Submit your work, meet writers and drop the ads. Become a member
inggo  Dec 2015
Pila
inggo Dec 2015
Sa pila umasa ka na makakasakay ka na sa darating na jeep.
Pero sakto ikaw ung nasa likod ng taong huling makakasakay.
Ang saya mo pa kasi kala mo kasama ka.
Parang yung oras na akala mo kayo na para sa isa't isa.
Pero di ka na pala kasama sa jeep ng mga pangarap niya.
Naiwan ka.
Kailangan **** maghintay ng panibagong jeep.
Sa bagong jeep na yon ay mauuna kang sumakay.
Eksayted ka at masayang masaya dahil sa wakas makakauwi ka na.
Parang yung oras na gumising ka ng wala na sya pero magaan na ang lahat.
Bagong jeep ng pangarap na hindi na siya nakasakay.
Pauwi doon sa bahay na malapit ng mabuo muli.
HYA Feb 2018
Pumara ako ng jeep sa tapat ng kanto
Kinausap ko ang sarili at nagmukhang tonto
Pagpasok ko sa loob ay doon ko natanto
Na iba't ibang uri pala ang mga ito

Una, ang babae na tinatawag ako upang kunin ang bayad
At sino ba naman ako upang hindi pumayag?
Binilang ko ang pera at ito'y nagkakahalaga ng sampu
Subalit ang naisukli sa kanya'y piso

"Manong, kulang po ng dalawa ang sukli niyo
Baka lumalabo na po ang pananaw mo
Manong, maaari ko bang kunin ang dalawang piso
At nang makababa na po ako?"

"Nako,  iha. Tumaas na ang presyo ng pamasahe ngayon
Lalo at magiging luma na ang bagong taon
Hindi mo ba narinig sa balita, iha?
Halika at aking ipapakita ang ebidensya"

Tumahimik ang babae at bumaba
Mukhang siya pala ang may malabong mata
Minsan kasi sa buhay,  magtingin tingin din sa kaliwa
Dahil kapag puro kanan lang,  iyan ay magsasawa

Hindi nagtagal, may nagbayad na naman
Ngayon, ang pera ay may malaking laman
"Manong, sayo na ang sukli
Para makabili ka naman ng gusali"

"Gusalina (gasulina) ba kamo, iho?
Huwag na, ito ang sukli mo
Makakaya naman ng bulsa ko
Heto na, iyan naman ay talagang dapat sayo."

Napaisip ako nang bigla
Nakakalungkot kasi talaga
Kahit buo yung ibinigay mo
Kapag ayaw niya, isasauli parin sa iyo

Nagpatuloy ang aming biyahe nang tahimik
Hanggang ang isang segundo'y pumitik
Bumaba ang isang mama nang hindi nagbayad
Kahit ang pera naman niya ay kanina pa sumasayad

Inireklamo namin siya kay manong
Siya ay aming tinanong
Kung bakit ang mama ay kaniyang pinabayaan
At hindi rin niya pinagalitan

"Para saan pa? E yun ang gusto niya
May mga tao talagang lalapitan ka lang, hindi ba?
Kapag sila ay may kailangan sa iyo
At kapag tapos na, sila ay lalayo

Kaya pabayaan mo na sila
Nakatulong ka naman,  iyon ang mahalaga
Huwag mag-alala,  nandyan naman si karma
Naghihintay lamang upang kunin sila"

Napatahimik kaming lahat at ngumiti
Sana, ang mga taong kagaya ni manong ay manatili
Maputi ang budhi at kapuri-puri
Sa mundong alam natin ay sari-sari

May napansin akong binatang hindi mapakali
Kaya tinanong ko siya kung ano ang nangyayari
Gusto na niya raw na bumaba
Ngunit napapangunahan siya ni kaba sa pagsasalita

Baka may sabihin ang iba tungkol sa kaniya
Baka magiging katawa-tawa siya
Baka ang lahat ay titingin
At baka mas lalo siyang maliliitin

Magsasalita na sana ako ngunit ako'y naunahan
Ng isang babae doon sa aking kanan
Naglahad siya ng iba't ibang ideya na hindi ko naisip
At ang nakabuka kong bibig ay sadyang tumakip

