"porta" poems
Nelle case, dove ancora
si ragiona coi vicini
presso al fuoco, e già la nuora
porta a nanna i suoi bambini,
uno in collo e due per mano;
pel camino nero il vento,
tra lo scoppiettar dei ciocchi,
porta un suono lungo e lento,
tre, poi cinque, sette tocchi,
da un paese assai lontano:
tre, poi cinque e sette voci,
lente e languide, di gente:
voci dal borgo alle croci,
gente che non ha più niente:
- Fate piano! Piano! Piano!
Non vogliamo saper nulla:
notte? Giorno? Verno? State?
Piano, voi, con quella culla!
Che non pianga il ***** Fate
piano! Piano! Piano! Piano!
Non vogliamo ricordare
vino e grano, monte e piano,
la capanna, il focolare,
mamma, bimbi... Fate piano!
Piano! Piano! Piano! Piano!
5.2k
The moment when your not at home, a public restroom even isn't around, your stopping off at a job site where construction workers work during the day. And big burly men take craps in porta pottys, with no toilet paper left but only left upon a ****** topped toilet seat. With the fresh stench of **** crap, and men's beer puke and *** smell aligning the walls of the ***** I wish an inventor (poet inventor) would make poet's special pottys. I'd be his co-creator. We'd call it,
Poetry pottys!
Dec 20, 2015
Dec 20, 2015 at 3:36 AM UTC
Access to excess
holds you tight
in its vice.
It starts off
it always feels so right
filled with promise and abundance
walking into that casino
loaded with cash
scoring the bag at Christine's
weekly motel
one more dab will do you.
She knocks on your door
and only wants you
the night is filled with promises too.
Is this any different
then gluttonous
billionaires hoarding what they can
it's never enough
while the rest of us drown.
The waiting, waiting, waiting
for it to come through
there's that too.
Access to excess
has this advice:
"I'll deal with it later"
and
"One more time. "
Drip, drip, drip
blood
triggered rush
images and cravings
euphoric memories
kaleidoscope
in
one body rush
after another
until there is no more living
in
your own skin.
Rubbing your self raw
to get back to that moment
when you first walked in
when abundance
was real
and
access to excess
was all you could feel.
What a moment of exhilaration.
Of course there are these bonuses too
ending up
with total deprivation
"incomprehensible
demoralization"
Locked in a porta-potty
with a guy and a pipe
out of money
out of time
out of consciousness
Access to excess
what are we gonna do
now.
Jun 24, 2014
Jun 24, 2014 at 9:39 AM UTC
Working at the amusement park is a grand old time.
There’s nothing like having to hide
In the ticket booth when you wanna smoke a joint
So your boss doesn’t find out and fire you.
Every ride has bright, multicolored lights
And this is how I waste my time away.
The closest bathroom is half a mile away,
Those Porta-Johns are full all the time
And always smell like Marlboro Lights
It’s where those teen brats like to hide.
A kid always asks for another toy gun from you
And immediately bends it all out of joint.
Jocks, barbies and snotty kids mill around this joint,
Throwing all their money away
Buying more and more tickets from you
Screaming, complaining, cheating all the time
And there’s no good place to hide
With all these obnoxious lights.
They’re poor substitute for big city lights,
They only illuminate this cheesy joint,
Don’t even let ***** gutters hide—
I’m surprised they don’t want to look away.
Cotton candy disappears in your mouth every time,
But you think it’s worth it, don’t you?
The only boy who ever liked you
Works across the park, beyond the lights,
But you miss him waving at you every time
Because some skeez is yelling, “Let’s blow this joint!”
And a mom drags her eight kids away
Screaming, “One more word and I’ll tan your hide!”
Why do the five-year-olds always play hide
And seek in the Fun House? “Hey, you!”
Where the hell are your parents? Go away!”
Finally Anna, who manages mini golf, lights
A gloriously white-papered little joint
And we smoke until closing time.
This is where I hide, and yet these lights
Are poor substitutes you know, for home, the joint
You tried to get away from, before you wasted your time.
Apr 19, 2011
Apr 19, 2011 at 7:19 PM UTC
Nineteen million NASA's price
To build its crew a safe device
So astronauts could have a place
To handle *** and ***** waste
And men of space would have a loo
To do what other men must do
These millions bucks NASA would pay
So no spaceman would float away
These men were safe from their own farts
With leg restraints and other parts
And all was safely put in place
A porta-potty out in space
But something's wrong I heard today
An amber rain on its way
No place to hide no place to run
A loo in space has come undone
From far in space a cry unheard
A spaceman hit by a flying ****
Sep 25, 2010
Sep 25, 2010 at 10:41 PM UTC
Me gustaría verme ante tus ojos, no a través de ellos…
Siempre es peligroso verse reflejado en pupilas llenas de vida.
