"modelo" poems - Hello Poetry

Sino ba ang modernong vincentiano? Ano ba ang kanyang pagkatao? Nagtatanong sa sarili ko Habang pinagmamasdan ang mahinanang kamay Kung anong magawa ko Dito ba sa munting palad nakahimlay Ang lahat ng kakayahan ko? Anong meron ako, anong meron tayo? kundi kaalaman. Kaalaman na di galing sa sabi sabi nilang “hugot” Kundi sa piraso ng mga aral na ating pinulot Dahil sa disiplina tayo y nililok Ang kabutihang asal sa diwa ay pumasok Mula sa Mga **** nating tinuturing na magulang, Mga mababang tao na ating ginagalang, Mga taong nakilala mula ng tayo’y musmos pa lang Ipinamana sa atin ang pananampalataya, pagpapakumbaba, at kabutihan Ang tanggapin ang katotohanan, At hangganan ng kakayahan Ang malaman ang kahinaan, kahit may kasimplehan Pilit inaabot ang makatulong ng buong kalooban Ng walang hinihintay na kapalit Tulad ng modelo nating si San Bisente (st. Vincent) Na sa pagtulong ay di napagod Kaya sa mata ng Diyos naging kalugod lugod Salamat sa Amang nasa itaas Na nagbibigay ng lakas Ang lakas na di nauubos Para sa aming misyon na di pa rito natatapos Sandata ay ang panalangin Lakas ng loob at damdamin Dahil sa Diyos na mahabagin Walang pagsubok sa buhay ang hindi kakayanin Ating misyon, ang tumulong sa mga kapus palad at nawawalan Hindi lang sa taong nawawalan ng materyal na kayamanan Kundi para sa mga taong naliligaw, nalilito at nagugulumihan Pagkat ating ramdam ang bawat hirap Ang bigat na tinitiis ng bawat taong may pinapasan Handang makiramay at ibigay ang anuman Para lamang ang paghihirap sa pighati ay maibsan Pagkat sa bawat taong ating natutulongan gantimpalang pangkaluluwa ang dapat ipagyaman Sino ang gumagawa nito? Sino ba ang modernong vincentiano? Isa ba ako sa mga ito? Ang modernong vincentiano ay di lang ako kundi tayo Ang modernong vincentaino ay nagsasakripisyo at mapagpakumbabang nagseserbisyo Ang modernong vincentiano ang magpapatuloy ng ating kwento.

0

Sep 28, 2018

Sep 28, 2018 at 12:26 AM UTC

august28

Modernong Vincentiano

Sino ba ang modernong vincentiano? Ano ba ang kanyang pagkatao? Nagtatanong sa sarili ko Habang pinagmamasdan ang mahinanang kamay Kung anong magawa ko Dito ba sa munting palad nakahimlay Ang lahat ng kakayahan ko? Anong meron ako, anong meron tayo? kundi kaalaman. Kaalaman na di galing sa sabi sabi nilang “hugot” Kundi sa piraso ng mga aral na ating pinulot Dahil sa disiplina tayo y nililok Ang kabutihang asal sa diwa ay pumasok Mula sa Mga **** nating tinuturing na magulang, Mga mababang tao na ating ginagalang, Mga taong nakilala mula ng tayo’y musmos pa lang Ipinamana sa atin ang pananampalataya, pagpapakumbaba, at kabutihan Ang tanggapin ang katotohanan, At hangganan ng kakayahan Ang malaman ang kahinaan, kahit may kasimplehan Pilit inaabot ang makatulong ng buong kalooban Ng walang hinihintay na kapalit Tulad ng modelo nating si San Bisente (st. Vincent) Na sa pagtulong ay di napagod Kaya sa mata ng Diyos naging kalugod lugod Salamat sa Amang nasa itaas Na nagbibigay ng lakas Ang lakas na di nauubos Para sa aming misyon na di pa rito natatapos Sandata ay ang panalangin Lakas ng loob at damdamin Dahil sa Diyos na mahabagin Walang pagsubok sa buhay ang hindi kakayanin Ating misyon, ang tumulong sa mga kapus palad at nawawalan Hindi lang sa taong nawawalan ng materyal na kayamanan Kundi para sa mga taong naliligaw, nalilito at nagugulumihan Pagkat ating ramdam ang bawat hirap Ang bigat na tinitiis ng bawat taong may pinapasan Handang makiramay at ibigay ang anuman Para lamang ang paghihirap sa pighati ay maibsan Pagkat sa bawat taong ating natutulongan gantimpalang pangkaluluwa ang dapat ipagyaman Sino ang gumagawa nito? Sino ba ang modernong vincentiano? Isa ba ako sa mga ito? Ang modernong vincentiano ay di lang ako kundi tayo Ang modernong vincentaino ay nagsasakripisyo at mapagpakumbabang nagseserbisyo Ang modernong vincentiano ang magpapatuloy ng ating kwento.