Nga naman. Bakit ka pa kumakapit?
E wala naman sa iyo ang pumipilit
Kung ayaw mo na, bumitaw ka na
At ang kapit ay huwag ng higpitin pa

Narinig ko ang pag-uusap ng dalawang estudyante
Tungkol sa matematikang nagpapapabebe
Ayaw daw magpaintindi kahit ano ang kanilang pilit
Kaunti nalang at sila na ay magagalit

Meron pa ang linyang nakahilera na ayaw magkonekta
Walang magawa kahit sobrang lapit na
Kaya namang ngumiti sa isa't isa
Ngunit silang dalawa ay puro lamang salita

Isa pa tong linyang padaplis na isang beses lamang nagkatagpo
Pagkatapos ng nakaraan ay patuloy ng lalayo
Hanggang makakalimutan ang mukhang nakita
Hanggang lumabo ang mga inipong alaala

Pero kung hindi mo naman naiintidihan, babalik ka parin sa matematika
Kapag mababa ang iyong grado, siguradong malilintikan ka
Kung titingin sa papel, walang ibang malalaman kung hindi ang pangalan
Aasa nalang sa katabi at makikipagsabwatan

Tumawa kaming lahat sa kanilang pag-uusap
Habang ang simoy ng hangin ay nilalasap
Nagrepresenta ang isang pasahero na sila'y tulungan
Upang hindi na nila dapat pang makipagsabwatan

Kapag ang isa ay dadagdagan mo isa, ito ay magiging dalawa
Subalit hindi ganito kasimple ang lahat ng problema
Maghihirap ang iyong utak sa kakaisip sa sagot
Hindi mo nalang mamamalayan na ikaw na pala ay napapanot

Meryenda, almusal, tanghalian at hapunan
Susunod muli ang umagahan
Kung ganyan ang kadali ang buhay
Siguradong madali tayong mamamatay

Kasi walang magpapatapang sa ating mga kalooban
Puro madadaling bagay lamang ang ating masasaksihan
Kaya magpasalamat nalang sa kahit anong ibinigay ng Maykapal
Dahil kung hindi, sigurado.  Ikaw ay makapal.

Nagsimula na silang magturo sa dalawa
At ang kanilang mga bibig ay talagang nanganga
Ngunit nakita ko na kinakailangan ko na palang bumababa
At hindi na rin ako nag-atubiling bumayad at pumara

Araw-araw, iba't ibang uri ng tao ang nakakasalamuha
Kaya parating ngumiti at huwag lumuha
Dahil ngayon ay araw ng mga puso
Tayo na at magdiwang dahil tayong lahat ay may puso
piyesa para sa Araw ng mga Puso
Pero february 19 na! HAHAHA pero it's better to be late than never, nga diba?
kahel  Aug 2016
Unfare
kahel Aug 2016
Para tayong nasa isang jeep,
May iba't ibang pupuntahan.
Mayroon doon sa malapit, sa kabilang kanto o sa dulo ng bayan.
Hindi magkakakilala pero iisa lang ang layunin.
Ang makarating sa pinaroroonan.

Para tayong nasa isang jeep,
May nagmamadali, may chill lang.
Naghihintayan at nagmamasid...
Kung sino ang unang magbabayad ng pamasahe.
Kung kanino i-aabot ang pamasahe.

Para tayong nasa isang jeep,
Ayaw umupo sa pwesto malapit sa driver dahil may instant trabaho na agad
Taga-abot. Taga-bigay.
Kailangan sumigaw para marinig.
Kumapit ng mabuti para hindi mahulog.

Para tayong nasa isang jeep na walang ibang ginawa kundi ang makipagtitigan.
Habang ang ating mga mata ay nag-uusap at nag-kikislapan.
Para tayong nasa isang jeep na handa makipagsiksikan para lang makauwi.
Habang ako, sayo ay wala ng espasyo .
Kasya pa ako pero mas pinili **** pasabitin na lang ako.