Creo fervientemente que Medea nunca pensó en la percepción de Jasón,
De la misma manera en que a Medusa jamás cavilo el posible último pensamiento de Perseo,
Pero ambas fueron presa de la excitación que produce encontrarse bella y entera.
Cuando tus faltas se encuentran a la vista de todos, es difícil no ser consciente de que el castigo de los dioses se encuentra en la transfiguración de lo que yace dentro;
cada cabello poseía voluntad propia, esencia que explota ante la contemplación.
Los dioses son crueles y los héroes eternos,
Aunque ya todos conocemos como termina la historia, no dejo de pensar que lo que Atena porta con orgullo es el más bello relato de amor;
El cuento del ser humano que se encontró a sí mismo en la imagen pétrea del presente, no en el recuerdo del pasado atesorado ni en el ente que vive en la percepción de los demás…
A lo que quiero llegar, es que de la misma manera te amé, aunque en el momento no tuve las palabras precisas ni el valor para decirlo … pero chance a estas alturas del partido Esteno este orgullosa de mi
Jul 26, 2015
Jul 26, 2015 at 11:06 PM UTC
Io e te partiremo
su un aereo di carta
in tre ore per passare il mare
dove il vento ci porta
un aereo di carta di giornale
che porta la notizia che
io e te siamo partiti
e non si sa dove siamo finiti
...
1.7k
Peut s’ouvrir un débat
long comme l’éternité
de savoir si vrai ou faux
avait raison Don Gomez
qui harangua son fils
en disant :
« Ce n’est que par le sang
Qu’on lave tel outrage. »
Ô quel mot fer,
quel mot acier,
sans une goute d’étain !
Le mot sans verdure,
le mot rouge sans mélange,
plus rouge que le sang,
visant perdre le souffle
au donneur de soufflet !
qui pourra le baptiser cannibalisme
ou bien légitime défense ?
Quoi qu’on dise, tranchons :
ce fut verser le sang.
Et jugeons :
Ce qu’à l’époque fut d’or
l’acte de le Cid1 Compeador
ne le serait point aujourd’hui.
C’est comme le triomphe d’Achille2
Sur son ennemi Hector.
Les deux grand guerriers, avides de sang
et de gloire malsaine,
vallées et plaines coururent,
lacs et rivières nagèrent,
étangs et marécages pataugèrent,
monts et collines gravirent,
et descendirent en volant,
se voulant l’un l’autre proie,
et l’emporta le plus criminel.
A l’Epoque Contemporaine
Pas toute victoire ne se couvre de lauriers.
La Pucelle d’Orléans ne fut-elle
brûlée vive par l’ennemi,
son tueur ignoré par tant,
et son Nom à jamais porta la couronne
à la façon de la Sainte Vierge
qui jamais ne lutta que contre le péchée,
et son arme au combat ne fut que piété,
contrairement à Charlemagne
qui fut couronné de fer
dont il eut son bon usage.
Le trépas d’un héro ne tue pas l’héroïsme.
Ce fut le cas, ce semble, du Prince
Né **** d’un palais royal.
Ce Prince qu’on le nomme :
Mohammed Bouazizi.
La montée au sommet ne fut pas improviste
ni sujet de surprise ;
c’est le fruit du courage bénit,
lequel conditionnera et la pluie et le soleil
dans tous les coins du monde.
1. Le Cid : Personnage Principal de la Tragi-comédie qui porte son nom de Pierre Corneille dont la première représentation eut lieu le 5 janvier 16372.
2. Achille et Hector sont les personnages les plus célèbres de L’Iliade d’Homère VIIIe siècle av. J.-C.
Jul 10, 2013
Jul 10, 2013 at 11:47 AM UTC
You told me you loved me amongst the crowd of a Steelers game while we were searching for a hot dog and soda. Not the most enchanting, but perhaps I watch too many rom-coms for my own good. I think I've always just romanticized each aspect of a relationship and all the major moments based on what media told me meant the most.
Opening my eyes now, those special moments aren't always at a candlelit dinner or by a fireplace, many times they are at a cookout with your friends or the zoo with my nieces and nephews. The beauty of feeling something so deeply that you just have to say it, even if it's in front of a porta ***** at a church festival or the stoplight on your way home, that's the real love that people feel.
So when I tell you I love you while sitting on my couch on a random Monday night, know that I mean it. Know that every muscle in my body wanted to tell you because I didn't wait for candlelight or an array of stars, instead I told you in the most real way, our way.
