"maynila" poems - Hello Poetry

Tinanong ako ni Annah Kung maayos na tayo Ang sabi ko Ayon, normal naman. Normal Kelan pa tayo nauwi sa normal nalang? Ah. Naaalala ko na. Nagsimula tayong maging normal Nang isang araw hindi mo ko matingnan sa mata Ni hindi mo ko makausap kung hindi ka titingin sa baba At kapag naman kailangang ikaw Ang unang magsisimula ng usapan Dinaig pa ng kapal ng usok sa kalakhang Maynila Ang nakaiilang na atmospera Sa pagitan nating dalawa. Nagsimula tayong maging normal Nang hindi na tayo nagsasabay umuwi sa hapon Nang simulan **** isipin na ayos lang na umuwi nang walang paalam May kasabay ka kasing iba. Nagsimula tayong maging normal Nang nahihirapan na kong Magsimula ng usapan sa pagitan nating dalawa Sa kung paanong sinasalamin ng Messenger sa pamamagitan ng ellipses Ang mga katagang nais ko sayang itanong sa iyo Ay sandali, online naman si Annah, siya nalang ang tatanungin ko (Pwede kaya kong sumabay sa kanya?) Wag na nga. Alam ko naman ang patungo doon. Nagsimula tayong maging normal Nang tanungin mo ang kagrupo natin sa kung ano ang gagawin Gayong ako na kagrupo mo rin ang nasa iyong harapan Pumunta ka pa talaga sa kanya Ganyan ka kailang? Normal naman sa atin ang hindi mag-usap nang madalas, hindi ba? Normal lang naman kung makakalimutan **** may katulad ko Na bukas palad na tinanggap ka Noong mga panahong durog na durog ka na, hindi ba? At bahagi din ng pagiging normal natin Kung mas pipiliin **** burahin nalang ang mga nakaraan natin, hindi ba? Nilalamon ka ng kalungkutan. Nasasaktan. At isa akong napawalang kwentang kaibigan Kasi hindi kita napatahan Sa mga panahong tahimik **** isinisigaw Ang mga bagay na sa tingin mo ay walang makauunawa Wala akong karapatang masaktan Kasi hindi ako naglakas-loob na tanungin Kung anu-ano ang mga bumabagabag sayo Hindi ko dapat indahin ang sakit ng pang-iiwan mo sa akin Gayong para na rin kitang iniwan Nang hayaan kitang unti-unting kumalas sa pagkakaibigan natin Wala akong karapatang manumbat Kasi hindi ko man lang sinubukang tanungin Kung ano nang nangyayari sa iyo Kaya mo pa ba? At hinding hindi ko rin aangkinin Ang karapatang sa una'y wala na sa akin Na maging sandalan mo Sapagkat hindi ko man lang nasabi Na ayos lang na ikaw ay humugot ng lakas sa akin Ayaw mo, oo Kasi sa tingin mo pabigat Ayaw mo, oo Kasi sanay ka na sa demonyong kalungkutan Na paulit-ulit lumalamon sayo Minsan nawawala, ngunit laging bumabalik Pagbalik-baliktarin ko man ang sitwasyon Hindi lang ikaw ang nang-iwan Iniwan din kita Iniwan kita Patawad Patawad Pakiusap, patawarin mo ko. Madaling makalimutan ang mga magagandang bagay Ngunit mahirap iwaksi mula sa makulit na isipan Ang idinadaing ng pusong nasugatan at patuloy na nahihirapan Kaya bilang pakunswelo sa tulad kong nagmahal sayo Iniisip ko na lamang na isa ako sa mga magagandang bagay sa buhay mo Kaya madali mo 'kong nakalimutan. Huli kong bulong sa sarili 'Ayos lang 'yan. Makakausad ka rin. Magtiwala ka.' Uusad at uusad ka rin. Kaibigan, patawad ulit.

0

Nov 1, 2017

Nov 1, 2017 at 1:56 AM UTC

AtMidCode

Hindi Ka Patas (Tangina, magkabukol ka sana.)

