"papalitan" poems - Hello Poetry

Una, napakaganda ng mga simula, ng mga umagang puno ng kaba, hinahanda ang sarili sa mga posibleng pagpapakilala. Hinahasa ang mga ngiti, ang mga galaw, ang mga paglakad sa harapan ng iyong mga kaklase. Tinatanggap ang mga matatalim na tingin habang naghihintay sa bawat salitang lalabas sa kaluluwa **** malapit nang sumabog, mga taingang naghihintay, naghahandang makinig… Pangalawa, magiging kampante’t komportable ka, iisipin na ang buhay ay ganun lang kadali, na ang bawat simula’y pagpapakilala lang ng sarili na pagkatapos **** magpakilala ay makikinig ka nalang. Iniisip na ang kaginhawaan, galak at takot sa simula ay mananatiling sa’yo. Pangatlo, mapapagod ka. Na ikaw ay gigising ng mas maaga, papalitan ang dugo ng iba’t-ibang uri ng likido, sa pagbabasakaling ang simula ay mananatili hanggang sa dulo. Ikaw ay unti-unting susuko. Pero pang-apat, ang daan tungo sa tagumpay ay di dapat kalimutan at sukuan di’ba? Subalit panglima, ang tagumpay ay di palaging may sementadong daanan, na ang lahat ng bagay ay di perpekto. Na ang langit na narasanan mo nung simula ay di mananatiling ganoon hanggang sa dulo na ito’y posibleng maging blankong espasyo na lamang. Matatakot kang punuin ito ulit. Pang-anim, maghanda ka sa paglipad. Unti-unting buuin ang mga pakpak gamit ang mga balahibong parte ng iyong mga simula. Pangpito, lisanin ang lumbay, ang galit, gamutin ang mga sugat sa’yong mga pakpak. Unti-unting abutin ang araw kahit na ito’y iiwanan kang abo, susubukang pabagsakin. Ito ang pangwalo, maghanda kang bumagsak, mahulog, masaktan. Pangsiyam, masakit ang mahulog, bumagsak, umasa. Ngunit gawin mo itong lakas, lagyan mo ng pwersa ang bawat pagaspas ng mga pakpak ng iyong simula. Oo, di tayo handa na mahulog, bumagsak, umasa, at walang kahandaan sa mga ganitong bagay. Pero pangsampu, huwag kang susuko, magaling na ang iyong mga pakpak, tapos na ang paghahanda. Subukan mo nang lumipad muli sa langit na dati’y pinuno mo ng mga unang beses at mga unang bagay bumuo sa’yong pagkatao. Liparin mo ulit ang blankong espasyo, lagyan ng mga bagong simula, buksan ang mga nakakandong daanan, abutin ulit ang tagumpay, subukan muling lumipad, at pag ika’y muling nahulog, abutin ulit ang langit, lipad lang.

