Submit your work, meet writers and drop the ads. Become a member
Karapatang Ari 2016
WMSU MABUHAY ESU
DONWARD CAÑETE GOMEZ BUGHAW


Kung isa-isahin ang nangakaraan
Simula no'ng ika'y aking niligawan
Hanggang sa dumating ating hiwalayan,
Maikuk'wento ko ng walang alangan.

Unang kita palang, napaibig ako
Sa isang babae at Nimfang tulad mo;
Puso ko'y nahulog ng di napagtanto,
Siguro'y pakana ito ni Kupido.

Iyong itinanong, "Ikaw ba si Donward?"
Ako'y napatigil nang dahil sa gulat
Ako ay lumingo't ikaw ay hinarap,
Aking itinugon isang tango't kindat.

Nang ako'y lumabas na sa isang silid
Hindi ko mawari't ikaw ay nawaglit;
Ako ay nalumbay sa nasahing pilit
Ano't ang tadhana ay nagmamalupit.

Gusto ko pa namang ika'y makilala
Paanong nangyari't agad kang nawala,
Hindi tuloy kita natanong o sinta
Sa iyong pangalan na pang-engkantada.

Aking inusisa ang aking sarili:
"May pag-asa pa bang makita kang muli?
May tadhana kayang magtatagpo uli
Sa ating dalawa kahit na sandali?"

Hanggang isang araw, nang aking makita
Iyong kaibigang naglakad mag-isa
Agad kong tinanong kung ika'y nagsimba
Marahan n'yang sagot nasa tuluyan ka.

Pagkatapos niyon tinanong ko na s'ya
Sa iyong pangalan na may pagkad'yosa
Agaran niyang sagot, "Devina Mindaña,
Ang buong pangalan ng aking kasama.

Nagpatuloy kami sa pagkuk'wentuhan
Habang naglalakad sa tabi ng daan
Hanggang sa dumating ang aming usapan
Sa punto na ako ay kanyang mabuk'han.

Diretsahang tanong ay 'may gusto ka ba,
Sa kaibigan kong nanuot sa ganda?'
Sagot ko'y mistula isang tugong parsa,
Naging dahilan ko'y, 'Naku, wala! Wala!'

Imbis na makuha, siya ay natawa
At nang tanungin ko'y naging sagot niya:
"Subukan mo nalang ang ligawan siya
At baka maantig, batong puso niya.

Ni minsan ay hindi siya nagkaroon
ng isang siyota, pagkat umaambon
ang pangarap niyang gustong maisulong
ang makapagtapos at ang makaahon."

Pagkasabi niyon, ako ay nangusap:
"Diyata't parehas kami ng pangarap,
Kapwa puso namin ay nangangagliyab
Sa iisang nais na para sa bukas."

Nagpatuloy kami sa aming usapan
Hanggang sa tuluyang siya'y namaalam.
"Ako'y ikumusta sa 'yong kaibigan,"
Wika ko nang siya'y tumawid sa daan.

Nagpatuloy ako sa aking paglakad
Hanggang sa marating ang nagliliwanag
nating pamantasang nagtatahang huwad
ng dunong at puring nanahanang likas.

Nagdaan ang gabi't umaga na naman
Pagsulat ng tula'y aking sinimulan,
Yaong tulang handog sayo kamahalan
Nitong si Balagtas, Donward ang pangalan.

Ang iyong pangalan ang naiititik
Niyong aking plumang espadang matulis;
Ang tinta ay dugong may hinalong pawis
Nitong aking huli't wagas na pag-ibig.

Ngunit sa kabila, niyong aking katha
Aking nalimutan ang lahat ng bigla
Maging pangalan mo, sintang minumutya
Kung kaya't nagtanong uli ang makata.

"Siya ang babaeng aking naibigan,"
Pagkukuwento ko kay Jesang huwaran
Nang ika'y nakitang naglakad sa daan
Kasama ang dal'wa mo pang kaibigan.

At nang naguluha'y aking itinuro,
Pagkatapos niyo'y siyang aking sugo;
Si Jesang huwaran ay parang kabayo,
Ika'y sinalubong ng lakarang-takbo.

Agad kang tinanong sa iyong pangalan
Katulad ng aking naging kautusan.
Nang ika'y tawagin -- o kay saklap naman
Di mo man lang ako nagawang balingan.

Nang aking tanungin si Jesang huwaran,
Nang siya'y nagbalik sa pinanggalingan,
Kung ano ang iyong tunay na pangalan:
"Devina Mindaña," kanyang kasagutan.

Hindi lumalao't hindi nakayanan
Ng puso kong ito, ang manahimik lang;
Kaya't nagsimulang ikaw ay sabayan,
Kahit hindi pa man kilalang lubusan.

Ewan ko kung bakit ako'y tinarayan,
Gusto kong magtanong, pero di na lamang;
Sa sungit mo kasi'y baka lang talikdan
At bago aalis ay iyong duraan.

Subalit, lumipas ilang linggo't buwan
Tayo'y nagkasundo't nagkausap minsan;
Insidenteng iyo'y di ko malimutan,
Malamyos **** tinig, aking napakinggan.

Nang ako'y tanungin sa aking pangalan,
Sa telepono ko'y sagot ay Superman;
At nang mukhang galit, agad sinabihang,
"Huwag kang magalit, ika'y biniro lang."

Agad kong sinabi ang aking pangalan
Baka tuloy ako'y iyong mabulyawan:
"Si Donward po ito," sabi kong marahan,
Pagpapakilala sa 'king katauhan.

Patuloy ang takbo ng ating kuwento,
Ang lahat ng iyo'y aking naging sulo,
Sa papasukin kong isang labirinto;
Sa isang kastilyong nasa iyong puso.

Hanggang isang gabi, mayroong sayawan,
Napuno ng tao ang gitnang bulwagan;
Ang aking sarili'y hindi napigilan
Na ika'y hanapi't maisayaw man lang.

Ngunit ng matunto'y hindi nakaasta,
Ang aking nasahin ay naglahong bigla;
Imbis na lapita't dalhin ka sa gitna,
Ay hindi na lama't ako'y nababakla.

Aking aaminin ang kadahilanan,
Takot na talaga ang pusong iniwan
Na baka lang uli't ito ay masaktan
Tulad ng sa aking naging kasaysayan.

Kaya't hindi ako nagpadalos-dalos
At baka pa tuloy yaon ay mapaltos;
Ang mabulilyaso'y mahirap na unos
Nitong aking pusong may panimding lubos.

Akin pang naitanong sa isang pinsan mo
K'wento ng pag-ibig na tungkol sa iyo
At kung maaaring ikaw ay masuyo,
Naging tugon niya'y: 'Ewan ko! Ewan ko!'