Tinanong ako ni Annah Kung maayos na tayo Ang sabi ko Ayon, normal naman. Normal Kelan pa tayo nauwi sa normal nalang? Ah. Naaalala ko na. Nagsimula tayong maging normal Nang isang araw hindi mo ko matingnan sa mata Ni hindi mo ko makausap kung hindi ka titingin sa baba At kapag naman kailangang ikaw Ang unang magsisimula ng usapan Dinaig pa ng kapal ng usok sa kalakhang Maynila Ang nakaiilang na atmospera Sa pagitan nating dalawa. Nagsimula tayong maging normal Nang hindi na tayo nagsasabay umuwi sa hapon Nang simulan **** isipin na ayos lang na umuwi nang walang paalam May kasabay ka kasing iba. Nagsimula tayong maging normal Nang nahihirapan na kong Magsimula ng usapan sa pagitan nating dalawa Sa kung paanong sinasalamin ng Messenger sa pamamagitan ng ellipses Ang mga katagang nais ko sayang itanong sa iyo Ay sandali, online naman si Annah, siya nalang ang tatanungin ko (Pwede kaya kong sumabay sa kanya?) Wag na nga. Alam ko naman ang patungo doon. Nagsimula tayong maging normal Nang tanungin mo ang kagrupo natin sa kung ano ang gagawin Gayong ako na kagrupo mo rin ang nasa iyong harapan Pumunta ka pa talaga sa kanya Ganyan ka kailang? Normal naman sa atin ang hindi mag-usap nang madalas, hindi ba? Normal lang naman kung makakalimutan **** may katulad ko Na bukas palad na tinanggap ka Noong mga panahong durog na durog ka na, hindi ba? At bahagi din ng pagiging normal natin Kung mas pipiliin **** burahin nalang ang mga nakaraan natin, hindi ba? Nilalamon ka ng kalungkutan. Nasasaktan. At isa akong napawalang kwentang kaibigan Kasi hindi kita napatahan Sa mga panahong tahimik **** isinisigaw Ang mga bagay na sa tingin mo ay walang makauunawa Wala akong karapatang masaktan Kasi hindi ako naglakas-loob na tanungin Kung anu-ano ang mga bumabagabag sayo Hindi ko dapat indahin ang sakit ng pang-iiwan mo sa akin Gayong para na rin kitang iniwan Nang hayaan kitang unti-unting kumalas sa pagkakaibigan natin Wala akong karapatang manumbat Kasi hindi ko man lang sinubukang tanungin Kung ano nang nangyayari sa iyo Kaya mo pa ba? At hinding hindi ko rin aangkinin Ang karapatang sa una'y wala na sa akin Na maging sandalan mo Sapagkat hindi ko man lang nasabi Na ayos lang na ikaw ay humugot ng lakas sa akin Ayaw mo, oo Kasi sa tingin mo pabigat Ayaw mo, oo Kasi sanay ka na sa demonyong kalungkutan Na paulit-ulit lumalamon sayo Minsan nawawala, ngunit laging bumabalik Pagbalik-baliktarin ko man ang sitwasyon Hindi lang ikaw ang nang-iwan Iniwan din kita Iniwan kita Patawad Patawad Pakiusap, patawarin mo ko. Madaling makalimutan ang mga magagandang bagay Ngunit mahirap iwaksi mula sa makulit na isipan Ang idinadaing ng pusong nasugatan at patuloy na nahihirapan Kaya bilang pakunswelo sa tulad kong nagmahal sayo Iniisip ko na lamang na isa ako sa mga magagandang bagay sa buhay mo Kaya madali mo 'kong nakalimutan. Huli kong bulong sa sarili 'Ayos lang 'yan. Makakausad ka rin. Magtiwala ka.' Uusad at uusad ka rin. Kaibigan, patawad ulit.

81

sayaw, Eriko isayaw mo lahat ng sinabi niyang “mahal kita” na pakiramdam mo’y totoo nung mga panahong umaalis kayo ng isang araw kada-linggo kasi dinadayo ka pa niya sa Maynila sayaw, Eriko iindak mo at isigaw mo sa mikropono ang pabulong niya pa noong unang sinabi, “ako na lang, iingatan naman kita” sa maulan na gabi na ‘yun noong iniiyakan mo pa ang mga pangyayari na kinagigitnaan mo isayaw mo, Eriko itawa mo lang ang sinayaw niya sa sala mo noong gabi na ‘yun mashed-potato lang kuno ‘di ba? halakhak, napamahal ka sa mukha niyang parang pinigang tuwalya noon hindi naman siya guwapo gaya ng lagi niyang sinasabi umaray ka, Eriko nasipa ka ng katabi mo, pero naalala mo lamang ang mga oras na nagsisipa ka ng bato sa Makati habang naglalakad kayo, at kinukwento niya ang pamumuhay niya noon sa malayong lugar, pawis na pawis kayo pero ngiti niyo’y abot langit talon, Eriko palakpak ilang buwan na rin ang lumipas noong huli kayo nagkausap binati mo siya ng maligayang kaarawan, kahit ang araw mo nun ay malayong-malayo sa maligaya, kapos sa saya, kapayapaa’y nahahanap mo lamang pag nandiyan ang barkada kalma, inom ng tubig, Eriko, kawayan ang bote ng alak, pero huwag kang lalaklak hinga, ipanalangin mo na lang na siya’y maging masaya, dahil alam mo naman na iyon ang tama.