47

Hindi naman ako galit Sayo'y hindi naman inis Katapatan ganon parin Kaibiga'y maramdamin Patawad unang sambit Nitong kaibigan ay hibik Paumanhin nawa'y kamtin Siyang aking panalangin Sama ng loob ang dulot Kaibigang aking nilimot Ngunit hindi nayayamot Mawala ka'y aking takot Tawanan laging naaalala Biruan nating masasaya Payo mo'y pumapayapa Ng pusong lagi lumuluha Sanay 'wag akong limutin Kaibigan nagtatampo din Gaya mo rin, may suliranin Araw-araw aking pasanin. Patawad kung nahirapan na ako ay pakisamahan Patawad kung di masiyahan na ako ay pakitunguhan Sanay huwag magsawa Laging may laan na unawa Kahit minsan nagagawa Sayo'y hindi na nakatutuwa Mga salitang akin nabitawan Pawang totoong kahulugan Subalit kaaway pinipigilan Ang pagbabagong inaasam Ngunit iyong laging tandaan Oh aking mahal na kaibigan Ikaw siyang kinasangkapan Upang tungkuli'y masumpungan Salamat sa Dios sa tulad mo Sa mabubuting aral at payo Ako'y walang kabuluhang tao Kaibigan, sakin ikaw ay modelo

0

Jun 4, 2019

Jun 4, 2019 at 9:15 AM UTC

theivanger

Kaibigang Tunay

Hindi naman ako galit Sayo'y hindi naman inis Katapatan ganon parin Kaibiga'y maramdamin Patawad unang sambit Nitong kaibigan ay hibik Paumanhin nawa'y kamtin Siyang aking panalangin Sama ng loob ang dulot Kaibigang aking nilimot Ngunit hindi nayayamot Mawala ka'y aking takot Tawanan laging naaalala Biruan nating masasaya Payo mo'y pumapayapa Ng pusong lagi lumuluha Sanay 'wag akong limutin Kaibigan nagtatampo din Gaya mo rin, may suliranin Araw-araw aking pasanin. Patawad kung nahirapan na ako ay pakisamahan Patawad kung di masiyahan na ako ay pakitunguhan Sanay huwag magsawa Laging may laan na unawa Kahit minsan nagagawa Sayo'y hindi na nakatutuwa Mga salitang akin nabitawan Pawang totoong kahulugan Subalit kaaway pinipigilan Ang pagbabagong inaasam Ngunit iyong laging tandaan Oh aking mahal na kaibigan Ikaw siyang kinasangkapan Upang tungkuli'y masumpungan Salamat sa Dios sa tulad mo Sa mabubuting aral at payo Ako'y walang kabuluhang tao Kaibigan, sakin ikaw ay modelo