"Huwag ikagalit kung ika'y tanungin,"
Sabi ng pinsan **** maalam tumingin
Di sa kanyang mata na nakakatingin,
(Kung hindi'y sa kanyang talas na loobin).

Aking naging tugon doon sa kausap,
Yaong binibining aking nakaharap:
"Hindi magagalit itong nakatapat
Hangga't ang puso ko'y hindi nagkasugat.

Pagkatapos niyo'y kanya ng sinabi
Ang ibig itanong na nangagsumagi
Sa kanyang isipang lubhang mapanuri,
Ang kanyang hinala ay ibinahagi.

"Ikaw ba'y may gusto sa kanya na lihim?
Huwag **** itago't ng hindi lusawin
Ang laman ng puso at iyong pagtingin
Ng iyong ugaling, pagkasinungaling!"

Pagkatapos niyo'y agad kong sinagot
Tanong niyang sadyang nakakapanubok
At ipinagtapat yaong aking loob
Ng walang alanga't maski pagkatakot.

"Ako nga'y may gusto sa kanya na lihim,
Subalit paanong siya'y maging akin
Gayung tingin pala'y akin ng sapitin,
Ang lumbay, ang hapdi't kabiguan man din?"

"Di ko masasagot ang 'yong katanungan,"
Naging tugon niyong butihin **** pinsan,
"Tanging payo ko lang ay pahalagahan,
Huwag pabayaa't siya ay igalang."

Aking isinunod nang kami'y matapos
Ay ang iyong ateng wari d'yosang Venus;
Agad kong sinabi habang napalunok
Yaong aking pakay at nang s'ya'y masubok.

Imbis na tugunin yaong aking pakay,
Ako'y di pinansin kung kaya't nangalay
Dalawa kong mata sa kanilaynilay
Ako'y nanghihina't puso'y nanlupaypay.

Aking iniisip sa tuwi-tuwina
Ay ang pangalan mo, mahal kong Devina;
At ang hinihiling sa bantay kong tala,
Hihinting pag-asang makapiling kita.

Kaya't hindi ako nakapagpipigil,
Iyong aking loob na nanghihilahil
Aking inihayag sayo aking giliw
Ng walang palaman at maski kasaliw.

Tandang tanda ko pa no'ng makasabay ka
Papuntang simbaha'y sinusuyo kita
Hanggang sa pagpasok ako'y sumasama
Kahit hindi alam ang gagawin sinta.

Bago nagsimula ang misa mahal ko,
Ang aking larawa'y iniabot sayo;
May sulat sa likod, sana'y nabasa mo,
Yaong pangungusap ay mula sa puso.

Di kita nakitang ako ay nilingon,
Sapagkat atens'yo'y naroong natuon
Sa isang lalaking pumasok na roon,
At sayo'y tumabi hanggang sa humapon.

At nang nagsimula'y umalis na ako,
Pagkat ako itong walang sinasanto;
Baka tuloy ako magsasang-demonyo
Sa aking nakitang katuwaan ninyo.

Hindi ko malaman kung bakit sumakit,
Nanibugho ako, ano't iyo'y salik?;
Ano nga ba ito't tila naninikip?
Lintik na pag-ibig, puso ko'y napunit!

Napaisip ako habang naglalakad
Hanggang sa isip ko'y nagkakaliwanag;
'Manibugho sayo'y hindi nararapat,'
Napatungo ako sa sariling habag.

Ilang saglit pa at akin ng pinahid
Luhang sumalimbay sa pisnging makinis
At saka nangusap ng pagkamasakit:
"Wag kang mag-alala't di ko ipipilit."

"Itong pag-ibig kong nagniningas apoy,
Nasisiguro kong hindi magluluoy;
Ngunit, kung hindi mo bayaang tumuloy,
Mas mabuti pa ang puso ko'y itaboy!"

Nang ako'y magbalik doon sa simbahan,
Sa dami ng tao'y di kita nasilayan;
Ngunit, nang tanawin sa kinauup'an,
Naroong Devina't kinaiinisan.

Nanatili ako't hindi na umalis,
Di tulad kaninang lumabas sa inis;
Ako'y umupo na at nakikisiksik,
Kahit patapos na ang misang di ibig.

Hindi ko nga ibig, pagmimisang iyon
At maging pagsamba't gano'ng pagtitipon;
Pagtayo't pagluhod di ko tinutugon,
Pagkat ako itong walang panginoon.

Araw ay lumipas mula ng masuyo,
Ika'y sinubuka't nang hindi malugo
Itong aking pusong namalaging bigo
Sa loob ng dibdib, namugang tibo.

Iyong naging tugon ay nakakapaso,
Masakit isipi't maging ipupuso;
Yaong tumatama'y animoy palaso,
Narok sa dibdib, sugat aking tamo!

Sa kabila niyo'y di pa rin sumuko,
Tanging ikaw pa rin ang pinipintuho;
Kaya't wag isiping ito'y isang laro,
Pag-ibig kong ito'y hindi isang biro.

Hanggang sa dumating gabing aking asam,
Sa lilim ng mangga, bago ang sayawan
Ay iyong inamin ang nararamdaman,
Ating tagpong iyo'y di malilimutan.

Ipinagtapat mo na ika'y may gusto,
Ngunit di matugon itong aking puso,
Sapagkat ikaw ay mayroon ng nobyo
Di mo kayang iwa't ayaw **** manloko.

Aking naging tugon sa iyong sinabi,
Ay handang maghintay at mamamalagi
Hanggang sa panahong ikaw ay mahuli,
Makita't malamang di na nakatali.

Sa mukha'y nakita, matamis na ngiti
Niyong Mona Lisang, pinta ni Da Vinci;
Ako'y natigilan ilan pang sandali,
Nang aking matanaw, gandang natatangi.

Bago pa nag-umpisa'y pumasok na tayo,
Sa hinaraya kong dakilang palasyo,
At sa lilingkuran tayo ay naupo,
Niyong maliwanag, loob ng himnasyo.

At nang magsimulang musika'y tumugtog,
Ika'y namaalam at para dumulog
doon sa bulwaga't makikitatsulok,
ng sayaw sa indak dulot ng indayog.

Bago pa marating ang gitnang bulwagan,
Ako'y sumunod na't di ka nilubayan
Hangga't di pumayag sa 'king kagustuhan
Na maisayaw ka at makasaliwan.

Lumipas ang gabi't umaga'y sumapit,
Ang araw at linggo'y tila naging saglit;
Ako'y nagtataka't biglang napaisip,
Ano at ang oras ay mukhang bumilis.