We will still have those romantic moments on a boat under the moonlight or the fireplace of an old house, but we will also have those passionate moments where we couldn't keep our feelings in anymore and the most appropriate place just happens to be a crowded train on the way downtown and an airport bar. I love you and I'll say it anywhere.
-t.s.
Feb 22, 2024
Feb 22, 2024 at 9:55 PM UTC
Jesus Cristo
Penso em ti e te conheço,
Da manjedoura ao berço,
Milagre dos peixes,
Porta que não feches.
Resplendor que me alumia,
Horto com tons primaveris,
Nascer e morrer dia a dia,
Gestos nobres e pueris.
Caminhavas sobre as águas,
Calmas ou agitadas?
Amaste até os malfeitores,
Deus da vida e dos amores.
Victor Marques
Jun 13, 2011
Jun 13, 2011 at 8:46 AM UTC
Somos nós
Angústias, alegrias, enganos e desenganos,
Passeamos de mãos dadas,
Subimos as mesmas escadas,
Somos nós que vivemos.
Sentimos aquilo que na alma temos,
Sorrimos com a borboleta inquieta,
Olhamos a porta semiaberta
Somos nós que amamos.
Sombra de verdes ramos,
Perfume da natureza,
Sua fresca beleza,
Somos nós que contemplamos.
Pedras das calçadas que vemos,
Lágrimas bem choradas,
Somos nós que sofremos,
Somos nós de mãos dadas.
Victor Marques
Feb 28, 2012
Feb 28, 2012 at 12:08 PM UTC
M'accoglie la tua vecchia, grigia casa
steso supino sopra un letto angusto,
forse il tuo letto per tanti anni. Ascolto,
conto le ore lentissime a passare,
più lente per le nuvole che solcano
queste notti d'agosto in terre avare.
Uno che torna a notte alta dai campi
scambia un cenno a fatica con i simili,
infila l'erta, il vicolo, scompare
dietro la porta del tugurio. L'afa
dello scirocco agita i riposi,
fa smaniare gli infermi ed i reclusi.
Non dormo, seguo il passo del nottambulo
sia demente sia giovane tarato
mentre risuona sopra pietre e ciottoli;
lascio e prendo il mio carico servile
e scendo, scendo più che già non sia
profondo in questo tempo, in questo popolo.
1.5k
Delle volte mi concentro su particolari lontani e totalmente irrilevanti come la posizione delle dita delle mani appoggiate allo stipite della porta o su un bicchiere e io penso sfiorami sfiorami sfiorami.
mi ricordo casa di mia nonna, il suo parquet, la luce che enTrava dalle grandi finestre, tutta la lista di cose che mi era vietato toccare
Jul 11, 2015
Jul 11, 2015 at 9:38 PM UTC
Il bacio appena sognato
in una notte di tradimenti,
dove tutti consumano amplessi
che non hanno profumo,
il tuo bacio febbricitante,
il candore delle tue labbra,
somiglia alla mia porta
che non riesco ad aprire.
Il bacio è come una vela,
fa fuggire lontano gli amanti,
un amore che non ti gela
che ti dà mille duemila istanti.
** cercato di ricordare
che potevi tornare indietro,
ma ahimè il tuo bacio
è diventato simile a un vetro.
Io come un animale
mi rifugio nel bosco
per non lasciare ovunque
il mio candido pelo.
Il pelo della mia anima
è così bianco e così delicato
che persino un coniglio ne trema.
Tu mi domandi quanti amanti ** avuto
e come mi hanno scoperto.
Io ti dico che ognuno scopre la luce
e ognuno sente la sua paura,
ma la mia parte più pura è stata il bacio.
Io tornerei sui monti d'Abruzzo,
dove non sono mai stata.
Ma se mi domandano
dove traggono origine i miei versi,
io rispondo:
mi basta un'immersione nell'anima
e vedo l'universo.
Tutti mi guardano con occhi spietati,
non conoscono i nomi delle mie scritte sui muri
e non sanno che sono firme degli angeli
per celebrare le lacrime che ** versato per te.
1.5k
ταυ qndo você me disse adeus
minha tarde em sua ida escureceu
em sua partida fui
em sua sola
em toda parte
ou esquina
agora
NÃO ESTOU.
ταυ louco a maldizer aquela aurora
o dia eu mato a tarde as horas
séculos meses anos, tudo:
desesperado,
não alcanço Porta.
Sep 6, 2009
Sep 6, 2009 at 6:39 AM UTC
Inmensa caja de cristal, me he de sentar a tu costado con devoción, a escribirte poemas en las rocas.
Las mismas que se moldean a tu antojo.
