"tungkulin" poems - Hello Poetry

Boom! Pagsabog! Na sa aking dibdib ay kumabog! Ang isip at kaluluwa ko'y nabubulabog! Ito nga ba'y himig ng kapayapaan o himig ng digmaan? Isa akong musmos na batang---- naninirahan sa isang bayan, Dito ako lumaki at nagkaroon ng pangalan, Bayang Marawi ang lupang aking sinilangan, Isang bayang tanyag sa kaunlaran, Ngunit ngayo'y nagiging usap-usapan sa t.v, radyo at maging sa pahayagan. Hindi ko malilimutan ang gabing nagdaan, Gabi!--- ng ika-23 ng Mayo ang nagpinta sa aking pusong sugatan, Isa ako sa mga nawalan ng magulang, at saksi sa karahasan na walang katapusan, Hudyat ng pagguho ng pag-asang aking pinanghahawakan. at habang aking pinagmamasdan, Isa-isang nabubulagta at dugu-an, Ang aking mga kamag-anak at kaibigan, at sila'y.....wala na----- wala ng malay at nakahandusay. Wala akong magawa kundi ang tumakbo ng tumakbo, kumarepas ako ng takbo.....ng isang napakabilis na takbo.... nanginginig sa takot...pagod na pagod... humihingal.... Iyak ng iyak at nagsusumamo at habang ako'y papalayo ng papalayo-------- Naisip ko: "Saan ako patutungo?" "Sa mga pangyayaring ito sino ang namumuno?" Sila ba'y mga Muslim o Kristiyano?" Ngunit maging sino man sila---- Sila'y hindi santo na may pusong bato, Dahil sila'y pumapatay ng kahit na sino, at ito'y hindi makatarungan at makatao. Ang sakit....Oo ang saklap...ang bayan na naghahatid ng kaunlaran, Ngayon ay nabubura at nag-iiwan ng isang malagim na ala-ala, Nagsisilbing aral sa tuwina at nagpa-paalala, Na kinakailangan ng isang may malinis na adhikain at tapat sa tungkulin ang namamahala. Ano nga ba ang hatid ng kaguluhang ito? Kaginhawaan o Kahirapan? Kabuhayan o Kamatayan? Ang katotohanang ito'y-------- Isang malagim na karimlan! Pagluha para sa aming mga kabataan, Crestine Cuerpo at pagmamaka-awa para sa darating naming kinabukasan, Oo.....masakit ang mawalan, Ngunit kailangan kong maging matapang, Dahil ako'y isang Pilipinong handang lumaban, Kaya't sigaw ko Pagbabago! Katarungan! Sa mga kinauukulan: Nasaan? Nasaan? ang inyong pagmamalasakit sa kapwa at sa bayan? Kung sa isip at puso niyo'y para lamang sa pera at kapangyarihan? Kapatid... Kapuso.... Kabarkada.... at Kapamilya....... Gumising ka ang lahat ay may-----hangganan.

0

Aug 13, 2017

Aug 13, 2017 at 6:36 AM UTC

rizal200

Tinig Ng Isang Batang Marawi

Boom! Pagsabog! Na sa aking dibdib ay kumabog! Ang isip at kaluluwa ko'y nabubulabog! Ito nga ba'y himig ng kapayapaan o himig ng digmaan? Isa akong musmos na batang---- naninirahan sa isang bayan, Dito ako lumaki at nagkaroon ng pangalan, Bayang Marawi ang lupang aking sinilangan, Isang bayang tanyag sa kaunlaran, Ngunit ngayo'y nagiging usap-usapan sa t.v, radyo at maging sa pahayagan. Hindi ko malilimutan ang gabing nagdaan, Gabi!--- ng ika-23 ng Mayo ang nagpinta sa aking pusong sugatan, Isa ako sa mga nawalan ng magulang, at saksi sa karahasan na walang katapusan, Hudyat ng pagguho ng pag-asang aking pinanghahawakan. at habang aking pinagmamasdan, Isa-isang nabubulagta at dugu-an, Ang aking mga kamag-anak at kaibigan, at sila'y.....wala na----- wala ng malay at nakahandusay. Wala akong magawa kundi ang tumakbo ng tumakbo, kumarepas ako ng takbo.....ng isang napakabilis na takbo.... nanginginig sa takot...pagod na pagod... humihingal.... Iyak ng iyak at nagsusumamo at habang ako'y papalayo ng papalayo-------- Naisip ko: "Saan ako patutungo?" "Sa mga pangyayaring ito sino ang namumuno?" Sila ba'y mga Muslim o Kristiyano?" Ngunit maging sino man sila---- Sila'y hindi santo na may pusong bato, Dahil sila'y pumapatay ng kahit na sino, at ito'y hindi makatarungan at makatao. Ang sakit....Oo ang saklap...ang bayan na naghahatid ng kaunlaran, Ngayon ay nabubura at nag-iiwan ng isang malagim na ala-ala, Nagsisilbing aral sa tuwina at nagpa-paalala, Na kinakailangan ng isang may malinis na adhikain at tapat sa tungkulin ang namamahala. Ano nga ba ang hatid ng kaguluhang ito? Kaginhawaan o Kahirapan? Kabuhayan o Kamatayan? Ang katotohanang ito'y-------- Isang malagim na karimlan! Pagluha para sa aming mga kabataan, Crestine Cuerpo at pagmamaka-awa para sa darating naming kinabukasan, Oo.....masakit ang mawalan, Ngunit kailangan kong maging matapang, Dahil ako'y isang Pilipinong handang lumaban, Kaya't sigaw ko Pagbabago! Katarungan! Sa mga kinauukulan: Nasaan? Nasaan? ang inyong pagmamalasakit sa kapwa at sa bayan? Kung sa isip at puso niyo'y para lamang sa pera at kapangyarihan? Kapatid... Kapuso.... Kabarkada.... at Kapamilya....... Gumising ka ang lahat ay may-----hangganan.