0

Apr 1, 2017

Apr 1, 2017 at 10:59 PM UTC

ALMarasigan

Sampung Bagay na natutunan ko sa Kolehiyo

Una, napakaganda ng mga simula, ng mga umagang puno ng kaba, hinahanda ang sarili sa mga posibleng pagpapakilala. Hinahasa ang mga ngiti, ang mga galaw, ang mga paglakad sa harapan ng iyong mga kaklase. Tinatanggap ang mga matatalim na tingin habang naghihintay sa bawat salitang lalabas sa kaluluwa **** malapit nang sumabog, mga taingang naghihintay, naghahandang makinig… Pangalawa, magiging kampante’t komportable ka, iisipin na ang buhay ay ganun lang kadali, na ang bawat simula’y pagpapakilala lang ng sarili na pagkatapos **** magpakilala ay makikinig ka nalang. Iniisip na ang kaginhawaan, galak at takot sa simula ay mananatiling sa’yo. Pangatlo, mapapagod ka. Na ikaw ay gigising ng mas maaga, papalitan ang dugo ng iba’t-ibang uri ng likido, sa pagbabasakaling ang simula ay mananatili hanggang sa dulo. Ikaw ay unti-unting susuko. Pero pang-apat, ang daan tungo sa tagumpay ay di dapat kalimutan at sukuan di’ba? Subalit panglima, ang tagumpay ay di palaging may sementadong daanan, na ang lahat ng bagay ay di perpekto. Na ang langit na narasanan mo nung simula ay di mananatiling ganoon hanggang sa dulo na ito’y posibleng maging blankong espasyo na lamang. Matatakot kang punuin ito ulit. Pang-anim, maghanda ka sa paglipad. Unti-unting buuin ang mga pakpak gamit ang mga balahibong parte ng iyong mga simula. Pangpito, lisanin ang lumbay, ang galit, gamutin ang mga sugat sa’yong mga pakpak. Unti-unting abutin ang araw kahit na ito’y iiwanan kang abo, susubukang pabagsakin. Ito ang pangwalo, maghanda kang bumagsak, mahulog, masaktan. Pangsiyam, masakit ang mahulog, bumagsak, umasa. Ngunit gawin mo itong lakas, lagyan mo ng pwersa ang bawat pagaspas ng mga pakpak ng iyong simula. Oo, di tayo handa na mahulog, bumagsak, umasa, at walang kahandaan sa mga ganitong bagay. Pero pangsampu, huwag kang susuko, magaling na ang iyong mga pakpak, tapos na ang paghahanda. Subukan mo nang lumipad muli sa langit na dati’y pinuno mo ng mga unang beses at mga unang bagay bumuo sa’yong pagkatao. Liparin mo ulit ang blankong espasyo, lagyan ng mga bagong simula, buksan ang mga nakakandong daanan, abutin ulit ang tagumpay, subukan muling lumipad, at pag ika’y muling nahulog, abutin ulit ang langit, lipad lang.

10

#110315 Binilang ko ang rosas na akala ko'y Nagpaalam na buhat sa maagang pagkalanta nito. Akala ko'y pag namukadkad uli'y limot na ang dati, Pero tila nagkakamali pala ako Sa paghimay-himay ng pahiwatig. Hindi ako manhid Pagkat ramdam ko pa rin ang tinik Sa paghawak sa ubod ng rosas. Pero iniinda ko ang sakit Pagkat ganoon naman talaga, Nilikha siyang may tinik bilang proteksyon niya. Pag pinagmamasdan ko ito, Alam kong hanggang tingin lang ako. Pagkat pag pinitas ko'y agaran na naman itong malalanta, Hindi ko naman maiuuwi ang kariktan nito. Mas kaakit-akit kasi siyang tingnan Pag kasama ang mga katulad niya. Muli, hanggang titig na lang, Ganoon rin ang paggalang ko sa kanyang Hardinero. Alam ko ring iba ang tipong klima nito, Medyo sensitibo kahit na Di ko naman papalitan ang kinagisnang lupa. Hindi ko naman siya bubunutin nang basta-basta't Aangkinin kahit may ibang nag-aari sa kanya. Sa katunayan, laging nais ko siyang masilayan, Kahit na alam kong iiwan niya rin ako Sa dapithapon o kaya kinabukasan o sa makalawa. Pag kinunan ko siya ng larawan, Kaya ko siyang titigang muli, Alaala na lamang sa iisang papel ang aming sandali. Pagkat pag muling babalikan ang pasong nagkalinga, Iyan, wala na puros dahon na lamang, Maghihintay na naman sa tamang panahon Nang muli ko siyang masilayan.

0

Nov 19, 2015

Nov 19, 2015 at 6:04 AM UTC

psalmiseta

Rosas na Alaala

#110315 Binilang ko ang rosas na akala ko'y Nagpaalam na buhat sa maagang pagkalanta nito. Akala ko'y pag namukadkad uli'y limot na ang dati, Pero tila nagkakamali pala ako Sa paghimay-himay ng pahiwatig. Hindi ako manhid Pagkat ramdam ko pa rin ang tinik Sa paghawak sa ubod ng rosas. Pero iniinda ko ang sakit Pagkat ganoon naman talaga, Nilikha siyang may tinik bilang proteksyon niya. Pag pinagmamasdan ko ito, Alam kong hanggang tingin lang ako. Pagkat pag pinitas ko'y agaran na naman itong malalanta, Hindi ko naman maiuuwi ang kariktan nito. Mas kaakit-akit kasi siyang tingnan Pag kasama ang mga katulad niya. Muli, hanggang titig na lang, Ganoon rin ang paggalang ko sa kanyang Hardinero. Alam ko ring iba ang tipong klima nito, Medyo sensitibo kahit na Di ko naman papalitan ang kinagisnang lupa. Hindi ko naman siya bubunutin nang basta-basta't Aangkinin kahit may ibang nag-aari sa kanya. Sa katunayan, laging nais ko siyang masilayan, Kahit na alam kong iiwan niya rin ako Sa dapithapon o kaya kinabukasan o sa makalawa. Pag kinunan ko siya ng larawan, Kaya ko siyang titigang muli, Alaala na lamang sa iisang papel ang aming sandali. Pagkat pag muling babalikan ang pasong nagkalinga, Iyan, wala na puros dahon na lamang, Maghihintay na naman sa tamang panahon Nang muli ko siyang masilayan.