0

Mar 29, 2021

Mar 29, 2021 at 9:24 AM UTC

syrentist

Sayaw, Eriko (Tagalog)

sayaw, Eriko isayaw mo lahat ng sinabi niyang “mahal kita” na pakiramdam mo’y totoo nung mga panahong umaalis kayo ng isang araw kada-linggo kasi dinadayo ka pa niya sa Maynila sayaw, Eriko iindak mo at isigaw mo sa mikropono ang pabulong niya pa noong unang sinabi, “ako na lang, iingatan naman kita” sa maulan na gabi na ‘yun noong iniiyakan mo pa ang mga pangyayari na kinagigitnaan mo isayaw mo, Eriko itawa mo lang ang sinayaw niya sa sala mo noong gabi na ‘yun mashed-potato lang kuno ‘di ba? halakhak, napamahal ka sa mukha niyang parang pinigang tuwalya noon hindi naman siya guwapo gaya ng lagi niyang sinasabi umaray ka, Eriko nasipa ka ng katabi mo, pero naalala mo lamang ang mga oras na nagsisipa ka ng bato sa Makati habang naglalakad kayo, at kinukwento niya ang pamumuhay niya noon sa malayong lugar, pawis na pawis kayo pero ngiti niyo’y abot langit talon, Eriko palakpak ilang buwan na rin ang lumipas noong huli kayo nagkausap binati mo siya ng maligayang kaarawan, kahit ang araw mo nun ay malayong-malayo sa maligaya, kapos sa saya, kapayapaa’y nahahanap mo lamang pag nandiyan ang barkada kalma, inom ng tubig, Eriko, kawayan ang bote ng alak, pero huwag kang lalaklak hinga, ipanalangin mo na lang na siya’y maging masaya, dahil alam mo naman na iyon ang tama.

63

Kailangan ko lang ilabas kasi nakita ko tong picture sa Facebook. Inaamin ko madalas sumasayad sa isip ko to. Sino ba naman ang hindi maiisip to kung marealize mo kung gaano ka kahelpless at powerless na baguhin ang paligid mo. Sino ba naman ang hindi makakaisip na baka may mas magandang lugar para sa ating lahat na kung saan masaya tayo. Yung feeling of guilt kung bakit ako nasa loob ng kotse, naka-aircon tapos may batang kakatok sa bintana mo at siya ay walang makain, tapos pag inabutan mo magsasabi padin ng "Thank you po.", sabay bibili ng sundae sa Mcdonald's. Tangina lang diba, kasi bata lang din sila at gusto nila maenjoy ang buhay. Tapos, magmaneho ka lang sa Quezon ave, may kakatok sa bintana mo humihingi pagkain or limos. Tingin ka sa Quiapo may mga matatandang nanlilimos, tapos, masayang masaya pagka binigyan mo ng pagkain, nakakaputangina. Nung nag Davao kami, yung mga nagbebenta ng perlas dun alam **** isang kahig isang tuka ang buhay nila, isang tingin mo lang alam **** sobrang hirap ng buhay. Nakakagago pala talaga ang pakiramdam ng pribelehiyo no? Kasi andun ka lang para mag lamyerda at gumastos ng madaming pera. Yung feeling na nagiinstagram ako ng walang kakwenta-kwentang bagay tapos may namamatay sa gutom sa ibang lugar, may naaabusong ofw sa middle east, yung mga nasa Mindanao napapagitnaan ng gulo. Yung nakikita **** sales lady sa SM na alam **** todo kayod para kumita ng pera sa Maynila pero tangina hindi nabibigyan ng tamang benepisyo at kontraktwal padin. Ang swerte ko. Ang sarap ng buhay ko. Sa sobrang sarap, napakaunfair na at nakakagago na dahil di ko din masabing ayaw ko ang buhay ko, pero ayaw ko din ang mga nakikita ko. Ang labo no? At bilang isang ordinaryong tao, wala kang magagawa para matulungan sila na maglalast sakanya. Hanggang abot ka lang ng barya kasi di mo pwede isacrifice sarili **** kapakanan para sa iba. Dahil ganun na ang mundo ngayon, sarili ko muna bago iba. Pero masisisi mo ba yung pagiisip na ganun kasi may kanya kanya tayong mga problema na dulot ng pagiging myembro ng society? Duwag tayong lahat. Duwag na tumulong sa abot ng makakaya natin kasi takot tayo na baka tayo naman ang mapunta sa ganung kalagayan kapag binigay natin ang lahat. Tulad ko, pasuicide suicide pa pero duwag akong gawin, hanggang sagi lang sa isip ko, tangina ko eh no? Dahil yung nakakatulong lang talaga yung may tunay na tapang. Katulad ni Mother Teresa ang daming tinulungan at inalagaan, pero ironic dahil nawala ang paniniwala nya sa Diyos dahil sa nakita nya nasobrang hirap na dinadanas ng mga taong inaalagaan nya. Putangina ng Mundo. Bakit ba tayo nandito? Pagtapos nito balik na ko sa normal. Tangina nyo.

