വരികയില്ലെന്നവൾ പറഞ്ഞിട്ടും.
ഒരു ദുർമ്മോഹത്തിന്റെ ശാപം
ഇപ്പോഴും കിനിയുന്ന നോവായി
ഭൂതത്തിനെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കുന്നു.
ശ്വാസം വിടാനാകാതെ
കുടത്തിൽ കിടന്ന നാളുകൾ.
പുറം ലോകം കാണാൻ കൊതിച്ച നിമിഷങ്ങൾ.
കുടം തനിക്ക് എന്നേ അന്യമായി എന്ന്
ഭൂതം അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
ഭൂതം ഇറങ്ങി പോയപ്പോൾ
കുടത്തിൽ ഒരു കരിന്തേൾ കയറി.
ലോകസ്ഥാപനത്തിനും മുൻപേ
മരണമില്ലാത്ത ദുർമന്ത്രവാദി
നിരന്തരം ഉരുവിട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന
മന്ത്രശകലങ്ങൾ  കാണാതെ  പഠിച്ച്,
ആ കരിന്തേൾ കുടത്തിനെ മയക്കിയെടുത്തു.
ആരുമില്ലാതെ, ഉണങ്ങിയ മരച്ചില്ലയിൽ
കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന ഭൂതം
തന്റെ കുടം പൊയ്പോയതറിഞ്ഞില്ല.
വിഷമുള്ളിൽ കിനിഞ്ഞ വിധിയുടെ കണ്ണീർ
സിരകളിലൂടെ പടർന്നപ്പോൾ
ഭൂതമില്ലാത്ത കുടം പൊട്ടിച്ചിതറി.
ഭൂതമിപ്പോഴും കുടമില്ലാതെ അലഞ്ഞു നടക്കുന്നു.
കളിമണ്ണു തേടുന്ന കുശവനെപ്പോലെ.
ഒരു ദൗത്യം പൂർത്തീകരിച്ചതിന്റെ  ആഹ്ലാദത്തിൽ
കരിന്തേൾ അട്ടഹസിക്കുന്നു.
രണഭീതി നിശ്ചലം,വെള്ളരിപ്രാവു പറന്നിടുന്നു.
ആശതൻ ദീപമിന്നണയാതെരിയുന്നു.
എൻ നെഞ്ചിലെയനുഭവങ്ങൾ തൻ,
ചക്കിൽനിന്നൊഴുകിയ വറ്റാത്തയെണ്ണയിൻ,
നനവിൻ തുമ്പിലായ്‌ കാറ്റിൽ പൊലിയാതെ
ഏറെക്കുതിച്ചു നീയേറെത്തളർന്നു നീ.
ഏറെ ജ്വലിച്ചു നീയേറെ വളർന്നു നീ.
യുവത്വം നിൻ സിരകളിലശ്വമായ്  പായുന്നു.
ആയിരം തൂലികകളിതിഹാസമെഴുതുന്നു.
കണ്ണീരും രക്തവും ചാലിച്ച വർണ്ണങ്ങൾ,
കാലത്തിൻ കൈകൾക്കു മായ്ക്കുവാനാകില്ല.
സ്വാർത്ഥമോഹങ്ങൾ കോടാലി പണിയുന്നു,
ബന്ധങ്ങൾ തൻ കടയ്ക്കലാഞ്ഞു പതിയ്ക്കുവാൻ.
കണ്ണീരിന്നുപ്പുനീർ ജ്വാലയിൽ വീണാലും,
പൊട്ടിത്തകർന്നവ പരൽപ്പൊടിയായിടും.
കോർക്കുനിൻ കൈകൾ, തുറക്കുനിൻ കണ്‍കൾ,
അറിവു പകർന്നതാം കച്ച മുറുക്കുക.
കുതിച്ചൊഴുകിടാൻ നദിയായ് മാറുക.
സ്വാർത്ഥതയറിയാത്ത സാഗരമാകുക.
നാളെ നീ നെടുംതൂണ്‍  മാതൃക  നിശ്ചയം,
പാറിപ്പറക്കട്ടെയിടനെഞ്ചിൽ ത്രിവർണ്ണം.
Next page