Hanggang isang gabi nang aking tanungin,
Sa iyo, o, mahal kung bibigyang pansin;
Hanggang kailan mo pagdudurusahin;
May pag-asa pa bang nadama'y diringgin?

Iyong naging sagot sa katanungan ko:
"Di na magdurusa't ngayo'y maging tayo."
Ang rurok ng saya ay aking natamo,
Lalo pa't sinabing mahal mo rin ako.

Sa kadahilanang gustong masiguro,
Aking naitanong kung iyo'y totoo;
Baka mo lang kasi ako'y binibiro,
At kung maniwala'y sugatan ang puso.

Iyong ibinalik, ating gunitain,
Doon sa manggahan 'sang gabing madilim;
Ipinagtapat mo ang iyong damdamin,
Ngunit, di nagawang puso ko'y tugunin.

Pagkat mayroon kang sintang iniibig,
Iisang lalaking namugad sa dibdib;
Di mo maloloko't iyong inihasik
Sa paso ng puso't bukirin ng isip.

Pagkatapos niyo'y sinabi sa akin,
Na ating pag-ibig, manatiling lihim;
Aking naging tugo'y 'sang tangong lampahin
Pagkat aking isip, gulong-gulo man din.

"Sigurado ka ba sa'yong naging pasya?"
Ang muli kong tanong, bago naniwala
Sayo aking mahal na isang diwata,
Yaong aking ibig at pinapantasya.

Iyong naging tugon sa aking sinabi:
"Kung ayaw mo'y huwag, di ko masisisi;
Ano pa't puso mo'y sadyang madiskarte,
Baka may iba ng pinipintakasi."

Agad kong sinabi sa iyo mahal ko:
"Ano at kay daling ikaw ay magtampo,
Nagtanong lang nama't ako'y naniguro
Baka mo lang kasi, ako'y nilalaro.

Lumipas ang gabi't umaga'y sumapit,
Unang araw natin ay lubhang mapait,
Pagkat di nakayang ako ay lumapit,
Sayo aking sinta't ewan ko kung bakit.

Ilang sandali pa't hindi nakatiis,
Sa pagkakaupo'y tumayo't lumihis
ng landas patungo kay Musa kong ibig,
pagkat aking puso'y lubhang naligalig.

Muli kang tinanong kung pasya'y totoo,
Di na mababawi't di na mababago;
Iyong naging tugon sa katanungan ko,
Pisngi ko'y hinaplos, sabay sabing 'oo.'

Kay sarap marinig, salita **** iyon,
Iisa ang punto at maging ang layon;
Para bang lagaslas ng tubig sa balon,
Ibig kong pakinggan sa buong maghapon.

Matapos ang pasko'y siyang araw natin,
Na kung gunitai'y araw na inamin,
tinugon ang puso at binigyang pansin,
at saka sinabing, ako'y mahal mo rin.

Aking gabing iyo'y narurok ang saya,
Ngiti niyong buwa'y nakakahalina;
Ibig kong isulat ay isang pantasya,
At ikaw Devina, yaong engkantada.

Araw'y nangaglipas, daho'y nangalaglag,
Ano at ang oras tila naging iglap;
Siyang araw natin ay muling lumapag,
Ano at ang panaho'y tila naging lundag.

Iyong regalo mo'y hindi malimutan,
At maging pagbating ibig kong pakinggan,
Sa bawat umagang araw'y sumisilang
At kung maaari'y mapawalang-hanggan.

Ngunit nang magdaan ilang araw't linggo,
Naging malungkuti't di na palakibo;
Puso ko'y mistula isang boteng tibo,
Nabiyak sa dusa nang itatuwa mo.

Sa tuwi-tuwina'y napaisip ako,
Talaga nga kayang tapat ang puso mo?;
Ulo ko'y sasabog, bulkang Pinatubo,
Bakit ba't isip ko'y nagkakaganito?

Ilang araw kitang hindi tinawagan,
Pagkat labis akong nagdusa't nagdamdam;
Malakas kong loob ay di nilubayan
Ng kapighatia't maging kalungkutan.

Tayo nga'y mayroong isang kasunduan,
Di maikaila't sinasang-ayunan
Ngunit, ang itat'wa'y di makatarungan,
Alalahanin **** ako'y nasasaktan.

Ako'y wag itulad sa makinang robot
Na di nakaramdam maski anong kirot;
Ako ay may pusong nakakatilaok,
Pumipintig baga'y putak ng 'sang manok.

Kaya't nang sadyain sa tinutuluyan,
Ika'y kinausap at pinagsabihang:
"Sakaling darating ating hiwalayan,
Huwag magpaloko sa kalalakihan.

At saka-sakaling sayo'y may  manligaw,
Isipin mo muna't wag agad pumataw;
Pasya'y siguruhin bago mo ibitaw,
Ang iyong salita, nang di ka maligaw."

Unang halik nati'y hindi malimutan,
At kahit na yao'y isang nakaw lamang,
Pangyayaring iyo'y di makaligtaan,
Naging saksi natin ay ang Taguisian.

Tila ba talulot ng isang bulaklak
Labi **** sa akin na nangangagtapat;
Animo'y pabango yaong halimuyak,
Ng iyong hiningang sa halik nangganyak.

Ika-labinlima, araw ng Pebrero,
Hindi malimutan ating naging tagpo;
Sa iyong tuluya'y nagkasama tayo,
Doon sa Kwek Kwekan, nagdiwang ang puso.

Ako'y isang taong lubhang maramdamin,
Ang hapdi at kirot siyang tinitiim;
Puso ko'y tila ba 'sang pagong patpatin,
Sa loob ng dibdib sakit ang kapiling.

Kaya't nang makitang may kasamang iba,
Marahang lumason sa puso ko sinta
Ay ang panibugho't sakit na nadama;
At para maglaho, alak ay tinungga.

Sa ika-tatlumpu, na araw ng Marso,
Akin pang naalala pagbisita sayo,
Sa inyong tahana't mapayapang baryo,
Nagmano pa ako sa ama't ina mo.

Ibig kong ang lahat ay di na magtapos,
Masasayang araw nating lumalagos
Sa isip, sa puso't maging sa malamyos,
Na kantahi't tulang aking inihandog.

Ngunit, nang lumipas ang ika-limang araw
mula nang makita't sa inyo'y madalaw
ay isang mensahe ang lubhang gumunaw
sa aking damdami't marahang tumunaw.

Animo'y balaraw yaong tumatama,
Nang ang mensahe mo ay aking nabasa;
Gusto kong umiyak, gusto kong magwala,
Ngunit, anong saysay gayung wala na nga?

Kung isaulan ko itong aking luha,
Masasayang lama't walang mapapala;
Kaya't kahit ibig, ako ay tumawa,
Wag lamang masadlak yaong pagdurusa.