0

Mar 21, 2017

Mar 21, 2017 at 10:20 AM UTC

underground-mamihan

Putangina Ng Mundo

Kailangan ko lang ilabas kasi nakita ko tong picture sa Facebook. Inaamin ko madalas sumasayad sa isip ko to. Sino ba naman ang hindi maiisip to kung marealize mo kung gaano ka kahelpless at powerless na baguhin ang paligid mo. Sino ba naman ang hindi makakaisip na baka may mas magandang lugar para sa ating lahat na kung saan masaya tayo. Yung feeling of guilt kung bakit ako nasa loob ng kotse, naka-aircon tapos may batang kakatok sa bintana mo at siya ay walang makain, tapos pag inabutan mo magsasabi padin ng "Thank you po.", sabay bibili ng sundae sa Mcdonald's. Tangina lang diba, kasi bata lang din sila at gusto nila maenjoy ang buhay. Tapos, magmaneho ka lang sa Quezon ave, may kakatok sa bintana mo humihingi pagkain or limos. Tingin ka sa Quiapo may mga matatandang nanlilimos, tapos, masayang masaya pagka binigyan mo ng pagkain, nakakaputangina. Nung nag Davao kami, yung mga nagbebenta ng perlas dun alam **** isang kahig isang tuka ang buhay nila, isang tingin mo lang alam **** sobrang hirap ng buhay. Nakakagago pala talaga ang pakiramdam ng pribelehiyo no? Kasi andun ka lang para mag lamyerda at gumastos ng madaming pera. Yung feeling na nagiinstagram ako ng walang kakwenta-kwentang bagay tapos may namamatay sa gutom sa ibang lugar, may naaabusong ofw sa middle east, yung mga nasa Mindanao napapagitnaan ng gulo. Yung nakikita **** sales lady sa SM na alam **** todo kayod para kumita ng pera sa Maynila pero tangina hindi nabibigyan ng tamang benepisyo at kontraktwal padin. Ang swerte ko. Ang sarap ng buhay ko. Sa sobrang sarap, napakaunfair na at nakakagago na dahil di ko din masabing ayaw ko ang buhay ko, pero ayaw ko din ang mga nakikita ko. Ang labo no? At bilang isang ordinaryong tao, wala kang magagawa para matulungan sila na maglalast sakanya. Hanggang abot ka lang ng barya kasi di mo pwede isacrifice sarili **** kapakanan para sa iba. Dahil ganun na ang mundo ngayon, sarili ko muna bago iba. Pero masisisi mo ba yung pagiisip na ganun kasi may kanya kanya tayong mga problema na dulot ng pagiging myembro ng society? Duwag tayong lahat. Duwag na tumulong sa abot ng makakaya natin kasi takot tayo na baka tayo naman ang mapunta sa ganung kalagayan kapag binigay natin ang lahat. Tulad ko, pasuicide suicide pa pero duwag akong gawin, hanggang sagi lang sa isip ko, tangina ko eh no? Dahil yung nakakatulong lang talaga yung may tunay na tapang. Katulad ni Mother Teresa ang daming tinulungan at inalagaan, pero ironic dahil nawala ang paniniwala nya sa Diyos dahil sa nakita nya nasobrang hirap na dinadanas ng mga taong inaalagaan nya. Putangina ng Mundo. Bakit ba tayo nandito? Pagtapos nito balik na ko sa normal. Tangina nyo.

1

Uy, gawa tayo ng tula Kasi putang ina ng Maynila Sa nayon ay dinadakila Isang abot-kamay na tala Kailan ka ba kakawala Sa anino ng Maynila? Umambon ay may baha Selpon ay may kukuha Walang pawis at luha Walang ngiti ni tuwa Kwartang pulos kaltas Walang pambili ng bigas Kapit kahit mapurol Mga bundok ay gagawing burol Nakakita ka na ba ng ulol? Sa Maynila marami niyan, buhol-buhol Kung saan walang permanente Maging sa suplay ng kuryente Ang pamahalaan ang hinete Tagasulsol naman ang gabinete Kapatiran may kaputol Basta't kumapit mala kuhol May nakahihigit sa batas Umangal ka at ika'y utas Wala nang lunas Wag ka nang lumuwas Utang na loob kaibigan Maawa ka sa iyong ksasadlakan

