"siyudad" poems - Hello Poetry

I. Time passes, another batch of refugees and migrants. Cities turn into new houses of gambling and vicious cycles. Some say only machines can speak clearly and most humans have lost what they have earned throughout all this time, just right on schedule. To own our language, and the relationships it sets into motion, we learn painfully, repeatedly like sunrise and sunsets. Claiming our own spaces and demons hidden in our conveniences and reflex routines, and learning the tricks that has kept peoples from fully healing from broken promises and betrayals throughout time. We own up to our language and its demons every day and night that we toss and turn into something feasible, edible, livable. II. Iba ibang uri ng digma. duguang kasaysayang binabaong buhay binubura ang lakas at memorya tulad ng siyudad ng Songdo sa South Korea na ang ibig sabihin ay "city with no memory". Ito din ang isa sa mga modelo para sa New Clark City na tinatayo sa Luzon. Sa dalawahang mga pamamaraan ng mga naghahari-harian, nakikibaka ang anakpawis, nakikibaka ang kamalayan ng pagpapasya at pagwasto sa mga pagkakamali, na paulit-ulit na sinusubukang patayin sa iba ibang mukha. Mula pa sa panahon ng mga lolo at lola noong 1940s hanggang ngayon, patuloy ang mga pag-eexperimento nila at paggamit ng panlilinlang at dahas, sa ngalan ng kalusugan, edukasyon at batas, upang ipain ang buhay sarili, lasunin ang lupang kinakain ang sarili. Kung hindi tayo mag-aaral at mag-iingat din, tayo mismo ang papatay sa mga sinisimulan. #

0

Sep 8, 2018

Sep 8, 2018 at 2:58 AM UTC

kryselanson

Owning our language, facing its demons

I. Time passes, another batch of refugees and migrants. Cities turn into new houses of gambling and vicious cycles. Some say only machines can speak clearly and most humans have lost what they have earned throughout all this time, just right on schedule. To own our language, and the relationships it sets into motion, we learn painfully, repeatedly like sunrise and sunsets. Claiming our own spaces and demons hidden in our conveniences and reflex routines, and learning the tricks that has kept peoples from fully healing from broken promises and betrayals throughout time. We own up to our language and its demons every day and night that we toss and turn into something feasible, edible, livable. II. Iba ibang uri ng digma. duguang kasaysayang binabaong buhay binubura ang lakas at memorya tulad ng siyudad ng Songdo sa South Korea na ang ibig sabihin ay "city with no memory". Ito din ang isa sa mga modelo para sa New Clark City na tinatayo sa Luzon. Sa dalawahang mga pamamaraan ng mga naghahari-harian, nakikibaka ang anakpawis, nakikibaka ang kamalayan ng pagpapasya at pagwasto sa mga pagkakamali, na paulit-ulit na sinusubukang patayin sa iba ibang mukha. Mula pa sa panahon ng mga lolo at lola noong 1940s hanggang ngayon, patuloy ang mga pag-eexperimento nila at paggamit ng panlilinlang at dahas, sa ngalan ng kalusugan, edukasyon at batas, upang ipain ang buhay sarili, lasunin ang lupang kinakain ang sarili. Kung hindi tayo mag-aaral at mag-iingat din, tayo mismo ang papatay sa mga sinisimulan. #

33

Sinasalipadpad ang mga kalat sa pulitika Umaalingasaw ang baho ng iilang kandidato Sa modernong botohan Tila may iilang selyo, May mga balotang sanay Sa may agnas na kandado. Binaha ang pila ng nanghihingi ng boto Istratehiya ng isa'y musika sa mga bingi At may mga bulag na nabibili ang dangal Iisa lang sana ang daan Pero may nagwawagayway ng limang daan. Sa Pula at sa Dilaw Andaming banderitas. Alam nyo, kapwa ko Magising tayo Mamulat na tayo Tama na ang bawian-buhay. Itong Hari ng mga Pula May tandem na Itim Dugo't budhi ma'y kayrumi Hindi kasi pinapansin Ang Itim ang Hari ng Droga Panay ang kalat sa Puerto Princesa Ang Pula ang taga-walis Tila anghel sa bawat sigaw ng masa Naglipana kasi ang salapi Mula sa bulsa niyang binulsa lang din Nagkabaun-baon sa utang Itong siyudad na wala noong bahid. Binayaran pati ang dangal Hindi lamang ng mga naturingang mangmang Eh kasi pati yung may rango Nagpatiwakal na rin Nanlimos ng barya ng bayan. Buhay mga kinitil Kung ang salita ay bibitiwan, Barilin nyo kami nang talikuran Habang may hinagpis Kaming Inang Bayan. Magwagi ka man Pula Hindi papayag ang Hari ng Sanlibutan Patas siyang lalaban sa Bayan Pagkat siyudad niya ito, Kaya nga "City of the Living God." Marami mang pakulo ang partidong Pula Sana'y Ama, dinggin mo ang mga Anak Kami'y maralita Palimos ng pag-asa Lalaban para sa hustisya. Mga kamay Mo ang yumapos sa bayan At basbas Mo'y sa Dilaw Pagkat ang puso ang Iyong tinitingnan Hindi ang pagkilos nang walang pagtingala Sayo. Ikaw ang Maghari Ama

