"nagbabadyang" poems - Hello Poetry

Bato sa balat, Hayaan **** lumapat ang ‘yong kahinaan sa mahinahong baldosa Payagang lamig ay yumanig sa bawat panig ng iyong katawan Mula sa kalamlaman ng iyong talampakan hanggang umabot sa– Pagitan ng iyong mga hita, paakyat sa kalamnan, patungo sa dibdib Hanggang maramdaman nginig na dala ng iyong pag-iisa. Ipagpaliban mo muna ang mundo Ilaw sa paningin, Hayaan **** angkinin ka ng daang-daang mukhang nasasalamin sa bawat tisa Tignan ang iyong mga nakikita, ikaw ngayon ay nakakahon sa bato– At mga multo na iisa lang ang mga mukha’t hinaing Payagang ika’y ariin ng kanilang mga nanlilisik na titig, Huminga ng malalim at iyong sabihing Ginusto mo ang linggatong na ‘to Mata sa dutsa, Tumingala hanggang kadahilanan ay magunita Ang iyong katwiran kung bakit pinili mo ang kapangahasan Hamakin ang sarili’t magnilay-nilay sa nagbabadyang kasalanan ‘Di hamak naman na mas ikakasaya mo ang pait– Ng paglalapastangan sa sarili nang ilang makamundong saglit Pagbigayang mabasa ang sarili Silakbo sa kawalan, Ipikit ang mga mata’t pakiramdaman ang daloy ng tubig sa’yong balat Ipaanod sa agos ang haplos ng pighati’t pagtitimpi Sa mahigpit na bisig ng isang mapanghusgang mundo Tikman ang hagod ng malamig na pelus sa iyong mga labi Sumidhi sana ang pagdanak ng init ng pagnanasa sa bawat bena Mahalin mo ang iyong pagkatao Makipagtalik sa sarili, Ibigin **** maibigan ang pagiging makamundo’t makasalanan Ibaling ang pansin sa pagpapalabas ng himutok Muling sabihin na hindi makasarili ang pagnanasa sa sarili’t Ulit-ulitin ang pagbaluktot ng diwa’t isipan hanggang ito’y tumatak, Hanggang sa mabulalas mo ang iyong mga suliranin At matapos ang lahat ng iyon hindi mo maiiwasan– Pagkamuhi sa sarili.

0

Jun 9, 2018

Jun 9, 2018 at 1:20 PM UTC

BrixArtan

Onanism

Bato sa balat, Hayaan **** lumapat ang ‘yong kahinaan sa mahinahong baldosa Payagang lamig ay yumanig sa bawat panig ng iyong katawan Mula sa kalamlaman ng iyong talampakan hanggang umabot sa– Pagitan ng iyong mga hita, paakyat sa kalamnan, patungo sa dibdib Hanggang maramdaman nginig na dala ng iyong pag-iisa. Ipagpaliban mo muna ang mundo Ilaw sa paningin, Hayaan **** angkinin ka ng daang-daang mukhang nasasalamin sa bawat tisa Tignan ang iyong mga nakikita, ikaw ngayon ay nakakahon sa bato– At mga multo na iisa lang ang mga mukha’t hinaing Payagang ika’y ariin ng kanilang mga nanlilisik na titig, Huminga ng malalim at iyong sabihing Ginusto mo ang linggatong na ‘to Mata sa dutsa, Tumingala hanggang kadahilanan ay magunita Ang iyong katwiran kung bakit pinili mo ang kapangahasan Hamakin ang sarili’t magnilay-nilay sa nagbabadyang kasalanan ‘Di hamak naman na mas ikakasaya mo ang pait– Ng paglalapastangan sa sarili nang ilang makamundong saglit Pagbigayang mabasa ang sarili Silakbo sa kawalan, Ipikit ang mga mata’t pakiramdaman ang daloy ng tubig sa’yong balat Ipaanod sa agos ang haplos ng pighati’t pagtitimpi Sa mahigpit na bisig ng isang mapanghusgang mundo Tikman ang hagod ng malamig na pelus sa iyong mga labi Sumidhi sana ang pagdanak ng init ng pagnanasa sa bawat bena Mahalin mo ang iyong pagkatao Makipagtalik sa sarili, Ibigin **** maibigan ang pagiging makamundo’t makasalanan Ibaling ang pansin sa pagpapalabas ng himutok Muling sabihin na hindi makasarili ang pagnanasa sa sarili’t Ulit-ulitin ang pagbaluktot ng diwa’t isipan hanggang ito’y tumatak, Hanggang sa mabulalas mo ang iyong mga suliranin At matapos ang lahat ng iyon hindi mo maiiwasan– Pagkamuhi sa sarili.