40

I. Time passes, another batch of refugees and migrants. Cities turn into new houses of gambling and vicious cycles. Some say only machines can speak clearly and most humans have lost what they have earned throughout all this time, just right on schedule. To own our language, and the relationships it sets into motion, we learn painfully, repeatedly like sunrise and sunsets. Claiming our own spaces and demons hidden in our conveniences and reflex routines, and learning the tricks that has kept peoples from fully healing from broken promises and betrayals throughout time. We own up to our language and its demons every day and night that we toss and turn into something feasible, edible, livable. II. Iba ibang uri ng digma. duguang kasaysayang binabaong buhay binubura ang lakas at memorya tulad ng siyudad ng Songdo sa South Korea na ang ibig sabihin ay "city with no memory". Ito din ang isa sa mga modelo para sa New Clark City na tinatayo sa Luzon. Sa dalawahang mga pamamaraan ng mga naghahari-harian, nakikibaka ang anakpawis, nakikibaka ang kamalayan ng pagpapasya at pagwasto sa mga pagkakamali, na paulit-ulit na sinusubukang patayin sa iba ibang mukha. Mula pa sa panahon ng mga lolo at lola noong 1940s hanggang ngayon, patuloy ang mga pag-eexperimento nila at paggamit ng panlilinlang at dahas, sa ngalan ng kalusugan, edukasyon at batas, upang ipain ang buhay sarili, lasunin ang lupang kinakain ang sarili. Kung hindi tayo mag-aaral at mag-iingat din, tayo mismo ang papatay sa mga sinisimulan. #

0

Sep 8, 2018

Sep 8, 2018 at 2:58 AM UTC

kryselanson

Owning our language, facing its demons

I. Time passes, another batch of refugees and migrants. Cities turn into new houses of gambling and vicious cycles. Some say only machines can speak clearly and most humans have lost what they have earned throughout all this time, just right on schedule. To own our language, and the relationships it sets into motion, we learn painfully, repeatedly like sunrise and sunsets. Claiming our own spaces and demons hidden in our conveniences and reflex routines, and learning the tricks that has kept peoples from fully healing from broken promises and betrayals throughout time. We own up to our language and its demons every day and night that we toss and turn into something feasible, edible, livable. II. Iba ibang uri ng digma. duguang kasaysayang binabaong buhay binubura ang lakas at memorya tulad ng siyudad ng Songdo sa South Korea na ang ibig sabihin ay "city with no memory". Ito din ang isa sa mga modelo para sa New Clark City na tinatayo sa Luzon. Sa dalawahang mga pamamaraan ng mga naghahari-harian, nakikibaka ang anakpawis, nakikibaka ang kamalayan ng pagpapasya at pagwasto sa mga pagkakamali, na paulit-ulit na sinusubukang patayin sa iba ibang mukha. Mula pa sa panahon ng mga lolo at lola noong 1940s hanggang ngayon, patuloy ang mga pag-eexperimento nila at paggamit ng panlilinlang at dahas, sa ngalan ng kalusugan, edukasyon at batas, upang ipain ang buhay sarili, lasunin ang lupang kinakain ang sarili. Kung hindi tayo mag-aaral at mag-iingat din, tayo mismo ang papatay sa mga sinisimulan. #

33

Isang halimbawa ng magandang asal Mumunting dasal kanyang inuusal Pambihirang talino, dedikasyon at dangal Siya nga ay isang **** na dapat Ikarangal Salitang ABAKADA ano nga ba ang halaga? Isang tanong sa sarili gaano siya kahalaga Sa aking agam agam, tunay siyang pamilya Mula sa isip, sa puso at sakanyang mga gawa Hapo man sa maghapon, puyat sa magdamag Laban sa tanghali upang isip ay malinangan Kanyang ituturo talagang kaabang abang Ito’y magagamit bilang pananggalang Bilang anak at estudyante ako ay humahanga Isa kang modelo, isang tunay na dakila Ikaw ang dahilan kaya nasulat itong tula Ito’y hindi maglalaho ng tulad ng mga bula Sa iyong mga mata, may kislap ng Pag-asa Ikaw ang nagbibigay buhay sa aming mga balsa Umalis man o mawala kasama ka sa gunita Mabuhay ka! Mabuhay ka! Mahal ka naming talaga