0

Apr 29, 2015

Apr 29, 2015 at 10:23 PM UTC

psalmiseta

Recall

Sinasalipadpad ang mga kalat sa pulitika Umaalingasaw ang baho ng iilang kandidato Sa modernong botohan Tila may iilang selyo, May mga balotang sanay Sa may agnas na kandado. Binaha ang pila ng nanghihingi ng boto Istratehiya ng isa'y musika sa mga bingi At may mga bulag na nabibili ang dangal Iisa lang sana ang daan Pero may nagwawagayway ng limang daan. Sa Pula at sa Dilaw Andaming banderitas. Alam nyo, kapwa ko Magising tayo Mamulat na tayo Tama na ang bawian-buhay. Itong Hari ng mga Pula May tandem na Itim Dugo't budhi ma'y kayrumi Hindi kasi pinapansin Ang Itim ang Hari ng Droga Panay ang kalat sa Puerto Princesa Ang Pula ang taga-walis Tila anghel sa bawat sigaw ng masa Naglipana kasi ang salapi Mula sa bulsa niyang binulsa lang din Nagkabaun-baon sa utang Itong siyudad na wala noong bahid. Binayaran pati ang dangal Hindi lamang ng mga naturingang mangmang Eh kasi pati yung may rango Nagpatiwakal na rin Nanlimos ng barya ng bayan. Buhay mga kinitil Kung ang salita ay bibitiwan, Barilin nyo kami nang talikuran Habang may hinagpis Kaming Inang Bayan. Magwagi ka man Pula Hindi papayag ang Hari ng Sanlibutan Patas siyang lalaban sa Bayan Pagkat siyudad niya ito, Kaya nga "City of the Living God." Marami mang pakulo ang partidong Pula Sana'y Ama, dinggin mo ang mga Anak Kami'y maralita Palimos ng pag-asa Lalaban para sa hustisya. Mga kamay Mo ang yumapos sa bayan At basbas Mo'y sa Dilaw Pagkat ang puso ang Iyong tinitingnan Hindi ang pagkilos nang walang pagtingala Sayo. Ikaw ang Maghari Ama

54

Dito sa Lungsod ng mga siksikang tren sa umaga at sa gabi ng paglubog sa mga makinarya, Ang sentro ng pabrikang papel at usok, na buong bilis sa inaliping katapatan at tapang ay naninirahan palagi sa piling ng mga madaming mga ipis at daga. May nalilimutan na mahalaga tungkol Sa tahimik na hele ng mga flourescent na ilaw, kaalwanan ng mga matatayog na pangako ng condo't bagong mga kainan, magagarang mga pabuya. Mga panibagong mga tagisan ng lakas sa mga makabagong Coliseum ng Roma, sa bawat amoy ng dugo at bagong silang. May tipo ng sukal na wala sa mga gubat, at tunog ng mga malalakas na putok ng baril na wala sa digmaan. Tila sa kahit anong panahon, mag-alsa man mismo ang Kalikasan at magpadala ng Tsunami, magpalindol at magpaputok ng bulkan sa panahon ng kakaibang asul at pula na buwan sa pagkakabuwal ng bagong bilang ng mga magsasakang sa mga mass-suicide mula India, Korea, at Pilipinas dahil sa di-pantay na mga batas kalakalan: Ipadala man ng mga makata't hukbong gerilya ang kanilang pinakamatikas at pinakamatatapat na mga bilang sa mga pagsubok ng panibagong mga pag-aaral at pagsasapraktika, maaaring Puting Elepante din ang hindi sasapat ang kabayaran para sa mga utang na dapat matagal nang nabura at naigpawan. Mula sa lakas at pwersa hindi lang ng mga diyos ng mga sari-saring pampulitikang mga pormasyong nagdidirehe sa mga kilos ng mga taong kapit na sa patalim, Kung hindi mula din sa lakas ng mga nangahas mabuhay at lumikha ng mga paraan para makapagpatuloy na makapagaral ng sariling pagkamulat: Ang kaaway na papel na salapi o papel na tigre ay nilikha din ng tao para din lamang maunawaan ang mga sariling kahinaan, mamulat sa mga repleksyon ng mga nagbabagong sarili sa gitna ng unos, upang matiyak ang yapak at mabuo ang mga hanay at kahandaan ng mga unang hawan, at huling mga walis. Ang mga kalabisan ay para lamang mapatingkad ang kahinaang dala ng kasaysayang nagluwal, ang kawalan ng pagpapahalaga sa binubuhay na mga palitan.#

0

Sep 8, 2018

Sep 8, 2018 at 2:26 AM UTC

kryselanson

SIYUDAD (City: Bones of the Jungles)

