"ipipinta" poems - Hello Poetry

Jebs na jebs na ako. Dumudungaw na siya na parang isang taong kagigising lang umaga, gustong buksan ang mga bintana, para lumanghap ng hanging bukang liwayway Malapit na siyang lumabas, unti uting tumitigas sa paglipas, Ng bawat, segundo, menuto, kung babae ako, dysmenorrhea na ito. Pero sabi ng mga kaibigan ko, wag ko daw pilitin ito, baka naman daw kase na imbis na ito ay tae, mauwi lang sa utot. At pinagmukha ko lang ang sarili kong tanga. Umasa, nasapag upo ko sa inidoro na lahat ng pagtiis ko, ang piling ko ay giginhawa. Pero wala. Para lang siyang damdamin ko, ang tagal kong kinimkim, ng taimtim sa pag-asang pag ito ay pinakawalan ko, na sasabihin mo na ikaw rin. Na ang nararamdaman mo ay pareho din sa akin. Lahat naman tayo dito nag huhugas ng pwet gamit ang tabo at tubig hindi ba? Pwera nalang kung galing ka sa mataas na estado ng pamumuhay. Ikay gumagamet ng tissue paper o bidet. Pero ako hinuhugasan ko ang puwet ko, kase ito ang turo saakin ng nanay ko. Pero. Bago ko natutunan ito, ang nanay ko ang nag hugas ng pwet ko. Para saatin, wala namang espesyal dito, Pero ngayon ko lang napagtanto, na ang pag hugas ng puwet ko ng nanay ko, ay puno ng pagmamal. Sino ba naman ang gustong mag hugas ng labas ng butas kung saan lumalabas ang pinagtunawan pagkain. Kaya kung sasabihin **** hindi ka mahal ng nanay mo, tignan mo lang ang sarili na nakatalikod sa salamin. At sariwain ang mga alala ng mga sandaling hindi mo kayang linisin. Pero bago iyon, kung sa tingin mo na ang tula na ito, ay hugot lang, nag kakamali ka... Well actually, medjo lang. Puwera biro. Kung tutuusin, di' malayo ang pinag kaiba natin sa Jebs. Kung iisipin, ang mga ginagawa natin araw araw ay mas masahol pa sa jebs. Kung ipipinta ko ang isang imahe, makikita mo na ang jebs ay nakapahid ang tae sa buong kasuluksulukan, at kasingitsingitan ng katawan natin. Pero may Isang tao na gusto padin yumakap at humalik sa pisngi natin. Sino siya? Siya ay ang Pagibig. Araw araw lang siyang nagihintay, na ikay' lumapit sa kanya, magpalinis. Ang gamit niya, na pang hugas ay mga kamay at dugo, dugo na ang tanging nakakapag linis ng katawan at ng kaluluwa mo. Mula ulo hangang hangang sa talampakan ng iyong mga paa. At sa kabila ng lahat gusto niya pa din tawagin mo siyang Ama. At sa imbis na pangdidiri ang kaniyan nadarama, Pag mamahal ang kaniya sayo ay pinadama. Siya ay pinako sa mga kamay na ginagamit sa pag linis saiyo. Sa mga dumi na mas madumi pa sa jebs. Ang iyong mga kasalanan. Siya ay isinakripesiyo para ay ikay manatiling malinis, at iligtas ka sa lugar kung saan umaapaw ang jebs. At dalhin kung saan ang kalsada ay gawa sa ginto, at makasama ka magpakaylanman.

0

Jul 12, 2015

Jul 12, 2015 at 1:59 PM UTC

marlo-cabrera

Jebs.