0

Oct 27, 2019

Oct 27, 2019 at 7:04 PM UTC

danica-tuquero

****

Isang halimbawa ng magandang asal Mumunting dasal kanyang inuusal Pambihirang talino, dedikasyon at dangal Siya nga ay isang **** na dapat Ikarangal Salitang ABAKADA ano nga ba ang halaga? Isang tanong sa sarili gaano siya kahalaga Sa aking agam agam, tunay siyang pamilya Mula sa isip, sa puso at sakanyang mga gawa Hapo man sa maghapon, puyat sa magdamag Laban sa tanghali upang isip ay malinangan Kanyang ituturo talagang kaabang abang Ito’y magagamit bilang pananggalang Bilang anak at estudyante ako ay humahanga Isa kang modelo, isang tunay na dakila Ikaw ang dahilan kaya nasulat itong tula Ito’y hindi maglalaho ng tulad ng mga bula Sa iyong mga mata, may kislap ng Pag-asa Ikaw ang nagbibigay buhay sa aming mga balsa Umalis man o mawala kasama ka sa gunita Mabuhay ka! Mabuhay ka! Mahal ka naming talaga

20

Ikaw ang mga pyesa, Na syang kakabisaduhin ko sa bawat pag tipa Para kang ang mga nota Na kailangang tamaan sa bawat pagkanta O kaya naman ako'y si tiempo At ikaw nama'y si daynamiko Pero minsan gusto ko na lang maging gitara Pagkat kitang kita ang saya sa iyong mukha sa tuwing ito'y iyong Dala-dala Yung tipong ang bilis kong nahulog sayo Ngunit ika'y hindi pa pala handang sumalo kay TIEMPO Dahil gusto **** ika'y nasa tono at ritmo Naalala kong ikaw nga pala si DAYNAMIKO Talaga nga namang napaka husay mo sa kahit na ano Nakakaya **** tumugtog ng gitara, Sumayaw sa harap ng madla, May runong ka rin naman sa pagkanta, At heto pa, isa ka ring modelo sa eskuwela Ako'y lubos **** napapahanga Wala na akong masasabi pa Siguro naman alam mo na kung sino ka

0

Feb 8, 2019

Feb 8, 2019 at 9:46 AM UTC

Venusmargaret_

WALA KA SA TIEMPO!

Ikaw ang mga pyesa, Na syang kakabisaduhin ko sa bawat pag tipa Para kang ang mga nota Na kailangang tamaan sa bawat pagkanta O kaya naman ako'y si tiempo At ikaw nama'y si daynamiko Pero minsan gusto ko na lang maging gitara Pagkat kitang kita ang saya sa iyong mukha sa tuwing ito'y iyong Dala-dala Yung tipong ang bilis kong nahulog sayo Ngunit ika'y hindi pa pala handang sumalo kay TIEMPO Dahil gusto **** ika'y nasa tono at ritmo Naalala kong ikaw nga pala si DAYNAMIKO Talaga nga namang napaka husay mo sa kahit na ano Nakakaya **** tumugtog ng gitara, Sumayaw sa harap ng madla, May runong ka rin naman sa pagkanta, At heto pa, isa ka ring modelo sa eskuwela Ako'y lubos **** napapahanga Wala na akong masasabi pa Siguro naman alam mo na kung sino ka