Dito sa Lungsod ng mga siksikang tren sa umaga at sa gabi ng paglubog sa mga makinarya, Ang sentro ng pabrikang papel at usok, na buong bilis sa inaliping katapatan at tapang ay naninirahan palagi sa piling ng mga madaming mga ipis at daga. May nalilimutan na mahalaga tungkol Sa tahimik na hele ng mga flourescent na ilaw, kaalwanan ng mga matatayog na pangako ng condo't bagong mga kainan, magagarang mga pabuya. Mga panibagong mga tagisan ng lakas sa mga makabagong Coliseum ng Roma, sa bawat amoy ng dugo at bagong silang. May tipo ng sukal na wala sa mga gubat, at tunog ng mga malalakas na putok ng baril na wala sa digmaan. Tila sa kahit anong panahon, mag-alsa man mismo ang Kalikasan at magpadala ng Tsunami, magpalindol at magpaputok ng bulkan sa panahon ng kakaibang asul at pula na buwan sa pagkakabuwal ng bagong bilang ng mga magsasakang sa mga mass-suicide mula India, Korea, at Pilipinas dahil sa di-pantay na mga batas kalakalan: Ipadala man ng mga makata't hukbong gerilya ang kanilang pinakamatikas at pinakamatatapat na mga bilang sa mga pagsubok ng panibagong mga pag-aaral at pagsasapraktika, maaaring Puting Elepante din ang hindi sasapat ang kabayaran para sa mga utang na dapat matagal nang nabura at naigpawan. Mula sa lakas at pwersa hindi lang ng mga diyos ng mga sari-saring pampulitikang mga pormasyong nagdidirehe sa mga kilos ng mga taong kapit na sa patalim, Kung hindi mula din sa lakas ng mga nangahas mabuhay at lumikha ng mga paraan para makapagpatuloy na makapagaral ng sariling pagkamulat: Ang kaaway na papel na salapi o papel na tigre ay nilikha din ng tao para din lamang maunawaan ang mga sariling kahinaan, mamulat sa mga repleksyon ng mga nagbabagong sarili sa gitna ng unos, upang matiyak ang yapak at mabuo ang mga hanay at kahandaan ng mga unang hawan, at huling mga walis. Ang mga kalabisan ay para lamang mapatingkad ang kahinaang dala ng kasaysayang nagluwal, ang kawalan ng pagpapahalaga sa binubuhay na mga palitan.#

45

Huwag **** kalimutang huminga, Bago magsalita, Bago tumula, Pagkagising mo sa umaga, Huminga ka. Huwag **** kalimutang may dugo sa'yong mga baga Na patuloy pa rin dumadaloy katabi ng puso **** pagod na Huminga ka, Sa bawat halakhak, Sa bawat pag-iyak, Sa bawat paghabol mo ng hininga kapag napapagod. Ito ang sagradong paraan para sabihin Niya sa'yo na kaya mo pa. Huwag **** kalimutang pumikit minsan, Intindihin mo sana na 'di lahat ng bagay ay kailangan **** makita, Na may kapayapaan at katahimikan din sa dilim, Ipa-hinga mo muna ang iyong mga namumugtong mata, Ipa-hinga mo muna ang paghanap sa kanya kung umalis na siya Magpahinga ka muna kasi Kaya mo pang pumikit, Kaya mo pang huminga Huwag **** kalimutang makinig, Sa hampas ng alon sa mga bato, Sa pagtama ng patak ng ulan sa lupa, Sa mga huni ng ibon, Sa mga kuliglig sa katahimikan ng gabing madilim, Sa tunog ng paborito niyong kanta, Sa mga kwento niya, Sa tibok ng puso mo, Sa boses niyang nasa isip mo pa rin na para bang kanina lang kayo nag-usap Pakinggan mo silang mabuti, Kasi Kaya mo pang makinig Kaya mo pang pumikit, Kaya mo pang huminga Huwag mo sanang kalimutan kung paano umibig Kasi nandito pa ako, nakikinig at umiibig pa din sa'yo Kahit nakita na kitang pira-piraso sa pagkabasag mo. Gusto kong guhitan ang buong katawan mo ng mga gusali't siyudad na lumiliwanag sa gabi na para bang dinala ang mga tala sa lupa at sana makita mo na isa kang dahilan kung bakit may liwanag tuwing hindi sinisinagan ng araw ang mundo. Huwag **** kalimutan ang ibig sabihin ng pag-ibig sa'yo At sa huling pagkakataon, Huwag mo sana akong kalimutan, Huwag **** kalimutan na may naniniwala sa'yo Na patuloy pa rin kitang papakinggan at kokolektahin ang bawat luha mo sa garapon. Kung kakayanin ko man, iguguhit ko ang bawat parte ng katawan mo sa bawat blankong papel at kung ipagtatagpi-tagpi, sana makita mo na isa kang pinaghirapan na obra. Sana alalahanin mo na May baga ka para huminga May mga mata ka para pumikit at dumilat at makita na 'di ka nag-iisa May mga tenga kang handang makinig May mga paa ka para tumayo at maglakad At may puso kang basag ngayon Pero kaya pa ring umibig at maniwala na kaya mo pa. Kaya mo pa.