Kung ang kalayaa'y siyang ibig sinta,
At ang saktan ako'y ikaliligaya
Aba'y payag ako't ikaw na bahala,
Basta lang ang akin ika'y liligaya.

Kay sakit isiping tayo ay hindi na,
Ngunit, kung ito man ang itinadhana,
Aba'y pag-ibig ko't pag-ibig mo sinta,
Di makakahadlang sa ibig sumila.

Mahal ko paalam sa ating pag-ibig,
Mahal ko paalam, kahit na masakit;
Mga alaala'y huwag ng ibalik,
Burahin ng lahat sa puso at isip.


~WAKAS~
Ang tulang ito ay handog ko para kay Devina Mindaña.
Stephanie  Apr 2019
Ewan
Stephanie Apr 2019
apat na letra lang yan pero bakit parang ang daming kahulugan..
napakaraming nais iparating ngunit pilit na ikinubli sa apat na letra
kumakawala, pumipiglas ang mga patalim nitong may taglay na lason na maaaring magdikta ng libong sakit

at pasensya ka na, hindi ata nakarating ng maayos sa aking pang-unawa ang nais **** sabihin

"bakit ka ganyan, mahal?"
"ewan"
"may problema ba tayo?"
"ewan"
"mahal mo pa ba ko?"
"ewan"

pero mas masakit palang marinig na ewan din ang sagot mo sa tanong na bakit.

bakit mo ko patuloy na sinasaktan?


sige, wag mo nang sagutin.




nagsasawa na ko sa mga ewan mo



ngunit, putangina, hindi sa iyo.



nagsasawa na ko sa sakit na ibinibigay mo, hindi naman ito ang ipinangako mo pero ewan...

siguro nga'y mahal na mahal lang kita kaya't sa lahat ng ewan na binanggit mo isa lang ang alam kong sigurado...


hindi ko alam kung paanong magsisimula muli, ewan.. bahala na'ng pusong sawi sa pagbuo ng mga piraso nitong dinurog ng lapastangang pag-ibig na alam mo.
para sa mga nagmahal ngunit hindi minahal ng tama.
supman  Nov 2017
Ewan Ko Ba
supman Nov 2017
Sa tuwing kausap kita
ako'y nauutal
hindi malaman kung saan magsisimula
hindi malaman ang tamang salita

Sa silid aralan
ikaw ay palaging pinagmamasdan
ang iyong mapupungay na mga mata
ang iyong mukha na kay ganda

at paguwi
ikaw ay tinatawagan
Pinipilit na may mapagusapan
kahit walang kabuluhan

ewan ko ba
interesado yata ako sa iyo
ewan ko ba
mahal na yata kita

Ewan ko ba....
Ewan ko ba. Naisipan ko alng siya gawin impronto.
mikhachuuu  Apr 2017
Lucky Girl
mikhachuuu Apr 2017
Minsan naiisip ko
Pano mo nga ba nabihag ang puso ko
Oo ako nga iyon
Ang nilalaman ng puso mo ngayon

Ewan ko kung bakit
Ewan ko kung bakit tayo'y pilit na pinaglalapit
Tas eto ako ngayon nahulog na
Nahulog na sa taong halos lahat ng ay humahanga

Oo ikaw nga yon,Minsan naiisip ko
Pano mo nga ba nabihag ang puso ko
Oo ako nga iyon
Ang nilalaman ng puso mo ngayon

Ewan ko kung bakit
Ewan ko kung bakit tayo'y pilit na pinaglalapit
Tas eto ako ngayon nahulog na
Nahulog na sa taong halos lahat ng ay humahanga

Oo ikaw nga yon,
Ikaw na ikaw, heartthrob ngayon
Mga babae sayo ay nagaabang
Pero kahit wala akong gusto sayo, ako parin ang lumamang

Noon, nirereto kita sa iba
Sa kanya, para kayo ay magkakilala
Naalala ko ang fc ko non
Pero angyare ngayon?

Oo unexpected talaga
Bat nga ba tayo ang itinadhana
Sana eto na nga ang huli,
ayoko na ng susunod pa muli

Noon, pagkakakilala ko sayo ay pafall, paasa
Pero nung lubusan kitang nakilala, hindi pala
Sadyang mapaglaro talaga ang tadhana
Di natin inaasahan tayo din pala

Bago palang, dami ng nangyari
Nakagawa ng mga pangyayaring tama at mali
Ayoko na maulit ang mga nangyari noon
Mga nangyari noon na gusto ko ng itapon

Ang swerte ko kasi ako napili mo
Kahit nung simula, wala akong gusto sayo
Pero ngayon nahulog na ko
Hays, nahulog sa taong madaming nagkakagusto

Ikaw, ikaw na kaya?
Ikaw na kaya ang "Right One" ko?
Ako, ako na kaya?
Ako na kaya ang "Lucky Girl" sa buong mundo?
Swerte ko sayooo huhu <3
Hindi ko alam kung ano ang aking gagawin.
Pilit ko pa rin iniisip na meron kang gusto sa akin.
Ewan ko ba kung bakit ako nag gaganito.
Dahil sa aking nararamdaman ako'y litong-lito.

Ano pa ba ang aking dapat gawin para masabi 
Itong lihim na pagtingin ko kung may pagkakataon ikaw ay aking makatabi
Hindi mo ba alam na ang aking puso tumitibok para lang sayo.
Kaya ngayon ako'y nanghihina ng loob kung patuloy kang lumalayo.

Dinadaan ko na lang ito sa tula para mabasa mo
Kahit mabasa mo ito huwag kang titigil maging kaibigan ko
Sana'y rin ako maging masaya at malungkot sa piling mo
Kaya sana huwag kang makakalimot sa babae na ito.
Kaibigan ko at naging no label zone ko rin.
Sana mabasa mo ito yung tula na to, dahil alay ko to sa iyo.
Gusto pa rin kita pero parang malabo na talaga, E.
Sana rin magkita ulit tayo.
Parang kailan lang tayo'y nagkasama.
Puno ng ngiti at maliligayang sandali.
Madalas tayong magkausap,
Chat sa gabi, text sa umaga.
Magdamagang pag-uusap sa skype
hanggang sa sumikat ulit ang araw.
Kinaumagahan, nagtatanungan ng
"May lakad ka ba?"
"Gusto **** sumama?"
"Tara, saan?"
"Kahit saan, basta kasama ka."

Minsan gusto kong tumigil ang pagtakbo ng oras
tuwing magkausap at magkasama tayo,
ang bilis kasi, kasing bilis
ng pagtibok ng puso ko tuwing
tinititigan mo ako sa mata.
Di mo namamalayan ang pagtakbo
ng oras 'pag masaya ka.