Jebs na jebs na ako. Dumudungaw na siya na parang isang taong kagigising lang umaga, gustong buksan ang mga bintana, para lumanghap ng hanging bukang liwayway Malapit na siyang lumabas, unti uting tumitigas sa paglipas, Ng bawat, segundo, menuto, kung babae ako, dysmenorrhea na ito. Pero sabi ng mga kaibigan ko, wag ko daw pilitin ito, baka naman daw kase na imbis na ito ay tae, mauwi lang sa utot. At pinagmukha ko lang ang sarili kong tanga. Umasa, nasapag upo ko sa inidoro na lahat ng pagtiis ko, ang piling ko ay giginhawa. Pero wala. Para lang siyang damdamin ko, ang tagal kong kinimkim, ng taimtim sa pag-asang pag ito ay pinakawalan ko, na sasabihin mo na ikaw rin. Na ang nararamdaman mo ay pareho din sa akin. Lahat naman tayo dito nag huhugas ng pwet gamit ang tabo at tubig hindi ba? Pwera nalang kung galing ka sa mataas na estado ng pamumuhay. Ikay gumagamet ng tissue paper o bidet. Pero ako hinuhugasan ko ang puwet ko, kase ito ang turo saakin ng nanay ko. Pero. Bago ko natutunan ito, ang nanay ko ang nag hugas ng pwet ko. Para saatin, wala namang espesyal dito, Pero ngayon ko lang napagtanto, na ang pag hugas ng puwet ko ng nanay ko, ay puno ng pagmamal. Sino ba naman ang gustong mag hugas ng labas ng butas kung saan lumalabas ang pinagtunawan pagkain. Kaya kung sasabihin **** hindi ka mahal ng nanay mo, tignan mo lang ang sarili na nakatalikod sa salamin. At sariwain ang mga alala ng mga sandaling hindi mo kayang linisin. Pero bago iyon, kung sa tingin mo na ang tula na ito, ay hugot lang, nag kakamali ka... Well actually, medjo lang. Puwera biro. Kung tutuusin, di' malayo ang pinag kaiba natin sa Jebs. Kung iisipin, ang mga ginagawa natin araw araw ay mas masahol pa sa jebs. Kung ipipinta ko ang isang imahe, makikita mo na ang jebs ay nakapahid ang tae sa buong kasuluksulukan, at kasingitsingitan ng katawan natin. Pero may Isang tao na gusto padin yumakap at humalik sa pisngi natin. Sino siya? Siya ay ang Pagibig. Araw araw lang siyang nagihintay, na ikay' lumapit sa kanya, magpalinis. Ang gamit niya, na pang hugas ay mga kamay at dugo, dugo na ang tanging nakakapag linis ng katawan at ng kaluluwa mo. Mula ulo hangang hangang sa talampakan ng iyong mga paa. At sa kabila ng lahat gusto niya pa din tawagin mo siyang Ama. At sa imbis na pangdidiri ang kaniyan nadarama, Pag mamahal ang kaniya sayo ay pinadama. Siya ay pinako sa mga kamay na ginagamit sa pag linis saiyo. Sa mga dumi na mas madumi pa sa jebs. Ang iyong mga kasalanan. Siya ay isinakripesiyo para ay ikay manatiling malinis, at iligtas ka sa lugar kung saan umaapaw ang jebs. At dalhin kung saan ang kalsada ay gawa sa ginto, at makasama ka magpakaylanman.

44

#041716 May mga bituing nais abutin, Nangangalay ang diwa pagkat dapat habulin. Ganoon pala ang pagtatagisan ng mga saranggolang itim, Sisipatin ang isa't isa't may pandilig na patikim. Ako'y musmos sa alok nitong ginintuang pangarap, Dilubyo'y mabagsik bagkus may matinding yakap. At doon matatagpuan ang haplos na hinahanap, Ako'y alipin sa sahig na Langit ang sumusulyap. Sa paglatag ng Liwanag na may bahaghari Waring yuyukod siyang ulap na mapagkunwari. At kanyang saplot, ihahanay nang sandali, Saksi maging hanging nagtataingang-kawali. Sa pagsalin ng hiningang latak ng kahapon, Baon pala ang sakit hanggang dapithapon. Ipipinta ang itsura ng sarong na maputi, Siyang pupuri sa Langit na may bahid ng kayumanggi. Tila baryang itinapon at nagkakalansingan, Sa papag na mistulang may sawing kasintahan. Mga tauha'y lalaban sa kuweba ng kadiliman, At doon ang kandila'y panandaliang tatahan. Babahagian ng yaman ang uhaw sa kalinga, Hahagkan silang mga busal na walang isang salita. Hanggang sa magkandiring muli sa saliw ng musika, Silang tangan ang pising may kakaibang mahika.

0

Apr 17, 2016

Apr 17, 2016 at 9:21 AM UTC

psalmiseta

Saranggola sa Bukid

#041716 May mga bituing nais abutin, Nangangalay ang diwa pagkat dapat habulin. Ganoon pala ang pagtatagisan ng mga saranggolang itim, Sisipatin ang isa't isa't may pandilig na patikim. Ako'y musmos sa alok nitong ginintuang pangarap, Dilubyo'y mabagsik bagkus may matinding yakap. At doon matatagpuan ang haplos na hinahanap, Ako'y alipin sa sahig na Langit ang sumusulyap. Sa paglatag ng Liwanag na may bahaghari Waring yuyukod siyang ulap na mapagkunwari. At kanyang saplot, ihahanay nang sandali, Saksi maging hanging nagtataingang-kawali. Sa pagsalin ng hiningang latak ng kahapon, Baon pala ang sakit hanggang dapithapon. Ipipinta ang itsura ng sarong na maputi, Siyang pupuri sa Langit na may bahid ng kayumanggi. Tila baryang itinapon at nagkakalansingan, Sa papag na mistulang may sawing kasintahan. Mga tauha'y lalaban sa kuweba ng kadiliman, At doon ang kandila'y panandaliang tatahan. Babahagian ng yaman ang uhaw sa kalinga, Hahagkan silang mga busal na walang isang salita. Hanggang sa magkandiring muli sa saliw ng musika, Silang tangan ang pising may kakaibang mahika.