0

May 15, 2016

May 15, 2016 at 12:13 AM UTC

jramos

Paalaala

Huwag **** kalimutang huminga, Bago magsalita, Bago tumula, Pagkagising mo sa umaga, Huminga ka. Huwag **** kalimutang may dugo sa'yong mga baga Na patuloy pa rin dumadaloy katabi ng puso **** pagod na Huminga ka, Sa bawat halakhak, Sa bawat pag-iyak, Sa bawat paghabol mo ng hininga kapag napapagod. Ito ang sagradong paraan para sabihin Niya sa'yo na kaya mo pa. Huwag **** kalimutang pumikit minsan, Intindihin mo sana na 'di lahat ng bagay ay kailangan **** makita, Na may kapayapaan at katahimikan din sa dilim, Ipa-hinga mo muna ang iyong mga namumugtong mata, Ipa-hinga mo muna ang paghanap sa kanya kung umalis na siya Magpahinga ka muna kasi Kaya mo pang pumikit, Kaya mo pang huminga Huwag **** kalimutang makinig, Sa hampas ng alon sa mga bato, Sa pagtama ng patak ng ulan sa lupa, Sa mga huni ng ibon, Sa mga kuliglig sa katahimikan ng gabing madilim, Sa tunog ng paborito niyong kanta, Sa mga kwento niya, Sa tibok ng puso mo, Sa boses niyang nasa isip mo pa rin na para bang kanina lang kayo nag-usap Pakinggan mo silang mabuti, Kasi Kaya mo pang makinig Kaya mo pang pumikit, Kaya mo pang huminga Huwag mo sanang kalimutan kung paano umibig Kasi nandito pa ako, nakikinig at umiibig pa din sa'yo Kahit nakita na kitang pira-piraso sa pagkabasag mo. Gusto kong guhitan ang buong katawan mo ng mga gusali't siyudad na lumiliwanag sa gabi na para bang dinala ang mga tala sa lupa at sana makita mo na isa kang dahilan kung bakit may liwanag tuwing hindi sinisinagan ng araw ang mundo. Huwag **** kalimutan ang ibig sabihin ng pag-ibig sa'yo At sa huling pagkakataon, Huwag mo sana akong kalimutan, Huwag **** kalimutan na may naniniwala sa'yo Na patuloy pa rin kitang papakinggan at kokolektahin ang bawat luha mo sa garapon. Kung kakayanin ko man, iguguhit ko ang bawat parte ng katawan mo sa bawat blankong papel at kung ipagtatagpi-tagpi, sana makita mo na isa kang pinaghirapan na obra. Sana alalahanin mo na May baga ka para huminga May mga mata ka para pumikit at dumilat at makita na 'di ka nag-iisa May mga tenga kang handang makinig May mga paa ka para tumayo at maglakad At may puso kang basag ngayon Pero kaya pa ring umibig at maniwala na kaya mo pa. Kaya mo pa.

59

Lasapin ang bunga ng paghihirap Puso, isip at kaluluwa lang naman Ang iyong nilaan para ikaw ay bigyan ng kaunting sahuran. Kung minsan, napapagod Ay, madalas nga palang pagod Ang katawan man ay bumabagsak Gagaling ka rin at Itutuloy ang paghihirap Sabi ko noong bata pa ako "Inay, gusto kong maging doktor pagkalaki ko. Pagka't gusto kong pagalingin ang bawat maysakit na tao." Hanggang sa nagpagtanto **** Habang lumalaki Ni hindi naman pagiging doktor ang gusto mo paglaki Ako ay sinanay upang maging alipin Upang siyudad ng sikat na Politiko ay yumaman sa aming kamay Ngunit salapi'y nadudulas sa aking palad Nalilipad-lipad at napunta sa "tagapaglingkod ninyong totoo, kami ay kasangga ninyo." Sabi nga ng ilan ay Buhay ay sadyang gulong ng palad Hindi ako naniniwala dahil, ikaw mismo na nabubuhay ang siya lamang makapagsasabi at makapagdidikta ng iyong kapalaran Nasa iyong kamay ang kasagutan Kaya pakilusin na ang mga paa Buksan ang iyong mga mata Pakinggan ng iyong mga tenga ang bawat hinaing Ito ay magbabago rin kung bawat katawan ay kikilos sabay-sabay muling galawin Tayo ang sagot sa hirap na dinaranas Tayo rin mismo ang makapagbabago Ng kung ano mang ang nakasanayan Ng kung ano mang gawaing katakwil-takwil Tayo lamang Tayo lamang ang pagbabago.

0

Mar 17, 2016

Mar 17, 2016 at 5:19 AM UTC

mymelodyisyou

"Inay, gusto kong maging doktor pagkalaki ko"

Lasapin ang bunga ng paghihirap Puso, isip at kaluluwa lang naman Ang iyong nilaan para ikaw ay bigyan ng kaunting sahuran. Kung minsan, napapagod Ay, madalas nga palang pagod Ang katawan man ay bumabagsak Gagaling ka rin at Itutuloy ang paghihirap Sabi ko noong bata pa ako "Inay, gusto kong maging doktor pagkalaki ko. Pagka't gusto kong pagalingin ang bawat maysakit na tao." Hanggang sa nagpagtanto **** Habang lumalaki Ni hindi naman pagiging doktor ang gusto mo paglaki Ako ay sinanay upang maging alipin Upang siyudad ng sikat na Politiko ay yumaman sa aming kamay Ngunit salapi'y nadudulas sa aking palad Nalilipad-lipad at napunta sa "tagapaglingkod ninyong totoo, kami ay kasangga ninyo." Sabi nga ng ilan ay Buhay ay sadyang gulong ng palad Hindi ako naniniwala dahil, ikaw mismo na nabubuhay ang siya lamang makapagsasabi at makapagdidikta ng iyong kapalaran Nasa iyong kamay ang kasagutan Kaya pakilusin na ang mga paa Buksan ang iyong mga mata Pakinggan ng iyong mga tenga ang bawat hinaing Ito ay magbabago rin kung bawat katawan ay kikilos sabay-sabay muling galawin Tayo ang sagot sa hirap na dinaranas Tayo rin mismo ang makapagbabago Ng kung ano mang ang nakasanayan Ng kung ano mang gawaing katakwil-takwil Tayo lamang Tayo lamang ang pagbabago.