18

we ditched the main path and ran up the mountain bike trail, gained some elevation, we found the rusted remains of a car wreck off the side of the trail that must have been sixty years old. afterwards we shared nachos and modelo especial, that was nice. my body was wrapped in the warm pink blanket rocking on the wicker chair as you paced back and forth on the front of the porch and I couldn’t hear the devil speaking from between your lips because my eyes were softly shut, my being a blind cloud floating softly in the nighttime cigarette smoke, the part of me you were trying to hurt was the insides floated out, just a cloud watching the clear night sky and the cupid's arrows and the knives hurling back and forth back and forth blew right through me, because I was somewhere else. but babe you are so sharp! so I came back together to run inside and grab my pocket knife, I sat down on the steps by the side of the porch where you couldn’t see me but you could and sliced a dramatic **** on my right thigh 13 cm length 5 mm width the blood flowed fantastically, unexpectedly fast dark and shocking, trickling down my leg just like when you come inside me and I stand up. I did it for the devil, and so you’d pause the devilry and take care of me which you know how I like and which you did, taking the blade from my hand putting an arm around me examining and cleaning the wound the blood staining your jeans pooling wasted on the concrete. later in the night I chucked the knife into the grass far away where it remained neglected till the morning when I came to collect it. you fall asleep so fast in my bed baby, even when the night’s been so bad, even when the moon’s out full and the clouds blown all away the devil floating softly ubiquitous. you start to sweat softly and small twitches play across you from the nightmares playing ubiquitous in your conscious unconscious I watch you sleep and watch the sweat collect in droplets on your skin thinking you look like a wet angel hoping you’ll never wake up I wonder, do abusers learn from their abusers how to hurt? the way you love baby the way you love it feels a lot like hurt

0

Aug 4, 2016

Aug 4, 2016 at 3:58 AM UTC

heidi-kalloo

Hurt

we ditched the main path and ran up the mountain bike trail, gained some elevation, we found the rusted remains of a car wreck off the side of the trail that must have been sixty years old. afterwards we shared nachos and modelo especial, that was nice. my body was wrapped in the warm pink blanket rocking on the wicker chair as you paced back and forth on the front of the porch and I couldn’t hear the devil speaking from between your lips because my eyes were softly shut, my being a blind cloud floating softly in the nighttime cigarette smoke, the part of me you were trying to hurt was the insides floated out, just a cloud watching the clear night sky and the cupid's arrows and the knives hurling back and forth back and forth blew right through me, because I was somewhere else. but babe you are so sharp! so I came back together to run inside and grab my pocket knife, I sat down on the steps by the side of the porch where you couldn’t see me but you could and sliced a dramatic **** on my right thigh 13 cm length 5 mm width the blood flowed fantastically, unexpectedly fast dark and shocking, trickling down my leg just like when you come inside me and I stand up. I did it for the devil, and so you’d pause the devilry and take care of me which you know how I like and which you did, taking the blade from my hand putting an arm around me examining and cleaning the wound the blood staining your jeans pooling wasted on the concrete. later in the night I chucked the knife into the grass far away where it remained neglected till the morning when I came to collect it. you fall asleep so fast in my bed baby, even when the night’s been so bad, even when the moon’s out full and the clouds blown all away the devil floating softly ubiquitous. you start to sweat softly and small twitches play across you from the nightmares playing ubiquitous in your conscious unconscious I watch you sleep and watch the sweat collect in droplets on your skin thinking you look like a wet angel hoping you’ll never wake up I wonder, do abusers learn from their abusers how to hurt? the way you love baby the way you love it feels a lot like hurt

44

I'm not good. things aren't gooood. You know things aren't good when you aren't enjoying them. My head is bobbing back and forth confused with charts and numbers and deadlines and fees and insurance and taxes and working out and- No. I'm tired. I'm not even 22 yet. A text message from my dad can ruin my day. Modelo and lime, that is the best part of my day. Pretending to be cheery is terrible. I don't want a desk job, I don't want to be a regular at some ****** bar where I go with my friends every Wednesday. I want clarity, I want to have some sort of stationary object that I can hold and count on. don't we all. It's not like things are really bad, but they aren't good.