25

Hayaan mo akong gawin kang obra— Ipipinta kita gamit ang mga kulay ng pagmamahal na sinayang niya. Hayaan mo akong gawin kang obra— Kung saan ang pangalan mo'y mamumuhay sa bawat tulang isusulat ko tungkol sa pagibig, sinta. Hayaan mo akong gawin kang obra— Iguguhit kita gamit ang mga kamay kong kailanma'y hindi nakalimot sa mga haplos mo, pangga. Hayaan mo akong gawin kang obra— Ipagdidikit natin ang mga pirasong sinira ng nakaraan. Pangako, mahal, 'di ka na mawawasak muli kailanman. Hayaan mo akong gawin kang obra - Dahil mahal, hindi mo man nakikita, isa kang tunay na obra maestra. Hayaan **** ito sa'yo ay aking ipadama, Hayaan mo akong gawin kang obra.

0

Jul 6, 2016

Jul 6, 2016 at 12:06 PM UTC

joycewrites

Hayaan mo akong gawin kang obra

Hayaan mo akong gawin kang obra— Ipipinta kita gamit ang mga kulay ng pagmamahal na sinayang niya. Hayaan mo akong gawin kang obra— Kung saan ang pangalan mo'y mamumuhay sa bawat tulang isusulat ko tungkol sa pagibig, sinta. Hayaan mo akong gawin kang obra— Iguguhit kita gamit ang mga kamay kong kailanma'y hindi nakalimot sa mga haplos mo, pangga. Hayaan mo akong gawin kang obra— Ipagdidikit natin ang mga pirasong sinira ng nakaraan. Pangako, mahal, 'di ka na mawawasak muli kailanman. Hayaan mo akong gawin kang obra - Dahil mahal, hindi mo man nakikita, isa kang tunay na obra maestra. Hayaan **** ito sa'yo ay aking ipadama, Hayaan mo akong gawin kang obra.

13

Leron, leron sinta Kay tagal kong hinanap Sa lahat ng sulok, sa lahat ng kanto. Bawat bulong, bawat banggit Baka sakaling maituro sa akin Ang pangalan mo. Buko ng papaya Natatangi sa 'king paningin Ikaw ang dahilan Kung bakit may kaba sa dibdib May tamis ang ngiti May kislap ang mga mata. Dala-dala'y buslo Nilalaman nito'y puso Pusong minsan nang nabigo Ngunit pinatibok **** muli Tangan ng aking mga kamay Nanganganib na ibigay Sa 'yo. Sisidlan ng bunga Duyan ng mga pangarap Mga alaalang ipipinta pa lamang Sa hinaharap na sana'y Sasalubungin ko Na kasama ka. Pagdating sa dulo Matapos ang lahat ng dasal Pananalangin sa Maykapal Nakabitin sa gilid ng bangin Handa nang mahulog O matagal nang nahulog? Nabali ang sanga Pumutok ang bula Natunaw ang tuwa Nabasag ang pag-asang Pinanghawakan At iningat-ingatan. Kapos kapalaran Minalas lang ba O sadyang malas na talaga? Malupit ang tadhana. Sa gulong ng palad Parang laging nasa ibaba. Humanap ng iba Hindi ngayon, hindi bukas O kahit sa susunod na linggo Pero balang araw Magtatapos din Sa masayang wakas.