Na traffic lang tayo saglit bigla ka na lang pumara at sabay baba sa buhay ko.
Na parang nakalimutan mo ilagay sa bag ang baon mo
O kaya naman di ka sigurado sa direksyong patungo
Hindi ko na nakita ang mukha mo dahil sa kapal ng usok na buga ng tambutso
At hindi ko man lang naibalik sayo ang sukli mo,
Nahawakan ang mga kamay mo at napigilang maglaho.
Idris Muntaqim Dec 2020
The martial arts Muslim is hiking and something terrible has caught his sight;
Two armed robbers are mugging a good man when they got out of their Jeep and what I'm saying is right.

One of the robbers is threatening the victim with a gun, as you can see;
The martial arts Muslim picks up two bricks and throws one of them at the first robber's hand that's holding the gun immediately.

When the first robber drops his gun, the second robber sees the martial arts Muslim and is about to pull out his gun;
The martial arts Muslim throws the second brick at the second robber's arm, which is fun.

When the martial arts Muslim runs towards the Jeep-driving robbers, he kicks and knocks out the evil guys;
The martial arts Muslim is always wise.

The victim thanks the martial arts Muslim for stopping the Jeep-driving robbers, which is polite;
The martial arts Muslim calls the police, which is bright.

The Muslim takes the victim's things away from the robbers and gives them back to the victim, which is cool;
The Jeep-driving robbers are stupid *** fools.

When the police arrive and arrest the Jeep-driving robbers, the martial arts Muslim hikes away;
The victim is glad that he got his things back and that's all I have to say.
Marge Redelicia Jul 2015
naririnig mo ba?
ang bell ni manong na nagtitinda ng ice cream.
ang mga huni ng iba't ibang klase ng ibon.
ang mga harurot ng mga ikot jeep.
naririnig mo ba?
ang mga tawanan ng mga magkakaibigan
mga kuwentuhan, mga tanong at makabuluhang talakayan.
naririnig mo ba?
ang mga lapis at bolpen ng mga estudyante
na kumakayod sa mga papel:
husay
sa bawat ukit.
naririnig mo ba?
ang mga yapak ng mga iba't ibang klase ng Pilipino at talino
sa kalyeng binudburan ng mga dahong acacia
dangal
sa bawat apak at kumpas ng kamay,
sa bawat hinga.

naririnig mo ba?
ang mga salitang mapanlinlang, mapang-alipusta
ang mga sigaw sa sakit,
hiyaw sa hapdi, dahil sa
mga hampas at palo
ang mga tama ng mga kamao
naririnig mo ba?
ang mga iyak
ang mga hikbi ng mga kaibigan
para sa mga kapatid nilang nasaktan.
ang mga hagulgol ng mga magulang
na nawalan ng anak:
mga puso, mga pamilyang
hindi na buo.
wasak,
nasira na.

naririnig mo ba?
ang mga boses na nananawagan na
"tama na"
"utang na loob, itigil niyo na"
kasi
hanggang kailan pa
tutugtog ang ng paulit-ulit-ulit
ang sirang plaka ng karahasan
na patuloy na naririnig sa panahong ito
mula pa sa mga nagdaang dekada?

nakakalungkot, hindi, nakakasuklam
ang mga mapaminsalang kaganapan na nangyayari
sa ating mahal na pamantasan.
ang tawag sa atin ay mga
iskolar ng bayan,
para sa
bayan
pero paano tayo mabubuhay nang para sa iba
kung paminsan hindi nga makita ang
pagmamahal at respeto sa atin mismo,
mga kapwang magkaeskwela.

