"ordinaryong" poems - Hello Poetry

Tanghali na at nais ko sana magsulat, Ibuhos ang lahat ng aking gustong ipagtapat, Ngunit wala, walang lumabas ni isang letra o salita, Nahihirapan na kahit hindi halata. Isang lapis at papel ang aking hawak, Ang daming bumubulabog sa aking utak, Nais ko sanang iparating sayo, Binighani mo ang puso ko. Kaso ang hirap, ang hirap hirap isulat ng aking nadarama, Na parang magiging katawatawa o masyadong madrama, Hindi ko alam kung paano pero ito ang naisip ko, Naisip kong paraan para masabi sayo. Ang pagsulat. Dahil ito ang aking bibig, Ito ang tanging paraan para mailabas ko ang aking hinanakit o pag-ibig, Nakakatawa man o ang "corny" pakinggan, Pero kahit ganoon pa man, ipagpapatuloy ko sa paraan na makakagaan. Makakagaan sa akin at sa mga taong makakabasa, Na hindi ito sinulat ng basta basta, Isang blankong papel at isang ordinaryong katulad ko, Isinusulat ang lahat ng mensahe sa paraan na alam ko. Gagabihin nanaman kaka-isip, At bibisita nanaman ang mga talang gabi gabing sumisilip, Nakakatuwa dahil sila ang laging kausap, Habang natutulog ang mga ulap. Isang blankong papel ang aking hawak, Walang kawala sa magulo kong utak

0

Aug 9, 2016

Aug 9, 2016 at 9:44 AM UTC

TheLostSoul

BLANKONG PAPEL

Tanghali na at nais ko sana magsulat, Ibuhos ang lahat ng aking gustong ipagtapat, Ngunit wala, walang lumabas ni isang letra o salita, Nahihirapan na kahit hindi halata. Isang lapis at papel ang aking hawak, Ang daming bumubulabog sa aking utak, Nais ko sanang iparating sayo, Binighani mo ang puso ko. Kaso ang hirap, ang hirap hirap isulat ng aking nadarama, Na parang magiging katawatawa o masyadong madrama, Hindi ko alam kung paano pero ito ang naisip ko, Naisip kong paraan para masabi sayo. Ang pagsulat. Dahil ito ang aking bibig, Ito ang tanging paraan para mailabas ko ang aking hinanakit o pag-ibig, Nakakatawa man o ang "corny" pakinggan, Pero kahit ganoon pa man, ipagpapatuloy ko sa paraan na makakagaan. Makakagaan sa akin at sa mga taong makakabasa, Na hindi ito sinulat ng basta basta, Isang blankong papel at isang ordinaryong katulad ko, Isinusulat ang lahat ng mensahe sa paraan na alam ko. Gagabihin nanaman kaka-isip, At bibisita nanaman ang mga talang gabi gabing sumisilip, Nakakatuwa dahil sila ang laging kausap, Habang natutulog ang mga ulap. Isang blankong papel ang aking hawak, Walang kawala sa magulo kong utak