62

Umaga na pala, Subalit tila umpisa pa lang ito ng dilim Dito sa bayan kong nasa sinapupunan ng mga sakim Pagpagan ang mga baro't saya habang hawak ang sedula Nilang mga uhaw sa tronong ipinangako sa kanila Naluklok na bagong puno,sa pagdaka’y nagpaulan Ng mga balang hindi man tingga ay tumatagos sa kaibuturan Sa dati niyang ka giyera na s'yang mga tunay na anak ng bayan Iginapos sila’t ipiniit sa sandipang karapatan Yaong mga bago niyang kawal ay matatayog pa sa kalabaw ‘Pagkat kasama niyang magkakamal ng salaping umaapaw Mag kaka-ututang labi ay iisa ang kaliskis at balagat Sila na mag kaibigang dila at ngipin sa pilak din mag-papangagat Habang ang mga dating sadyang tapat sa gampanin Ay mistulang mga bayani na lang sa hangin Ang pagka dalisay nila sa maka-kapwang tungkulin Parang sa tubig na isulat at hindi na basahin Kawawang Sta. Teresita bayan kong dinusta Ng mga ganid sa kapangyarihan at mapang-alipusta Akong anak mo’y nasa daluyong ng kapanglawan Kabiyak mo sa balsang itinali sa nagluluksang pampang Kawawang Sta. Teresita ginahasa ng mga mapag-samantala Hinubaran ng dangal at piniringan ng telang mapula pa sa pula Binusalan ang bibig hanggang sigaw mo’y hindi na marinig Mga araw mo ngayo’y mamumugto sa haharapin **** pag-liligalig Tahan na Sta. Teresita,Tahan na, Bayan kong sakdal iniibig Matatapos din ang sigwa, Tutulay muli ang lunday sa sapa. © 2018 Glen Castillo All Rights Reserved.

0

Jul 30, 2018

Jul 30, 2018 at 2:01 PM UTC

WordsOfGlen

Sta. Teresita

Umaga na pala, Subalit tila umpisa pa lang ito ng dilim Dito sa bayan kong nasa sinapupunan ng mga sakim Pagpagan ang mga baro't saya habang hawak ang sedula Nilang mga uhaw sa tronong ipinangako sa kanila Naluklok na bagong puno,sa pagdaka’y nagpaulan Ng mga balang hindi man tingga ay tumatagos sa kaibuturan Sa dati niyang ka giyera na s'yang mga tunay na anak ng bayan Iginapos sila’t ipiniit sa sandipang karapatan Yaong mga bago niyang kawal ay matatayog pa sa kalabaw ‘Pagkat kasama niyang magkakamal ng salaping umaapaw Mag kaka-ututang labi ay iisa ang kaliskis at balagat Sila na mag kaibigang dila at ngipin sa pilak din mag-papangagat Habang ang mga dating sadyang tapat sa gampanin Ay mistulang mga bayani na lang sa hangin Ang pagka dalisay nila sa maka-kapwang tungkulin Parang sa tubig na isulat at hindi na basahin Kawawang Sta. Teresita bayan kong dinusta Ng mga ganid sa kapangyarihan at mapang-alipusta Akong anak mo’y nasa daluyong ng kapanglawan Kabiyak mo sa balsang itinali sa nagluluksang pampang Kawawang Sta. Teresita ginahasa ng mga mapag-samantala Hinubaran ng dangal at piniringan ng telang mapula pa sa pula Binusalan ang bibig hanggang sigaw mo’y hindi na marinig Mga araw mo ngayo’y mamumugto sa haharapin **** pag-liligalig Tahan na Sta. Teresita,Tahan na, Bayan kong sakdal iniibig Matatapos din ang sigwa, Tutulay muli ang lunday sa sapa. © 2018 Glen Castillo All Rights Reserved.

