Hello Poetry
Submit your work and get some sparkles! Create free account
Words
"nakakita" poems
Pwede bang pakisabi mo sa akin kung ano ang pag-ibig? Pakiramdam ko kasi ako na lang ang hindi makahanap nito. Pakiramdam ko kasi hindi sapat yung mga salitang nakalimbag sa diksyunaryo para maintindihan ko, Hindi din siguro sapat yung mga gabing 'di ako makatulog dahil sa'yo, 'Di din sapat na kasama ka sa mga salitang lumalangoy sa isipan ko tuwing susulat ako ng tula Hindi pa rin ba sapat, na nakilala kita? Para maintindihan ang pag-ibig? Para akong isang musmos na batang hinahanap ang kahulugan ng isang matalinghagang salitang nabasa niya sa isang tula. Nahihiyang itanong sa mga magulang at kaibigan, Kailangan ang sarili lang ang maka-intindi at makaramdam. Hindi ako makahinga, Sinasakal ako ng mga walang katapusang tanong, Kung ano nga ba talaga ang pag-ibig? Kung hinahanap nga ba 'to, o kung kusa nga ba 'tong dadating. Kung ang pag-ibig ba ay... Yung sandaling tumigil ang oras nang nakita mo siya sa unang pagkakataon? Yung nalaman ninyo ang pangalan ng isa't-isa at inukit mo na agad 'to sa isipan mo, at lumipas ang ilang araw may rebulto na siya sa puso mo. Ang pag-ibig ba ay... Ang mga saktong puwang ng inyong mga kamay? Ang bilis ng tibok ng puso mo nang una mo siyang nayakap? Nang nagsalubong ang inyong mga labi at nalaman niyo ang bawat sikretong tinatago sa katahimikan. Nang makita mo ang mga mata niya at naalala mo noong una kang nakakita ng mga kuliglig. Natakot ka at nabighani. Ang pag-ibig ba ay... Ang pagpapakatanga sa isang taong niloko ka na ng tatlong beses? Ang mga guhit sa braso mo? Ang mga natuyong luha mo? Ang pag-ibig ba ay ang pagmahal sa isang taong may mahal din na iba? Hindi ba pag-ibig ang pag-ibig, kung hindi nangyari ang lahat ng napanood mo sa pelikula at nabasa sa libro? Hindi ba pag-ibig ang pag-ibig, kung hindi ka nasaktan? Natatakot ako, Na baka sa sobrang tagal ko sa paghanap ng mga kasagutan, Mapapagod ako at susuko. Nabuklat ko na ata lahat ng mga talahuluganan at tesauro, Tila bang kaya ko nang gumawa ng tula para sa bawat salitang nakilala ko, Pero pinili kong mag-sulat sa isang salitang hindi ko nahanapan ng kahulugan. Limang beses ako nag-akala na nakilala ko ang pag-ibig, Limang beses akong nagkamali. Hindi ko alam kung tama pa bang kuwestiyonin ang pag-ibig, Ang ano, bakit, kailan, at paano. Siguro mananatili na lang 'tong matalinghagang salitang walang kahulugan at kailangan maramdaman para maintindihan. Pangako, Sa sandaling maramdaman natin 'to. Magmamahalan tayo ng higit pa sa pag-ibig.
0
Jun 27, 2016
Jun 27, 2016 at 6:32 AM UTC
jramos
Higit Pa Sa Pag-ibig
Pwede bang pakisabi mo sa akin kung ano ang pag-ibig? Pakiramdam ko kasi ako na lang ang hindi makahanap nito. Pakiramdam ko kasi hindi sapat yung mga salitang nakalimbag sa diksyunaryo para maintindihan ko, Hindi din siguro sapat yung mga gabing 'di ako makatulog dahil sa'yo, 'Di din sapat na kasama ka sa mga salitang lumalangoy sa isipan ko tuwing susulat ako ng tula Hindi pa rin ba sapat, na nakilala kita? Para maintindihan ang pag-ibig? Para akong isang musmos na batang hinahanap ang kahulugan ng isang matalinghagang salitang nabasa niya sa isang tula. Nahihiyang itanong sa mga magulang at kaibigan, Kailangan ang sarili lang ang maka-intindi at makaramdam. Hindi ako makahinga, Sinasakal ako ng mga walang katapusang tanong, Kung ano nga ba talaga ang pag-ibig? Kung hinahanap nga ba 'to, o kung kusa nga ba 'tong dadating. Kung ang pag-ibig ba ay... Yung sandaling tumigil ang oras nang nakita mo siya sa unang pagkakataon? Yung nalaman ninyo ang pangalan ng isa't-isa at inukit mo na agad 'to sa isipan mo, at lumipas ang ilang araw may rebulto na siya sa puso mo. Ang pag-ibig ba ay... Ang mga saktong puwang ng inyong mga kamay? Ang bilis ng tibok ng puso mo nang una mo siyang nayakap? Nang nagsalubong ang inyong mga labi at nalaman niyo ang bawat sikretong tinatago sa katahimikan. Nang makita mo ang mga mata niya at naalala mo noong una kang nakakita ng mga kuliglig. Natakot ka at nabighani. Ang pag-ibig ba ay... Ang pagpapakatanga sa isang taong niloko ka na ng tatlong beses? Ang mga guhit sa braso mo? Ang mga natuyong luha mo? Ang pag-ibig ba ay ang pagmahal sa isang taong may mahal din na iba? Hindi ba pag-ibig ang pag-ibig, kung hindi nangyari ang lahat ng napanood mo sa pelikula at nabasa sa libro? Hindi ba pag-ibig ang pag-ibig, kung hindi ka nasaktan? Natatakot ako, Na baka sa sobrang tagal ko sa paghanap ng mga kasagutan, Mapapagod ako at susuko. Nabuklat ko na ata lahat ng mga talahuluganan at tesauro, Tila bang kaya ko nang gumawa ng tula para sa bawat salitang nakilala ko, Pero pinili kong mag-sulat sa isang salitang hindi ko nahanapan ng kahulugan. Limang beses ako nag-akala na nakilala ko ang pag-ibig, Limang beses akong nagkamali. Hindi ko alam kung tama pa bang kuwestiyonin ang pag-ibig, Ang ano, bakit, kailan, at paano. Siguro mananatili na lang 'tong matalinghagang salitang walang kahulugan at kailangan maramdaman para maintindihan. Pangako, Sa sandaling maramdaman natin 'to. Magmamahalan tayo ng higit pa sa pag-ibig.
Continue reading...
45
Minsan na rin ako’ng nadapa sa landas na mabato. Nagalusan ang aking mga palad at mga tuhod ay nagdugo. Nahirapan ako’ng bumangon at maglakad nang muli. Ngunit akin pa ri’ng pinilit nang may matapang na ngiti. Minsan ako’ng lumuha dahil sa matinding pagkabigo. Muntik nang naudyok na tumalikod na lang at sumuko. Subalit nakakita ng dahilan na patuloy na maniwala Na mas matamis ang tagumpay kung may kasawian muna. Minsan ako’ng naligaw sa pagkadilim-dilim na kawalan. Naubos ang tinig sa pagtawag para sa kaligtasan. Halos masanay na ang aking mga mata sa nakapopoot na dilim Pero nakahanap pa rin ng pag-asa upang pawiin ang pininimdim. Marami na rin ako’ng napagdaana’ng pagsubok, Nakapaglakbay na sa pinakailalim at sa pinakarurok, Nalasap ang pait at tamis sa masalimuot na biyahe ng buhay. Ang akala’y nakita ko na ang lahat sa aking paglalakbay. Ako ay nabigla dahil ako’y lubos na nagkamali Nang isang araw na namulat na lang nang ikaw ang katabi. Dahil dito sa buhay ay mas marami pa pala’ng kulay at hiwaga, Mas marubdob pala ang hatid **** misteryo’t talinhaga. Minsan ako’y umibig nang hindi ko namamalayan. Nagalusan, nakabangon, lumuha, ngumiti, nawala’t natagpuan. Hindi ko pa mapagtanto kung ang pag-ibig na ito’y biyaya o sumpa, Ang tanging alam ko lang: ang bawat halik mo’y buhay ang dala.