0

Aug 3, 2016

Aug 3, 2016 at 10:42 AM UTC

AndieBonifacio

May Nila (They Have)

Uy, gawa tayo ng tula Kasi putang ina ng Maynila Sa nayon ay dinadakila Isang abot-kamay na tala Kailan ka ba kakawala Sa anino ng Maynila? Umambon ay may baha Selpon ay may kukuha Walang pawis at luha Walang ngiti ni tuwa Kwartang pulos kaltas Walang pambili ng bigas Kapit kahit mapurol Mga bundok ay gagawing burol Nakakita ka na ba ng ulol? Sa Maynila marami niyan, buhol-buhol Kung saan walang permanente Maging sa suplay ng kuryente Ang pamahalaan ang hinete Tagasulsol naman ang gabinete Kapatiran may kaputol Basta't kumapit mala kuhol May nakahihigit sa batas Umangal ka at ika'y utas Wala nang lunas Wag ka nang lumuwas Utang na loob kaibigan Maawa ka sa iyong ksasadlakan

29

Kalong ng kanyang ina ang isang labing anim na taong gulang na binatilyo. Basang-basa. Nangingitim ang mukha at di na humihinga. Patay na yata. Nakuryente siya habang ini-aakyat ang black and white na telebisyong kasasangla lang ng isang magsasakang magpapa-check-up sa PGH- sa ikalawang palapag ng kanilang 5 square meter na tahanan. May bagyo noon. Super. At umapaw ang ilog. Ang sabi sa radyo nakataas na ang signal no.3 sa buong Central Luzon. Nag-iisip pa rin siya (ang ina) habang binabagtas ng sinasakyan nilang rubber boat na kulay dilaw ang daan papuntang evacuation center. Hindi na niya nagawang magsuklay at mag-suot ng bra. Kalong niya ang kanyang binatilyong pangarap mag-aral sa Maynila- na kanya ngayong ipinagluluksa. Sa Maynila, sa isang pamantasang kulay langit ang pasukan at labasan, nagdiriwang ang mga paang patungo sa Robinsons. Alas dose. Cut ang klase. #WalangPasok.

0

Aug 2, 2015

Aug 2, 2015 at 12:50 PM UTC

stum-casia

Tumanggi ang Inang Mailagay sa Bodybag ang Kanyang Anak, Kakalungin na Lang Daw Niya

Kalong ng kanyang ina ang isang labing anim na taong gulang na binatilyo. Basang-basa. Nangingitim ang mukha at di na humihinga. Patay na yata. Nakuryente siya habang ini-aakyat ang black and white na telebisyong kasasangla lang ng isang magsasakang magpapa-check-up sa PGH- sa ikalawang palapag ng kanilang 5 square meter na tahanan. May bagyo noon. Super. At umapaw ang ilog. Ang sabi sa radyo nakataas na ang signal no.3 sa buong Central Luzon. Nag-iisip pa rin siya (ang ina) habang binabagtas ng sinasakyan nilang rubber boat na kulay dilaw ang daan papuntang evacuation center. Hindi na niya nagawang magsuklay at mag-suot ng bra. Kalong niya ang kanyang binatilyong pangarap mag-aral sa Maynila- na kanya ngayong ipinagluluksa. Sa Maynila, sa isang pamantasang kulay langit ang pasukan at labasan, nagdiriwang ang mga paang patungo sa Robinsons. Alas dose. Cut ang klase. #WalangPasok.

26

012917 Mag-aalas kwatro ng umaga nang aking maramdaman Hindi lang lumalim ang gabi ngunit umaga'y malapit nang madatnan Pinipilit akong balutin ng lungkot -- nais na ako'y matalo Kaya naisip ko gumawa ng talata na babasahin ko para sayo. Hindi man malalim ang mga salitang ginagamit ko Huwag mo sanang isiping pagmamahal ko'y hindi abot hanggang langit Alam kong baguhan pa lang ako pagdating sa larangan ng pagsusulat. Hindi man kita mapangiti, hindi ko man mabigyan ito ng pamagat Gusto ko lang na kahit papaano -- kahit papaano'y maipaabot ang lubusan kong pangungulila Sa babaeng ilang buwan ko pang hihintayin, manggagaling pa sa Maynila. Alas kwatro pasado na, antok sakin ay nagbabadya Kaya sa aking paggising, sagutin mo rin ako gamit ang iyong talata.