0

May 8, 2015

May 8, 2015 at 1:20 PM UTC

elle-esso

In Other Words: Leron, leron sinta

Leron, leron sinta Kay tagal kong hinanap Sa lahat ng sulok, sa lahat ng kanto. Bawat bulong, bawat banggit Baka sakaling maituro sa akin Ang pangalan mo. Buko ng papaya Natatangi sa 'king paningin Ikaw ang dahilan Kung bakit may kaba sa dibdib May tamis ang ngiti May kislap ang mga mata. Dala-dala'y buslo Nilalaman nito'y puso Pusong minsan nang nabigo Ngunit pinatibok **** muli Tangan ng aking mga kamay Nanganganib na ibigay Sa 'yo. Sisidlan ng bunga Duyan ng mga pangarap Mga alaalang ipipinta pa lamang Sa hinaharap na sana'y Sasalubungin ko Na kasama ka. Pagdating sa dulo Matapos ang lahat ng dasal Pananalangin sa Maykapal Nakabitin sa gilid ng bangin Handa nang mahulog O matagal nang nahulog? Nabali ang sanga Pumutok ang bula Natunaw ang tuwa Nabasag ang pag-asang Pinanghawakan At iningat-ingatan. Kapos kapalaran Minalas lang ba O sadyang malas na talaga? Malupit ang tadhana. Sa gulong ng palad Parang laging nasa ibaba. Humanap ng iba Hindi ngayon, hindi bukas O kahit sa susunod na linggo Pero balang araw Magtatapos din Sa masayang wakas.

49

Ipipinta sa sahig ang mga rosas at hihigaan upang malaman ang pakiramdam na maihagis sa kaniyang dibdib Sa matamis na ngiti na nang-aakit Lahat kayang ibigay kahit na higit pa kaysa pag-ibig Para maipabatid ang katindihan Ang pagsasanib ng di katanggap-tanggap na uri ay wala na makapag-aalis Dininig ang pakiusap Katawan ay instrumento Tinubuan ng sungay gaya ng kambing Kinain ang liwanag ng araw upang makipaghasik ng lagim Ito'y sariling imahinasyon Gaya ng nalalapit na paggunaw ng mundo sa tuwing may eklipse Haharanahan nang dumungaw at mahinhin na hilain ang kurtina Kung maririnig ang boses niyang malambing Makukumpleto ba ang araw at habang-buhay alalahanin? Nanakawin ang sandali sa palatakdaan ng oras? Sumpain na lang, sapagkat pinairal ang kapusukan Paulit-ulit na dinarasal hanggang sumigaw Kung hindi ibibigay ay tatalikod Makipagsanduguan sa pulang hari Binigo ng sentro ng daigdig kaya ayaw na maglala ng susunod na panahon Sa hungkag na kalawakan Nabubulok ang katuturan Ang malumanay na pananalita ay nagmamaliw

0

Dec 27, 2018

Dec 27, 2018 at 7:16 AM UTC

haringibon

Ang Buhay sa Takipsilim #32

Ipipinta sa sahig ang mga rosas at hihigaan upang malaman ang pakiramdam na maihagis sa kaniyang dibdib Sa matamis na ngiti na nang-aakit Lahat kayang ibigay kahit na higit pa kaysa pag-ibig Para maipabatid ang katindihan Ang pagsasanib ng di katanggap-tanggap na uri ay wala na makapag-aalis Dininig ang pakiusap Katawan ay instrumento Tinubuan ng sungay gaya ng kambing Kinain ang liwanag ng araw upang makipaghasik ng lagim Ito'y sariling imahinasyon Gaya ng nalalapit na paggunaw ng mundo sa tuwing may eklipse Haharanahan nang dumungaw at mahinhin na hilain ang kurtina Kung maririnig ang boses niyang malambing Makukumpleto ba ang araw at habang-buhay alalahanin? Nanakawin ang sandali sa palatakdaan ng oras? Sumpain na lang, sapagkat pinairal ang kapusukan Paulit-ulit na dinarasal hanggang sumigaw Kung hindi ibibigay ay tatalikod Makipagsanduguan sa pulang hari Binigo ng sentro ng daigdig kaya ayaw na maglala ng susunod na panahon Sa hungkag na kalawakan Nabubulok ang katuturan Ang malumanay na pananalita ay nagmamaliw

24

taksil ang mga labing naghahangad ng higit sa dampi katulad ng buwan sa duyog, na kung sa madalas ay hinahayaan ang pagsisiping ng araw at mga bundok sa umaga may mga minsang hindi mapigilan ang alibuyboy at pilit isisingit ang sarili sa pagitan ng dapat at hindi, kapalit ng panandaliang saya; balutin man ng dilim. ngunit isa pa nga bang kataksilan ang humiling, kahit na pakiwari ko’y isa kang hiningang hindi mauulit, na sana kinabukasang paggising ay hindi ka na umalis, na hayaan mo namang masilayan ko kung paano ka ipipinta ng araw para naman din makita mo sa liwanag kung paano ka aaralin. bigyan mo lang ako ng isang sandali dahil katulad ng buwan, miminsan ding makasarili baka sa susunod na kinabukasan kahit ikaw ang tinatangi, sa iba na maghahain.