31

Tinatamad ako hindi ko magawang tipahin ang tiklado ng aking computer. Inaantok ako malamang kinakapos ng oxygen ang utak ko kaya ganito. Pero ang diwa ko’y gising at gustong sumulat ng tula hindi ito nakatulala. Anong tula ang susulatin ko? Tungkol ba sa’yo at sa pagsinta nating tuyo? O patungkol sa bayan kong minamahal na walang utang na loob sa malasakit ng iba? Ang bayan o ang aking pag-ibig sa’yo alin sa dalawa? Ewan ko nalilito ako. Pareho kayong mahalaga, pareho ko kayong mahal, pero alam ko na pareho din kayong mawawala. Bakit ko sasayangin ang aking mga salita? Bakit kailangan ko pang ialay ang bunga ng aking kaisipan kung sa bandang huli ito ay mawawalan lang ng saysay? Hayaan **** mag-diskurso ako kahit sandali lang mahal ko. Ilan tula na ba ng aking sinulat para sa bayan kong sawi at laging alipin ng mga walang turing at pakundangan, may nangyari ba? Wala naman diba? Walang saysay ang pagliyag ko sa bayang ito na laging lumuluhod at sumusunod sa mga dayuhan. Itong bayan na sa kabila ng kanyang paghihirap at dalita ay laging nangangamuhan at humahalik sa paa ng mga kapitalistang ganid. Ang bayan ng mga taong mahirap paniwalain sa totoo pero madaling bolahin ng mga pulitikong hunghang. Ito ba ang bayan na aking iibigin? at ikaw naman mahal ko Batid mo'ng iniibig kita alam mo yan pero para saan ang aking pagliyag sa’yo kung mawawala ka rin sa akin? Oo naman nasasabik ako lagi sa’yo, gusto kitang yakapin, halikan at makasiping sa buong magdamag hanggang sa bukang-liwayway. Pero hanggang kailan ako mananaginip ng gising at mananabik saiyong piling gayong alam ko na hindi ka naman talaga magiging akin sa habang panahon? Marami ba akong tanong? Pasensya kana ganun talaga ang isang makata, nabubuhay s’ya gamit ang mga salita at tandang pananong. Pero sige magsusulat ako ng isang tula para sa’yo at para sa bayan ko. Magsusulat ako kahit alam kong walang magbabasa nito. Magsusulat ako at aasa na parang hangal, aasa na may babasa at maniniwala sa aking mga salita. Ipapahid ko ang utak at damdamin ko sa papel na tulad sa isang nababaliw. Magsusulat ako dahil tungkulin ko ito, magsusulat ako dahil alipin ako nito, magsusulat ako dahil ito lang ang alam ko at higit sa lahat magsusulat ako dahil ito ang buhay ko. Iaalay ko sa’yo mahal kong marupok at sa’yo bayan kong walang utang na loob ang aking tula kahit inaantok at tinatamad ako.