Kasing bilis rin ng pagtakbo ng oras
pagbabago ng atensyon na ibinigay mo.
Ewan ko na lang ngayon,
kung bakit kadalasan
iniiwan mo na lang ko ng basta-basta.
Hindi ko alam kung saan ako nagkulang.
Kung pwede pa nga lang makasama
kita sa lahat ng oras, ginawa ko na.
Pero hindi rin pwede
kasi may kanya-kanya tayong buhay.

Siguro minahal kita ng sobra-sobra
kaya hindi ko nakita
ang mgapagkukulang at pagkakamali ko.
O kaya ay laro lang sa iyo ang lahat.
Para kasing pinakilig mo lang ako saglit
tapos iniwan mo ako kung kailan mahal na kita.
Iniwan mo ako ng wala man lang sinabing dahilan.
Talo muna ngayon.
Hindi pa naman katapusan ng mundo kaya ngingitian na lang kita.
President Snow Mar 2017
Noong araw na sinabi mo saakin ang salitang “Gusto kita”, nayanig ako.
Hindi ko alam pero nayanig ng sobrang tindi ang pagkatao ko. Hindi ko alam ang isasagot kasi nga diba natulala ako. Pakiramdam ko, lumutang ako sa langit. Yung tipong ayoko na umalis. Araw araw mo saakin pinaparamdam ang mga salitang binitawan mo. Gusto kita. Araw araw **** pinaparamdam ang kasiyahan saakin.

Pero, bakit? bakit bigla ka nalang naglaho? Ewan ko ba kung may nagawa ako, pero feeling ko naman wala. Sinanay mo ako sa salitang “Gusto kita” pero bakit bigla ka nalang nawala? Hanggang isang araw, bumalik ka. Hindi ko alam pero bigla ko nalang ulit naramdaman ang pagyanig nang sa wakas, sinabi mo ulit.
Naisip ko na panahon na siguro para umamin kaya sinabi ko ang mga salitang “mahal kita”. Sinabi mo ulit ang mga salitang “Gusto kita” pero hindi lang pala yun ang gusto mo sabihin. Sa ating pag uusap biglang umulan ng sobrang lakas. Aalis na sana ako ngunit bigla mo akong hinigit at sin among “Kakausapin muna kita”. Ngumiti ako dahil alam kong ang sasabihin nya lang naman saakin ay ang mga salitang “Gusto kita” pero mali. Sa pagbuhos ng ulan naramdaman ko ang lamig.


Naramdaman ko ang lamig ngunit mas naramdaman ko ang muling pagyanig. Akala ko sasabihin nya ang salitang “gusto kita” o kaya sa wakas ay masasabi nya na ang “mahal din kita” pero hindi. Niyanig mo ako muli. Niyanig mo ako sa ilalim ng ulan dahil sa anim na salita na sinabi mo.

“Ginusto lang kita pero hindi kita minahal”.
Mateuš Conrad Apr 2019
.you can never really write any poetry by not covering the "heartbreak" the loss of your own "printed" words: how much different is the internet, from "real" life? just asking... since: internet banking & internet shopping... to lose a poem / pre-scriptum is not exactly the same as losing a person to mind: father's day... i cooked the dinner, i took out the trash, i wrote an invoice... i guess that's much better than leaving a card of greetings... and, come to think of it? why are we the sort of people subjugated to nostalgia, with but also "without" a history? aren't we subjugated to nostalgia and a history as a "fiction"? the beginning of the 21st century, the end of the 20th century... the 19th century germans associated themselves with a nostalgia for ancient greece, we're the only people who have an inbuilt nostalgia "safety-mechanism"... the only people in time who are nostalgic about the life surrounding their own existence slot, which doesn't have a trans-temporal dynamic... i remember times when we would be teenagers... spitting on people from car-parks on imaginary tonsures, buying *****-magazines from indian cornershops, or belgian freebies of non-insinuations, white lightning cider while sleeping over at youth centers playing snooker throughout the night... even at school: attending a catholic school with the irish east enders... uniforms, sure... a chequered shirt: blue, red, white... tag? made in canada... and if only capitalism worked as it once did, made in canada? lifetime of a shirt? 20 years... now? made in china... not exactly real cotton, is it? 2 years... before ironing the shirt *****... once upon in gants hill, st. valentine's park, and the pub, recently closed, decent karaoke... in the park? golf, basketball, rowing boats in the large ponds... when the jews were there... gants hill roundabout... the hanukkah torches... jews scuttling wearing trainers come rosh hashanah: jews can't wear leather on rosh hashanah (judgement day)... shy like rats... when the jews were there (gants hill, ilford)... the park looked great... tennis courts... now, when neo-Bangladesh moved in? ****** place. what else do i remember from my original pre-scriptum that i lost? oh, that once time in gants hill... walking into a kosher bakery with ****** knuckles, having tested them on a canvas of a brick wall, buying some dough-fused-sweets? with the girl selling the sweets bewildered by fear? i like the look of fear in people when tested by uncertainty, and bleeding knuckles? later? climbing over the park fence, taking a **** while squatting in the darkened palace of the park, walking into a brothel, having my wallet stolen, not reacting in what would have been justified... high school... we wore uniforms... so no high school h'american culture trap / culture... school uniforms are the best idea, there's no chance to "shine" in telling apart the rich kids from the poor kids... there's only the standard... walking to a supermarket, past a thai surprise... sports bra, short hair... walking back... she's still there pretending to talk on her mobile to someone... you take her home with a few beers... play her some jazz... take her into the garden, the moon is a beauty... you **** her... hand in her underwear and you're still gambling... before the emergence of the nag hammadi library and the whole androgynous vogue, the thai were already readied with the lady-boys... when i reached in and found nothing but oyster... would i have stopped finding a wink-wink slouching worm? slap a trans in the face? no, not really... a thai surprise is, a thai surprise... i would have considered doing my first ****... "lucky" for me she was a she... a girl... ****** her in the garden under the moonlight... gave her my hoodie, which she drowned in... finally... the level of interaction where the female is not a mantis, i.e. a female larger than the male... she drowned into my hoodie as i walked her home... i like the familiarity with the mammalian, not resorting to insect superiority of females... these days... i find that males are strictly mammalian... while females? they are borrowing insect-esque ontologies... well, darwinism allowed the time-frame... males are mammals... females are insects, behaviour-wise... two time frame i do not appreciate the english for... darwinism is prime.... cultural-marxism my ***... what about cultural-darwinism?! no?! that doesn't exist?! cultural-darwinism is as real as cultural-marxism, and, in the former sense? it really does belong to the conservative right-wing politico spectrum! might i add? isn't psychology merely pop philosophy? i find psychology riddled with rubric cohesion, it's all oh so "self"-evident! i abhor psychologists... these gypsy philosophers... medicine-men with no pharmacological shadow of power... to prescribe drugs... arguments, persuasions, but no dialectics... psychology will forever be, for me, a philosophy primer, short-cut... pop philosophy... psychologists can treat people who have never read a philosophy book... r. d. laing... i remember this one instace... me and a fwend of mine travelled into central london, went into a bookshop shy of trafalgar sq., i spotted an edition of: the scarlet and the black by stendhal... i told him: i will trade you linkin park's debut album, if you buy me this... the transaction was made... the one book i read after seeing a film adaptation starring rachel (rakhel) weisz and ewan mcgregor... ra-kh-el: not ray-chel... we used to be humans once... at high school getting bullied back... putting pins on chairs once we got up, sitting on them... playing bulldog in primary school, slap-ball, tag, playing cards at lunchtime... 16 fatty boy... one summer in poland, comes back aged 17... the irish girls take an interest while eating a pomegranate... what was the success of your diet? don't go to the gym... excess skin, an aesthetic surgeon is not what you need... there are only two ways to lose weight... either via swimming or by cycling... cycling is the best... lose weight by also toning your body... gym is a bad idea... by going to the gym you are straining exclusive parts of your body, either the torso, your hands, etc., jogging? unless on soft ground, bad idea on concrete, arthritis... cycling or swimming... lose weight... tone at the same time, the skin is allowed the required time to adapt to shrink, and forget what propped it up in plump form with all that excess flab... ugh... i hated being attractive to the opposite ***, i never used it to my advantage! imagine... an irish lad comes up to me, on behalf of some girl while i'm donning a french braid: you look just like johnny depp in blow, impersonating george jung... 14 year old girls walk up to you asking what shampoo you're using... herbal essences... i never used my looks... *******... now i'm a heavy drinker... so much for looks... first girlfriend? a fwend had to call me telling me she called him that she felt butterflies when i dropped her at the train platform after a day's worth of dating: tate modern, edward hopper exhibitions, cinema: troy, starring rose byrne (briseis) - honestly, a man can go crazy over curly hair... and then a restaurant date... that **** just flew over my head... i wouldn't have noticed... honestly though... i missed the whole h'american cultural excavation genesis in high school... catholic... uniforms... jesuit army-esque formation... now, i'm ageing... i'm starting to find the company of cats to be: clingy... my shadow included... i once thought that dogs were needy... i'm starting to think that cats are worse, esp. the maine **** breed... "lonely" or "loneliness" doesn't really resonate with me, esp. when thinking something "feels" like a variation of claustrophobia: hence i write... without a dialectic in place, ever since plato wrote his dialogues... what is philosophy, primarily? isn't it an off-shoot of "claustrophobia"? we write because we are seeking escape from congested thinking, a variation of "claustrophobia"... now imagine a schizoid character... having to focus on an imaginary dialectic, actually... having dialectics enforced on him, with no clarifying exodus to posit a gensis with! now, a clingy dog i could understand, given the overpowering status of the leash... but a clingy cat, when there's no leash involved?! shoom! right over my head... gone, somewhere into the distance!