0

Apr 11, 2013

Apr 11, 2013 at 12:09 AM UTC

hannah-lynn-howard

Modelo and lime is the best part of my day

I'm not good. things aren't gooood. You know things aren't good when you aren't enjoying them. My head is bobbing back and forth confused with charts and numbers and deadlines and fees and insurance and taxes and working out and- No. I'm tired. I'm not even 22 yet. A text message from my dad can ruin my day. Modelo and lime, that is the best part of my day. Pretending to be cheery is terrible. I don't want a desk job, I don't want to be a regular at some ****** bar where I go with my friends every Wednesday. I want clarity, I want to have some sort of stationary object that I can hold and count on. don't we all. It's not like things are really bad, but they aren't good.

10

Delinquiría de leso corazón si no anegara con mi idolatría, en lacrimosa ablución, la imagen de la párvula sombría. Retrato para quien mi llanto mana a la una de la mañana, reflejando en su sal, que va sin brida, la minúscula frente desmedida... Cejas, andamio del alcázar del rostro , en las que ondula mi tragedia mimosa, sin la bula para un posible epitalamio... La niña del retrato se puso seria, y se veló su frente, y endureció los dos ojos profundos, como una migajita de otros mundos que caída en brumoso interinato, toda la angustia sublunar presiente. Fiereza desvalida, hecha a mirar el mar... Boca en bisel, como un espejo afable que no hable... Medias de almo color; para que vaya por la cernida arena de la playa... Las deleznables manos, que cavan pozos enanos, son carceleras de los océanos... Linda congoja de la frente linda, la que inerme y tiránica se brinda por modelo de copa y de coyunda y de lira rotunda... Retrato de iniciales sinfonías: tus cinco años son cinco bujías a cuya luz el alma llora; por eso a ti me abro como a la honestidad versicolora de un diminutivo candelabro. Los invisibles hombros, cual quimera en que un genio marítimo retoza, no columbran siquiera la adoración venidera que los ha de rozar, como se roza el codo de una estricta compañera. Párvula del retrato; seriedad prematura; linda congoja de un juego nonato que enfrente del fotógrafo se apura; pelo de enigma, como los edenes enigmáticos desde donde vienes; víspera bella que cantas en la Octava de mi más negra hora: hoy hice un alto por mojar tus plantas con sangre de mis ojos, y miré que salías del óvalo de bruma, como punto final que se incorpora y como duende de relojería, a dar en los relojes de mi fe la campanada de la dicha suma. Niña, venusto manual: yo te leía al borde de una estrella, leyéndote mortífera y vital; y absorto en el primor de la lectura pisé el vacío... Y voy en la centella de una nihilista locura.

0

846

Ramón López Velarde

La niña del retrato

Delinquiría de leso corazón si no anegara con mi idolatría, en lacrimosa ablución, la imagen de la párvula sombría. Retrato para quien mi llanto mana a la una de la mañana, reflejando en su sal, que va sin brida, la minúscula frente desmedida... Cejas, andamio del alcázar del rostro , en las que ondula mi tragedia mimosa, sin la bula para un posible epitalamio... La niña del retrato se puso seria, y se veló su frente, y endureció los dos ojos profundos, como una migajita de otros mundos que caída en brumoso interinato, toda la angustia sublunar presiente. Fiereza desvalida, hecha a mirar el mar... Boca en bisel, como un espejo afable que no hable... Medias de almo color; para que vaya por la cernida arena de la playa... Las deleznables manos, que cavan pozos enanos, son carceleras de los océanos... Linda congoja de la frente linda, la que inerme y tiránica se brinda por modelo de copa y de coyunda y de lira rotunda... Retrato de iniciales sinfonías: tus cinco años son cinco bujías a cuya luz el alma llora; por eso a ti me abro como a la honestidad versicolora de un diminutivo candelabro. Los invisibles hombros, cual quimera en que un genio marítimo retoza, no columbran siquiera la adoración venidera que los ha de rozar, como se roza el codo de una estricta compañera. Párvula del retrato; seriedad prematura; linda congoja de un juego nonato que enfrente del fotógrafo se apura; pelo de enigma, como los edenes enigmáticos desde donde vienes; víspera bella que cantas en la Octava de mi más negra hora: hoy hice un alto por mojar tus plantas con sangre de mis ojos, y miré que salías del óvalo de bruma, como punto final que se incorpora y como duende de relojería, a dar en los relojes de mi fe la campanada de la dicha suma. Niña, venusto manual: yo te leía al borde de una estrella, leyéndote mortífera y vital; y absorto en el primor de la lectura pisé el vacío... Y voy en la centella de una nihilista locura.