0

Jan 29, 2017

Jan 29, 2017 at 3:44 AM UTC

psalmiseta

Alas Kwatro Na Pala

012917 Mag-aalas kwatro ng umaga nang aking maramdaman Hindi lang lumalim ang gabi ngunit umaga'y malapit nang madatnan Pinipilit akong balutin ng lungkot -- nais na ako'y matalo Kaya naisip ko gumawa ng talata na babasahin ko para sayo. Hindi man malalim ang mga salitang ginagamit ko Huwag mo sanang isiping pagmamahal ko'y hindi abot hanggang langit Alam kong baguhan pa lang ako pagdating sa larangan ng pagsusulat. Hindi man kita mapangiti, hindi ko man mabigyan ito ng pamagat Gusto ko lang na kahit papaano -- kahit papaano'y maipaabot ang lubusan kong pangungulila Sa babaeng ilang buwan ko pang hihintayin, manggagaling pa sa Maynila. Alas kwatro pasado na, antok sakin ay nagbabadya Kaya sa aking paggising, sagutin mo rin ako gamit ang iyong talata.

13

Maaga kong nilisan ang lupang sakahan Tinahak ang lugar na maingay at magara, ito pala ang Maynila. ‘di napigilan ng tirik na araw ang aming pagkukumpulan. Nagkamayan kaming magkakabrad, Simula na ng himagsikan. Sariwa pa sa alala kung pa’no kami inagrabyado. Itinulak. Binugbog. Tinakot. Ginamitan ng dahas. Sa plano ng gobyerno kami pa rin pala ang talo. Paano pa kami mabubuhay kung wala ng lupang mapagtatamnan? Akala ko sa bundok o gubat lang may ahas -yun ay sa akala ko lang pala. Sa’ming magsasaka’y Kumukulapot ang putik Ngunit sa inyong mga nakabarong, animoy walang duming nakabahid. Sa inakala kong tubig lang ang maaaring idilig, Dugo pala nami’y pwede ring pumatik. Tila ba ang gobyerno’y namamanhid. Nasaan na ang pinangako nyong libreng abono? Ginawa nyo na bang pataba sa mga bulsa nyo!? Sa pagpunta ng mga imperyalistang bansa, Matutulugan pa ba kaming mga dukha? Makatatayo ako sa aking pagkakadapa Ngunit ang bayan kong nakalugmok , makakaahon pa kaya?

0

Jan 6, 2020

Jan 6, 2020 at 10:48 PM UTC

Madelle0414-

Buhay laban sa Palay

Maaga kong nilisan ang lupang sakahan Tinahak ang lugar na maingay at magara, ito pala ang Maynila. ‘di napigilan ng tirik na araw ang aming pagkukumpulan. Nagkamayan kaming magkakabrad, Simula na ng himagsikan. Sariwa pa sa alala kung pa’no kami inagrabyado. Itinulak. Binugbog. Tinakot. Ginamitan ng dahas. Sa plano ng gobyerno kami pa rin pala ang talo. Paano pa kami mabubuhay kung wala ng lupang mapagtatamnan? Akala ko sa bundok o gubat lang may ahas -yun ay sa akala ko lang pala. Sa’ming magsasaka’y Kumukulapot ang putik Ngunit sa inyong mga nakabarong, animoy walang duming nakabahid. Sa inakala kong tubig lang ang maaaring idilig, Dugo pala nami’y pwede ring pumatik. Tila ba ang gobyerno’y namamanhid. Nasaan na ang pinangako nyong libreng abono? Ginawa nyo na bang pataba sa mga bulsa nyo!? Sa pagpunta ng mga imperyalistang bansa, Matutulugan pa ba kaming mga dukha? Makatatayo ako sa aking pagkakadapa Ngunit ang bayan kong nakalugmok , makakaahon pa kaya?

52

Pagmasdan mo ako. Damhin mo ang magaspang kong palad na bagamat ay nangulubot ay syang humahalik sa putikang sakahang pinaghihirapan. Titigan mo ang mga mata kong hapung-hapo sa pagtanggap sa bagsak-presyong palay na katumbas ng presyo ng isang tsitsirya. Ngunit, pakikinggan mo ba sila sa sasabihin nilang wag kaming papamarisan? Sa bawat hakbang ko papalayo sa lupang sakahan ay sya namang hakbang ko papalapit sa mataas na antas ng pakikibaka. Kakalabanin ang pasistang gobyernong pilit yumuyurak sa katulad naming mga dukha. – Isa ako sa may pinakamaliliit na tinig sa lipunan. Isa ako sa hindi maintindihan ng nakararami na isa sa mga nagtatanim ngunit ngayon ay walang makain. Patawarin mo ako sa paglisan ko’t pagsama sa mga pagpupulong at sa pakikidigma para sa natatanging kilusan. Dahil ako ang bumabagtas sa estrangherong lugar na kung tawagin ay Maynila. Ako ngayon ang mukha ng mga magbubukid, ng mga inapi at ng mga pinagkaitan ng karapatan sa ilalim ng berdugong administrasyon ng bayan kong hindi na nakalaya. Ako ang estrangherong kumilala sa bawat sulok at lagusan ng Mendiola na piping-saksi sa mga panaghoy naming kailanma’y hindi pakikinggan ng nakatataas. Ako at ng aking mga kasama, ang bagong dugong isasalin sa sistemang ninanais naming patakbuhin. Patawarin mo ako sa pagpili kong matangay sa agos ng mabilisang kamatayan tungo sa pulang kulay ng rebolusyon. Ngunit, kailanman ay hindi nyo maiintindihan, na hindi naging mali na ipaglaban ko ang aking bayan.