0
Mar 14, 2015
Mar 14, 2015 at 6:38 AM UTC
emeraldine087
MINSAN
Minsan na rin ako’ng nadapa sa landas na mabato. Nagalusan ang aking mga palad at mga tuhod ay nagdugo. Nahirapan ako’ng bumangon at maglakad nang muli. Ngunit akin pa ri’ng pinilit nang may matapang na ngiti. Minsan ako’ng lumuha dahil sa matinding pagkabigo. Muntik nang naudyok na tumalikod na lang at sumuko. Subalit nakakita ng dahilan na patuloy na maniwala Na mas matamis ang tagumpay kung may kasawian muna. Minsan ako’ng naligaw sa pagkadilim-dilim na kawalan. Naubos ang tinig sa pagtawag para sa kaligtasan. Halos masanay na ang aking mga mata sa nakapopoot na dilim Pero nakahanap pa rin ng pag-asa upang pawiin ang pininimdim. Marami na rin ako’ng napagdaana’ng pagsubok, Nakapaglakbay na sa pinakailalim at sa pinakarurok, Nalasap ang pait at tamis sa masalimuot na biyahe ng buhay. Ang akala’y nakita ko na ang lahat sa aking paglalakbay. Ako ay nabigla dahil ako’y lubos na nagkamali Nang isang araw na namulat na lang nang ikaw ang katabi. Dahil dito sa buhay ay mas marami pa pala’ng kulay at hiwaga, Mas marubdob pala ang hatid **** misteryo’t talinhaga. Minsan ako’y umibig nang hindi ko namamalayan. Nagalusan, nakabangon, lumuha, ngumiti, nawala’t natagpuan. Hindi ko pa mapagtanto kung ang pag-ibig na ito’y biyaya o sumpa, Ang tanging alam ko lang: ang bawat halik mo’y buhay ang dala.
Continue reading...
24
Parang alaala na ang sarap balikan, Lumipas man ang mga sandali sana'y ikaw andyan. Isang araw ako'y nakakita Ng bulalakaw sa kalangitan, Pumikit. Humiling. Na sana bigyan ako ng pagkakataon ikaw ay makapiling. Tayo daw ay nagkakilala sa maling panahon, Ngunit kailan ba naging mali ang pagibig na totoo? Sana tayo'y pagbigyan ni inang tadhana, Tatlo, dalawa o kahit isang araw lang, Maparamdam ko lang na ikaw... Oo, ikaw na nga at wala ng iba ang sinisigaw ng puso ko sinta. Maglalakad ako ng nakuluhod, Kahit pa saan sulok, Marinig lang ang dasal ko na maging tayo. Kahit kidlat man yan o bagyo ay susuungin ko, Para lang sa iyo. Kaya sana samahan mo ako, Hawakan ang mga kama'y ko, Pangako sa'yo hindi ko bibitawan ito. Dahil alam ko at ng puso ko, Na tayo sa habang panahon. Ngunit tulad ng bulalakaw nung araw na iyon, Ikaw'y naglaho kasama ng pangako, Ako'y binitawan sa gitna ng bagyo. Ngayon isa ka na lang alaala sa buhay ko na dati ay umiikot sa iyo.
0
Jun 13, 2015
Jun 13, 2015 at 12:34 PM UTC
leeannejjang
Bulalakaw
Parang alaala na ang sarap balikan, Lumipas man ang mga sandali sana'y ikaw andyan. Isang araw ako'y nakakita Ng bulalakaw sa kalangitan, Pumikit. Humiling. Na sana bigyan ako ng pagkakataon ikaw ay makapiling. Tayo daw ay nagkakilala sa maling panahon, Ngunit kailan ba naging mali ang pagibig na totoo? Sana tayo'y pagbigyan ni inang tadhana, Tatlo, dalawa o kahit isang araw lang, Maparamdam ko lang na ikaw... Oo, ikaw na nga at wala ng iba ang sinisigaw ng puso ko sinta. Maglalakad ako ng nakuluhod, Kahit pa saan sulok, Marinig lang ang dasal ko na maging tayo. Kahit kidlat man yan o bagyo ay susuungin ko, Para lang sa iyo. Kaya sana samahan mo ako, Hawakan ang mga kama'y ko, Pangako sa'yo hindi ko bibitawan ito. Dahil alam ko at ng puso ko, Na tayo sa habang panahon. Ngunit tulad ng bulalakaw nung araw na iyon, Ikaw'y naglaho kasama ng pangako, Ako'y binitawan sa gitna ng bagyo. Ngayon isa ka na lang alaala sa buhay ko na dati ay umiikot sa iyo.
Continue reading...
27
dilaw na dyaket ang suot mo noon habang ako ay nananahimik hindi makaimik at pinagmamasdan ang bawat sinag ng dapithapon na sinasala ng kinulayang bintana kung saan ay sa aking mga mata na ngayon lamang nakakita ng ganda ay biglang napatunganga dilaw na dyaket ang suot mo noon at ang unang naitala sa listahan ng mga napuna ng aking mga mata at biglang napatunganga na nga nang dahil sa bawat tupi ng manggas at bawat kusot ng bulsa ng dilaw na dyaket **** naisipang ipakita sa silid ng mga kaluluwa mga kaluluwang akala ko ay mabibigyan kong buong pansin ngunit heto, napatitig na rin ako'y napatitig na rin napatitig sa dilaw na dyaket mo at hindi ko mawari kung paano pero ang dilaw na dyaket **** nakabalabal sa iyong kay liit na katawan ay humihila pababa sa iyong mga balikat nakakibit hindi man lang kayang mapaakyat ang iyong pagpapakalálo napapaliit ang tikas ng iyong pagkatao hindi ko rin mawari kung paano pero ang dilaw na dyaket mo ay para bang napabalabal na rin sa akin at mula noon, ang bawat tupi ng manggas at bawat kusot ng bulsa ng aking puso ay handa nang aminin na ikaw ay naging isang anghel ang dilaw na dyaket mo ay naging iyong halo at ang bawat tupi ng manggas at bawat kusot ng bulsa nito ay naging mga pakpak mo at ikaw ay naging isang anghel ika'y naging anghel sa aking isipan marikit na imahe sa aking kaloob-looban munting sigaw sa buong kalawakan o, munting anghel ko, nais ko na sanang isigaw: nakikita mo ba? nakikita mo ba kung paano kita nakikita? nakikita mo ba kung paano kita sinasamba? nakikita mo ba kung paano kita sinisinta? oo, sinisinta, dahil munting anghel ko, o, mahal kita mahal kita, o, munting anghel ko mahal kita at ang bawat tupi ng manggas at bawat kusot ng bulsa ng iyong pagkatao mahal kita at ayaw kong manatili ka lamang sa isipan ko mahal kita at nais kong ako ang magpabalabal sa iyong puso at nais kong ako ay maging iyo at nais kong mahalin mo rin ako ngunit, o, munting anghel ko, natakot ako natakot ako na kung ilalahad ko ang lahat ng mga ligaw na alaala ko sa iyo ay huhusgahan mo ako kung hayaan kong buksan mo ang aking mga pinto ay matatakot ka nang makita mo ang nilalaman nito kung ipakita ko sa iyo ang lahat ng mga tupi ng manggas at mga kusot ng bulsa ng aking puso ay magugulat ka at lilisanin mo ako kaya heto, ang munting anghel ko ay nanatili sa isipan lamang ang marikit na imahe ko ay nanirahan sa kaloob-looban lamang ang munting sigaw ko ay naging bulong lamang isang bulong na nagsasabing: o, munting anghel ko, mahal kita, o, munting anghel ko, pangarap kita, ngunit, o, munting anghel ko, natatakot akong sa piling mo'y ako'y madulas at tuluyang mawala ka. maroon na dyaket ang suot mo kanina noong ako ay naarawan ng sikat ng umaga at ng tawa ng ilang mga kahalubilo't kasama at naroon sa gitna ng aking sariling mga tawa ay nakita kita ngunit may kasamang iba at siya'y ika'y inakbayan at ika'y siya'y nginitian at ako'y napaisip nang biglaan kayo ba? kayo ba? kayo ba? napakwento ang kaibigan ko: alam mo ba, ganun na nga sila na magdadalawang-linggo na. hindi naman sa nasaktan ako pero parang ganoon na nga. hindi naman