66

Here I am feeling like a teenage boy, Clouded by Modelo’s crazy toxic joy, Crawling bars to clubs a wannabe play boy. There you are with big shining eyes, Driving Mercedes, flying black hair, Exotic perfect legs, glowing creamish skin. Aren’t you really an electric woman? Freeze a man with your simple smile? Skip his beat with your soft little touch? Aren’t I lucky, found you as my friend, Surfer I thank, Salsa made me attend, Longing for time, wish had more to spend!

0

Sep 27, 2019

Sep 27, 2019 at 4:50 PM UTC

purniraj

surfer girl..

Here I am feeling like a teenage boy, Clouded by Modelo’s crazy toxic joy, Crawling bars to clubs a wannabe play boy. There you are with big shining eyes, Driving Mercedes, flying black hair, Exotic perfect legs, glowing creamish skin. Aren’t you really an electric woman? Freeze a man with your simple smile? Skip his beat with your soft little touch? Aren’t I lucky, found you as my friend, Surfer I thank, Salsa made me attend, Longing for time, wish had more to spend!

12

we loop together like ivy over broken down cars full circle once again we fall out miss each other and we sync back into infatuation it’s lovely vain and impermanent like the planet and us within it man’s garden of garbage valueless lottery tickets and soiled coffee cups watered with soda and fragments of Modelo bottle glass shards we prop up our feet on lawn chairs and watch it grow

0

Nov 5, 2019

Nov 5, 2019 at 12:18 PM UTC

croox

my world // earth

we loop together like ivy over broken down cars full circle once again we fall out miss each other and we sync back into infatuation it’s lovely vain and impermanent like the planet and us within it man’s garden of garbage valueless lottery tickets and soiled coffee cups watered with soda and fragments of Modelo bottle glass shards we prop up our feet on lawn chairs and watch it grow

20

Eu não sei se você já reparou, Mas vivemos diferente cada amor. Faz todo o sentido não é mesmo? As pessoas são diferentes. As conexões são diferentes. Não podemos nos exigir o mesmo comportamento em todo o relacionamento, só porque a sociedade nos empurra um modelo de casal perfeito. Já parou pra pensar que muitas das nossas frustrações amorosas acontecem também por isso? Focamos tanto em um modelo ideal de amor, E esquecemos de amar. Não existe amor ideal, Não existe casal perfeito. Não existem regras pro amor. O amor é algo inexplicável, é sensível e nada mais!

0

Jun 12, 2017

Jun 12, 2017 at 6:46 AM UTC

dayanne-mendes

Intensidade

Eu não sei se você já reparou, Mas vivemos diferente cada amor. Faz todo o sentido não é mesmo? As pessoas são diferentes. As conexões são diferentes. Não podemos nos exigir o mesmo comportamento em todo o relacionamento, só porque a sociedade nos empurra um modelo de casal perfeito. Já parou pra pensar que muitas das nossas frustrações amorosas acontecem também por isso? Focamos tanto em um modelo ideal de amor, E esquecemos de amar. Não existe amor ideal, Não existe casal perfeito. Não existem regras pro amor. O amor é algo inexplicável, é sensível e nada mais!

13