46

Kahit isang sulyap lang sa langit ay di na matanaw, Daan-daang matatayog na konkretong kahon, pati anino nito'y ako'y napapaligiran. Tinatakpan ang malagintong sinag ng araw, maging ang hanging sana'y magpapaypay sa nagiinit na siyudad ay natakpan na. Nagbago na ang mundo. Bago na naga ang mundo. Pero nasaan na ang mundong kinalakihan at pinapangarap ko? Nanabik sa malawak na langit na noo'y tinitingala-tingala lang, na kunwaring inaangkin ko ito, na akin ito. Pero bago nga ngayon ang nakikita ko, matatayog na konkretong kahon, na humaharang sa tunay na paraiso.

0

May 22, 2015

May 22, 2015 at 4:14 AM UTC

lovestargirl

BAGO

Kahit isang sulyap lang sa langit ay di na matanaw, Daan-daang matatayog na konkretong kahon, pati anino nito'y ako'y napapaligiran. Tinatakpan ang malagintong sinag ng araw, maging ang hanging sana'y magpapaypay sa nagiinit na siyudad ay natakpan na. Nagbago na ang mundo. Bago na naga ang mundo. Pero nasaan na ang mundong kinalakihan at pinapangarap ko? Nanabik sa malawak na langit na noo'y tinitingala-tingala lang, na kunwaring inaangkin ko ito, na akin ito. Pero bago nga ngayon ang nakikita ko, matatayog na konkretong kahon, na humaharang sa tunay na paraiso.

14

062721 Doon sa parteng may tubig sa aming bakuran Ay natagpuan ko ang hiwaga ng bawat nilalang Na araw-araw na sumasalubong sa'kin Buhat sa paggayak sa umaga’t hapon. Silang mga nakabihis ng puti Ay sabay-sabay na sisigaw ng aking ngalan At bagamat hindi ko rin wari Ang lenggwahe na kanilang taglay, Ay para bang kampante akong Sila’y akayin at alalayang maitawid Sa bawat araw nang may galak sa puso. Tila ba sa bawat araw Na itiunuro sa akin ni Tatay noon, Ay natututo na rin akong Makiramdam at makialam. Ito yung tipong kaya ko na rin palang Arugain ang hindi akin Ngunit ang bawat binhi Ay ngayo’y itinuturing ko ng kayamanan. T'wing nakatirik ang araw Ay agaran kong kukumbinsihin ang aking sariling Gumayak na't lisanin ang aking higaan At kamustahin ang mga ito. Tangan ko ang kahoy na gawad ni Tatay sa akin, At balewala ang putikang aking sasadyain. Bilin nya nga sa aki’y wag ko raw hahayaang Lubugan na ako ng araw Bago ko pa yakapin ang responsibilidad Na iniatang nya sa akin. Sa yaman ng kalikasan Ay wala na akong magiging dahilan pa Upang kalimutan ang aking pagkatawag At sila’y pabayaan Sa matatalim na ngipin ng ibang mga nilalang. Silang sa pagsapit ng dilim Ay nakabantay lamang at handang sunggabin Ang bawat naliligaw ng landas. Sa tubig, sa batis at ilog Ay akin naman silang aalalayan Ang galak ko habang sila'y hinahayaang Busugin ang kanilang mga sarili Sa berdeng kalupaa’y walang katumbas. Pagkat dito ko sila nasisilayan At napagtatantong totoo nga ang sabi sa akin ni Tatay. Ni hindi ko na kailangang maglakbay Patungo sa kung saan mang siyudad Matamasa lamang ang tunay na kaligayahan Pagkat sa akin ay sapat na Ang sundin ko ang bilin ni Tatay. Malayo pa ang umagang Kami’y maghahawak kamay. Ang yapos niya’t pagkalinga sa akin Ay araw-araw ko ring hinahanap-hanap. At naniniwala akong Darating ang umagang iyon. Maghihintay lamang ako Habang ang kanyang pamana’y Lubos kong aarugain ng pag-ibig at pag-aalalay.