26

Hindi baga nakapagtataka Ang mga salitang sinambit ni Eba Nang kainin ni Adan ang tanda ng kasalanan? Hindi baga nakapagtataka Ang mga salitang sinambit ni Adan Nang una niyang nasilayan ang ganda ni Eba Na hinugot mula sa kanyang tadyang? Hindi baga nakapagtataka Sa kung paanong sa pag-ikot ng mundo Ni minsan hindi nagtagpo ang araw at buwan? Hindi baga nakapagtataka Na sa dinami-dami ng tao sa mundo Na sa paglipas ng dapit-hapon At pagsikat ng araw Natagpuan kita- Sa isang araw na hindi inaasahan Nakita Nakilala Nakasama Hindi baga nakapagtataka Sa kung papaanong ang bawat kaluluwa Ay nagkakadaupang-palad Ay nakakahanap Ng mga kaluluwang mapagkakanlungan Sa pag-ikot ng mundo Sa paglipas ng panahon Tulad ng atin- Hindi ikaw yung ordinaryong babae Sapagkat ang pagsabi sa babae ng ordinaryo Ay parang pagmura sa isang santo Sa iyong mga mata nakasillid Ang isa pang babaeng Nais kumawala sa mundong kanyang kinagagalawan Kimberly- Pangalan mo’y hindi sayo lamang kumakanlong Marami kang katulad Pero ang pinagkaiba Ikaw ay ikaw- Sa kung paanong ang pangalan mo Ay bumalot sa iyong katauhan Sa kabutihan maging sa kasamaan Isang babaeng naghahanap ng kasagutan Sa mundo ng mga tanong Na tila ba ang mga sagot ay hindi maapuhap Na tila ba lahat ng ito’y Nagtatago sa mata ng bawat isa Na ang pagtitig sa mga ito’y hindi sapat upang matanto Ang katotohanan na bumabalot sa atin Sa iyong katauhan ay may nakabalot na sikreto Isang misteryo na hindi ko kailan man malalaman Ngunit kahit gaano man kadilim o kaliwanag Hindi nito madadaig ang misteryo Sa kung papaanong tayo’y nagkakilala Sa isang panahon na pangkaraniwan lamang Dalawang dekada- Ang buhay mo sa mundo Sa dalawampung taong paglipas Maraming taong dumating At marami ring umaalis Binalot ng lungkot Yinakap din ng saya Ang iyong pagdating Sa mundo ng kabagabagan Pasalamat na lamang Na sa paglipas ng lahat ng ito Kaluluwa mo’y dagling naapuhap Na parang liwananag sa kandilang papaupos Maligayang Kaarawan, Mahal kong Kaibigan R. L. Alcantara Enero 28, 2015

0

Oct 26, 2015

Oct 26, 2015 at 10:35 AM UTC

proseandroses

.,.

Hindi baga nakapagtataka Ang mga salitang sinambit ni Eba Nang kainin ni Adan ang tanda ng kasalanan? Hindi baga nakapagtataka Ang mga salitang sinambit ni Adan Nang una niyang nasilayan ang ganda ni Eba Na hinugot mula sa kanyang tadyang? Hindi baga nakapagtataka Sa kung paanong sa pag-ikot ng mundo Ni minsan hindi nagtagpo ang araw at buwan? Hindi baga nakapagtataka Na sa dinami-dami ng tao sa mundo Na sa paglipas ng dapit-hapon At pagsikat ng araw Natagpuan kita- Sa isang araw na hindi inaasahan Nakita Nakilala Nakasama Hindi baga nakapagtataka Sa kung papaanong ang bawat kaluluwa Ay nagkakadaupang-palad Ay nakakahanap Ng mga kaluluwang mapagkakanlungan Sa pag-ikot ng mundo Sa paglipas ng panahon Tulad ng atin- Hindi ikaw yung ordinaryong babae Sapagkat ang pagsabi sa babae ng ordinaryo Ay parang pagmura sa isang santo Sa iyong mga mata nakasillid Ang isa pang babaeng Nais kumawala sa mundong kanyang kinagagalawan Kimberly- Pangalan mo’y hindi sayo lamang kumakanlong Marami kang katulad Pero ang pinagkaiba Ikaw ay ikaw- Sa kung paanong ang pangalan mo Ay bumalot sa iyong katauhan Sa kabutihan maging sa kasamaan Isang babaeng naghahanap ng kasagutan Sa mundo ng mga tanong Na tila ba ang mga sagot ay hindi maapuhap Na tila ba lahat ng ito’y Nagtatago sa mata ng bawat isa Na ang pagtitig sa mga ito’y hindi sapat upang matanto Ang katotohanan na bumabalot sa atin Sa iyong katauhan ay may nakabalot na sikreto Isang misteryo na hindi ko kailan man malalaman Ngunit kahit gaano man kadilim o kaliwanag Hindi nito madadaig ang misteryo Sa kung papaanong tayo’y nagkakilala Sa isang panahon na pangkaraniwan lamang Dalawang dekada- Ang buhay mo sa mundo Sa dalawampung taong paglipas Maraming taong dumating At marami ring umaalis Binalot ng lungkot Yinakap din ng saya Ang iyong pagdating Sa mundo ng kabagabagan Pasalamat na lamang Na sa paglipas ng lahat ng ito Kaluluwa mo’y dagling naapuhap Na parang liwananag sa kandilang papaupos Maligayang Kaarawan, Mahal kong Kaibigan R. L. Alcantara Enero 28, 2015