0

Jan 7, 2017

Jan 7, 2017 at 8:32 PM UTC

certain-dark-things

Sana'y manatili

taksil ang mga labing naghahangad ng higit sa dampi katulad ng buwan sa duyog, na kung sa madalas ay hinahayaan ang pagsisiping ng araw at mga bundok sa umaga may mga minsang hindi mapigilan ang alibuyboy at pilit isisingit ang sarili sa pagitan ng dapat at hindi, kapalit ng panandaliang saya; balutin man ng dilim. ngunit isa pa nga bang kataksilan ang humiling, kahit na pakiwari ko’y isa kang hiningang hindi mauulit, na sana kinabukasang paggising ay hindi ka na umalis, na hayaan mo namang masilayan ko kung paano ka ipipinta ng araw para naman din makita mo sa liwanag kung paano ka aaralin. bigyan mo lang ako ng isang sandali dahil katulad ng buwan, miminsan ding makasarili baka sa susunod na kinabukasan kahit ikaw ang tinatangi, sa iba na maghahain.

16

Hindi ako Balagtas Hindi ako Kabesang Sisiw Ngunit igagawa kita ng binalaybay na epiko Hindi ako Amorsolo Hindi ako Botong Francisco Ngunit ipipinta kita sa dalampasigan ng aking puso Hindi ako Rizal Hindi ako Bonifacio Ngunit buhay ko'y iaalay sa'yo Hindi ako si Alden Richards Hindi ako James Reid Ngunit sa tingin ko, God gave me you.

0

Jan 18, 2017

Jan 18, 2017 at 8:05 AM UTC

mary-ederline-mamburam

Epiko

Hindi ako Balagtas Hindi ako Kabesang Sisiw Ngunit igagawa kita ng binalaybay na epiko Hindi ako Amorsolo Hindi ako Botong Francisco Ngunit ipipinta kita sa dalampasigan ng aking puso Hindi ako Rizal Hindi ako Bonifacio Ngunit buhay ko'y iaalay sa'yo Hindi ako si Alden Richards Hindi ako James Reid Ngunit sa tingin ko, God gave me you.

12

Kaya ko'ng ipinta gamit ang mga salita Buhok mo, ngiti, at ang 'yong buong mukha Gagamitin, salitang pag-ibig, at ganda Ipipinta kita gamit ang alaala Kulang ang kulay at linya Parang nagpipintang ilaw lang ay kandila Bawat subok na lumikha Kulang ang lahat kung ika'y wala Mara... Tumitigil ang mundo sa'yong tawa Mara... Di natatapos ang saya pag katabi ka Gagawa ako ng kantang base sa 'yong larawan Gamit ang tawa **** naka ukit sa'king gunita Bawat galaw **** di ko mabilang Pano ba titimbangin ang tuwa? Kulang ang bilang at tugma Parang sumasayaw na parehas kaliwa Ang paa,puso, at kaluluwa Kulang ang lahat kung ika'y wala Mara... Tumitigil ang mundo sa'yong mga mata Mara... Di natatapos ang saya pag kayap ka Mara... Tumitigil ang mundo sa'yong mga mata Mara... Di natatapos ang saya pag kasama ka Nabulag sa tinig... Takot nang umibig... Nabulag sa tinig... Itikom ang bibig.

0

Feb 19, 2018

Feb 19, 2018 at 1:23 AM UTC

marlonf1

Mara

Kaya ko'ng ipinta gamit ang mga salita Buhok mo, ngiti, at ang 'yong buong mukha Gagamitin, salitang pag-ibig, at ganda Ipipinta kita gamit ang alaala Kulang ang kulay at linya Parang nagpipintang ilaw lang ay kandila Bawat subok na lumikha Kulang ang lahat kung ika'y wala Mara... Tumitigil ang mundo sa'yong tawa Mara... Di natatapos ang saya pag katabi ka Gagawa ako ng kantang base sa 'yong larawan Gamit ang tawa **** naka ukit sa'king gunita Bawat galaw **** di ko mabilang Pano ba titimbangin ang tuwa? Kulang ang bilang at tugma Parang sumasayaw na parehas kaliwa Ang paa,puso, at kaluluwa Kulang ang lahat kung ika'y wala Mara... Tumitigil ang mundo sa'yong mga mata Mara... Di natatapos ang saya pag kayap ka Mara... Tumitigil ang mundo sa'yong mga mata Mara... Di natatapos ang saya pag kasama ka Nabulag sa tinig... Takot nang umibig... Nabulag sa tinig... Itikom ang bibig.

32