0

Jun 30, 2021

Jun 30, 2021 at 11:23 AM UTC

psalmiseta

Pastulan

062721 Doon sa parteng may tubig sa aming bakuran Ay natagpuan ko ang hiwaga ng bawat nilalang Na araw-araw na sumasalubong sa'kin Buhat sa paggayak sa umaga’t hapon. Silang mga nakabihis ng puti Ay sabay-sabay na sisigaw ng aking ngalan At bagamat hindi ko rin wari Ang lenggwahe na kanilang taglay, Ay para bang kampante akong Sila’y akayin at alalayang maitawid Sa bawat araw nang may galak sa puso. Tila ba sa bawat araw Na itiunuro sa akin ni Tatay noon, Ay natututo na rin akong Makiramdam at makialam. Ito yung tipong kaya ko na rin palang Arugain ang hindi akin Ngunit ang bawat binhi Ay ngayo’y itinuturing ko ng kayamanan. T'wing nakatirik ang araw Ay agaran kong kukumbinsihin ang aking sariling Gumayak na't lisanin ang aking higaan At kamustahin ang mga ito. Tangan ko ang kahoy na gawad ni Tatay sa akin, At balewala ang putikang aking sasadyain. Bilin nya nga sa aki’y wag ko raw hahayaang Lubugan na ako ng araw Bago ko pa yakapin ang responsibilidad Na iniatang nya sa akin. Sa yaman ng kalikasan Ay wala na akong magiging dahilan pa Upang kalimutan ang aking pagkatawag At sila’y pabayaan Sa matatalim na ngipin ng ibang mga nilalang. Silang sa pagsapit ng dilim Ay nakabantay lamang at handang sunggabin Ang bawat naliligaw ng landas. Sa tubig, sa batis at ilog Ay akin naman silang aalalayan Ang galak ko habang sila'y hinahayaang Busugin ang kanilang mga sarili Sa berdeng kalupaa’y walang katumbas. Pagkat dito ko sila nasisilayan At napagtatantong totoo nga ang sabi sa akin ni Tatay. Ni hindi ko na kailangang maglakbay Patungo sa kung saan mang siyudad Matamasa lamang ang tunay na kaligayahan Pagkat sa akin ay sapat na Ang sundin ko ang bilin ni Tatay. Malayo pa ang umagang Kami’y maghahawak kamay. Ang yapos niya’t pagkalinga sa akin Ay araw-araw ko ring hinahanap-hanap. At naniniwala akong Darating ang umagang iyon. Maghihintay lamang ako Habang ang kanyang pamana’y Lubos kong aarugain ng pag-ibig at pag-aalalay.

59

Ang matinis na tinig ng isang libong nagkakalampagang bakal na maninipis ang tumili mula sa gilid ng 'yong ulunan, Umaga na naman. Mauuna ang pagbangon mo mula sa kama kaisa sa pagmulat ng iyong mga mata't pag-gising ng iyong diwang pagal sa 'di maalalang panaginip. Ang hangin ay umihip-- Mula sa bintanang kumakaway gamit ang mga kurtinang bughaw sa paglisan ng gabi sa pagkamusta ng masalimuot na umaga. Pumipihit na naman ang oras. Pinanonood mo ang pagputok ng bawat bulang nabubuo mula sa pag-ugong ng kaldero buhat ng initsigan, Bagay na 'yong kinaiinggitan. Ang natatanging paraan para mapainit mo iyong umaga ay ang paglaklak ng kapeng 'sing pait ng pagiisa. Tapos maliligo ka, Pipihitin mo ang gripo para bumungad sa'yo ang nagyeyelong tubig na kumikitil sa 'yong kakayanan makaramdam. Sana kumukulo rin yung tubig. Pinanonood mo ang pagdating at paglaho ng mga pangitain ng isang 'di makatarungang siyudad ng maralita't dukha. Paano pa nila nagagawang ngumiti? Ika'y naririndi sa malalim na pag-ungol ng mga sasakyang minamaneho ng mga diwang humihiyaw sa pagkakakulong, Sa pagkaubos ng oras. Sinusulit mo ang ilang saglit na ang tanging suliraning iyong sinusumpa ay ang pagkahuli sa klase't mga responsibilidad. Pagkakataon na naman ng buwan. Huminga ka ng malalim bago mo nilapat ang 'yong palad na 'sing gaspang ng gasgas na pinto ng iyong bahay, At dahan-dahan mo itong tinulak. Nilanghap mo ang kulob na amoy ng hanging 'di magimbala sa segundong umapak ka sa loob ng yung 'di maturing na tahanan, Isinara mo ang pintuan. Kasabay nito ang pagsara mo ng iyong sarili sa buong mundong tanging inaalala lamang ang kanilang mga sarili. Bumuhos ang iyong mga luha. Ang iyong katawan ay nanginginig, ang isip ay nangingimbal at ika'y nangingimi sa kawalan ng katotohanan-- Ng 'yong pagkatao. Maririnig **** umuugong ang iyong bulsa't napagtantong may nangangailangang marinig ang iyong boses, Tumatawag si Mikoy. Sa pag-sambit niya ng iyong pangalan ay napawi ang bumubagyong luha't naglaho ang unos ng 'di maintindihang lungkot. Sa pagkakataong iyon, saka mo lang sinabing nakauwi ka na.