0

Jan 6, 2020

Jan 6, 2020 at 10:15 PM UTC

Madelle0414-

Palimos ng Bigas

Pagmasdan mo ako. Damhin mo ang magaspang kong palad na bagamat ay nangulubot ay syang humahalik sa putikang sakahang pinaghihirapan. Titigan mo ang mga mata kong hapung-hapo sa pagtanggap sa bagsak-presyong palay na katumbas ng presyo ng isang tsitsirya. Ngunit, pakikinggan mo ba sila sa sasabihin nilang wag kaming papamarisan? Sa bawat hakbang ko papalayo sa lupang sakahan ay sya namang hakbang ko papalapit sa mataas na antas ng pakikibaka. Kakalabanin ang pasistang gobyernong pilit yumuyurak sa katulad naming mga dukha. – Isa ako sa may pinakamaliliit na tinig sa lipunan. Isa ako sa hindi maintindihan ng nakararami na isa sa mga nagtatanim ngunit ngayon ay walang makain. Patawarin mo ako sa paglisan ko’t pagsama sa mga pagpupulong at sa pakikidigma para sa natatanging kilusan. Dahil ako ang bumabagtas sa estrangherong lugar na kung tawagin ay Maynila. Ako ngayon ang mukha ng mga magbubukid, ng mga inapi at ng mga pinagkaitan ng karapatan sa ilalim ng berdugong administrasyon ng bayan kong hindi na nakalaya. Ako ang estrangherong kumilala sa bawat sulok at lagusan ng Mendiola na piping-saksi sa mga panaghoy naming kailanma’y hindi pakikinggan ng nakatataas. Ako at ng aking mga kasama, ang bagong dugong isasalin sa sistemang ninanais naming patakbuhin. Patawarin mo ako sa pagpili kong matangay sa agos ng mabilisang kamatayan tungo sa pulang kulay ng rebolusyon. Ngunit, kailanman ay hindi nyo maiintindihan, na hindi naging mali na ipaglaban ko ang aking bayan.

18

ala-singko ng umaga. nakakabingi ang katahimikan ng pagsikat ng araw. walang tigil ang pagtakbo ng oras at tulad ng araw, nagsimula nanaman ang pangkaraniwang siklo ng buhay. patungo sa sintang paaralan na ang bawat yapak ay parang timbang ng daigdig na nakalubog sa aking mga balikat. hindi kayang buhatin kahit pa ng buong mundo sapagkat ako'y nag-iisa sa paglalakbay patungong españa. sa bawat sulok ng maynila at mga kwento sa mga kalsadang ito, may mga paalala ng mga biyaheng hindi pa nararating at mga pangarap na patuloy hinahanap. sa kanto ng españa't lacson, sa kabila ng paghahanap at pag-asa, hindi natagpuan ang isa't isa. sa magkabilang sulok ng noval at dapitan, ang iyong mga imahe ay tila mga alaala na nakaukit sa pinakaloob ng aking isipan, kumakatok nang palaging handang buksan ang pintuan. bawat hakbang ko ay may kabigha-bighani **** presensya, subalit ang hinahanap kong pagtatagpo ay patuloy na umiwas sa akin, nag-iwan ng hinagpis at naglakbay nang walang direksyon. "manong para po" ang aking bulong sa jeepney drayber na parang tinik na dumadaloy sa aking lalamunan, humihila at humihila sa mga alaala na tila mga bagyong dumaraan sa aking isipan. bawat sinag ng araw, bawat hagupit ng hampas ng hangin, ay parang himagsik ng damdamin na hindi ko maitago. sa bawat kanto paikot ng españa, naroon ang mga multo ng ating nakaraan. mga anino ng mga alaala na hindi ko matakasan at sa bawat pagtatanong mo kung may pag-asa pa ba, ang bawat sagot ko ay tila mga punyal na tumatagos sa aking kalooban, nagsasabing wala nang dahilan para muling mangarap.ayaw ko nang lumakad sa landas ng nakaraan, na puno ng mga bakas na minsan tayo'y nagtahup na patuloy na bumabalik at sumisira sa isipan. at sa wakas, narito na ako sa dulo ng aking paglalakbay, ngunit ang landas na tinahak ay tila isang malawak na dagat, hindi alintana kung gaano karaming bagyo at baha ang dinaanan. at kung tatanungin mo ako kung pu-puwede pa ba, ang hihilingin ko sa iyo ay mga barya papalayo sa'yo. ayaw ko nang malunod sa unang daan na puno ng kahapon at mga alaalang tila multong ayaw umahon. at sa bawat paghakbang ko patungo sa hinaharap, ang iyong alaala ay parang banta na nagbubulag-bulagan sa akin tuwing naglalakbay ako. nakakapangilabot. mahal pa rin kita. mahal pa rin pala kita. hindi na kasingpait ng dati. pero mahal, masakit pa.