sa napatigil bigla ang tibok ng puso ko pero parang ganoon na nga. hindi naman sa nadurog ako nang mapansin ko na ang sukat ng maroon na dyaket mo ay mas sakto sa iyo at hindi niya nahihila pababa ang iyong buong pagkatao at siguro ito ay dahil siya ang kasama mo at hindi ako kaya para bang siya na ang nakabalabal sa iyong puso at ang bawat tupi ng manggas at bawat kusot ng bulsa ng kaniyang puso ay napaibig na sa iyo— pero parang ganoon na nga. ganoon na nga dahil kayo na nga kayo na kayo na kayo na. ganoon na nga dahil siya ang kasama mo hindi ako hindi ako hindi ako. siguro kung hindi ako natakot siguro kung hindi ako natakot na ilahad ang lahat ng mga ligaw na alaala ko sa iyo ay hindi ka na mananatili lamang sa isipan ko siguro kung hindi ako natakot na hayaang buksan mo ang aking mga pinto ay mapapabalabal ko na ang iyong puso siguro kung hindi ako natakot na ipakita ang lahat ng mga tupi ng manggas at mga kusot ng bulsa ng aking puso ay ako na'y magiging iyo siguro kung hindi ako natakot na madulas sa piling mo ay mamahalin mo na rin ako ngunit ayan na nga, o, munting anghel ko, natakot ako at ayan na nga, o, munting anghel ko, lahat ng ito ay hindi ko na nasabi sa iyo at ayan na nga, o, munting anghel ko, baka tuluyan nang mawala ang dilaw na dyaket mo sa buhay ko maroon na dyaket na ang suot mo ngunit ang dilaw na dyaket mo pa rin ang nakatatak sa isipan ko at ang bawat tupi ng manggas at bawat kusot ng bulsa ng dilaw na dyaket mo ay nakabalabal pa rin sa aking puso aking puso na nadurog, at patuloy na nadudurog hanggang ngayon nang dahil sa dilaw na dyaket na suot mo noon dahil sa dilaw na dyaket na suot na ng iba ngayon
0
Feb 9, 2020
Feb 9, 2020 at 11:47 PM UTC
toczlaurenio
Dilaw na Dyaket
dilaw na dyaket ang suot mo noon habang ako ay nananahimik hindi makaimik at pinagmamasdan ang bawat sinag ng dapithapon na sinasala ng kinulayang bintana kung saan ay sa aking mga mata na ngayon lamang nakakita ng ganda ay biglang napatunganga dilaw na dyaket ang suot mo noon at ang unang naitala sa listahan ng mga napuna ng aking mga mata at biglang napatunganga na nga nang dahil sa bawat tupi ng manggas at bawat kusot ng bulsa ng dilaw na dyaket **** naisipang ipakita sa silid ng mga kaluluwa mga kaluluwang akala ko ay mabibigyan kong buong pansin ngunit heto, napatitig na rin ako'y napatitig na rin napatitig sa dilaw na dyaket mo at hindi ko mawari kung paano pero ang dilaw na dyaket **** nakabalabal sa iyong kay liit na katawan ay humihila pababa sa iyong mga balikat nakakibit hindi man lang kayang mapaakyat ang iyong pagpapakalálo napapaliit ang tikas ng iyong pagkatao hindi ko rin mawari kung paano pero ang dilaw na dyaket mo ay para bang napabalabal na rin sa akin at mula noon, ang bawat tupi ng manggas at bawat kusot ng bulsa ng aking puso ay handa nang aminin na ikaw ay naging isang anghel ang dilaw na dyaket mo ay naging iyong halo at ang bawat tupi ng manggas at bawat kusot ng bulsa nito ay naging mga pakpak mo at ikaw ay naging isang anghel ika'y naging anghel sa aking isipan marikit na imahe sa aking kaloob-looban munting sigaw sa buong kalawakan o, munting anghel ko, nais ko na sanang isigaw: nakikita mo ba? nakikita mo ba kung paano kita nakikita? nakikita mo ba kung paano kita sinasamba? nakikita mo ba kung paano kita sinisinta? oo, sinisinta, dahil munting anghel ko, o, mahal kita mahal kita, o, munting anghel ko mahal kita at ang bawat tupi ng manggas at bawat kusot ng bulsa ng iyong pagkatao mahal kita at ayaw kong manatili ka lamang sa isipan ko mahal kita at nais kong ako ang magpabalabal sa iyong puso at nais kong ako ay maging iyo at nais kong mahalin mo rin ako ngunit, o, munting anghel ko, natakot ako natakot ako na kung ilalahad ko ang lahat ng mga ligaw na alaala ko sa iyo ay huhusgahan mo ako kung hayaan kong buksan mo ang aking mga pinto ay matatakot ka nang makita mo ang nilalaman nito kung ipakita ko sa iyo ang lahat ng mga tupi ng manggas at mga kusot ng bulsa ng aking puso ay magugulat ka at lilisanin mo ako kaya heto, ang munting anghel ko ay nanatili sa isipan lamang ang marikit na imahe ko ay nanirahan sa kaloob-looban lamang ang munting sigaw ko ay naging bulong lamang isang bulong na nagsasabing: o, munting anghel ko, mahal kita, o, munting anghel ko, pangarap kita, ngunit, o, munting anghel ko, natatakot akong sa piling mo'y ako'y madulas at tuluyang mawala ka. maroon na dyaket ang suot mo kanina noong ako ay naarawan ng sikat ng umaga at ng tawa ng ilang mga kahalubilo't kasama at naroon sa gitna ng aking sariling mga tawa ay nakita kita ngunit may kasamang iba at siya'y ika'y inakbayan at ika'y siya'y nginitian at ako'y napaisip nang biglaan kayo ba? kayo ba? kayo ba? napakwento ang kaibigan ko: alam mo ba, ganun na nga sila na magdadalawang-linggo na. hindi naman sa nasaktan ako pero parang ganoon na nga. hindi naman sa napatigil bigla ang tibok ng puso ko pero parang ganoon na nga. hindi naman sa nadurog ako nang mapansin ko na ang sukat ng maroon na dyaket mo ay mas sakto sa iyo at hindi niya nahihila pababa ang iyong buong pagkatao at siguro ito ay dahil siya ang kasama mo at hindi ako kaya para bang siya na ang nakabalabal sa iyong puso at ang bawat tupi ng manggas at bawat kusot ng bulsa ng kaniyang puso ay napaibig na sa iyo— pero parang ganoon na nga. ganoon na nga dahil kayo na nga kayo na kayo na kayo na. ganoon na nga dahil siya ang kasama mo hindi ako hindi ako hindi ako. siguro kung hindi ako natakot siguro kung hindi ako natakot na ilahad ang lahat ng mga ligaw na alaala ko sa iyo ay hindi ka na mananatili lamang sa isipan ko siguro kung hindi ako natakot na hayaang buksan mo ang aking mga pinto ay mapapabalabal ko na ang iyong puso siguro kung hindi ako natakot na ipakita ang lahat ng mga tupi ng manggas at mga kusot ng bulsa ng aking puso ay ako na'y magiging iyo siguro kung hindi ako natakot na madulas sa piling mo ay mamahalin mo na rin ako ngunit ayan na nga, o, munting anghel ko, natakot ako at ayan na nga, o, munting anghel ko, lahat ng ito ay hindi ko na nasabi sa iyo at ayan na nga, o, munting anghel ko, baka tuluyan nang mawala ang dilaw na dyaket mo sa buhay ko maroon na dyaket na ang suot mo ngunit ang dilaw na dyaket mo pa rin ang nakatatak sa isipan ko at ang bawat tupi ng manggas at bawat kusot ng bulsa ng dilaw na dyaket mo ay nakabalabal pa rin sa aking puso aking puso na nadurog, at patuloy na nadudurog hanggang ngayon nang dahil sa dilaw na dyaket na suot mo noon dahil sa dilaw na dyaket na suot na ng iba ngayon
Continue reading...