0

Nov 8, 2017

Nov 8, 2017 at 1:58 AM UTC

makabagongmakata69

Tinatamad ako

Tinatamad ako hindi ko magawang tipahin ang tiklado ng aking computer. Inaantok ako malamang kinakapos ng oxygen ang utak ko kaya ganito. Pero ang diwa ko’y gising at gustong sumulat ng tula hindi ito nakatulala. Anong tula ang susulatin ko? Tungkol ba sa’yo at sa pagsinta nating tuyo? O patungkol sa bayan kong minamahal na walang utang na loob sa malasakit ng iba? Ang bayan o ang aking pag-ibig sa’yo alin sa dalawa? Ewan ko nalilito ako. Pareho kayong mahalaga, pareho ko kayong mahal, pero alam ko na pareho din kayong mawawala. Bakit ko sasayangin ang aking mga salita? Bakit kailangan ko pang ialay ang bunga ng aking kaisipan kung sa bandang huli ito ay mawawalan lang ng saysay? Hayaan **** mag-diskurso ako kahit sandali lang mahal ko. Ilan tula na ba ng aking sinulat para sa bayan kong sawi at laging alipin ng mga walang turing at pakundangan, may nangyari ba? Wala naman diba? Walang saysay ang pagliyag ko sa bayang ito na laging lumuluhod at sumusunod sa mga dayuhan. Itong bayan na sa kabila ng kanyang paghihirap at dalita ay laging nangangamuhan at humahalik sa paa ng mga kapitalistang ganid. Ang bayan ng mga taong mahirap paniwalain sa totoo pero madaling bolahin ng mga pulitikong hunghang. Ito ba ang bayan na aking iibigin? at ikaw naman mahal ko Batid mo'ng iniibig kita alam mo yan pero para saan ang aking pagliyag sa’yo kung mawawala ka rin sa akin? Oo naman nasasabik ako lagi sa’yo, gusto kitang yakapin, halikan at makasiping sa buong magdamag hanggang sa bukang-liwayway. Pero hanggang kailan ako mananaginip ng gising at mananabik saiyong piling gayong alam ko na hindi ka naman talaga magiging akin sa habang panahon? Marami ba akong tanong? Pasensya kana ganun talaga ang isang makata, nabubuhay s’ya gamit ang mga salita at tandang pananong. Pero sige magsusulat ako ng isang tula para sa’yo at para sa bayan ko. Magsusulat ako kahit alam kong walang magbabasa nito. Magsusulat ako at aasa na parang hangal, aasa na may babasa at maniniwala sa aking mga salita. Ipapahid ko ang utak at damdamin ko sa papel na tulad sa isang nababaliw. Magsusulat ako dahil tungkulin ko ito, magsusulat ako dahil alipin ako nito, magsusulat ako dahil ito lang ang alam ko at higit sa lahat magsusulat ako dahil ito ang buhay ko. Iaalay ko sa’yo mahal kong marupok at sa’yo bayan kong walang utang na loob ang aking tula kahit inaantok at tinatamad ako.

14

Ako’y isa lamang pinuno, Gumabay sa isang hukbo. Oras ay itinataya upang magturo, Upang bigyan ng kaalaman ang mga pribado. May mga taong gusto akong tularan, Mga nasa ikatlong taon ng paaralan. Tungkulin ko sila’y turuan, Upang sila’y magkaroon ng kaalaman. Mga COCC kung sila’y tawagin, Lahat sila’y may sinusunod na tungkulin. Mga katulad ko’y dapat sundin, Upang makamit nila ang kanilang hangarin. Meron akong isang CO na nakilala, Pansin ko’y kanyang nakuha. Hindi ko maipaliwanag ang kanyang ganda, Lagi nalang sa kanya ang aking mga mata. Ang ibigin siya’y isang bagay na bawal, pagkat posisyon ko’y pwedeng matangal. Ito’y aking gagawan ng paraan. Kahit ito pa ang batas ng paaralan. Tinataguan ko ang aking Commando, Upang makipagkita sa giliw kong CO, Tinutulungan din ako ng kaibigan kong pribado, Na umiibig naman sa isang pinuno. Bakit ganito nalang ang pag-ibig, Palagi nalang may humahadlang sa paligid. Hindi ba nila alam kung gaano kasakit, Ano ba ang kanilang naiisip. Ang pamumuno ko ay pansamantala lamang, Ngunit pag-ibig ko sana’y walang hanggan. Huwag sanang masira ang ating samahan, O Aking Joana, hindi kita titigilan.

0

Dec 3, 2010

Dec 3, 2010 at 7:26 AM UTC

jeremejazz

Mi Inspiracion de Militar

Ako’y isa lamang pinuno, Gumabay sa isang hukbo. Oras ay itinataya upang magturo, Upang bigyan ng kaalaman ang mga pribado. May mga taong gusto akong tularan, Mga nasa ikatlong taon ng paaralan. Tungkulin ko sila’y turuan, Upang sila’y magkaroon ng kaalaman. Mga COCC kung sila’y tawagin, Lahat sila’y may sinusunod na tungkulin. Mga katulad ko’y dapat sundin, Upang makamit nila ang kanilang hangarin. Meron akong isang CO na nakilala, Pansin ko’y kanyang nakuha. Hindi ko maipaliwanag ang kanyang ganda, Lagi nalang sa kanya ang aking mga mata. Ang ibigin siya’y isang bagay na bawal, pagkat posisyon ko’y pwedeng matangal. Ito’y aking gagawan ng paraan. Kahit ito pa ang batas ng paaralan. Tinataguan ko ang aking Commando, Upang makipagkita sa giliw kong CO, Tinutulungan din ako ng kaibigan kong pribado, Na umiibig naman sa isang pinuno. Bakit ganito nalang ang pag-ibig, Palagi nalang may humahadlang sa paligid. Hindi ba nila alam kung gaano kasakit, Ano ba ang kanilang naiisip. Ang pamumuno ko ay pansamantala lamang, Ngunit pag-ibig ko sana’y walang hanggan. Huwag sanang masira ang ating samahan, O Aking Joana, hindi kita titigilan.