73

Kailangan ko lang ilabas kasi nakita ko tong picture sa Facebook. Inaamin ko madalas sumasayad sa isip ko to. Sino ba naman ang hindi maiisip to kung marealize mo kung gaano ka kahelpless at powerless na baguhin ang paligid mo. Sino ba naman ang hindi makakaisip na baka may mas magandang lugar para sa ating lahat na kung saan masaya tayo. Yung feeling of guilt kung bakit ako nasa loob ng kotse, naka-aircon tapos may batang kakatok sa bintana mo at siya ay walang makain, tapos pag inabutan mo magsasabi padin ng "Thank you po.", sabay bibili ng sundae sa Mcdonald's. Tangina lang diba, kasi bata lang din sila at gusto nila maenjoy ang buhay. Tapos, magmaneho ka lang sa Quezon ave, may kakatok sa bintana mo humihingi pagkain or limos. Tingin ka sa Quiapo may mga matatandang nanlilimos, tapos, masayang masaya pagka binigyan mo ng pagkain, nakakaputangina. Nung nag Davao kami, yung mga nagbebenta ng perlas dun alam **** isang kahig isang tuka ang buhay nila, isang tingin mo lang alam **** sobrang hirap ng buhay. Nakakagago pala talaga ang pakiramdam ng pribelehiyo no? Kasi andun ka lang para mag lamyerda at gumastos ng madaming pera. Yung feeling na nagiinstagram ako ng walang kakwenta-kwentang bagay tapos may namamatay sa gutom sa ibang lugar, may naaabusong ofw sa middle east, yung mga nasa Mindanao napapagitnaan ng gulo. Yung nakikita **** sales lady sa SM na alam **** todo kayod para kumita ng pera sa Maynila pero tangina hindi nabibigyan ng tamang benepisyo at kontraktwal padin. Ang swerte ko. Ang sarap ng buhay ko. Sa sobrang sarap, napakaunfair na at nakakagago na dahil di ko din masabing ayaw ko ang buhay ko, pero ayaw ko din ang mga nakikita ko. Ang labo no? At bilang isang ordinaryong tao, wala kang magagawa para matulungan sila na maglalast sakanya. Hanggang abot ka lang ng barya kasi di mo pwede isacrifice sarili **** kapakanan para sa iba. Dahil ganun na ang mundo ngayon, sarili ko muna bago iba. Pero masisisi mo ba yung pagiisip na ganun kasi may kanya kanya tayong mga problema na dulot ng pagiging myembro ng society? Duwag tayong lahat. Duwag na tumulong sa abot ng makakaya natin kasi takot tayo na baka tayo naman ang mapunta sa ganung kalagayan kapag binigay natin ang lahat. Tulad ko, pasuicide suicide pa pero duwag akong gawin, hanggang sagi lang sa isip ko, tangina ko eh no? Dahil yung nakakatulong lang talaga yung may tunay na tapang. Katulad ni Mother Teresa ang daming tinulungan at inalagaan, pero ironic dahil nawala ang paniniwala nya sa Diyos dahil sa nakita nya nasobrang hirap na dinadanas ng mga taong inaalagaan nya. Putangina ng Mundo. Bakit ba tayo nandito? Pagtapos nito balik na ko sa normal. Tangina nyo.