115
Pumasok sa bulwagan, mga tao'y nagtipon. Ang pagbukas ng kurtina ang siyang sa'kin sumalubong. Mayroong isang dula, napukaw aking atensyon. Nakamumulat ng mata at may malinaw na intensyon. Tanaw ang isang dalaga, pagsalita niya'y mahinahon. Nananawagan sa madla, naghahanap ng tulong. Kumakalam daw ang sikmura, pansin kanyang tensyon. Sigaw lang ng dalaga, "Pagkain para sa nagugutom." Alagad ng batas ang nakakita, dalaga'y sinakay sa apat na gulong. Minaltrato ng sistema, inabuso kanyang dunong. Binaba kaniyang palda, rinig sa dalaga ang pag-ugong. Dinala siya sa korte ang dalaga, makasalanan daw at siya'y nakulong. Hanggang sa kasukdulan, pait ang kanyang dinaranas. Sa kamay ng batas, sa kamay ng nakatataas. Dalagang lumalaban hanggang mawalan na siya ng bukas, Ang pag-gahasa sa bayan, ngalan ng dalaga'y Pilipinas.
0
Apr 25, 2020
Apr 25, 2020 at 3:39 PM UTC
malasakit
Sa Entablado
Pumasok sa bulwagan, mga tao'y nagtipon. Ang pagbukas ng kurtina ang siyang sa'kin sumalubong. Mayroong isang dula, napukaw aking atensyon. Nakamumulat ng mata at may malinaw na intensyon. Tanaw ang isang dalaga, pagsalita niya'y mahinahon. Nananawagan sa madla, naghahanap ng tulong. Kumakalam daw ang sikmura, pansin kanyang tensyon. Sigaw lang ng dalaga, "Pagkain para sa nagugutom." Alagad ng batas ang nakakita, dalaga'y sinakay sa apat na gulong. Minaltrato ng sistema, inabuso kanyang dunong. Binaba kaniyang palda, rinig sa dalaga ang pag-ugong. Dinala siya sa korte ang dalaga, makasalanan daw at siya'y nakulong. Hanggang sa kasukdulan, pait ang kanyang dinaranas. Sa kamay ng batas, sa kamay ng nakatataas. Dalagang lumalaban hanggang mawalan na siya ng bukas, Ang pag-gahasa sa bayan, ngalan ng dalaga'y Pilipinas.
Continue reading...
16
UMAGA (Morning) “I won’t talk, I won’t breathe. I won’t move ‘till you finally see that you belong with me..” Nag-alarm ang cellphone ko, at oras na ng pag-gising ko. Oo, tama ka. Ang paboritong kanta ni Paulo ang tunog ng alarm ko. Sa pagdilat ko, nakita ko nanaman ang Araw na kasisikat pa lamang. “Paulo” ayan nanaman ang unang salitang nasabi ko, ang unang bagay at tao na laman ng isipan ko. Naisip ko, ako rin kaya ang naiisip niya bago siya matulog? Ako rin kaya ang unang nasa isip niya sa kanyang paggising? Umaga nanaman, panibagong araw na haharapin. Bagong pagkakataon, bagong aabangan, at bagong mga pangyayari. Ang tanong ay simple lang naman, Magkikita kaya kami? Mabibigyan kaya kami ng pagkakataon ngayon? Ang kahapon ay nakalipas na, sabi nga, pero magmimistulang kahapon pa rin ba ang araw ko ngaun? Naghikab ako, sabay bangon. Sa pagbangon ko, tumingin akong muli sa bintana nakita ko na kumpleto ang kulay na bumubuo sa paligid. Berde, asul, dilaw, pula, puti, itim, brown, lahat na ng kulay! Ang ganda ng mundo ng mga tao, ang ganda ng umagang sumalubong. Pero nawala ang ngiti sa mga labi ko, at kung may nakakita man sa akin mababakas sa aking mga mata ang lungkot, pananabik at pangungulila ng malayo kay Paulo. Gaano man kaganda ang paligid ko, hindi pa rin kumpleto ang MUNDO KO ng wala si Paulo. Muli, napabuntong hininga ako kasabay ng pagpigil ko sa aking mga luha na nag-aadyang sila ay muling papatak. Ayoko munang umiyak hanggat maaga, marami pa naman mangyayari. Mamaya nalang ulit kapag andiyan na ulit si Gabi, ganoon ulit ang eksena, at ganoon naman lagi. Binuksan ko ang pintuan ng aking kwarto, lumabas na ako, at sa pagsara ko ng pinto nagtanong ako ulit: “Nasaan si Paulo?”
0
Oct 27, 2015
Oct 27, 2015 at 8:43 PM UTC
RLFRN
Nasaan si Paulo? (Part II)
UMAGA (Morning) “I won’t talk, I won’t breathe. I won’t move ‘till you finally see that you belong with me..” Nag-alarm ang cellphone ko, at oras na ng pag-gising ko. Oo, tama ka. Ang paboritong kanta ni Paulo ang tunog ng alarm ko. Sa pagdilat ko, nakita ko nanaman ang Araw na kasisikat pa lamang. “Paulo” ayan nanaman ang unang salitang nasabi ko, ang unang bagay at tao na laman ng isipan ko. Naisip ko, ako rin kaya ang naiisip niya bago siya matulog? Ako rin kaya ang unang nasa isip niya sa kanyang paggising? Umaga nanaman, panibagong araw na haharapin. Bagong pagkakataon, bagong aabangan, at bagong mga pangyayari. Ang tanong ay simple lang naman, Magkikita kaya kami? Mabibigyan kaya kami ng pagkakataon ngayon? Ang kahapon ay nakalipas na, sabi nga, pero magmimistulang kahapon pa rin ba ang araw ko ngaun? Naghikab ako, sabay bangon. Sa pagbangon ko, tumingin akong muli sa bintana nakita ko na kumpleto ang kulay na bumubuo sa paligid. Berde, asul, dilaw, pula, puti, itim, brown, lahat na ng kulay! Ang ganda ng mundo ng mga tao, ang ganda ng umagang sumalubong. Pero nawala ang ngiti sa mga labi ko, at kung may nakakita man sa akin mababakas sa aking mga mata ang lungkot, pananabik at pangungulila ng malayo kay Paulo. Gaano man kaganda ang paligid ko, hindi pa rin kumpleto ang MUNDO KO ng wala si Paulo. Muli, napabuntong hininga ako kasabay ng pagpigil ko sa aking mga luha na nag-aadyang sila ay muling papatak. Ayoko munang umiyak hanggat maaga, marami pa naman mangyayari. Mamaya nalang ulit kapag andiyan na ulit si Gabi, ganoon ulit ang eksena, at ganoon naman lagi. Binuksan ko ang pintuan ng aking kwarto, lumabas na ako, at sa pagsara ko ng pinto nagtanong ako ulit: “Nasaan si Paulo?”
Continue reading...