33

Pagod... Pagod na ako Sa bawat Segundo na lumilipas Sa patuloy na pagtakbo ng oras Sa pagsilay ko sa mga dahong dahan dahang nanlalagas Isang salita ang ninanais kong sayo’y sana’y mailabas Natatandaan mo pa ba? Kung paano tayo nagsimula Kung papaano ko hindi napigilan na ang puso’y sayo’y tumibok na lang bigla Naging tungkulin ko na ang mahalin ka Simula ng sambitin mo sa akin ang mga katagang mahal kita Ang mga ngiting umaabot sa ating mga mata Ang mabubulaklak na salitang nagpapakilig sakin sa tuwina Ang mga yakap na nagdudulot ng ginhawa Tila yata isang ala-ala na lamang na unti-unting nawawala Pagod na ako… Pagod na pagod na ako Gustong gusto kong sumuko Gusto kong burahin ka sa buhay ko Gustong gusto kong ibalik ang panahon na hindi pa kita nakikilala Pero anong magagawa ko? Baliw tong pusong to. Handa akong ipagpalit lahat bumalik lang ang dati Ang mga panahong ang halik at yakap mo ang gamot sa aking sakit Ang ngiti at tawa mo ang nagpapagaan sa bigat na nararamdaman Ang presensya mo lang sapat na upang maging dahilan Pero ngayon paulit-ulit na sumasampal sa akin ang katotohanan Pagod na ako kaya kailangan ko ng tigilan Ikaw parin ang mahal ko Ikaw at ikaw parin ang nasa isip ko Pero gustong sabihin sayo na hindi sapat… Hindi sapat ang meron tayo para tanggapin ko ang lahat Napagod ako noon pero pinilit kong lumaban Napagod tayo sa kung anong meron satin, pero isinalba ng ating pagmamahalan Pinilit kalimutan lahat ng sakit Ginawa ang lahat para hindi mawala ang ating kapit Pero lahat ng nararamdaman ko sumabog na tila isang bomba Sakit, hirap, bigat sa kalooban, lungkot, panghihinayang at pagod Pagod na kahit ilang beses **** hilingin na magpahinga Hinding hindi na kayang burahin na parang isang permanenteng tinta Pero hindi ko na talaga kaya ang aking dinadala Hindi ko na kayang pigilin ang pagbuhos ng aking mga luha Hindi ko na kayang humakbang pa at umabante Hindi ko na kayang hawakan ang iyong mga kamay at bumalik sa dati Nauubos na ang natitirang lakas Mga sugat sa puso ko ngayo’y nababakas Mahal ko pero masakit na.... Gusto ko pa pero nakakasawa na.... Sa bawat Segundo na lumilipas Sa patuloy na pagtakbo ng oras Sa pagsilay ko sa mga dahong dahan dahang nanlalagas Isang salita ang ninanais kong sayo’y sana’y mailabas Mahal Ko… Patawad… pero dito na natatapos ang ating storya Pinangarap man nating maging hanggang kamatayan pero ngayo’y natapos na Dalawang salitang noo’y kilig ang dulot Ngayo’y isang matilos na patalim na saking puso’y gumabot Pinapalaya na kita… Pasensya at napagod ako sinta