35

akoy isang lalaking hindi madasalin hiniling sa diyos na ikay mapasakin handa sa ano mang ating tahakin pangako na ang lahat ay ating kakayanin tulang puno ng pagmamahal nililikha nagmula sa puso lahat ng mga salita ngunit kaakibat ng salita ang gawa kahit ano mangyari hindi magsasawa handang magbago ang tulad kong tarantado patunayan lang na hindi isang gago sadyang mamahalin ka ng buong buo mula nang ikay mahalin handang magbago isang binibining kumbagay mala-sining minimithing mapapunta sa aking piling mapaano ibibigay lahat ng hiling pangarap ikay katabi sa bawat gising sa bawat kwento mo na puno ng pighati gagawin ang lahat para ikay ngumiti mga kwentuhan na umaabot ng gabi ang pag-ibig sayo ay lalong tumitindi marapatin na bigyan ng pagkakataon pag-ibig sayo aabot habang panahon akoy nagbago at handa ng patunayan ikaw ang mahal mula noon hanggang ngayon marami man kontra sa ating pagsasama handa ng patunayan na ito ang tama ang kasiyahan ay laging ipapadama papalitan ng saya lahat ng drama siguradong sayo ay hindi nagkamali ikaw talaga ang minahal at pinili mga oras na kasama ka di mapakali akoy handang mag-antay sayo basta palli tutuparin ang pangakong di ka sasaktan ano man ang mangyari di kita iiwan siguradong ikaw lang ang paglalaanan ng tunay na pagmamahal magpakailanman ibibigay lahat ng iyong pangangailangan mapa gamit o prutas maliban sa pakwan susuportahan ka kahit anong larangan ipaparamdam tunay na pagmamahalan pinakaminahal marahil ay ikaw kagandahan tilay mga perlas na hikaw pagmasdan at marahil ikay masisilaw iyong kausapin paniguradong siya'y sabaw marahil ito na ang aking huling saknong handang maghintay sa sagot mo sa aking tanong paumanhin sa tula kong usad pagong paninidigan ko lahat hanggang sa kabaong

0

Sep 2, 2019

Sep 2, 2019 at 7:47 AM UTC

sixanimsais

bem

akoy isang lalaking hindi madasalin hiniling sa diyos na ikay mapasakin handa sa ano mang ating tahakin pangako na ang lahat ay ating kakayanin tulang puno ng pagmamahal nililikha nagmula sa puso lahat ng mga salita ngunit kaakibat ng salita ang gawa kahit ano mangyari hindi magsasawa handang magbago ang tulad kong tarantado patunayan lang na hindi isang gago sadyang mamahalin ka ng buong buo mula nang ikay mahalin handang magbago isang binibining kumbagay mala-sining minimithing mapapunta sa aking piling mapaano ibibigay lahat ng hiling pangarap ikay katabi sa bawat gising sa bawat kwento mo na puno ng pighati gagawin ang lahat para ikay ngumiti mga kwentuhan na umaabot ng gabi ang pag-ibig sayo ay lalong tumitindi marapatin na bigyan ng pagkakataon pag-ibig sayo aabot habang panahon akoy nagbago at handa ng patunayan ikaw ang mahal mula noon hanggang ngayon marami man kontra sa ating pagsasama handa ng patunayan na ito ang tama ang kasiyahan ay laging ipapadama papalitan ng saya lahat ng drama siguradong sayo ay hindi nagkamali ikaw talaga ang minahal at pinili mga oras na kasama ka di mapakali akoy handang mag-antay sayo basta palli tutuparin ang pangakong di ka sasaktan ano man ang mangyari di kita iiwan siguradong ikaw lang ang paglalaanan ng tunay na pagmamahal magpakailanman ibibigay lahat ng iyong pangangailangan mapa gamit o prutas maliban sa pakwan susuportahan ka kahit anong larangan ipaparamdam tunay na pagmamahalan pinakaminahal marahil ay ikaw kagandahan tilay mga perlas na hikaw pagmasdan at marahil ikay masisilaw iyong kausapin paniguradong siya'y sabaw marahil ito na ang aking huling saknong handang maghintay sa sagot mo sa aking tanong paumanhin sa tula kong usad pagong paninidigan ko lahat hanggang sa kabaong