52
Paano kaya? Mahal ko ang pilipinas. Sobra. Mahal ko ang bansang aking kinalakhan. Mahal ko ang aking pinanggalingan. Kung saan ako nag aral, san tumira, saan nagsisimba. Kung saan naliligo, umiihi, tumatae, Mahal ko! Pero paano ko kaya matatanggap ang nangyayari sa aking bansa? Paano ko kaya tatanggapin ang mga basura sa daan. Ang mga binebentang damit na sinuot muna nila. Ang mga piniritong fish ball na kahapon pa ang mantika. Paano kaya? Sa jeep, na para na kayong sardinas na pinagkasya sa isang lata. Sa lrt, natumaas man ang bayad. Dama mo parin ang mga pagong na kumikilos at mga amoy na gugustuhin mo na lang amuyin. Sa paaralan, titiisin ang sira sirang mga silid aralan para sa pangarap na mahirap abutin. Paano kaya? Sa pilipiling lugar, na kapag nakakita ng umiilaw na iphone ay parang hokage na mabilis na mang aagaw. Sa ilalim ng tulay, kapag napadaan kay makikita ang pamilyang walang makain na nakahiga sa kamang matigas at ngunit hindi mabigat dalhin kung saan saan. Paano kaya? Ang mga kalsadang pinipilit tapusin kahit mas una pang tinapos ang perang inilaan ng sang katauhan. Paano kaya? Ang mga taong halos mamatay sa pagod na tila butas ang bulsa at hindi malagyan ng laman. Paano kaya? Sinubukan kong alamin kung saan ito nagsimula. Kung sino ang gumawa? Kung kailan? Kung paano? Kung bakit nandito? Hanggang napatunayan ko, na kahit ganito ang tinuturi kong bansa. Alam kong katangi tangi parin ito. Hindi man kami tulad ng iniisip nyong bansa. Ang bansang ito ang pinaka mapagmahal ra lahat. Kayang makipag kaibigan sa kahit sinong tao. Kayang umintindi ng kapwa. marunong makisama. Mapagbigay. Higit sa lahat sa kabila ng mga nangyayari sa amin, kahit wala nang kakainin, kahit nag aaway na kayo, kahit madami ng problema at  kahit may taning na ang buhay. MASAYA pa rin. Ang mga ngiti, galak, at tuwang ito ang hindi nila matutumbasan ng iba.
0
Jul 6, 2016
Jul 6, 2016 at 1:39 AM UTC
Dyiweeel
Sa Kabila
Paano kaya? Mahal ko ang pilipinas. Sobra. Mahal ko ang bansang aking kinalakhan. Mahal ko ang aking pinanggalingan. Kung saan ako nag aral, san tumira, saan nagsisimba. Kung saan naliligo, umiihi, tumatae, Mahal ko! Pero paano ko kaya matatanggap ang nangyayari sa aking bansa? Paano ko kaya tatanggapin ang mga basura sa daan. Ang mga binebentang damit na sinuot muna nila. Ang mga piniritong fish ball na kahapon pa ang mantika. Paano kaya? Sa jeep, na para na kayong sardinas na pinagkasya sa isang lata. Sa lrt, natumaas man ang bayad. Dama mo parin ang mga pagong na kumikilos at mga amoy na gugustuhin mo na lang amuyin. Sa paaralan, titiisin ang sira sirang mga silid aralan para sa pangarap na mahirap abutin. Paano kaya? Sa pilipiling lugar, na kapag nakakita ng umiilaw na iphone ay parang hokage na mabilis na mang aagaw. Sa ilalim ng tulay, kapag napadaan kay makikita ang pamilyang walang makain na nakahiga sa kamang matigas at ngunit hindi mabigat dalhin kung saan saan. Paano kaya? Ang mga kalsadang pinipilit tapusin kahit mas una pang tinapos ang perang inilaan ng sang katauhan. Paano kaya? Ang mga taong halos mamatay sa pagod na tila butas ang bulsa at hindi malagyan ng laman. Paano kaya? Sinubukan kong alamin kung saan ito nagsimula. Kung sino ang gumawa? Kung kailan? Kung paano? Kung bakit nandito? Hanggang napatunayan ko, na kahit ganito ang tinuturi kong bansa. Alam kong katangi tangi parin ito. Hindi man kami tulad ng iniisip nyong bansa. Ang bansang ito ang pinaka mapagmahal ra lahat. Kayang makipag kaibigan sa kahit sinong tao. Kayang umintindi ng kapwa. marunong makisama. Mapagbigay. Higit sa lahat sa kabila ng mga nangyayari sa amin, kahit wala nang kakainin, kahit nag aaway na kayo, kahit madami ng problema at  kahit may taning na ang buhay. MASAYA pa rin. Ang mga ngiti, galak, at tuwang ito ang hindi nila matutumbasan ng iba.
Continue reading...
28
Narito, isang pirasong papel, Nakalamukos sa loob ng isang basurahan, Basurahan na siyang pinagtapuan, Basurahang taguan ng mga dumi , Dumi na mula sa tao, Taong bingyan ng layang pamunuan ang mundo. At ang papel, nakaririmarim, nakasusulasok, isang walang silbi. Ang pahina ay napuno ng tinta. Maraming-maraming tinta. Nangingitim, kumakalat, naninikit. Nakahihilakbot ang kulay ng sumaboy na tinta. Mababasa ang titik na nalikha ng tinta. Pati ang buong pahina nito'y waring nangungusap. Ang kanyang buong piraso, kumpul-kumpol na may mga naglipanang uod. Naggagapangang uod na bumubulok sa buong pahina. Tinutunaw hindi ng mga bulate kundi ng ibang nilalang. Hinangin ang pahina ng papel. Nagpulasan ang mga uod sa tapunan. Mula sa dulo, gitna, sa magkabilang gilid. Naninipsip sa napupunit na piraso. May naghagis ng isang kalat. Inihagis sa ibabaw ng papel. Gumalaw ang papel. Nagitla ang naghagis. Isang tipak na lupa, kinuha ng naghagis. Ipinukol sa papel. May ilan pang nakakita. Ang papel, basambasa ang piraso at unti-unting napupunit May mga naguguluhan sa mga nakasaksi. Ang papel ay walang magawa. Lumalambot ang bawat hibla. Ang papel, sa kanyang pagkatunaw Ay akin ding pagkatunaw. Maya-maya, isinapluma ko ang lahat-lahat Kalakip ang mga tulad kong papel... Sa... aklat. Sa... tula.
0
Oct 6, 2013
Oct 6, 2013 at 9:03 AM UTC
gat-usig
"Papel" ni P.T. Simon
Narito, isang pirasong papel, Nakalamukos sa loob ng isang basurahan, Basurahan na siyang pinagtapuan, Basurahang taguan ng mga dumi , Dumi na mula sa tao, Taong bingyan ng layang pamunuan ang mundo. At ang papel, nakaririmarim, nakasusulasok, isang walang silbi. Ang pahina ay napuno ng tinta. Maraming-maraming tinta. Nangingitim, kumakalat, naninikit. Nakahihilakbot ang kulay ng sumaboy na tinta. Mababasa ang titik na nalikha ng tinta. Pati ang buong pahina nito'y waring nangungusap. Ang kanyang buong piraso, kumpul-kumpol na may mga naglipanang uod. Naggagapangang uod na bumubulok sa buong pahina. Tinutunaw hindi ng mga bulate kundi ng ibang nilalang. Hinangin ang pahina ng papel. Nagpulasan ang mga uod sa tapunan. Mula sa dulo, gitna, sa magkabilang gilid. Naninipsip sa napupunit na piraso. May naghagis ng isang kalat. Inihagis sa ibabaw ng papel. Gumalaw ang papel. Nagitla ang naghagis. Isang tipak na lupa, kinuha ng naghagis. Ipinukol sa papel. May ilan pang nakakita. Ang papel, basambasa ang piraso at unti-unting napupunit May mga naguguluhan sa mga nakasaksi. Ang papel ay walang magawa. Lumalambot ang bawat hibla. Ang papel, sa kanyang pagkatunaw Ay akin ding pagkatunaw. Maya-maya, isinapluma ko ang lahat-lahat Kalakip ang mga tulad kong papel... Sa... aklat. Sa... tula.
Continue reading...