0

Aug 2, 2017

Aug 2, 2017 at 5:04 AM UTC

BrixArtan

Shirley

Ang matinis na tinig ng isang libong nagkakalampagang bakal na maninipis ang tumili mula sa gilid ng 'yong ulunan, Umaga na naman. Mauuna ang pagbangon mo mula sa kama kaisa sa pagmulat ng iyong mga mata't pag-gising ng iyong diwang pagal sa 'di maalalang panaginip. Ang hangin ay umihip-- Mula sa bintanang kumakaway gamit ang mga kurtinang bughaw sa paglisan ng gabi sa pagkamusta ng masalimuot na umaga. Pumipihit na naman ang oras. Pinanonood mo ang pagputok ng bawat bulang nabubuo mula sa pag-ugong ng kaldero buhat ng initsigan, Bagay na 'yong kinaiinggitan. Ang natatanging paraan para mapainit mo iyong umaga ay ang paglaklak ng kapeng 'sing pait ng pagiisa. Tapos maliligo ka, Pipihitin mo ang gripo para bumungad sa'yo ang nagyeyelong tubig na kumikitil sa 'yong kakayanan makaramdam. Sana kumukulo rin yung tubig. Pinanonood mo ang pagdating at paglaho ng mga pangitain ng isang 'di makatarungang siyudad ng maralita't dukha. Paano pa nila nagagawang ngumiti? Ika'y naririndi sa malalim na pag-ungol ng mga sasakyang minamaneho ng mga diwang humihiyaw sa pagkakakulong, Sa pagkaubos ng oras. Sinusulit mo ang ilang saglit na ang tanging suliraning iyong sinusumpa ay ang pagkahuli sa klase't mga responsibilidad. Pagkakataon na naman ng buwan. Huminga ka ng malalim bago mo nilapat ang 'yong palad na 'sing gaspang ng gasgas na pinto ng iyong bahay, At dahan-dahan mo itong tinulak. Nilanghap mo ang kulob na amoy ng hanging 'di magimbala sa segundong umapak ka sa loob ng yung 'di maturing na tahanan, Isinara mo ang pintuan. Kasabay nito ang pagsara mo ng iyong sarili sa buong mundong tanging inaalala lamang ang kanilang mga sarili. Bumuhos ang iyong mga luha. Ang iyong katawan ay nanginginig, ang isip ay nangingimbal at ika'y nangingimi sa kawalan ng katotohanan-- Ng 'yong pagkatao. Maririnig **** umuugong ang iyong bulsa't napagtantong may nangangailangang marinig ang iyong boses, Tumatawag si Mikoy. Sa pag-sambit niya ng iyong pangalan ay napawi ang bumubagyong luha't naglaho ang unos ng 'di maintindihang lungkot. Sa pagkakataong iyon, saka mo lang sinabing nakauwi ka na.

30

Bago iusal ang pangangamusta, Pusang itim ay biglang lumukso sa harapan Anu-ano na lang ang mga sapantaha pero patuloy pa rin sa pag-uusap Kanyang problema'y nalaman Takdang-aralin na sa kanya'y palaisipan Nalutas at nabigyan ng kasagutan Ngunit nagtaka, sa tuwing magkakabanggaan ang mga tingin ay laging napapangiti Sa pag-unat ng kanyang labi ay nagiging kulay makopa Kung alam na sana ang gagawin ay di na sana nagpabaya Matagal nagkwentuhan Ngunit nang sinabi na sa siyudad ipagpatuloy ang pag-aaral ng abogasya ay natuldukan ang pag-iipon ng lakas ng loob upang magtapat Sumungaw pa rin sa bibig kung ano ang ibig Ngunit dinaan sa biro sa pagsabi na maghihintay pa rin Mukha niya'y seryoso nang magsalita, na sana ang minamahal ay magpakatotoo sa kanya Hindi na umimik sapagkat mayroon ng lalaking-ibig Di pa umaalis ang mata niyang nakatitig Niyapos nang mahigpit at nagwika na ipangako na maghihintay sa kanyang pagbabalik Naipangako naman na hihintayin

0

Jan 11, 2019

Jan 11, 2019 at 5:56 AM UTC

haringibon

Ang Buhay sa Takipsilim #49

Bago iusal ang pangangamusta, Pusang itim ay biglang lumukso sa harapan Anu-ano na lang ang mga sapantaha pero patuloy pa rin sa pag-uusap Kanyang problema'y nalaman Takdang-aralin na sa kanya'y palaisipan Nalutas at nabigyan ng kasagutan Ngunit nagtaka, sa tuwing magkakabanggaan ang mga tingin ay laging napapangiti Sa pag-unat ng kanyang labi ay nagiging kulay makopa Kung alam na sana ang gagawin ay di na sana nagpabaya Matagal nagkwentuhan Ngunit nang sinabi na sa siyudad ipagpatuloy ang pag-aaral ng abogasya ay natuldukan ang pag-iipon ng lakas ng loob upang magtapat Sumungaw pa rin sa bibig kung ano ang ibig Ngunit dinaan sa biro sa pagsabi na maghihintay pa rin Mukha niya'y seryoso nang magsalita, na sana ang minamahal ay magpakatotoo sa kanya Hindi na umimik sapagkat mayroon ng lalaking-ibig Di pa umaalis ang mata niyang nakatitig Niyapos nang mahigpit at nagwika na ipangako na maghihintay sa kanyang pagbabalik Naipangako naman na hihintayin

20

Mga nakatago sa letra Ang mga sagot Ang mga sagot ay nasa letra Ang luha Ang inis Ang dugo Ang init Ang pintura ng aking maduming brotsa Ang mga espasyo na akala ay walang saysay Iyon ang mas nagpapalayo sa katotohanan Sa siyudad na malaki, pero ang liit Parang nilakad ko na ang bawat sulok nito Mahilig ako sa bagay na hindi lang madaanan O maiwasang daanan Ang tinta ng aking espirito Itatak sa iyong santong puso Malakbay sana magkasama Ang mga lumulutang na letra Samantalang ang boses mo na tulad ng awit ay nasa likod ng eksena Malikhain ang gumuhit sa iyo Ang larawan **** mabait Mamantsahin ko Ng aking bahaghari Nawa hindi mawari Wala dapat ang oras Parang picture frame tuloy ang buhay ng bawat tao Nandiyan lang Nakatago, nakatayo, nasa pader---nakapako Nadadaanan lang Isang titigan lang Sa iyo, isang titig ay hindi sapat May nakatagong ginto Hindi pangkaraniwang ginto Ginto na hindi hinahanap ng lahat Ginto na hinahanap ko Nagpapawis nang sobra ang aking mga kamay Maligoy ang mata Tumitibok nang mabilis pabilis O Dios, saanman, makasalanang mansanas bumubunga ng sanlibong bulaklak Tinutuklaw nila ang aking lason Wala na akong pake sa sagot Mapaakit ka hanggang mabili ka Kahit hindi ka muna magsalita Hindi paliwanag sa mga titik Ang paru-paro at ang agila Nilamon ang itim Namula ang bibig Puti ang langit Ubeng mata Kahel ang balat Bughaw na dugo Dilaw na anino Berdeng ilaw Bangis ng indigo Samantalang sila ay abo Maligo sa aking isip Taas na tingin sa mababaw na sahig Ito ang ating luho Zigzag man ang dating Kapag nabili na, wala ng tubig parating