0

Feb 9, 2024

Feb 9, 2024 at 12:31 PM UTC

katzja

mga sulok ng maynila

ala-singko ng umaga. nakakabingi ang katahimikan ng pagsikat ng araw. walang tigil ang pagtakbo ng oras at tulad ng araw, nagsimula nanaman ang pangkaraniwang siklo ng buhay. patungo sa sintang paaralan na ang bawat yapak ay parang timbang ng daigdig na nakalubog sa aking mga balikat. hindi kayang buhatin kahit pa ng buong mundo sapagkat ako'y nag-iisa sa paglalakbay patungong españa. sa bawat sulok ng maynila at mga kwento sa mga kalsadang ito, may mga paalala ng mga biyaheng hindi pa nararating at mga pangarap na patuloy hinahanap. sa kanto ng españa't lacson, sa kabila ng paghahanap at pag-asa, hindi natagpuan ang isa't isa. sa magkabilang sulok ng noval at dapitan, ang iyong mga imahe ay tila mga alaala na nakaukit sa pinakaloob ng aking isipan, kumakatok nang palaging handang buksan ang pintuan. bawat hakbang ko ay may kabigha-bighani **** presensya, subalit ang hinahanap kong pagtatagpo ay patuloy na umiwas sa akin, nag-iwan ng hinagpis at naglakbay nang walang direksyon. "manong para po" ang aking bulong sa jeepney drayber na parang tinik na dumadaloy sa aking lalamunan, humihila at humihila sa mga alaala na tila mga bagyong dumaraan sa aking isipan. bawat sinag ng araw, bawat hagupit ng hampas ng hangin, ay parang himagsik ng damdamin na hindi ko maitago. sa bawat kanto paikot ng españa, naroon ang mga multo ng ating nakaraan. mga anino ng mga alaala na hindi ko matakasan at sa bawat pagtatanong mo kung may pag-asa pa ba, ang bawat sagot ko ay tila mga punyal na tumatagos sa aking kalooban, nagsasabing wala nang dahilan para muling mangarap.ayaw ko nang lumakad sa landas ng nakaraan, na puno ng mga bakas na minsan tayo'y nagtahup na patuloy na bumabalik at sumisira sa isipan. at sa wakas, narito na ako sa dulo ng aking paglalakbay, ngunit ang landas na tinahak ay tila isang malawak na dagat, hindi alintana kung gaano karaming bagyo at baha ang dinaanan. at kung tatanungin mo ako kung pu-puwede pa ba, ang hihilingin ko sa iyo ay mga barya papalayo sa'yo. ayaw ko nang malunod sa unang daan na puno ng kahapon at mga alaalang tila multong ayaw umahon. at sa bawat paghakbang ko patungo sa hinaharap, ang iyong alaala ay parang banta na nagbubulag-bulagan sa akin tuwing naglalakbay ako. nakakapangilabot. mahal pa rin kita. mahal pa rin pala kita. hindi na kasingpait ng dati. pero mahal, masakit pa.

8

Kahit malayo ng ilang kilometro Kahit tayo ay nasa magkabilang panig ng Maynila Kahit umulan man o umaraw Kahit ilang taon ang lumipas Naniniwala ako na kapag tayo ay para sa isa't-isa Balang araw, tayo ay magkikita muli At doon uusbong ang nakatagong nararamdaman

0

Oct 27, 2016

Oct 27, 2016 at 8:08 PM UTC

PearlyChelle

Kahit

Kahit malayo ng ilang kilometro Kahit tayo ay nasa magkabilang panig ng Maynila Kahit umulan man o umaraw Kahit ilang taon ang lumipas Naniniwala ako na kapag tayo ay para sa isa't-isa Balang araw, tayo ay magkikita muli At doon uusbong ang nakatagong nararamdaman

7