0

Mar 21, 2017

Mar 21, 2017 at 10:20 AM UTC

underground-mamihan

Putangina Ng Mundo

Kailangan ko lang ilabas kasi nakita ko tong picture sa Facebook. Inaamin ko madalas sumasayad sa isip ko to. Sino ba naman ang hindi maiisip to kung marealize mo kung gaano ka kahelpless at powerless na baguhin ang paligid mo. Sino ba naman ang hindi makakaisip na baka may mas magandang lugar para sa ating lahat na kung saan masaya tayo. Yung feeling of guilt kung bakit ako nasa loob ng kotse, naka-aircon tapos may batang kakatok sa bintana mo at siya ay walang makain, tapos pag inabutan mo magsasabi padin ng "Thank you po.", sabay bibili ng sundae sa Mcdonald's. Tangina lang diba, kasi bata lang din sila at gusto nila maenjoy ang buhay. Tapos, magmaneho ka lang sa Quezon ave, may kakatok sa bintana mo humihingi pagkain or limos. Tingin ka sa Quiapo may mga matatandang nanlilimos, tapos, masayang masaya pagka binigyan mo ng pagkain, nakakaputangina. Nung nag Davao kami, yung mga nagbebenta ng perlas dun alam **** isang kahig isang tuka ang buhay nila, isang tingin mo lang alam **** sobrang hirap ng buhay. Nakakagago pala talaga ang pakiramdam ng pribelehiyo no? Kasi andun ka lang para mag lamyerda at gumastos ng madaming pera. Yung feeling na nagiinstagram ako ng walang kakwenta-kwentang bagay tapos may namamatay sa gutom sa ibang lugar, may naaabusong ofw sa middle east, yung mga nasa Mindanao napapagitnaan ng gulo. Yung nakikita **** sales lady sa SM na alam **** todo kayod para kumita ng pera sa Maynila pero tangina hindi nabibigyan ng tamang benepisyo at kontraktwal padin. Ang swerte ko. Ang sarap ng buhay ko. Sa sobrang sarap, napakaunfair na at nakakagago na dahil di ko din masabing ayaw ko ang buhay ko, pero ayaw ko din ang mga nakikita ko. Ang labo no? At bilang isang ordinaryong tao, wala kang magagawa para matulungan sila na maglalast sakanya. Hanggang abot ka lang ng barya kasi di mo pwede isacrifice sarili **** kapakanan para sa iba. Dahil ganun na ang mundo ngayon, sarili ko muna bago iba. Pero masisisi mo ba yung pagiisip na ganun kasi may kanya kanya tayong mga problema na dulot ng pagiging myembro ng society? Duwag tayong lahat. Duwag na tumulong sa abot ng makakaya natin kasi takot tayo na baka tayo naman ang mapunta sa ganung kalagayan kapag binigay natin ang lahat. Tulad ko, pasuicide suicide pa pero duwag akong gawin, hanggang sagi lang sa isip ko, tangina ko eh no? Dahil yung nakakatulong lang talaga yung may tunay na tapang. Katulad ni Mother Teresa ang daming tinulungan at inalagaan, pero ironic dahil nawala ang paniniwala nya sa Diyos dahil sa nakita nya nasobrang hirap na dinadanas ng mga taong inaalagaan nya. Putangina ng Mundo. Bakit ba tayo nandito? Pagtapos nito balik na ko sa normal. Tangina nyo.

1

I. Katunggali Pauulanan ko ng tingga at pagkayari ay magbubungkal ng lupa sa kaloob-looban ng katawan – iyong libingang yungib at doon ay hahayaan kang mabulok kaya ingatan mo ako at huwag hayaang biglaang pumutok II. Tanawin dahan-dahan kong aalisin ang sumasaplot na lamig ngayong Hunyo sa iyong katawan at pupunuin ka ng alaala ng Abril itong pagmamalupit bilang talababa matapos tuldukan ang nagdaang panahon kaya ingatan mo ako at huwag hayaang bumigwas sa kung anong grabidad ang pumipigil sa iyong pagkawasak III. Rosaryo sa sukal ng dilim bago magpasalamat at magbigay-pugay sa diyos-diyosan, maingat kong kakapain ang kuwintas ng iyong mga kamay. Dadagundong sa iyong paglapit ang hungkag **** katawan paluluhurin ka sa altar ng pagtangis at sabay lulunurin ka sa kasalanan kaya ingatan mo hindi ako, kundi ang iyong sarili at humingi ka ng paumanhin pagkatapos. Hindi na bago sakin ang misteryo ng iyong katawang ibinubulong sa pigurang kahoy: mahuhulog ka sa aking bibig bilang alinsunurang awit. IV. Iyong katawan Hindi ipaaari sa sinuman. Huwag **** idiin sa akin ang karumihan ng mundo. walang ipalalasap kundi isang ordinaryong karanasan lamang – malayo ito sa inaasahang tagpo kundi pagnanais. Higit pa sa ingay ay ang salaulang katahimikan ng dalawang katawan na pumipiglas at nais lumaya sa balintataw ng isa’t isa bilang piitan. Kaya ingatan mo akong mabuti at bigyan ng panuto kung paano ka hahagkan upang hindi mabasag kung malaglag man sa isang mataas na lugar dahil mayroon pa tayong bukas na ilalaan para sa pantasya.