0

Sep 12, 2019

Sep 12, 2019 at 7:44 AM UTC

griseo

Pagod

Pagod... Pagod na ako Sa bawat Segundo na lumilipas Sa patuloy na pagtakbo ng oras Sa pagsilay ko sa mga dahong dahan dahang nanlalagas Isang salita ang ninanais kong sayo’y sana’y mailabas Natatandaan mo pa ba? Kung paano tayo nagsimula Kung papaano ko hindi napigilan na ang puso’y sayo’y tumibok na lang bigla Naging tungkulin ko na ang mahalin ka Simula ng sambitin mo sa akin ang mga katagang mahal kita Ang mga ngiting umaabot sa ating mga mata Ang mabubulaklak na salitang nagpapakilig sakin sa tuwina Ang mga yakap na nagdudulot ng ginhawa Tila yata isang ala-ala na lamang na unti-unting nawawala Pagod na ako… Pagod na pagod na ako Gustong gusto kong sumuko Gusto kong burahin ka sa buhay ko Gustong gusto kong ibalik ang panahon na hindi pa kita nakikilala Pero anong magagawa ko? Baliw tong pusong to. Handa akong ipagpalit lahat bumalik lang ang dati Ang mga panahong ang halik at yakap mo ang gamot sa aking sakit Ang ngiti at tawa mo ang nagpapagaan sa bigat na nararamdaman Ang presensya mo lang sapat na upang maging dahilan Pero ngayon paulit-ulit na sumasampal sa akin ang katotohanan Pagod na ako kaya kailangan ko ng tigilan Ikaw parin ang mahal ko Ikaw at ikaw parin ang nasa isip ko Pero gustong sabihin sayo na hindi sapat… Hindi sapat ang meron tayo para tanggapin ko ang lahat Napagod ako noon pero pinilit kong lumaban Napagod tayo sa kung anong meron satin, pero isinalba ng ating pagmamahalan Pinilit kalimutan lahat ng sakit Ginawa ang lahat para hindi mawala ang ating kapit Pero lahat ng nararamdaman ko sumabog na tila isang bomba Sakit, hirap, bigat sa kalooban, lungkot, panghihinayang at pagod Pagod na kahit ilang beses **** hilingin na magpahinga Hinding hindi na kayang burahin na parang isang permanenteng tinta Pero hindi ko na talaga kaya ang aking dinadala Hindi ko na kayang pigilin ang pagbuhos ng aking mga luha Hindi ko na kayang humakbang pa at umabante Hindi ko na kayang hawakan ang iyong mga kamay at bumalik sa dati Nauubos na ang natitirang lakas Mga sugat sa puso ko ngayo’y nababakas Mahal ko pero masakit na.... Gusto ko pa pero nakakasawa na.... Sa bawat Segundo na lumilipas Sa patuloy na pagtakbo ng oras Sa pagsilay ko sa mga dahong dahan dahang nanlalagas Isang salita ang ninanais kong sayo’y sana’y mailabas Mahal Ko… Patawad… pero dito na natatapos ang ating storya Pinangarap man nating maging hanggang kamatayan pero ngayo’y natapos na Dalawang salitang noo’y kilig ang dulot Ngayo’y isang matilos na patalim na saking puso’y gumabot Pinapalaya na kita… Pasensya at napagod ako sinta

57

Dugong kumukulo Luhang tumutulo Katawang nabalot sa pagod Isipang nasakop ng lito Pero Ang ating mga puso ay patuloy Na lumulusong Sumusulong Sa gitna ng nagbabagang apoy. Pinapatatag ng pag-ibig Pinapatakbo ng dangal. Wagas at lubusan Ang ating alay Para sa ating tungkulin at pangalan Para sa layuning pagbabago sa lipunan Para sa masa Para sa isa’t-isa. Maraming salamat, Sanghaya.

0

Dec 25, 2014

Dec 25, 2014 at 7:36 AM UTC

marge-redelicia

Sanghaya

Dugong kumukulo Luhang tumutulo Katawang nabalot sa pagod Isipang nasakop ng lito Pero Ang ating mga puso ay patuloy Na lumulusong Sumusulong Sa gitna ng nagbabagang apoy. Pinapatatag ng pag-ibig Pinapatakbo ng dangal. Wagas at lubusan Ang ating alay Para sa ating tungkulin at pangalan Para sa layuning pagbabago sa lipunan Para sa masa Para sa isa’t-isa. Maraming salamat, Sanghaya.

19

hindi makatayo, ang aking pawis at luha ay maiging sinisipsip ng lupa kung saan gumagapang ako. gusto kong iwanan at kalimutan ang mga tungkulin na gumagapos sa aking kalayaan. gusto kong tumakbo nang mabilis papalayo sa mga hirap at hinagpis. bigyan mo ako ng isang saglit na magpahinga kasi tila ako ay nalulunod habang gumagapang sa lupa.

0

Oct 25, 2014

Oct 25, 2014 at 10:35 AM UTC

marge-redelicia

hinga

hindi makatayo, ang aking pawis at luha ay maiging sinisipsip ng lupa kung saan gumagapang ako. gusto kong iwanan at kalimutan ang mga tungkulin na gumagapos sa aking kalayaan. gusto kong tumakbo nang mabilis papalayo sa mga hirap at hinagpis. bigyan mo ako ng isang saglit na magpahinga kasi tila ako ay nalulunod habang gumagapang sa lupa.

15

Pwede mo parin naman siyang mahalin kahit hindi na kayo, ang tunay na nagmamahal hindi makasarili na kahit hindi kayo magkasama, kahit hindi kayo nagkikita, ang hiling mo nalang sa Dios ay makapanatili at makapagpatuloy sa tungkulin niya.

0

Jun 4, 2019

Jun 4, 2019 at 11:42 AM UTC

theivanger

Pwede parin

Pwede mo parin naman siyang mahalin kahit hindi na kayo, ang tunay na nagmamahal hindi makasarili na kahit hindi kayo magkasama, kahit hindi kayo nagkikita, ang hiling mo nalang sa Dios ay makapanatili at makapagpatuloy sa tungkulin niya.