37
Uy, gawa tayo ng tula Kasi putang ina ng Maynila Sa nayon ay dinadakila Isang abot-kamay na tala Kailan ka ba kakawala Sa anino ng Maynila? Umambon ay may baha Selpon ay may kukuha Walang pawis at luha Walang ngiti ni tuwa Kwartang pulos kaltas Walang pambili ng bigas Kapit kahit mapurol Mga bundok ay gagawing burol Nakakita ka na ba ng ulol? Sa Maynila marami niyan, buhol-buhol Kung saan walang permanente Maging sa suplay ng kuryente Ang pamahalaan ang hinete Tagasulsol naman ang gabinete Kapatiran may kaputol Basta't kumapit mala kuhol May nakahihigit sa batas Umangal ka at ika'y utas Wala nang lunas Wag ka nang lumuwas Utang na loob kaibigan Maawa ka sa iyong ksasadlakan
0
Aug 3, 2016
Aug 3, 2016 at 10:42 AM UTC
AndieBonifacio
May Nila (They Have)
Uy, gawa tayo ng tula Kasi putang ina ng Maynila Sa nayon ay dinadakila Isang abot-kamay na tala Kailan ka ba kakawala Sa anino ng Maynila? Umambon ay may baha Selpon ay may kukuha Walang pawis at luha Walang ngiti ni tuwa Kwartang pulos kaltas Walang pambili ng bigas Kapit kahit mapurol Mga bundok ay gagawing burol Nakakita ka na ba ng ulol? Sa Maynila marami niyan, buhol-buhol Kung saan walang permanente Maging sa suplay ng kuryente Ang pamahalaan ang hinete Tagasulsol naman ang gabinete Kapatiran may kaputol Basta't kumapit mala kuhol May nakahihigit sa batas Umangal ka at ika'y utas Wala nang lunas Wag ka nang lumuwas Utang na loob kaibigan Maawa ka sa iyong ksasadlakan
Continue reading...
29
Narito, isang pirasong papel, Nakalamukos sa loob ng isang basurahan, Basurahan na siyang pinagtapuan, Basurahang taguan ng mga dumi , Dumi na mula sa tao, Taong bingyan ng layang pamunuan ang mundo. At ang papel, nakaririmarim, nakasusulasok, isang walang silbi. Ang pahina ay napuno ng tinta. Maraming-maraming tinta. Nangingitim, kumakalat, naninikit. Nakahihilakbot ang kulay ng sumaboy na tinta. Mababasa ang titik na nalikha ng tinta. Pati ang buong pahina nito'y waring nangungusap. Ang kanyang buong piraso, kumpul-kumpol na may mga naglipanang uod. Naggagapangang uod na bumubulok sa buong pahina. Tinutunaw hindi ng mga bulate kundi ng ibang nilalang. Hinangin ang pahina ng papel. Nagpulasan ang mga uod sa tapunan. Mula sa dulo, gitna, sa magkabilang gilid. Naninipsip sa napupunit na piraso. May naghagis ng isang kalat. Inihagis sa ibabaw ng papel. Gumalaw ang papel. Nagitla ang naghagis. Isang tipak na lupa, kinuha ng naghagis. Ipinukol sa papel. May ilan pang nakakita. Ang papel, basambasa ang piraso at unti-unting napupunit May mga naguguluhan sa mga nakasaksi. Ang papel ay walang magawa. Lumalambot ang bawat hibla. Ang papel, sa kanyang pagkatunaw Ay akin ding pagkatunaw. Maya-maya, isinapluma ko ang lahat-lahat Kalakip ang mga tulad kong papel... Sa... aklat. Sa... tula.
0
Oct 6, 2013
Oct 6, 2013 at 9:03 AM UTC
gat-usig
"Papel"
Narito, isang pirasong papel, Nakalamukos sa loob ng isang basurahan, Basurahan na siyang pinagtapuan, Basurahang taguan ng mga dumi , Dumi na mula sa tao, Taong bingyan ng layang pamunuan ang mundo. At ang papel, nakaririmarim, nakasusulasok, isang walang silbi. Ang pahina ay napuno ng tinta. Maraming-maraming tinta. Nangingitim, kumakalat, naninikit. Nakahihilakbot ang kulay ng sumaboy na tinta. Mababasa ang titik na nalikha ng tinta. Pati ang buong pahina nito'y waring nangungusap. Ang kanyang buong piraso, kumpul-kumpol na may mga naglipanang uod. Naggagapangang uod na bumubulok sa buong pahina. Tinutunaw hindi ng mga bulate kundi ng ibang nilalang. Hinangin ang pahina ng papel. Nagpulasan ang mga uod sa tapunan. Mula sa dulo, gitna, sa magkabilang gilid. Naninipsip sa napupunit na piraso. May naghagis ng isang kalat. Inihagis sa ibabaw ng papel. Gumalaw ang papel. Nagitla ang naghagis. Isang tipak na lupa, kinuha ng naghagis. Ipinukol sa papel. May ilan pang nakakita. Ang papel, basambasa ang piraso at unti-unting napupunit May mga naguguluhan sa mga nakasaksi. Ang papel ay walang magawa. Lumalambot ang bawat hibla. Ang papel, sa kanyang pagkatunaw Ay akin ding pagkatunaw. Maya-maya, isinapluma ko ang lahat-lahat Kalakip ang mga tulad kong papel... Sa... aklat. Sa... tula.
Continue reading...
37
ngayon ko lang napansin. sobrang dami ko palang isinulat para sa'yo. ngayon ko lang napansin na lahat sila galing sa mga katabi kong diksyonaryo at tesauro. malay ko ba kung ano ang ibig sabihin ng mga isinulat ko. lumalaki pa lamang ako. ngayon pa lang natututong makipagtalastasan, makipagbalagtasan, makipagsagutan, makipag-away. ngayon pa lang akong natututong maghintay at ngayon pa lang nasusugatan. ngayon ko lang nalaman ang tunay na ibig sabihin ng paniniwala. paniniwala sa pagkahulog, paniniwala sa kung anumang gusto kong paniwalaan. paniniwala na meron ka pang mapapaniwalaan dito sa mundo. kapit ka, subukan mo. ngayon pa lang akong nagtitiwalang muli. ngayon pa lang nagpapatawad. ngayon pa lang nakakapagsabi ng 'mahal kita', nang walang pagdududa at walang pagsisisi. mahal ko talaga sila. ngayon ko pa lang nararamdaman ang tunay na pag-ibig. ngayon ko pa lang nakikita kung paano magmahal ang isang taong nasasaktan. ngayon pa lang ako nakakita ng taong durog at winasak ng panahon — marahil dati puro sa teleserye ko lang ito napapanood. noong pumunta kami sa isang museo, napakaraming uri ng sining na maaari **** makita. may mga head busts, paintings, sculptures, pati mga ginamit ng mga pintador na brushes at pati na rin mga natuyong pintura nila. tinignan ko lahat iyon. umabot ng halos labindalawang oras ang pag-iikot ko. walang kain-kain. kinailangan kong makita lahat. ngunit ngayon ko lang napagtanto na iisa lang naman 'yung gusto ko talagang makita. ('yung spolarium.) ngayon lang ako nakarinig ng mga taong wala talagang kamuang-muang sa mundo. 'yung tipo ng taong nakaupo sa ginto ngunit talagang lumaking tanga. nakakaawa sila. ngayon ko pa lang pinapangaralan 'yung sarili ko. kanina nga lang ako nagsabi sa sarili na hindi na ako kakain ng fast food at processed food. (seryoso. nakakamatay talaga sila.) sa pagkamatay ng nakaraan, noon ko lang nasabi sa sarili ko na gusto ko pa talagang mabuhay. gusto ko pang makakita. gusto ko pang makaramdam. ngayon pa lang ako natututong magsulat.