0

Jun 4, 2016

Jun 4, 2016 at 4:15 AM UTC

windsor-i-guadalupe-jr

Kung ang iyong katawan

I. Katunggali Pauulanan ko ng tingga at pagkayari ay magbubungkal ng lupa sa kaloob-looban ng katawan – iyong libingang yungib at doon ay hahayaan kang mabulok kaya ingatan mo ako at huwag hayaang biglaang pumutok II. Tanawin dahan-dahan kong aalisin ang sumasaplot na lamig ngayong Hunyo sa iyong katawan at pupunuin ka ng alaala ng Abril itong pagmamalupit bilang talababa matapos tuldukan ang nagdaang panahon kaya ingatan mo ako at huwag hayaang bumigwas sa kung anong grabidad ang pumipigil sa iyong pagkawasak III. Rosaryo sa sukal ng dilim bago magpasalamat at magbigay-pugay sa diyos-diyosan, maingat kong kakapain ang kuwintas ng iyong mga kamay. Dadagundong sa iyong paglapit ang hungkag **** katawan paluluhurin ka sa altar ng pagtangis at sabay lulunurin ka sa kasalanan kaya ingatan mo hindi ako, kundi ang iyong sarili at humingi ka ng paumanhin pagkatapos. Hindi na bago sakin ang misteryo ng iyong katawang ibinubulong sa pigurang kahoy: mahuhulog ka sa aking bibig bilang alinsunurang awit. IV. Iyong katawan Hindi ipaaari sa sinuman. Huwag **** idiin sa akin ang karumihan ng mundo. walang ipalalasap kundi isang ordinaryong karanasan lamang – malayo ito sa inaasahang tagpo kundi pagnanais. Higit pa sa ingay ay ang salaulang katahimikan ng dalawang katawan na pumipiglas at nais lumaya sa balintataw ng isa’t isa bilang piitan. Kaya ingatan mo akong mabuti at bigyan ng panuto kung paano ka hahagkan upang hindi mabasag kung malaglag man sa isang mataas na lugar dahil mayroon pa tayong bukas na ilalaan para sa pantasya.

44

Hindi ako si superman, Hindi ako si batman O si spiderman. Hindi ako pinagkalooban ng kapangyarihan. Hindi ako super hero na kaya kang iligtas sa oras ng kapahamakan. Pero kung ako'y iyong kailangan, Ika'y aking tutulungan Hanggang sa dulo ng walang hanggan.

0

Sep 17, 2015

Sep 17, 2015 at 8:25 PM UTC

john-kenneth-mesina-fulgencio

Ordinaryong Hero

Hindi ako si superman, Hindi ako si batman O si spiderman. Hindi ako pinagkalooban ng kapangyarihan. Hindi ako super hero na kaya kang iligtas sa oras ng kapahamakan. Pero kung ako'y iyong kailangan, Ika'y aking tutulungan Hanggang sa dulo ng walang hanggan.