36

Nilawis ng dilim ang mayorya ng mga ilaw sa kalangitan Ang kapanglawan ng mga ulap na nagdaan ay nakakapangilabot Kumikinang ang maliliit na butas sa telang itim na tumatalukbong sa himpapawid At sa bawat minutong nagdadaan may tila bang may naglalaro sa balabal ng karimlan Tila may kutsilyong pumupunit sa alapaap para makasilip ang liwanag Ngunit muling isasara ang tastas na nagawa sa segundong ito'y nagsimulang bumuka May mga bulalakaw na nagpakita. Tayong limang nakahilata sa kamang kayumanggi na sinapinan ng damo Agad-agad tumingala sa pag-asang tayo'y makakahiling sa mga nauupos na bato Ang saglit na gumuhit ang bulalakaw ay nag-umapaw tayo sa tuwa Halata ang paniniwala sa pamahiing matutupad ang pangarap kapag humiling ka Sa isa't kalahating segundo na iyon na nagising ang ating mga diwa Ang mga daliri ay nakaturo sa nagdaang hulagway na hindi na maibabalik Sabay-sabay tayong pumikit. At sa pagbukas ng mga bintana patungo sa ating mga kaluluwa Ang isa sa atin ay nagreklamo; "Hindi ko nakita!" At sa kanyang pagsamo sa uniberso na magbigay pa ng pagkakataong humiling Paghalakhak at malarong panunukso ang nakuha niya mula sa atin Habang ang mapangilabot na simoy ng hangin ay humaplos sa ating mga katawan At ang katatawanan ay napalitan ng isang tanong walang kasiguraduhan: "Kailan kaya ulit mangyayari 'to?" Na tayo ay magkakasama sa isang pagkakataong Walang inaalalang pagsalansang ng mundong hindi tayo Na ang tanging balabal na bumabalot sa ating mga puso ay ang yakap natin sa isa't-isa Na ang kalinawan ng ating mga isip ay nagiging malaya Magpakita lagpas pa sa pagkislap sa gilid ng balintataw ng mata Na kung saan, tayong matatalik na magkaibigan, Tayo ay masaya. Sa bawat pilit na pag-alpas natin mula sa bisig ng nakaambang Mapanglaw na kinabukasan, tayo'y palaging magtatagpo dito —Hindi ko sinasabing sa plazang ito kung saan ang usok ng sigarilyo ay lumulunod sa baga, Kung saan ang mga punong nakahilera ay nakahubad at dayupay, Kung saan lingid ang ating kagustuhan gawing tirahan ang tinalikdang plaza na ito— Kung hindi, dito! Sa pagkakataong busilak ang tawanan at totoo ang ating pagkakaibigan Sa huling pagkakataon tumingala tayo. Lubusin natin ang pagkakataong kinakalmot ng mga anghel ang kalangitan Magpakasasa tayo sa saglit na pinatotohanan natin ang pamahiin Na kapag humiling ka sa bumabagsak na bituin ito'y magkakatotoo Na inuulok natin ang isa't-isa ipikit ang mga mata sa bawat ilaw na gumuguhit Sa himpapawid na madilim na mamaya ay babalik sa maulap na umaga At sa nagbabadyang pagtatapos ng pag-ulan ng ilaw at muling pagbukas ng ating mga mata Hanggang sa huling bulalakaw, Kaibigan, humiling ka.