0
Feb 20, 2017
Feb 20, 2017 at 11:43 PM UTC
erythrean
2017
ngayon ko lang napansin. sobrang dami ko palang isinulat para sa'yo. ngayon ko lang napansin na lahat sila galing sa mga katabi kong diksyonaryo at tesauro. malay ko ba kung ano ang ibig sabihin ng mga isinulat ko. lumalaki pa lamang ako. ngayon pa lang natututong makipagtalastasan, makipagbalagtasan, makipagsagutan, makipag-away. ngayon pa lang akong natututong maghintay at ngayon pa lang nasusugatan. ngayon ko lang nalaman ang tunay na ibig sabihin ng paniniwala. paniniwala sa pagkahulog, paniniwala sa kung anumang gusto kong paniwalaan. paniniwala na meron ka pang mapapaniwalaan dito sa mundo. kapit ka, subukan mo. ngayon pa lang akong nagtitiwalang muli. ngayon pa lang nagpapatawad. ngayon pa lang nakakapagsabi ng 'mahal kita', nang walang pagdududa at walang pagsisisi. mahal ko talaga sila. ngayon ko pa lang nararamdaman ang tunay na pag-ibig. ngayon ko pa lang nakikita kung paano magmahal ang isang taong nasasaktan. ngayon pa lang ako nakakita ng taong durog at winasak ng panahon — marahil dati puro sa teleserye ko lang ito napapanood. noong pumunta kami sa isang museo, napakaraming uri ng sining na maaari **** makita. may mga head busts, paintings, sculptures, pati mga ginamit ng mga pintador na brushes at pati na rin mga natuyong pintura nila. tinignan ko lahat iyon. umabot ng halos labindalawang oras ang pag-iikot ko. walang kain-kain. kinailangan kong makita lahat. ngunit ngayon ko lang napagtanto na iisa lang naman 'yung gusto ko talagang makita. ('yung spolarium.) ngayon lang ako nakarinig ng mga taong wala talagang kamuang-muang sa mundo. 'yung tipo ng taong nakaupo sa ginto ngunit talagang lumaking tanga. nakakaawa sila. ngayon ko pa lang pinapangaralan 'yung sarili ko. kanina nga lang ako nagsabi sa sarili na hindi na ako kakain ng fast food at processed food. (seryoso. nakakamatay talaga sila.) sa pagkamatay ng nakaraan, noon ko lang nasabi sa sarili ko na gusto ko pa talagang mabuhay. gusto ko pang makakita. gusto ko pang makaramdam. ngayon pa lang ako natututong magsulat.
Continue reading...
2
Hindi ko mahanap ang tamang mga salita upang maipahayag sa iyo ang nais kong sabihin. Ngunit tila panahon na upang ilabas ko ang lahat ng hinanakit, ang mga pasakit na dinanas ko habang nasa piling mo. Noong mga panahong akin ka pa, noong mga araw na magkasama pa tayo, at noong mga sandaling may “tayo” pang umiiral. Hindi ko inasahang magbabago ka, na magsasawa ka, na iiwan mo ako, at ipagpapalit sa kanya. Pero ang hindi ko maunawaan, bakit mo nasabing ayaw mo na? Pagod ka lang ba talaga, o napagod ka na sa atin, sa sitwasyon, sa pagtatago, sa mga muntikan na tayong mabuking, o sa mga araw na may nakakita sa atin? Sino ba talaga ang nagbago— ako, ikaw, o baka tayo pareho? Bakit tila nawalan ka na ng gana? Ang mga salita mo’y naging malamig, ang mga yakap mo’y unti-unting naglaho, at ang dati **** liwanag sa mga mata’y nawala. Sa gitna ng lahat ng ito, ako’y patuloy na lumalaban, habang ikaw, unti-unting bumitaw. Paano mo nagawang balewalain ang lahat ng pinagsamahan natin? Paano mo natapos ang ugnayang binuo natin nang magkasama? Ngayon, nauunawaan ko na kung bakit mo ako iniwan: nakuha mo na ang gusto mo— sirain ako, iwan ako, pagkatapos mo akong pakinabangan. Noong araw na hinatid mo ako hanggang sa dulo ng kalsada, lumingon ako, nagbabakasakaling lilingon ka rin, tatakbo papunta sa akin, yayakapin ako, susuyuin ako na huwag kang iwan. Pero hindi na pala. Pinili **** lumayo, at sa wakas, pinili ko ring huwag nang bumalik pa. Nararamdaman ko na lang ang mga hawak mo— tila paalam na, ang mga yakap **** nanlalamig, ang mga titig **** umiiwas, hanggang sa tuluyan kang nawala. Ang mga pangako mong “mahal kita,” “ikaw lang,” at “hindi kita iiwan”— lahat pala’y kasinungalingan. Noong akin ka pa, pinanghawakan ko ang mga salitang iyon, pero ngayon, ang “ikaw at ako” ay naging bulong na lamang sa hangin, tinatangay ng nakaraan. Kung iisa tayo, bakit mo nagawang pagkaisahan ang damdamin ko? Saan ako nagkulang? Saan ako nagkamali? At bakit mo ako iniwang ganito? Oo, bigla kang nawala, at nagmukha akong tanga kakahanap sa iyo. Hanggang sa makita kita, nasa piling na pala ng iba. Sobrang saya mo sa kanya, ibang-iba sa tuwing ikaw ay kasama ko noon. Pinilit kong lumayo, kahit alam kong mahirap. Pinalaya kita, kahit hindi ko kaya. Ginawa ko ito para sa kapayapaan nating dalawa. Hindi na kita hahabulin. Tanggap ko na— matagal na tayong wala. Ibabaon ko sa limot ang lahat ng sakit, ang lahat ng alaala, at ang lahat ng naging tayo. Paalam, nagmamahal pa rin, Mahal.
0
Sep 16, 2020
Sep 16, 2020 at 9:27 AM UTC
eindeinnemoon
Nagmamahal, Mahal.
Hindi ko mahanap ang tamang mga salita upang maipahayag sa iyo ang nais kong sabihin. Ngunit tila panahon na upang ilabas ko ang lahat ng hinanakit, ang mga pasakit na dinanas ko habang nasa piling mo. Noong mga panahong akin ka pa, noong mga araw na magkasama pa tayo, at noong mga sandaling may “tayo” pang umiiral. Hindi ko inasahang magbabago ka, na magsasawa ka, na iiwan mo ako, at ipagpapalit sa kanya. Pero ang hindi ko maunawaan, bakit mo nasabing ayaw mo na? Pagod ka lang ba talaga, o napagod ka na sa atin, sa sitwasyon, sa pagtatago, sa mga muntikan na tayong mabuking, o sa mga araw na may nakakita sa atin? Sino ba talaga ang nagbago— ako, ikaw, o baka tayo pareho? Bakit tila nawalan ka na ng gana? Ang mga salita mo’y naging malamig, ang mga yakap mo’y unti-unting naglaho, at ang dati **** liwanag sa mga mata’y nawala. Sa gitna ng lahat ng ito, ako’y patuloy na lumalaban, habang ikaw, unti-unting bumitaw. Paano mo nagawang balewalain ang lahat ng pinagsamahan natin? Paano mo natapos ang ugnayang binuo natin nang magkasama? Ngayon, nauunawaan ko na kung bakit mo ako iniwan: nakuha mo na ang gusto mo— sirain ako, iwan ako, pagkatapos mo akong pakinabangan. Noong araw na hinatid mo ako hanggang sa dulo ng kalsada, lumingon ako, nagbabakasakaling lilingon ka rin, tatakbo papunta sa akin, yayakapin ako, susuyuin ako na huwag kang iwan. Pero hindi na pala. Pinili **** lumayo, at sa wakas, pinili ko ring huwag nang bumalik pa. Nararamdaman ko na lang ang mga hawak mo— tila paalam na, ang mga yakap **** nanlalamig, ang mga titig **** umiiwas, hanggang sa tuluyan kang nawala. Ang mga pangako mong “mahal kita,” “ikaw lang,” at “hindi kita iiwan”— lahat pala’y kasinungalingan. Noong akin ka pa, pinanghawakan ko ang mga salitang iyon, pero ngayon, ang “ikaw at ako” ay naging bulong na lamang sa hangin, tinatangay ng nakaraan. Kung iisa tayo, bakit mo nagawang pagkaisahan ang damdamin ko? Saan ako nagkulang? Saan ako nagkamali? At bakit mo ako iniwang ganito? Oo, bigla kang nawala, at nagmukha akong tanga kakahanap sa iyo. Hanggang sa makita kita, nasa piling na pala ng iba. Sobrang saya mo sa kanya, ibang-iba sa tuwing ikaw ay kasama ko noon. Pinilit kong lumayo, kahit alam kong mahirap. Pinalaya kita, kahit hindi ko kaya. Ginawa ko ito para sa kapayapaan nating dalawa. Hindi na kita hahabulin. Tanggap ko na— matagal na tayong wala. Ibabaon ko sa limot ang lahat ng sakit, ang lahat ng alaala, at ang lahat ng naging tayo. Paalam, nagmamahal pa rin, Mahal.