what, this is the part...
were i cite...
   the weimar ******
critical condition...
       a daft punk troop
of a song,
  end of line....
blow-up a hot air balloon...
worth of blaire whire...
play the tambourine
like a ******* video...
there are,
quiet, simply,
no nazis coming...
fashionista faux pas
examples...
i'm alive,
but i'm dead,
i just forget to don
a strap-on...
  "oops"?
   that **** go down well
with
the "in"-crowd...
usual... metropolitan...
verbiage surge of answers....
   many a fetish after...
we arrive at the sensible
aspect,
"toxic masculinity"...
when guns n roses wasn't,
and nirvana was just plain
gay...
              and then...
whatever that happened,
happened..
                 and people were like:
come to the "new" tomorrow,
there's always a yesterday,
in a dream,
in some phil collins
wannabe
studio...
or... some other random ****
that
excluded peter gabriel.

                 i died:
and just about right:
my harvest had come.

great book reviews...
"toxic masculinity"...
so all masculinity is
about a clockwork orange?
   if it is?
can i be pro abortion
anti mongolian horde?
yes? no?
  which is it?!
neither...
   **** me... that's just bad
luck...

                               sundbeds,
sunflowers,
tulips,
sunglasses,
    plenty of staged
eager nights...
boring political affairs...
and...
         when gaming was
more about the narrative...
and never,
ever, about the microtransactions...

point being...
it's a game within a game...
time, is the prime concern...
you play a game,
by waiting...
you wait: by playing a game...

  microtransactions
are...
you ever move a sim3 avatar
to a computer,
and make it play a computer game?
what's on the macrocosmos spectrum?
you....

               "back in the day"...
you'd spend a saturday morning
engrossed in a gaming narrative...
metal gear solid,
tenchu, final fantasy solid...
20 quid...
and you played the narrative...
and a game became equivalent
to the worth of a book,
resident evil,

            you paid for a month's worth
of gaming,
you exchanged tips,
you sometimes bought a cheat book
because of the homework,
and that was your saturday morning
before hitting the shopping mall
or, whatever...

the current dynamic of
microtransactions in gaming?
i never, ever, do...
i'm an old gamer type...
i see the potential of extending
the life-expectancy
of a game...

   as long as you don't buy into
the microtransactions gambling habit?
as long as you play the "game"
within the game?
the game is an assured classic,
akin to chess...

              you have to play
the waiting "game"...
             time...
                           that's all it is...
whether war robots,
    or dawn of titans...
        comparison...
  you know that the best fruit,
is fruit, allocated
to the geography of it being sourced
seasonally...
you can't actually get better
strawberries,
than english strawberries...
from england, come june / july...
no ******* point sourcing them
from spain in late march / april....

    same thing with gaming...
the modern games haven't made any
elaboration...
apart from dislodging the player
from the concept of narrative...
**** me... that's almost an improvement...
given that now: time is the counter
measure, and the gamer...
   is having to invest,
in a narrative, outside of the confines
of the game,
once upon a time,
games had time-narrative
constraints...
     now: there's time,
and there are gamer narratives,
excluding them from time-narratives,
of a game...
         it's almost a faux pas...
more like a wet-*****...
****** pinky lodged into an ear,
an april fools' day scant...