Te he de acariciar la sal que porta tu aroma, y besar cada gaviota que vuela en tus tierras.
Recorro tu cuerpo, hipnotizado por los colores, la serenidad y la fuerza que posee tu himno.
Toma mi alma, vuélvela azul. Permíteme ser el que escriba tu llanto en las noches, y las poesías en el día.
Jun 4, 2015
Jun 4, 2015 at 7:14 PM UTC
Prima di venire
Portami tre rose rosse
Prima di venire
Portami un grosso ditale
Perché devo ricucirmi il cuore
E portami una lunga pazienza
Grande come un telo d'amore
Prima di venire
Dai un calcio al muro di fronte
Perché li dentro c'è la spia
Che ha guardato in faccia il mio amore
Prima di venire
Socchiudi piano la porta
E se io sto piangendo
Chiama i violini migliori
Prima di venire
Dimmi che sei già andato via
Perché io mi spaventerei
E prima di andare via
Smetti di salutarmi
Perché a lungo io non vivrei.
1.2k
Nag, Nag, Nag
That's all I ever hear.
When I get up in the morning
Till I go to bed at night.
When she wakes in the morn
I think she has a list
If I'm not doing this
I should be doing that.
Hard to believe but
She thinks I'm a slob
Why just last week I
Picked up a sock.
Just the other day
She went to get some ice
"Why is the tray empty" she yelled.
Why? There was a cube left in it
We went to a party,
I think I flunked a test.
"Are you wearing that" she ask
" I put it on" I said
"You left the lid up again
What shall I do with you?"
Being nice I said" There's
A porta-potty for you."
No more nagging
Will I hear.
The dog's inside
And I'm out here.
Oct 11, 2013
Oct 11, 2013 at 4:52 PM UTC
A sala inerte é o meu reino:
Quente, estranho
Num cheiro de fel e sêmen que desidrata todo alvéolo são
E Eu sou o diabo:
Frio, habitual
Condenado à prisão da luxúria, da lombeira
Espasmado engasgo-me no meu retrato de LCD
Nos botões do controle remoto
Nos meus olhos que coçam, pois não vejo
E como se só, já não bastasse o inferno
Os anjos com metralhadoras eretas
Vêm consumar o meu desleixe
Pois como mago que sou
Desarmo-os com meu falo movido a pilha
E rio-me de tristeza, pois era a guerra que eu ansiava
Rendidos, entram pela porta dos fundos
Trêmulos, sentam-se ao meu lado no sofá
E carnudos, macios e úmidos e corruptos se convertem
Porque Eu quero.
Jun 2, 2015
Jun 2, 2015 at 10:29 PM UTC
ouço Bach da janela do CD
que é capa e
ouço
a caixa ou cortina e porta
aberto:
meus ouvidos enxergam uma nota
que palavra não rouba
ou decalca.
e tem meta.
e alcanço o avesso,
retalhos. retalhos.
ouço orações
nelas,
1.000 datas se repetem
em espera.
e ouço Bach.
Sep 6, 2009
Sep 6, 2009 at 6:24 AM UTC
I' tengo 'e llire, nun me manca niente,
me pozzo accattà chello ca me piace:
na statua d'oro, nu vapore argiento...
palazze, ville... case in quantità.
- Chi è cchiù felice 'e te?! - mme dice 'a ggente.
- Si ricco, si guaglione... che te manca? -
E chest' è overo, nun me manca niente.
Sulo na cosa mme vurria accattà...
Nu core... tutto core 'e tennerezza
ca me vulesse na muntagna 'e bbene...
ca me sbattesse 'mmano p' 'a priezza,
cuntento pe mme dà 'a felicità.
Dipende a me; nun voglio aspettà ancora.
Tuzzuliaje a porta 'e na figliola:
- Che t'aggia dà pe m'accattà stu core?
Qualunque prezzo, dì, che t'aggia dà? -
Me rispunnette cu bella maniera:
- 'O core nun se venne... se riala...
crediteme, ca io ve sò sincera...
cu 'e llire 'o core nun se pò accattà!
1.1k
O olhar mais sóbrio, sobre este quotidiano,
Revela uma série de desvios, incontroláveis,
Ter responsabilidades é hábito mediano,
Centram-se nas necessidades, emergíeis!
Mostra-se o leme, entregue nas mãos sujas,
Se entendes o que digo, talvez até tu fujas,
Ouve-se as mais diversas, doentias, calamidades,
Entregues todos, ao antro, de irresponsabilidades!
Entremos no mundo diferente, sem valores,
Máquinas, controlam actividade dos motores,
Máquinas de desavinho, nas vidas dos condutores,
A central que comanda, é jogo só de bastidores!