15

Hindi gaanong galit at kasakiman Ay kung ano ang kailangan namin At higit pa sa serbisyo na totoo; Mas maraming lalaking magmamahal Ang watawat sa itaas At panatilihin itong una sa pagtingin. Hindi gaanong magyabang at magyabang Tungkol sa watawat, Higit na pananampalataya sa kung ano ang ibig sabihin nito; Higit pang mga ulo ng tuwid, Higit na paggalang sa sarili, Hindi gaanong pinag-uusapan ang mga makina ng giyera. Ang oras upang labanan Upang mapanatili itong maliwanag Ay hindi sa kahabaan ng paraan, Ni 'tawiran ang bula, Ngunit dito sa bahay Sa loob ng ating mga sarili ngayon. 'Dapat nating mahalin Ang watawat sa itaas Sa lahat ng aming lakas at pangunahing; Para sa aming mga kamay Hindi malayong lupain Darating ang mantsa ng pagkahiya. Kung ang watawat na maging Hindi pinasasalamatan, kami Hindi nagawa ang kalaban; Kung mahuhulog ito, Kami, una sa lahat, Kailangang hampasin ang hampas

0

Jan 25, 2021

Jan 25, 2021 at 6:35 PM UTC

racheal-rodriguez

Tungkulin sa ating watawat

Hindi gaanong galit at kasakiman Ay kung ano ang kailangan namin At higit pa sa serbisyo na totoo; Mas maraming lalaking magmamahal Ang watawat sa itaas At panatilihin itong una sa pagtingin. Hindi gaanong magyabang at magyabang Tungkol sa watawat, Higit na pananampalataya sa kung ano ang ibig sabihin nito; Higit pang mga ulo ng tuwid, Higit na paggalang sa sarili, Hindi gaanong pinag-uusapan ang mga makina ng giyera. Ang oras upang labanan Upang mapanatili itong maliwanag Ay hindi sa kahabaan ng paraan, Ni 'tawiran ang bula, Ngunit dito sa bahay Sa loob ng ating mga sarili ngayon. 'Dapat nating mahalin Ang watawat sa itaas Sa lahat ng aming lakas at pangunahing; Para sa aming mga kamay Hindi malayong lupain Darating ang mantsa ng pagkahiya. Kung ang watawat na maging Hindi pinasasalamatan, kami Hindi nagawa ang kalaban; Kung mahuhulog ito, Kami, una sa lahat, Kailangang hampasin ang hampas

30

Tuwing may unos sa buhay, sino ba ang ating sinasandalan? Di ba ang ating pamilya na handa tayong tulungan? Sila ang ating pinaghuhugutan ng lakas noon pa man. Kaya dapat sila’y pahalagahan at pasalamatan. Noong bata pa lang kami, kayo ang nandiyan para sa amin. Humubog sa aming pagkatao at bumuo ng aming mithiin. Upang makapagtapos ng pag-aaral at mga pangarap ay abutin. Ngayon na kami ay mga matanda na, oras na suklian kayo na aming mga tungkulin. Araw-araw namin kayo kasama sa puyatan dahil kami ay nag-aaral At nandiyan rin na tuwang-tuwa tuwing kami ay may mga parangal. Kaya maraming salamat sa aming pamilya na nandiyan magpakailanman At oras at panahon sa amin ay pinag-alayan. Ang salitang salamat ay walang katumbas sa inyong pagmamahal sa amin. Kaya buong kasiyahan at pasasalamat an gaming mga panalanagin. Dahil kayo ang munting mga regalo mula sa ating Panginoon. Kaya kami ay suwerte at wala nang mahihiling mula noon.

0

Jun 18, 2018

Jun 18, 2018 at 1:22 AM UTC

matabang-utak-ni-ong

Swerte ...

Tuwing may unos sa buhay, sino ba ang ating sinasandalan? Di ba ang ating pamilya na handa tayong tulungan? Sila ang ating pinaghuhugutan ng lakas noon pa man. Kaya dapat sila’y pahalagahan at pasalamatan. Noong bata pa lang kami, kayo ang nandiyan para sa amin. Humubog sa aming pagkatao at bumuo ng aming mithiin. Upang makapagtapos ng pag-aaral at mga pangarap ay abutin. Ngayon na kami ay mga matanda na, oras na suklian kayo na aming mga tungkulin. Araw-araw namin kayo kasama sa puyatan dahil kami ay nag-aaral At nandiyan rin na tuwang-tuwa tuwing kami ay may mga parangal. Kaya maraming salamat sa aming pamilya na nandiyan magpakailanman At oras at panahon sa amin ay pinag-alayan. Ang salitang salamat ay walang katumbas sa inyong pagmamahal sa amin. Kaya buong kasiyahan at pasasalamat an gaming mga panalanagin. Dahil kayo ang munting mga regalo mula sa ating Panginoon. Kaya kami ay suwerte at wala nang mahihiling mula noon.