49

*Hindi kita pakakawalan, hindi kita papalitan, hindi kita sasayangin, hindi kita sasaktan. Lagi kitang iintindihin, masaktan man ngunit pipilitin, dahil ikaw lang ang sinisigaw ng aking damdamin, na uhaw na uhaw sa 'yong pagtingin. Sana'y masabi ko ang lihim na pagtingin, na sana ako nalang ang iyong ibigin, gustong lumapit ngunit naduduwag, sapagkat marami akong kahating naghihintay. Kung sakali man na ika'y maging akin, iingatan ko ang 'yong pusong masahol pa sa bituin, hindi ko maipapangakong hindi papaiyakin, ngunit pangakong hindi ko sasadyain.*

0

Jan 18, 2016

Jan 18, 2016 at 10:55 PM UTC

canisha-arcilla

Tula ng puso

*Hindi kita pakakawalan, hindi kita papalitan, hindi kita sasayangin, hindi kita sasaktan. Lagi kitang iintindihin, masaktan man ngunit pipilitin, dahil ikaw lang ang sinisigaw ng aking damdamin, na uhaw na uhaw sa 'yong pagtingin. Sana'y masabi ko ang lihim na pagtingin, na sana ako nalang ang iyong ibigin, gustong lumapit ngunit naduduwag, sapagkat marami akong kahating naghihintay. Kung sakali man na ika'y maging akin, iingatan ko ang 'yong pusong masahol pa sa bituin, hindi ko maipapangakong hindi papaiyakin, ngunit pangakong hindi ko sasadyain.*

16

"Sino ang bayani ng buhay mo?" Minsan itong naging paksa ng aming aralin sa filipino Madalas din itong itanong sa akin ng madla Ngunit wala akong ibang sambit kundi ang iyong ngalan ina. Bagama't wala siyang hari na katuwang, Para sa akin siya ay reyna magmula pa noong ako'y walang muwang. Magkaiba man ang daang ating nilalakaran, Alam kong pareho tayo ng langit na tinitingnan. Dito ay umaga, diyan ay gabi Sa pagtulog mo ina nais kitang katabi Iniibig kita kahit sa personal man ay 'di ko ito masabi At kung maayos na ang mundo, dadampian ko ng pagmamahal ang iyong pisngi't labi. Hindi sapat na ika'y pasalamatan Pangakong pagod mo'y aking papalitan Ng pag-ibig na walang hanggan At ibabahagi ko lahat ng kabutihan mo hanggang sa aking kaapo-apohan Kung tuluyan ka nang manghina At kunin ka na sa akin ng May Likha, Ako ang makakasama mo hanggang sa iyong huling hininga Kukumutan kita ng pag-ibig, mahal kong ina.

0

May 21, 2021

May 21, 2021 at 3:17 PM UTC

anjeralopez

Kukumutan Kita ng Pag-ibig

"Sino ang bayani ng buhay mo?" Minsan itong naging paksa ng aming aralin sa filipino Madalas din itong itanong sa akin ng madla Ngunit wala akong ibang sambit kundi ang iyong ngalan ina. Bagama't wala siyang hari na katuwang, Para sa akin siya ay reyna magmula pa noong ako'y walang muwang. Magkaiba man ang daang ating nilalakaran, Alam kong pareho tayo ng langit na tinitingnan. Dito ay umaga, diyan ay gabi Sa pagtulog mo ina nais kitang katabi Iniibig kita kahit sa personal man ay 'di ko ito masabi At kung maayos na ang mundo, dadampian ko ng pagmamahal ang iyong pisngi't labi. Hindi sapat na ika'y pasalamatan Pangakong pagod mo'y aking papalitan Ng pag-ibig na walang hanggan At ibabahagi ko lahat ng kabutihan mo hanggang sa aking kaapo-apohan Kung tuluyan ka nang manghina At kunin ka na sa akin ng May Likha, Ako ang makakasama mo hanggang sa iyong huling hininga Kukumutan kita ng pag-ibig, mahal kong ina.