Continue reading...
106
Tapos na ang araw Dumilim na ang kalangitan Dumating na ang buwan Nagliparan na ang mga bituin Kasabay ng pagdating ng pagod Sa napakahabang araw Nagmamadali sa paglakad Pagaspas ang takbo ng mga paa Di matigil sa paghabol ng hininga Para lang makauna sa pila at makauwi na Mapupungay na mga mata Walang pakialam kahit kanino Binabangga kung sinu-sino Nilalampasan ang mga tao Na parang nag-aalay lakad Hindi man lang humingi ng tawad Kahit nabangga sa bilis ng hindi pag-iwas Walang Pake kahit makasakit Basta ang sarili ay makasiksik Sa Tren, Sa Bus, Sa jeep, Sa trike, Unahang makauwi Okay lang kahit nakatayo Pero mas maswerte kung minsan nakaupo At kapag may babaeng nakatayo Pasensya na pagod ako Pasensya na ganito ako Nakakainis Nakakabwisit Kanina pako nagsasalita Hindi parin ako nakakauwi Nandito parin ako Ambagal ng takbo Ang bilis ng oras Naipit sa daloy ng trapiko Parang hindi nausad at walang progreso Parang walang katapusang byahe na kalyeng naging preso Tulog na ang iba, nagpapahinga Pero ako nandito pa Sa gitna ng kalsada parang pagong ang pasada Nang mga sasakyang parang gamu-gamo Sisiksik pag nakakita ng puwang at espasyo Tiis nalang at makakauwi din tayo Matatapos din ang takbo nito Hihinto sa destinasyon ng ating tahanan Makakarating din sa ating pupuntahan Hindi kailangang magmadali Dahil ito ay walang katapusang Byahe ng ating buhay At bukas sabay nating itong sakyan Wag po tayong magtulakan Lahat po tayo makakauwi sa ating pinanggalingan Hindi natin kailangan madaliin Ang byahe na walang katapusan
0
Jul 8, 2018
Jul 8, 2018 at 12:01 AM UTC
vj-briones
Byahe
Tapos na ang araw Dumilim na ang kalangitan Dumating na ang buwan Nagliparan na ang mga bituin Kasabay ng pagdating ng pagod Sa napakahabang araw Nagmamadali sa paglakad Pagaspas ang takbo ng mga paa Di matigil sa paghabol ng hininga Para lang makauna sa pila at makauwi na Mapupungay na mga mata Walang pakialam kahit kanino Binabangga kung sinu-sino Nilalampasan ang mga tao Na parang nag-aalay lakad Hindi man lang humingi ng tawad Kahit nabangga sa bilis ng hindi pag-iwas Walang Pake kahit makasakit Basta ang sarili ay makasiksik Sa Tren, Sa Bus, Sa jeep, Sa trike, Unahang makauwi Okay lang kahit nakatayo Pero mas maswerte kung minsan nakaupo At kapag may babaeng nakatayo Pasensya na pagod ako Pasensya na ganito ako Nakakainis Nakakabwisit Kanina pako nagsasalita Hindi parin ako nakakauwi Nandito parin ako Ambagal ng takbo Ang bilis ng oras Naipit sa daloy ng trapiko Parang hindi nausad at walang progreso Parang walang katapusang byahe na kalyeng naging preso Tulog na ang iba, nagpapahinga Pero ako nandito pa Sa gitna ng kalsada parang pagong ang pasada Nang mga sasakyang parang gamu-gamo Sisiksik pag nakakita ng puwang at espasyo Tiis nalang at makakauwi din tayo Matatapos din ang takbo nito Hihinto sa destinasyon ng ating tahanan Makakarating din sa ating pupuntahan Hindi kailangang magmadali Dahil ito ay walang katapusang Byahe ng ating buhay At bukas sabay nating itong sakyan Wag po tayong magtulakan Lahat po tayo makakauwi sa ating pinanggalingan Hindi natin kailangan madaliin Ang byahe na walang katapusan
Continue reading...
59
2015 – Iglesia ni Cristo ginbuksan Sa banwa sg Dumarao, Barangay San Juan Nakakita ako sg kontrobersyal nga SCAN… 2015 – Star Wars 7 ginsuguran Ipaguwa sa mga sinehan Plano tani namon lantawon ni Juan… Sa kaadlawan ni Juan, buta simbahan kg sinehan! -12/18/2015 (Dumarao) *Kaadlawan ni Juan
0
Sep 27, 2019
Sep 27, 2019 at 9:00 PM UTC
JoRaLG
Simbahan kg Sinehan
2015 – Iglesia ni Cristo ginbuksan Sa banwa sg Dumarao, Barangay San Juan Nakakita ako sg kontrobersyal nga SCAN… 2015 – Star Wars 7 ginsuguran Ipaguwa sa mga sinehan Plano tani namon lantawon ni Juan… Sa kaadlawan ni Juan, buta simbahan kg sinehan! -12/18/2015 (Dumarao) *Kaadlawan ni Juan
Continue reading...
10
kun nakag yakan la it mga bungbong damo na ada't ira igsusumat kun nakabati man hit mga pulong kun nahibaro la unta magsurat. kun nakakita la hira hit kabutangan ngan nakaabat hit dinara ha inaabat nga kapaitan matatalwas pa ba? nagugupong an huna-huna naghuhuot an dughan kalipayan nga ungara di na ada makikit-an. pero kay dire man asya dire nala igsisiring nakagapos ha kamingawan ha hangin nala ighuhuring. 🍃
0
May 31, 2024
May 31, 2024 at 8:51 PM UTC
Caryl28
huring
kun nakag yakan la it mga bungbong damo na ada't ira igsusumat kun nakabati man hit mga pulong kun nahibaro la unta magsurat. kun nakakita la hira hit kabutangan ngan nakaabat hit dinara ha inaabat nga kapaitan matatalwas pa ba? nagugupong an huna-huna naghuhuot an dughan kalipayan nga ungara di na ada makikit-an. pero kay dire man asya dire nala igsisiring nakagapos ha kamingawan ha hangin nala ighuhuring. 🍃
Continue reading...
17
43 Ang lihim na pagsinta Pagligtas ang bunga 44 Sa araw ng ikatlong buwan Pinaghandaan ang isang paglisan 45 Si Tuma ang naatasang magbantay Kay Tarok na bihag na manlalakbay 46 At nang makatiyempo ang may pagtitinginan Mula pagkatali lalaki’y kinalagan 47 At sila’y kumaripas sa pagtakbo Sa mga Amazona palayo 48 Nang sa kanila’y may nakakita Mahiwagang bubuli nilamon sila 49 At nang tuluyan nang nakalisan Sa Gintong Lupa ang kinasadlakan. -07/26/2012 *Gintong Lupa Series
0
Sep 7, 2019
Sep 7, 2019 at 10:05 PM UTC
JoRaLG
Tumatarok 7 -Ang Alamat ng Ikalimang Lahi sa Gintong Lupa-
43 Ang lihim na pagsinta Pagligtas ang bunga 44 Sa araw ng ikatlong buwan Pinaghandaan ang isang paglisan 45 Si Tuma ang naatasang magbantay Kay Tarok na bihag na manlalakbay 46 At nang makatiyempo ang may pagtitinginan Mula pagkatali lalaki’y kinalagan 47 At sila’y kumaripas sa pagtakbo Sa mga Amazona palayo 48 Nang sa kanila’y may nakakita Mahiwagang bubuli nilamon sila 49 At nang tuluyan nang nakalisan Sa Gintong Lupa ang kinasadlakan. -07/26/2012 *Gintong Lupa Series
Continue reading...
16