        if you hacked passed
the microtransactions hype...
and didn't?
and instead took to patience?
it's free...
   where once,
a game would cost you 20 quid,
and a month's worth
of narrative,
back then, when games
resembled books,
when the gaming industry
was heavily influenced
by literature...
and now?
   the game's free...
sure...
it's "unfair", it's biased...
when you don't engage
in imported gambling
of succumbing to what, this is the part...
were i cite...
   the weimar ******
critical condition...
       a daft punk troop
of a song,
  end of line....
blow-up a hot air balloon...
worth of blaire whire...
play the tambourine
like a ******* video...
there are,
quiet, simply,
no nazis coming...
fashionista faux pas
examples...
i'm alive,
but i'm dead,
i just forget to don
a strap-on...
  "oops"?
   that **** go down well
with
the "in"-crowd...
usual... metropolitan...
verbiage surge of answers....
   many a fetish after...
we arrive at the sensible
aspect,
"toxic masculinity"...
when guns n roses wasn't,
and nirvana was just plain
gay...
              and then...
whatever that happened,
happened..
                 and people were like:
come to the "new" tomorrow,
there's always a yesterday,
in a dream,
in some phil collins
wannabe
studio...
or... some other random ****
that
excluded peter gabriel.

                 i died:
and just about right:
my harvest had come.

great book reviews...
"toxic masculinity"...
so all masculinity is
about a clockwork orange?
   if it is?
can i be pro abortion
anti mongolian horde?
yes? no?
  which is it?!
neither...
   **** me... that's just bad
luck...

                               sundbeds,
sunflowers,
tulips,
sunglasses,
    plenty of staged
eager nights...
boring political affairs...
and...
         when gaming was
more about the narrative...
and never,
ever, about the microtransactions...

point being...
it's a game within a game...
time, is the prime concern...
you play a game,
by waiting...
you wait: by playing a game...

  microtransactions
are...
you ever move a sim3 avatar
to a computer,
and make it play a computer game?
what's on the macrocosmos spectrum?
you....

               "back in the day"...
you'd spend a saturday morning
engrossed in a gaming narrative...
metal gear solid,
tenchu, final fantasy solid...
20 quid...
and you played the narrative...
and a game became equivalent
to the worth of a book,
resident evil,

            you paid for a month's worth
of gaming,
you exchanged tips,
you sometimes bought a cheat book
because of the homework,
and that was your saturday morning
before hitting the shopping mall
or, whatever...

the current dynamic of
microtransactions in gaming?
i never, ever, do...
i'm an old gamer type...
i see the potential of extending
the life-expectancy
of a game...

   as long as you don't buy into
the microtransactions gambling habit?
as long as you play the "game"
within the game?
the game is an assured classic,
akin to chess...

              you have to play
the waiting "game"...
             time...
                           that's all it is...
whether war robots,
    or dawn of titans...
        comparison...
  you know that the best fruit,
is fruit, allocated
to the geography of it being sourced
seasonally...
you can't actually get better
strawberries,
than english strawberries...
from england, come june / july...
no ******* point sourcing them
from spain in late march / april....

    same thing with gaming...
the modern games haven't made any
elaboration...
apart from dislodging the player
from the concept of narrative...
**** me... that's almost an improvement...
given that now: time is the counter
measure, and the gamer...
   is having to invest,
in a narrative, outside of the confines
of the game,
once upon a time,
games had time-narrative
constraints...
     now: there's time,
and there are gamer narratives,
excluding them from time-narratives,
of a game...
         it's almost a faux pas...
more like a wet-*****...
****** pinky lodged into an ear,
an april fools' day scant...

        if you hacked passed
the microtransactions...
       and didn't have the chance...
microtransactions are like
the old school cheat hacks...
but not quiet, but somehow quasi-,
       a modern microtransactions,
would be a cheat magazine
thorough-through
a game like final fantasy VII...
you have homework,
but you still want to complete the game...
modern games...
modern games...
there's an "end gole"?
  what modern game is worth
"completing"?
    
   again: tron, ready player one,
back to the future...
star wars just became dead
to me...
   sick people will plague hard-working
people, with a quasi-gambling
addiction,
needing to make microtransactions...
and they will,
my father was plagued by
an impostor, claiming to be a
tax office official:
and what if, that person had
an authentic position at the tax office?!

when gaming was for gamers,
the games were bought...
there was a narrative...
but now... now games don't have a narrative...
why would they?!
   who the hell plays games for
the narrative these days?
i know that on the crapper,
i need a game that allows me
to experience live-stream
interaction with non-bots...

       and these old gamers,
who still invest their money
in literature-esque-games?
so i was the sad one,
investing in vinyl?
   aren't the classic ******* gamers
just as bad,
investing in prepackaged
narrative gaming
experiences?
             a game with a narrative...
yeah... me buying vinyl
is: b'ah b'ah bad...
       what sort of game is alive and well...
when there isn't a crowd pushback
for the currency of microtransaction?

the narrative is time,
   the longer you endure the inadequacy...
the more you realise:
you're basically playing
the same game,
but in your scenario:
it's free...
   in some other ******'s scenario:
it cost him 70 hundred quid...

personally?
   i love this microtransaction dynamic...
concerning the people who
do not engage with it...
it's the perfect antithesis
   of what ruined the music industry
with genesis: napster...

you really are, playing the ultimate
game,
time...
         the one sort of commodity
that games,
without a clear narrative construct,
"forgot" to mention in terms
of them being exploited...
to their full capacity
of the one "commodity"
they "forgot", or rather,
couldn't "sell"...

              a tenchu PS1 game could
have lasted me a month...
now? a free game,
like war robots...
with absolutely no NPC?
hell... i'll be 90 and still be playing it;