16

Mahirap maglakbay Sa mundo ng sanlibutan 'Di maiiwasang mahirapan Ihanda pa rin ang sandata Ika'y lumaban. Tutuksuin ka ng sanlibutan Ngunit hindi iyan ang dahilan Upang pagsamba'y iwanan Manalig ka At ng 'di na muling maagaw pa. Sa Kaniya mo idulog iyong mga panalangin Ika'y tiyak na didinggin Hinagpis mo'y papawiin 'Wag kakalimutang siya'y pasalamatan Kung ang saya'y muli **** nakamtan Marami mang tiisin Hindi ka niya bibiguin Bagkus ika'y iibigin Magtiwala ka sa Kaniya Mahal ka ng Ama Kapatid, asahan **** pangako Niya'y kakamtin 'Wag kakalimutan ang tungkulin Mahirap malunod sa baybayin Ngunit ika'y makakaahon din Sa tulong ng may likha sa atin.

0

Oct 20, 2019

Oct 20, 2019 at 10:30 AM UTC

anjeralopez

Mahal Ka ng Ama

Mahirap maglakbay Sa mundo ng sanlibutan 'Di maiiwasang mahirapan Ihanda pa rin ang sandata Ika'y lumaban. Tutuksuin ka ng sanlibutan Ngunit hindi iyan ang dahilan Upang pagsamba'y iwanan Manalig ka At ng 'di na muling maagaw pa. Sa Kaniya mo idulog iyong mga panalangin Ika'y tiyak na didinggin Hinagpis mo'y papawiin 'Wag kakalimutang siya'y pasalamatan Kung ang saya'y muli **** nakamtan Marami mang tiisin Hindi ka niya bibiguin Bagkus ika'y iibigin Magtiwala ka sa Kaniya Mahal ka ng Ama Kapatid, asahan **** pangako Niya'y kakamtin 'Wag kakalimutan ang tungkulin Mahirap malunod sa baybayin Ngunit ika'y makakaahon din Sa tulong ng may likha sa atin.

25

Siyam na buwan ng nakakaraan Simula ng ako'y makipagsapalaran Sumabak sa giyerang utak ang panlaban Kaagapay ang puso bilang puhunan Sa simula tila mahirap at imposible Ngunit kalauna'y unti-unting naging simple Naipamalas pagiging maagap at responsable At nagsilbing magandang imahe Unang karanasa'y hindi biro Pagka't iba't-ibang bata nakakahalubilo Idagdag pa ang asignaturang malayo; malayo sa pinagaralang apat na taong 'di biro Araw-araw pumapasok para magturo Gabi-gabi inaaral ang makapal na libro Upang kinabukasa'y maibahagi ito Sa mga batang uhaw sa pagkatuto Ngunit sadyang tadhana'y mapaglaro Pagkat sinubok aking pagiging **** Sinukat haba ng pasensiya ko Kung ako ba'y magtatagal sa propesyong ito Iba't-ibang ugali aking tiniis Makamtan ko lang ang aking nais Landas ng mga bata'y 'di malihis Patungo sa kanilang mithiing ninanais Kaya naman ngayong tapos na aking tungkulin Hiling ko lamang sila'y may natutunan sa'kin Kahit ako'y hindi na alalahanin Ang mahalaga'y may inani sila mula sa'kin.

0

Aug 19, 2020

Aug 19, 2020 at 7:13 PM UTC

Ninia

Buhay Maestra

Siyam na buwan ng nakakaraan Simula ng ako'y makipagsapalaran Sumabak sa giyerang utak ang panlaban Kaagapay ang puso bilang puhunan Sa simula tila mahirap at imposible Ngunit kalauna'y unti-unting naging simple Naipamalas pagiging maagap at responsable At nagsilbing magandang imahe Unang karanasa'y hindi biro Pagka't iba't-ibang bata nakakahalubilo Idagdag pa ang asignaturang malayo; malayo sa pinagaralang apat na taong 'di biro Araw-araw pumapasok para magturo Gabi-gabi inaaral ang makapal na libro Upang kinabukasa'y maibahagi ito Sa mga batang uhaw sa pagkatuto Ngunit sadyang tadhana'y mapaglaro Pagkat sinubok aking pagiging **** Sinukat haba ng pasensiya ko Kung ako ba'y magtatagal sa propesyong ito Iba't-ibang ugali aking tiniis Makamtan ko lang ang aking nais Landas ng mga bata'y 'di malihis Patungo sa kanilang mithiing ninanais Kaya naman ngayong tapos na aking tungkulin Hiling ko lamang sila'y may natutunan sa'kin Kahit ako'y hindi na alalahanin Ang mahalaga'y may inani sila mula sa'kin.

28