Desgovernado povo, sem sítio para suas míticas cores,
Muda-se o tom de gentes, sem quaisquer pudores,
Escolheres lugares, ou gentes, iguais aos modeladores,
Em tempo professores de culto, hoje sem valores!
Senhor prior, que nos ensina vivacidade e alerta,
Que nos prece segue, não é exemplo de galhardia,
É sim antro de filosofia e a porta não é mais aberta,
É convite de solidão, de gente sem luz do seu dia!
Completamente desorientadas e inapropriadas,
São hoje lei de exaustão, prisão e escuridão,
Esforços desajustados para fugas de milhão,
Povo sem tostão e governam maravilhados!
Autor: António Benigno
Código de autor: 2013.08.01.02.13
Aug 30, 2013
Aug 30, 2013 at 7:12 AM UTC
Vita che non osai chiedere e fu,
mite, incredula d'essere sgorgata
dal sasso impenetrabile del tempo,
sorpresa, poi sicura della terra,
tu vita ininterrotta nelle fibre
vibranti, tese al vento della notte...
Era, donde scendesse, un salto d'acque
silenziose, frenetiche, affluenti
da una febbrile trasparenza d'astri
ove di giorno ero travolto in giorno,
da me profondamente entro di me
e l'angoscia d'esistere tra rocce
perdevo e ritrovavo sempre intatta.
Tempo di consentire sei venuto,
giorno in cui mi maturo, ripetevo,
e mormora la crescita del grano,
ronza il miele futuro. Senza pausa
una ventilazione oscura errava
tra gli alberi, sfiorava nubi e lande;
correva, ove tendesse, vento astrale,
deserto tra le prime fredde foglie,
portava una germinazione oscura
negli alberi, turbava pietre e stelle.
Con lo sgomento d'una porta
che s'apra sotto un peso ignoto, entrava
nel cuore una vertigine d'eventi,
moveva il delirio e la pietà.
Le immagini possibili di me,
passi uditi nel sogno ed inseguiti,
svanivano, con che tremenda forza
ti fu dato di cogliere, dicevo,
tra le vane la forma destinata!
Quest'ora ti edifica e ti schianta.
L'uno ancora implacato, l'altro urgeva -
con insulto di linfa chiusa i giorni
vorticosi nascevano da me,
rapidi, colmi fino al segno, ansiosi,
senza riparo n'ero trascinato.
Fosti, quanto puoi chiedere, reale,
la contesa col nulla era finita,
spirava un tempo lucido e furente,
senza fine perivi e rinascevi,
ne sentivi la forza e la paura.
Una disperazione antica usciva
dagli alberi, passava sulle tempie.
Vita, ne misuravi la pienezza,.
1.2k
Raiva. **** Dança. Um bipe, susto, esquecimento, raiva, dois bipes, três, soneca. Cinco minutos.
- - - - ------------ - - – - – - – - – - – - – - – - – - – – ----------- - – - – - - - - - - – --___ - __ - __ - _
Bipe. Resmungo. Piscar. Interruptor, luz, ardência, explosão. Porta, cozinha. Frigideira, ovos, omelete, engasgue, tosse, água. Maçã.
Quarto, vestimentas, capacete. Mochila: 15kg.
Rua, bicicleta. Firmeza, foco, parábola, impulso. Curvas, carro, fechada. Porra! Esquece. Vocalise. Caminho: metade → Calor, suor. Vestimentas, despir, mochila, guardar, impulso. Partir.
Subida: força, constância, relaxamento, foco. Acidente. Morte? Não. ***** olhos, claridade. Gelo. Suspiro. Rua, asfalto. Inferno? Subterrâneo, ainda...
Chegada, contra-mão.
Bom-dia. Raiva.
Sep 24, 2014
Sep 24, 2014 at 11:16 AM UTC
Tú, hermosa sin límite,
que porta la noche brillante por cabello,
y faros de tiernos hogares,
se asoman por tus párpados,
y esos planetas que llevas por senos
y las majestuosas lunas de tus caderas.
No sé cómo mirarte,
no sé cómo expresarme,
me vuelvo tímido y silencioso como el viento,
y me dejas ruborizado como pera envinada.
Diosa estelar que me ganas por experiencia,
abrázame con tu canto medio,
bésame con un falsete,
dime en una canción lo que anhela tu corazón,
deja que me acerque y te bese con mi canto,
te acaricié en un verso y con confianza, ábreme el corazón
y llévate las letras de la higuera de mis poemas,
que son y reservo para ti.
Feb 17, 2017
Feb 17, 2017 at 9:17 PM UTC