8

sa mata ng ordinaryong nilalang: sa kalangitan madalas kayong naghahabulan nagtataguan, ng mga liwanag at ng mga nararamdaman. sa malawak na daigdaig, kayo ang nagbibigay liwanag; kayo ang hinahanap, kayo ang kailangan. ang mga bituin ay kumikislap patay sindi, 'di makapirmi ang mga bituin ay madami, 'di nag-iisa, kun'di nagkalat na 'isa', 'di isang buo kun'di isang sansinukob ng: naghalong emosyon, 'di mapiling pagkakakilanlan, daan daang kasinungalingan makapagtago lamang; sa liwanag niya, dahil mas importante siya dahil siya ang iyong tinitingala, isang malaking bolang mainit, nag-aalab, nakakabulag. isa kang masokista, pinili mo ang mapanakit niyang init. isa kang arsonista, pinili **** makipaglaro sa apoy. 'di ka naman nag-iisa ngunit martyr ako, at ikaw ang pinili ko. siya si sol, ikaw si luna, ako ang mga bituin, kayo ang naghahabulan, ako ang kumikislap/ kumukutikutitap/ kumukurap, ako ang nagbubugulan. bituing matagal nang patay

0

May 12, 2021

May 12, 2021 at 1:03 PM UTC

tree510

siya si sol, ikaw si luna, at ako ang mga bituin tila 'di na nabigyang pansin

sa mata ng ordinaryong nilalang: sa kalangitan madalas kayong naghahabulan nagtataguan, ng mga liwanag at ng mga nararamdaman. sa malawak na daigdaig, kayo ang nagbibigay liwanag; kayo ang hinahanap, kayo ang kailangan. ang mga bituin ay kumikislap patay sindi, 'di makapirmi ang mga bituin ay madami, 'di nag-iisa, kun'di nagkalat na 'isa', 'di isang buo kun'di isang sansinukob ng: naghalong emosyon, 'di mapiling pagkakakilanlan, daan daang kasinungalingan makapagtago lamang; sa liwanag niya, dahil mas importante siya dahil siya ang iyong tinitingala, isang malaking bolang mainit, nag-aalab, nakakabulag. isa kang masokista, pinili mo ang mapanakit niyang init. isa kang arsonista, pinili **** makipaglaro sa apoy. 'di ka naman nag-iisa ngunit martyr ako, at ikaw ang pinili ko. siya si sol, ikaw si luna, ako ang mga bituin, kayo ang naghahabulan, ako ang kumikislap/ kumukutikutitap/ kumukurap, ako ang nagbubugulan. bituing matagal nang patay

39

Ano bang nais **** mabasa Ano bang nais kong maitala Marahil ito’y tungkol sa mga bulaklak Mahalimuyak, wari pa’y simbolo ng galak Maaari ring tungkol sa mga ulap Tinitingala at hangad ay mayakap O kaya naman ay sa mga paruparo Susundan ng tingin saan man dumapo Ilan lang ‘yan sa mga tuwinang paksa Mga usaping purong halaga ang tinatamasa Kumusta kaya ang mga pangkaraniwan Ang mga patay na dahon sa putikan Bisikleta ng ordinaryong mamamayan Lapis na panulat ng pangalan ng napupusuan Iyong madaling nabubura, hindi nahahalata Kabilang sa mga madalang bigyan ng pansin Mga bagay na sapat na ang isang tingin Kumusta kayo? Kumusta tayo? Siguro’y nangingiti lulan ng duyan Kalmado, mahinahon, malaya Tago sa ingay ng karangyaan Simple, payak... nawa.

0

May 18, 2020

May 18, 2020 at 9:23 AM UTC

jasminl_

Pangkaraniwang Titulo

Ano bang nais **** mabasa Ano bang nais kong maitala Marahil ito’y tungkol sa mga bulaklak Mahalimuyak, wari pa’y simbolo ng galak Maaari ring tungkol sa mga ulap Tinitingala at hangad ay mayakap O kaya naman ay sa mga paruparo Susundan ng tingin saan man dumapo Ilan lang ‘yan sa mga tuwinang paksa Mga usaping purong halaga ang tinatamasa Kumusta kaya ang mga pangkaraniwan Ang mga patay na dahon sa putikan Bisikleta ng ordinaryong mamamayan Lapis na panulat ng pangalan ng napupusuan Iyong madaling nabubura, hindi nahahalata Kabilang sa mga madalang bigyan ng pansin Mga bagay na sapat na ang isang tingin Kumusta kayo? Kumusta tayo? Siguro’y nangingiti lulan ng duyan Kalmado, mahinahon, malaya Tago sa ingay ng karangyaan Simple, payak... nawa.

23