what else? applause!
astroaquanaut  Oct 2015
merienda
astroaquanaut Oct 2015
libre na ba kita ng ice cream?
'kaw bahala
ok
isa nga pong, ano, chocolate sundae tska strawberry
...
ano?
wala
e bakit ka naka-ngiti?
wala nga lang
sungit
...
anong demonyo sumanib sa'yo at bumalik ka pa rito?
wala, gusto ko lang
sus, bakit nga?
kumain ka na lang, nilibre ka na nga
bakit nga??
wala nga lang. gusto ko lang. tska...
tska ano?
wala
tangina, ano nga?
chill! sorry naman ha?
dami mo kasing paliguy-ligoy.
kalma ka lang
...
ano nga pala, saan ka na ngayon?
ad agency
ah, what you've always wanted
ikaw ba?
wala, ganun pa rin naman
so...wala ka na talagang balak umalis dyan?
wala na? siguro... ewan ko ba
Gizzle Barrero Apr 2012
Nakilala kita ako'y nagtaka
sa kilos **** nagbibigay saya.
Ewan ko kung bakit ba?
Bakit bigla nalang nabago ang lahat
ng ika'y makilala?
Siguro may dahilan,
pero hindi ko alam.
Sapagkat ako'y manhid at walang **** alam.
Sa nararamdaman kung tunay para sayo.
Oo, ako'y nagkamali
ng hindi ko sinabing: Ako'y may crush sa'yo,
dahil takot ako baka umiwas ka lalo.
Huli na ang lahat,
pero, nais kung sabihin,
Maraming Salamat,
Ng dahil sayo, ako'y nag bago,
At nakilala ang sarili ko
ng husto.
Jame  Aug 2016
Noon at Ngayon
Jame Aug 2016
Paano ko ba sisimulan ang sulat na ito na iginagawa ko na naman para sa’yo?
Marami na akong naipon na mga sulat, sulat na punong-puno ng mga walang kwentang kasaysayan at letra na hindi ‘ko maigunita sa iyo
Bakit? Ewan ko, hindi ko alam, putangina may pakialam ka ba?
Hindi ko alam kung ibibigay ko sa’yo ang mga sulat na hindi ko natuluyang ibigay sa’yo dahil Una, hindi ko alam kung may pakialam ka pa sa mga salita ko
Ang aking mga salita na punong-puno ng galit, ng damdamin at pagmamahal
Kasi Pangalawa, noon, kahit walang kwenta ang aking mga sinasabi, ito’y tuluyan **** binibigyan ng halaga
Noon, kahit ako’y galit sa iyo at ika’y galit sa akin, nauubos ang iyong salita at hininga sa mga bagay na gusto kong marinig para lang tayo’y magkaayos
Noon, nakuntento tayo sa isa’t-isa kahit tayo’y naliligaw at nabubulag pa sa mundong ito na punong-puno ng kasinungalingan
Noon, ginagawa mo ang lahat para lang tayo ay magkita
Noon, pinupuno ko ang iyong mga araw nang ligaya at mga ngiting hanggang tenga
Noon, hinahayaan mo lang tayo’y maging masaya
Noon, ako’y sa iyo at ika’y akin
Noon, ika’y andito at wala doon
Noon, ako’y mahal mo at ika’y mahal ko
Naghahanap ng mga dahilan kung saan ako nagkulang, o kung saan ako nagkamali
Kung ito ba’y dahil sa aking pananamit o sa aking pananalita
Kung ito ba’y dahil hindi ako kagaya niya o sadyang nawala na lang talaga ang iyong mga nararamdaman bigla
Kaya inuulit ko, saan ako nagkulang? Saan ako nagkamali?
Nagkulang ba ako sa higpit nang yakap at haplos?
Nagkulang ba ang aking mga boses sa pagsigaw sa mundo na mahal kita?
Nagkulang ba ako sa pagsuyo at sa aking pagamin ng mga kasalanan?
Nagkulang ba ako sa pagbuhos ng aking mga damdamin?
Nagkulang ba ako sa paglaban?
Nagkulang ba ako sa bilang ng araw na mawawala ka na?
Nagkulang ba ako sa halik?
Dahil sinta, kung alam ko lang ng mas maaga pa na ika’y hindi magtatagal, sana’y tinagalan ko ang aking mga halik at inagahan ang aking pagbitaw
Pero hindi,
Kaya ang nagbunga ngayo’y isang babae na katulad ko na
Ngayo’y nasasaktan at nalulunod sa sariling mga luha
Natatapilok sa sariling mga paa, dahil sa sariling katangahan
Ngayon, isang tanga na natalo at nakanganga
Ngayon, umaasa na lang ako sa isang idlap ng iyong mga mata
Ngayon, naghihintay na lang ako sa iyong pagpansin o pagtawag sa aking pangalan
Ngayon, nagbabakasakaling may halaga pa rin ako sa’yo
Ngayon, umaasang iniisip mo pa rin ako
Ngayon, nagbabakasakali na masaya ka na.
Masaya ka na sa kanya.
Masaya ka na sa piling ng iba.
Mas masaya ka na kesa aking nagawa.
Ngayon, nangangarap na lang na maging masaya
Ngayon, sinusubukang kalimutan ka
Pangatlo, dahil ngayon,
Mahal pa rin kita,
at wala ka na.
#tagalog #past #noon #ngayon #pagmamahal #love #filipinopoem
tintin layson Jul 2011
Nakita kita kanina. Nadaanan ka lang
ng dyip na sinasakyan ko. Ewan
baka nakita mo rin ako.
Kung napansin mo ko, yun ang hindi ko alam.
Malamang hindi.

Ganun ka pa rin, ganun ka palagi.
Magkasalubong na mga kilay,
nakakunot na noo. Siguro
dahil sa init. Ayun, kahit
mag-isa lang sa dyip, di
ko napiglan, napangiti na lang ako.

Nainis naman ako nung
isang beses, biglang
sinabi ng kaibigan ko, hindi raw
maganda yung ginawa **** artikulo. Ipagtatanggol
sana kita pero anong masasabi ko, eh
wala naman akong alam tungkol sa'yo.

Kaya eto pagdating ng bahay, binuksan
ko agad at binasa. Baka sakali
sa paraang ito maging close tayo.

At sa bawat salita, sinusubukang
intindihan ang ginawa mo. Pero ang totoo,
pinipilit intindihin ka. Baka
kasi dito, makilala kita.

Isang araw dati, lumabas ako
kasama ang isang kaibigan. 'Ah ok' na lang ang
nasabi ko, nang malaman kong
ang ex niya,
ay siya ring ex mo. Anliit
talaga ng mundo, noh?

Naalala ko tuloy nung hindi
mo kami tinulungan, kasi
busy ka, busy ka para sa bayan. Ayan,
lalo tuloy kitang nagustuhan.

Naisip ko nun, kahit
kelan hindi ako magiging bida
sa hawak **** kamera, kasi,
ang bayan mo, ang bayan ko, ang lagi **** inuuna.

Oo kahit ako natatawa, kasi
sobrang layo talaga ng
distansya nating dalawa. Mula
sa paniniwala hanggang sa mga ginagawa, hindi
kayang sukatin kahit ilang
ruler pa gamitin.

Hindi naman ako naghahangad
ng kahit ano. Ang makita ka nang di inaasahan,
sapat na yun. Ang mabasa
ka, okay na para isiping
kilala nga kita.

Makita lang ulit ang mga mata mo, maisip
o maalala lahat ng ito, okay na.
Pero sana alam mo,
may isang tao dito, napapangiti
dahil sa'yo.
It was during an Ondoy relief operation in UP when I started liking this guy. Oh well, he's the typical tibak that won't bother to care on what people think of him, very unassuming. And I liked him even more because of that. He was the kule editor that time. I guess it's the reason why I have a collection of kule. I wonder where you are now :)

— The End —