hahayaan na lang ba natin ang ating mga sarili
na magpadala sa indak ng
karumaldumal na kanta ng kalupitan?
hahayaan na lang ba ang mga isipan na matulog.
hahayaan na lang ba ang mga puso na magmanhid.
kailan pa?
tama na!
nabibingi na ang ating mga tenga.
nandiri. nagsasawa.
oras na para itigil ang pagtugtog ng mga nota.
oras na para tapusin ang karahasan.
oras na para talunin ang apatya at walang pagkabahala.
oras na para sa hustisya.
oras na para sa ating lahat,
estudyante man o hindi, may organisasyon man o wala
na tumayo, makilahok at umaksyon
para pahilumin ang sakit,
para itama ang mali.
oras na para sindihan ang liwanag dito sa diliman.
oras na para mabuhay ang pag-asa ng bayan.
a spoken word poem against fraternity-related violence
Tom Ridley Jul 2014
I'm not the first, or the last, to admit this
but those days
those wonderful days when you can run out of a pizza place past midnight and drive
standing up, top down in a convertible jeep around the back roads of a small town
with music so loud that no one can hear you cry
with wind blowing your tears back behind you
so you don't have to worry about getting them on your clothes
holding your arms out
like they do in Titanic
Perk of Being a Wallflower
Superman
but you don't feel the joy that they do
you don't feel what everyone else does
you cry and feel broken
because your mind is a cruel place
and your worst memories and fears come up when you should be having the most fun
so you stand up
constantly watching
to make sure that these empty streets really are empty
constantly hoping that the credits dont roll yet, because you have so much more to do
and you keep your hands to yourself
because you can't let your sorrow spread to the others
once again the tears in your eyes are from the empty hours of another sleepless night
for another night you keep your hands to yourself
afraid to reach out
four heartbeats and a loud engine
all drowned out by a summer night being lived in a horrible way
standing up, top down in a convertible jeep around the back roads of a small town
and doing your best not to jump out and cry
Xander Duncan Jun 2014
I will readily be the first to admit
I heavily romanticize the **** out of life
It’s not that I don’t separate fact from fiction
But if I can find something that is beautiful in both
Then I know I have found something truly wonderful
Give me a movie moment and, for the time being, I’ll know that I’m doing okay
I’ll know everything is going to be alright
So give me summer nights
Let us run out the doors of a pizza place past midnight and drive
Standing up, top down in a convertible jeep around the back roads of a small town
Sticky stage makeup streaked by sticky wind
Overly gelled hair windswept into Picasso shapes
Let’s notice how the stars spin when you look directly upwards
And feel the swaying balance in your feet, as the air plays louder than the music
Hold out your arms like
Titanic
The Perks of Being a Wallflower
Superman
Hooking my ribcage forward over the top of the windshield so I can let my hands explore the sky
Reaching to touch low-hanging branches that are never quite near enough
Leaning bent back against the railing
And singing mismatched lyrics to whatever song I can’t quite hear
Since I’m holding my head farther above the world than usual
Standing straight and tall and
Let’s appreciate the way the laws of physics keep us from falling but not from tipping
So we’re always just on the edge of cautious
Slightly alert
But mostly lost in the magic of being
Young and free
Past midnight on the empty streets of a small town
With fireflies spinning past like low-hanging stars
And a summer breeze intensified into enveloping all five senses
Let’s forget about responsibilities and forgive the people we’re running away from
Even if just for the moment
Give me the rush of this moonlit escape
And memories that could fit with pretty soundtracks and rolling credits
Let headlights be our guide and the radio be our leader
For one night the tears in our eyes are going to be from the sting of speed
Not the empty hours of another sleepless night
For one night we are going to reach out for a hand
And actually end up holding tight to each other as we race through the darkness
Four heartbeats and a loud engine
All drowned out by a summer night being lived as it’s meant to be lived
Standing up, top down in a convertible jeep around the back roads of a small town
And romanticizing the ever living **** out of the movie moments in life
Stephen E Yocum Oct 2014
Fifteen years old and thinking I was older.
'Assistant Maintenance Man' at a Public School
Summer Camp. Billy Deitz had just graduated
High School, I thought him the coolest guy
I knew. The first week was ended, the little
kids gone home, a new batch in two days time.

We did our work, cleaned and swept, sweated
in the summer sun. Took the old surplus Jeep
over to the creek and plunged ourselves in.
Deitz had some beer in an Ice chest, I drank
one, my first ever. We shot his .22 for a while
and ate PBJs in the shade. Then we heard it.

A train horn in the mountains is a haunting
call. It does not seem to belong there among
evergreen trees and massive granite boulders.
We drove the hell out of the Jeep and found
our way to the down grade tracks. And there
she was maybe 50 cars long, snaking her way
from the summit of the Sierras out of California
into Nevada. Through the Pass over a hairpin
filled course hugging the skirts of the rock face
mountains, slowly rolling her massive load
pushing her four engines, breaks a screeching
in protest. "Click Clack, Click Clack", her steel
wheels clanging upon the rails, a rhythm like
her train heart beating.