0

Dec 3, 2019

Dec 3, 2019 at 4:33 AM UTC

insertname

Pangatlo

Mga nakatago sa letra Ang mga sagot Ang mga sagot ay nasa letra Ang luha Ang inis Ang dugo Ang init Ang pintura ng aking maduming brotsa Ang mga espasyo na akala ay walang saysay Iyon ang mas nagpapalayo sa katotohanan Sa siyudad na malaki, pero ang liit Parang nilakad ko na ang bawat sulok nito Mahilig ako sa bagay na hindi lang madaanan O maiwasang daanan Ang tinta ng aking espirito Itatak sa iyong santong puso Malakbay sana magkasama Ang mga lumulutang na letra Samantalang ang boses mo na tulad ng awit ay nasa likod ng eksena Malikhain ang gumuhit sa iyo Ang larawan **** mabait Mamantsahin ko Ng aking bahaghari Nawa hindi mawari Wala dapat ang oras Parang picture frame tuloy ang buhay ng bawat tao Nandiyan lang Nakatago, nakatayo, nasa pader---nakapako Nadadaanan lang Isang titigan lang Sa iyo, isang titig ay hindi sapat May nakatagong ginto Hindi pangkaraniwang ginto Ginto na hindi hinahanap ng lahat Ginto na hinahanap ko Nagpapawis nang sobra ang aking mga kamay Maligoy ang mata Tumitibok nang mabilis pabilis O Dios, saanman, makasalanang mansanas bumubunga ng sanlibong bulaklak Tinutuklaw nila ang aking lason Wala na akong pake sa sagot Mapaakit ka hanggang mabili ka Kahit hindi ka muna magsalita Hindi paliwanag sa mga titik Ang paru-paro at ang agila Nilamon ang itim Namula ang bibig Puti ang langit Ubeng mata Kahel ang balat Bughaw na dugo Dilaw na anino Berdeng ilaw Bangis ng indigo Samantalang sila ay abo Maligo sa aking isip Taas na tingin sa mababaw na sahig Ito ang ating luho Zigzag man ang dating Kapag nabili na, wala ng tubig parating

60

Minsan ay kaalitan ang kanyang magulang Sa sigalot ay nanggilalas Nang tumila ay nanaig ang kapighatian sa kanyang paligid Di hamak na bituin na nalumpasay sa langit Naka-baklaw ang mga paa Ang inalagaang rosas sa paso ay pawang tintang dugo kung saan natigmak itong puso Pag yumabong ay nahihirapan ang mga ugat sa karampot na buhangin Ang maliit na sisidlan ay sumawata sa pagtubo Ilang buwan din nagtiis abot ng tanaw ngunit sa palagay ay lalong lumalayo ang sinta Nang isang umaga'y may kumatok sa pintuan Babaeng nakabelo ay biglang yumapos Bumalisbis sa pisngi niya ang luha - nagbigay ng imbitasyon Sa pagka-akala niya'y mahal din Humingi ng katiyakan ang kanyang paniniwala Sapagkat naghintay sa kanya Nagtanong nang diretsahan, Kung sino ang babaeng napupusuan Sa kanya ay umiibig ba Di naibulgar ang pagsinta Naibalik ang tanong sa kanya Sino ang lalaking minahal bago maghiwalay ang mga landas at magpunta sa siyudad

0

Jan 11, 2019

Jan 11, 2019 at 7:54 PM UTC

haringibon

Ang Buhay sa Takipsilim #53

Minsan ay kaalitan ang kanyang magulang Sa sigalot ay nanggilalas Nang tumila ay nanaig ang kapighatian sa kanyang paligid Di hamak na bituin na nalumpasay sa langit Naka-baklaw ang mga paa Ang inalagaang rosas sa paso ay pawang tintang dugo kung saan natigmak itong puso Pag yumabong ay nahihirapan ang mga ugat sa karampot na buhangin Ang maliit na sisidlan ay sumawata sa pagtubo Ilang buwan din nagtiis abot ng tanaw ngunit sa palagay ay lalong lumalayo ang sinta Nang isang umaga'y may kumatok sa pintuan Babaeng nakabelo ay biglang yumapos Bumalisbis sa pisngi niya ang luha - nagbigay ng imbitasyon Sa pagka-akala niya'y mahal din Humingi ng katiyakan ang kanyang paniniwala Sapagkat naghintay sa kanya Nagtanong nang diretsahan, Kung sino ang babaeng napupusuan Sa kanya ay umiibig ba Di naibulgar ang pagsinta Naibalik ang tanong sa kanya Sino ang lalaking minahal bago maghiwalay ang mga landas at magpunta sa siyudad

24