20

#05022020 I was standing in the middle of worship People were worshipping God And everyone was singing. There’re pairs but they don’t have any relationship One sings beside the other, one sings alone. There were two different hymns Or everyone was just voicing their hearts out I ain’t a singer and yet I heard my voice good. And together with others, The first song I was singing was a heavy song I was about to kneel, I was bowing my head. And there I recognized that many songs are being sung. I heard someone said from the back, “Kelan ba papalitan yung kanta?” I recognized what has been said But I can't control the words coming from my mouth, And from the bottom of my heart, It just felt so natural -- It felt so relieving. Both of my hands started grasping a railing As I continued in the spirit of worship. And then the song changed to an upbeat one And then to “Hosanna.” While everyone was singing “Hosanna” Someone has changed in the atmosphere. I saw my body gliding and others too People started coming while I was singing with others. Some remained walking towards us -- Seeing but they’re only looking at us But I never heard and seen anyone of them singing. I was even shocked with myself Because I was dancing like I was a good dancer Those who sing also do their dancing As if we were leading everyone else But it seems they have another place to go with. I recognized that they were walking While I was flying with others. Then I saw a man who’s also dancing and singing And he was very good at it We continued guiding those who are walking. Then, the scene turned out to be an LRT station But there was no means of transportation I saw people strolling beside a platform On my right side And they’re somehow stuck But I saw no reaction from them. And there was a stair going upwards It's like in the form of an escalator I was holding the railing and it was steady But the steps seemed to be invisible All I know was: it’s a staircase. Then I saw the man singing and dancing earlier Telling the people to raise their hands And they turned to look like zombies They were obeying and copying what was instructed to them And we were all giving them examples As we do the “arms forward” thing. Then I heard someone said, “There’s something wrong,” And he was pertaining to those people in the platform They were about to chase a woman And he pointed her out And then the dream ended — The dream ended and as I opened up my eyes, I found my heartbeat too fast.

0

May 1, 2020

May 1, 2020 at 8:13 PM UTC

psalmiseta

The Singing and The Dancing

#05022020 I was standing in the middle of worship People were worshipping God And everyone was singing. There’re pairs but they don’t have any relationship One sings beside the other, one sings alone. There were two different hymns Or everyone was just voicing their hearts out I ain’t a singer and yet I heard my voice good. And together with others, The first song I was singing was a heavy song I was about to kneel, I was bowing my head. And there I recognized that many songs are being sung. I heard someone said from the back, “Kelan ba papalitan yung kanta?” I recognized what has been said But I can't control the words coming from my mouth, And from the bottom of my heart, It just felt so natural -- It felt so relieving. Both of my hands started grasping a railing As I continued in the spirit of worship. And then the song changed to an upbeat one And then to “Hosanna.” While everyone was singing “Hosanna” Someone has changed in the atmosphere. I saw my body gliding and others too People started coming while I was singing with others. Some remained walking towards us -- Seeing but they’re only looking at us But I never heard and seen anyone of them singing. I was even shocked with myself Because I was dancing like I was a good dancer Those who sing also do their dancing As if we were leading everyone else But it seems they have another place to go with. I recognized that they were walking While I was flying with others. Then I saw a man who’s also dancing and singing And he was very good at it We continued guiding those who are walking. Then, the scene turned out to be an LRT station But there was no means of transportation I saw people strolling beside a platform On my right side And they’re somehow stuck But I saw no reaction from them. And there was a stair going upwards It's like in the form of an escalator I was holding the railing and it was steady But the steps seemed to be invisible All I know was: it’s a staircase. Then I saw the man singing and dancing earlier Telling the people to raise their hands And they turned to look like zombies They were obeying and copying what was instructed to them And we were all giving them examples As we do the “arms forward” thing. Then I heard someone said, “There’s something wrong,” And he was pertaining to those people in the platform They were about to chase a woman And he pointed her out And then the dream ended — The dream ended and as I opened up my eyes, I found my heartbeat too fast.