Deitz grabbed his coat and tied it round his waist,
looped a canteen over his head, "Lets go kid!"
I did what he said, and then we were running
along beside the box cars, more a trot than a run,
"Do what I do!" Deitz yelled over his shoulder.
A flat car with some machinery approached and
He grabbed on to it and pulled himself aboard,
I copied his moves and he helped pull me up
and then there we stood on the deck of that
moving, mountain ship, with her grunting and
shaking under our feet. We could feel all her
massive weight and power vibrating up through
that wooden plank deck of the flat bed car,
entering our legs and spines. . . It was thrilling!

I had not had time to think all this through,
"Now what?" I asked some what perplexed
"Reno Kid." Deitz yelled with a grin.  

We climbed atop a Box Car, our rail bound
ship crawled out of the upper pass and we
started to descend towards Donner Lake far
below.

Looking behind and ahead it was hard to
understand how they had cut those tracks
out of solid granite rock and how the rails
maintained their frail finger tip grip on the
sheer mountain side.

We ducked nearly flat going through the snow
tunnels, the clearance was tight and it seemed
that a guy could lose his head. The diesel thick
air made us cover mouth and nose with our shirts.
Two tunnels in we noticed our faces getting
smoke blackened. We laughed at the joke.
Soot faced on a boxcar in a tunnel of wood.
Two city kids playing Hobo.

We reached the lower valley, passed the place
where the Donner Party met their grisly end.

Truckee was next and the highway grew close.
We got back down onto the flat car, hunkered
down by machine cargo, more or less out of sight.

I thought of all the down on their luck men that
had ridden those rails, not on a some lark. That
whole Grapes Of Wrath, Woody Guthrie period
of no joke, for real ****. Pushed by poverty and hope.

I must admit at that moment, I felt more alive than
at any other time in my life. I felt grown up, like a man.
Until my belly began to rumble, the speed increased
and the wind began to chill. The Click Clacks of the
wheels quickened and grew irritatingly redundant.
The loud wailing of the engine horn no longer exciting.
Now only hurt my ears.

It was dark by the time we hit Reno, we jumped off
before the train yard. Walked into town with its
bright lights calling the casino gamers to unholy service
and nightly prayer. Proceeded over by hard-bitten
dealers in communal black, with cigarettes dangling
from their unsmiling lips, possessing the empty
dead eyes of the badly used up and down-trodden.
Through the ***** windows, the people there seemed
to possess no joy in their sluggish endeavors.
Both players and dealers all losers, merely Automatons
of those despairing games of chance.

Reno was still rough-hewn in those days, a hard
scrabble place full of cigarette smoke, ******,
card tables, slot machines and not much else.
It seemed to reek of lonely desperation.

Having seen our soot ***** faces in the
window reflection, we washed up in the
cold river that runs through town.

We walked around, ate hot dogs,
Downed a Doctor Pepper.
"Now what Deitz?"
"**** I don't know kid,
first time I ever did anything like this."

"What?" My world collapsed right then,
I thought he was much more than
he turned out to be. Maybe everyone is.
I even started to get a little scared.
No money, no place to stay and apparently,
like most of the denizens there, **** out ah'
luck. I'd never felt that way before, from
mountain high to valley low in two hours.
All that excitement turned to Dread.

We hitched a ride with a long haired
guy of questionable gender, who kept
staring at me in the rearview mirror.
West, to a Truck Stop on the edge of town.
Found a trucker willing to give us a lift
back up to the summit.  Jumped in his rig
happy to find, that his cab heater worked.

Badly judged our get out spot, searched
and stumbled around in the shadowy dark,
dim moonlight looking for that **** jeep,
all that friggin' night.

When the guy that ran the camp returned
and found us sleeping at half past two,
in the afternoon in our tent, to say the least,
He was not amused.

Need I say, I felt much older that next day
and a little wiser too.
I wrote this memory for my kids.
may they never jump a freight train
out of ignorant curiosity.
alvin guanlao Oct 2010
Gumising ng maaga para sa pagsusulit
sinumpa ang pagpupuyat at hindi na uulit
sa tabi ng kalye ako'y nagaabang ng jeep na masasakyan
isang istudyante lang po, bicutan bababa kaya sais lang yan

sa pagbagtas ng hari ng kalsada sa daan
papalapit sa simbahan at huminto ng marahan
isang babaeng grasa  sa jeep ay sumampa
sa sobrang payat daig pa ang isang batang lampa

mata'y nanlilisik at nagsusumiksik sa gilid
sa utak ay may pitik ng takot at kwentong nakakaantig
dumi sa katawan hindi mawari kung sinong nagpahid
o babaeng grasa sa akin ngayon siya'y nakatitig

hindi natuwa ang piloto ng sasakyan
minura ang babae sabay dampot ng kawayan
sa tanranta ng babae, di alam ang kalalagyan
isang mabilis na habulan!, isang matinding awayan!

sinambit ng maruming labi ang bawal na salita
mapanghamon ang babaeng grasa, tila nagbanta
walang laban sa piloto parang gulay na lanta
may pagmura sa pagbaba, sabay banat ng isang kanta

ang istorya sa jeep para sa akin ay tapos na
kalbaryo ng babaeng grasa patuloy na naguumpisa
wala sa katinuan, di nawawalan ng gana
pagtahak sa magulong buhay siya ay nagiisa

babaeng grasa
may babaeng grasa sa bawat isa sa atin
winnerrdrop  Jun 2015
JEEP
winnerrdrop Jun 2015
Naisip ko na parang buhay pasada ang ating istorya.

Ikaw ang pasahero, ako ang tsuper.

Ganito ang senaryo; nakita kita sa kalsada di alam san pupunta.

Ako naman si tanga hinintuan ka kahit dika naman pumara.


Sumakay ka; gaya ng iba.nasa mukha mo yung salitang "Bahala na".

Diretso lang ako sa pag maneho. di mo parin sinabi kung san ka pupunta.

Kita naman sa karatula kung san ang aking ruta, inisip ko baka alam mo na.

Sa gitna ng byahe, mukhang nalibang ka na, kaya pasikat ako sa arangkada.


Halatang bago lang sayo yung dinadaanan, may tingin at may pangangapa.

Ayos lang yan sabi ko. Kabisado ko to. ako'ng bahala.

May mga sandaling napapakwento ka, Siguro dahil na rin sa palagay ka na.

Mukhang nakalimutan ko na yung ibang pasahero. Pakiramdam ko tayo lang dalawa.


Sa wakas, naitanong ko kung san ka ba talaga pupunta?

Kasi, 'haba na ng byahe mahirap na baka maiuwi kita.

Biglang Nawala yung ngiti mo sa mata. Para kang may naalala.

Dimo ako sinagot. Bigla kang pumara.


Di ko alam kung natakot ka ba? o ang pamasahe mo e kulang pa?

Ayos lang naman akong ilibre ka. Basta maihatid kita.

Aaminin ko, nung tinanong ko kung san ka pupunta,

Napadasal ako ng konti na sana sabihin mo, "Ikaw, saan ka ba?"


Naiwan ako nakahinto sa kalsada. kasi nagulat ako nung tumakbo ka,

Tinawag kita pero lumiko ka na sa madilim na eskinita.

Napakamot ako sa ulo at napailing. Ako ba ang may problema?

Di ko tuloy alam kung babalik ka. kasi kaya kong mag intay pa.


Pinaandar ko ulit yung jeep. nagmaneho, nag maniobra.

umikot, luminga linga. wala ka na.

Hahanapin kita. madilim na.. bukas baka bukas.