67

Mananatili akong sa’yo hanggang dulo Kung hindi man maging tayo, Hanggang sa huli Kahit ang Panginoon, ang mga tala at buwan sa kalangitan ang saksi; At hindi ko kailanman maikubli Kung ano ang nararamdaman ko para sa’yo. Mananatili akong sa’yo, sa mga oras na kailangan mo ako Sa mga araw na wala kang masasandalan Ako ang kanlungan mo Ang iyong maaasahan Mananatili sa iyong tabi Kahit sa mga gabing hindi ka mapakali, Sa’yo lang ako naging sigurado Sa’yo lang ako naging kuntento, Mananatiling sa’yo Sa’yo hanggang dulo; Pero hindi payapa ang aking mundo kung wala ka Mahal, ikaw ang aking pahinga, ang aking payapa, Sa mga panahong ako ay pagod at gustong mapag-isa Sa iyong piling, ikaw ang aking tahanan Ikaw ang aking magpakailanman Ang aking tahanan Ang aking masasandalan Ikaw at ako’y nasa kanluran Ang iyong mga kamay ang aking gustong hawakan Ang iyong tinig ang aking gustong marinig Ikaw ang aking kasiyahan sa mga araw na ako ay nalulumbay; At ikaw lamang ang aking mamahalin habangbuhay. Hindi kita papalitan Hindi kita bibitiwan, Hindi kita susukuan Mananatili akong sa’yo, Hindi kita iiwan Dahil ikaw ang aking ligaya, Ikaw lamang ang nag-iisa Mananatili akong sa’yo. Huwag kang mag-alala Hindi ako mawawala; Sasamahan kita kahit saan man tayo mapunta Basta’t ikaw ang aking kasama. Ikaw ang natatangi Ang kailanman na hindi ko kayang itanggi, Ikaw at ako’y isinulat sa mga bituin sa kalangitan At dahil sa ating wagas na pagmamahalan; Hindi kita ikakahiya Ipagsisigawan sa buong mundo Kung gaano kita kamahal sinta At dahil ang puso ko’y sa’yo.

0

Aug 28, 2023

Aug 28, 2023 at 10:11 PM UTC

eindeinnemoon

Mananatiling Sa’yo (Part II) (11-02-21)

Mananatili akong sa’yo hanggang dulo Kung hindi man maging tayo, Hanggang sa huli Kahit ang Panginoon, ang mga tala at buwan sa kalangitan ang saksi; At hindi ko kailanman maikubli Kung ano ang nararamdaman ko para sa’yo. Mananatili akong sa’yo, sa mga oras na kailangan mo ako Sa mga araw na wala kang masasandalan Ako ang kanlungan mo Ang iyong maaasahan Mananatili sa iyong tabi Kahit sa mga gabing hindi ka mapakali, Sa’yo lang ako naging sigurado Sa’yo lang ako naging kuntento, Mananatiling sa’yo Sa’yo hanggang dulo; Pero hindi payapa ang aking mundo kung wala ka Mahal, ikaw ang aking pahinga, ang aking payapa, Sa mga panahong ako ay pagod at gustong mapag-isa Sa iyong piling, ikaw ang aking tahanan Ikaw ang aking magpakailanman Ang aking tahanan Ang aking masasandalan Ikaw at ako’y nasa kanluran Ang iyong mga kamay ang aking gustong hawakan Ang iyong tinig ang aking gustong marinig Ikaw ang aking kasiyahan sa mga araw na ako ay nalulumbay; At ikaw lamang ang aking mamahalin habangbuhay. Hindi kita papalitan Hindi kita bibitiwan, Hindi kita susukuan Mananatili akong sa’yo, Hindi kita iiwan Dahil ikaw ang aking ligaya, Ikaw lamang ang nag-iisa Mananatili akong sa’yo. Huwag kang mag-alala Hindi ako mawawala; Sasamahan kita kahit saan man tayo mapunta Basta’t ikaw ang aking kasama. Ikaw ang natatangi Ang kailanman na hindi ko kayang itanggi, Ikaw at ako’y isinulat sa mga bituin sa kalangitan At dahil sa ating wagas na pagmamahalan; Hindi kita ikakahiya Ipagsisigawan sa buong mundo Kung gaano kita kamahal sinta At dahil ang puso ko’y sa’yo.

48