Kung san kita nakita nung una, baka doon ka pumara.
Written in Filipino
Daniel  Feb 2018
Bente.
Daniel Feb 2018
Si Berto ay kabataang kasama
Lumaking katu-katulong ng amang magsasaka
Sa pagpapabunga ng lupang ‘di kanila
Sa laki ng upa halos wala nang matira sa kita
Kaya matapos ang pangatlong bagyo
Matapos mamatay kanyang amang byudo
Pagka’t panginoo’y walang sinasanto
Sa pagbubuwis, sya’y lumayas
Sya’y nagpasyang lumikas sa Maynila
Pag-aangat ng kabuhayan ang adhika
Handang makipagsapalaran sa syudad
Kung san umano mas may oportunidad
Kaya’t isang tahimik na gabi ng Disyembre
Baon ay isang kabang bigas at bente
Sya’y nag-jeep, handa nang maglaboy
Dinukot nya ang bente, ibinayad kay Bhoy

Si Bhoy ay tsuper ng jeep
Nakikipasada lang kaya graveyard shift
Baon sa mataas na boundary at gasolina
Kapag walang mahiram na jeep wala syang kita
Kaya ngayong pagkagipit nya ay sumaklap
Pampakain pampaaral sa walong anak
Pambuhay sa pamilya, pangkotong sa parak
Kaysa raw magnakaw, sya’y bumatak
Sya’y namasada nang dalawang araw
Tuloy-tuloy, walang antok na dumalaw
Sinaid ang lakas ng katawan
Para lang masulit nahiram na sasakyan
Biglang umatake pagod nya sa byahe
Pagsakay ni Berto, agad umabante
Tinanggap ang bayad, paningin ay hazy
Tinitigan ang bente, isinukli kay Baby

Si Baby ay sales lady
High heels, low pay, 8 hours daily
Kontraktwal, kada anim na buwan
Mangangaso na naman ng mapapasukan
Ngayon kabuwanan na ng kanyang kontrata
At ng kanyang pagdadalang-bata
Wala pa namang katuwang na asawa
Kaya’t lumuluha syang pumara
Sya ay nagtapos ng IT
Pagkakaron ng akmang trabaho pala’y unlikely
Nabuntis nang wala sa plano
Kaya nagtiis sa ibang trabaho
Ngayon pauwi sa may eskinita
Sya’y naglalakad nang biglang hinila
Punyal sa leeg, bantang sasaksakin
Dinukot nya ang bente, isinuko kay Ben

Si Ben ay batang maralita
Tubong komunidad na takda nang magiba
Sa hirap ng buhay ‘di nakapag-aral
Sa murang edad sya ay nangalakal
Ngunit nang magkasakit batang kapatid
Ultimo pangkain ay ‘di na maitawid
Hindi patas ang buhay, kanyang nabatid
Kaya’t sa patalim, sya’y kumapit
Sya ay nangholdap gabi-gabi
Mabilis ang pera at malaki-laki
Isinusugal ang buhay at kalayaan
Para lang sa kapatid na inaalagaan
Pagkakuha nya sa buntis ng bente
Sya’y tumakbo deretso sa palengke
Bumili ng bigas, humingi ng diskwento
Dinukot nya ang bente, ibinayad kay Berto
Tula patungkol sa kahirapan at kaguluhan ng panahon ngayon.
Umiikot lang ang pera sa palad ng bawat isa.
Cascades were dripping outside of this moving vehicle
White noise, patternless and arrhythmic
like magnified sounds of nails on a concrete wall,
made by souls desperate to cleave their way to dryness

This public utility vehicle holds spirits successful in finding this temporary heaven
Weathered, soaked and almost drowned
like panting dogs that managed to swim ashore from a shipwreck
caused by the iceberg that is the eye of the storm

This safe haven holds champions in a world of misshapen men

A woman clutches tightly on a bag of lime and her ever waning youth
Tired, but not eager to face Death
still closing her windows to his cat burglars
that come faster than the downpour of Typhon's tears

A homeless child comfortably sleeps on the far end of this ride
His innocence tested by fate
Too experienced for someone his age
instead of just playing in the streets he calls home

The jeepney driver has eyes on the road painted by Van Gogh
Unabashed, industrious and assiduous
determined to serve,
provide for a family whose stomachs hunger not but they hunger for his return

This other dimension nurtures alien thoughts and parallel thinking among beat down men

I do not know them but I can hear the cries of their emotions,
their longing to be felt and empathized with
Their voiceless cries are guns with a silenced nozzle
shooting at anyone ignorant who curiously stare at this minefield of a passenger jeep
Read more of my works on: brixartanart.tumblr.com

— The End —