0

May 23, 2016

May 23, 2016 at 12:58 PM UTC

BrixArtan

Plaza Maestranza

Nilawis ng dilim ang mayorya ng mga ilaw sa kalangitan Ang kapanglawan ng mga ulap na nagdaan ay nakakapangilabot Kumikinang ang maliliit na butas sa telang itim na tumatalukbong sa himpapawid At sa bawat minutong nagdadaan may tila bang may naglalaro sa balabal ng karimlan Tila may kutsilyong pumupunit sa alapaap para makasilip ang liwanag Ngunit muling isasara ang tastas na nagawa sa segundong ito'y nagsimulang bumuka May mga bulalakaw na nagpakita. Tayong limang nakahilata sa kamang kayumanggi na sinapinan ng damo Agad-agad tumingala sa pag-asang tayo'y makakahiling sa mga nauupos na bato Ang saglit na gumuhit ang bulalakaw ay nag-umapaw tayo sa tuwa Halata ang paniniwala sa pamahiing matutupad ang pangarap kapag humiling ka Sa isa't kalahating segundo na iyon na nagising ang ating mga diwa Ang mga daliri ay nakaturo sa nagdaang hulagway na hindi na maibabalik Sabay-sabay tayong pumikit. At sa pagbukas ng mga bintana patungo sa ating mga kaluluwa Ang isa sa atin ay nagreklamo; "Hindi ko nakita!" At sa kanyang pagsamo sa uniberso na magbigay pa ng pagkakataong humiling Paghalakhak at malarong panunukso ang nakuha niya mula sa atin Habang ang mapangilabot na simoy ng hangin ay humaplos sa ating mga katawan At ang katatawanan ay napalitan ng isang tanong walang kasiguraduhan: "Kailan kaya ulit mangyayari 'to?" Na tayo ay magkakasama sa isang pagkakataong Walang inaalalang pagsalansang ng mundong hindi tayo Na ang tanging balabal na bumabalot sa ating mga puso ay ang yakap natin sa isa't-isa Na ang kalinawan ng ating mga isip ay nagiging malaya Magpakita lagpas pa sa pagkislap sa gilid ng balintataw ng mata Na kung saan, tayong matatalik na magkaibigan, Tayo ay masaya. Sa bawat pilit na pag-alpas natin mula sa bisig ng nakaambang Mapanglaw na kinabukasan, tayo'y palaging magtatagpo dito —Hindi ko sinasabing sa plazang ito kung saan ang usok ng sigarilyo ay lumulunod sa baga, Kung saan ang mga punong nakahilera ay nakahubad at dayupay, Kung saan lingid ang ating kagustuhan gawing tirahan ang tinalikdang plaza na ito— Kung hindi, dito! Sa pagkakataong busilak ang tawanan at totoo ang ating pagkakaibigan Sa huling pagkakataon tumingala tayo. Lubusin natin ang pagkakataong kinakalmot ng mga anghel ang kalangitan Magpakasasa tayo sa saglit na pinatotohanan natin ang pamahiin Na kapag humiling ka sa bumabagsak na bituin ito'y magkakatotoo Na inuulok natin ang isa't-isa ipikit ang mga mata sa bawat ilaw na gumuguhit Sa himpapawid na madilim na mamaya ay babalik sa maulap na umaga At sa nagbabadyang pagtatapos ng pag-ulan ng ilaw at muling pagbukas ng ating mga mata Hanggang sa huling bulalakaw, Kaibigan, humiling ka.

44

Unang Kurap Nagising ako sa isang tahanang walang dingding, haligi o kasangkapan. Tanaw ko ang mga ulap sa kalangitan at dinig ko ang mga ingay ng mga nagdaraan. Ninais kong tumayo kaya’t iniangat ang aking ulo ingat na ‘wag masagi ang mga nagdurugong sugat. Nanginginig ang buo kong katawan at nanlalambot ang mga kalamnan. Hindi ko halos maaninag ang kulay ng aking paligid sa itim na usok na nagkukubli nito. Iginala ko ang aking mga kamay sa pag-asang baka may iilan pang piraso ng tinapay na natira mula kahapon. Ginalugad ng mga daliri ko ang bawat sulok ng kawalan at bawat supot ng pangarap ngunit ako’y bigo. Isang sisidlang kalawangin ang aking nadampot isang sisidlan ng pira-pirasong awa ng mga taong kahit na papaano’y nakauunawa sa kalagayan kong aba. Inuga ko ng ilang ulit ang lata ngunit walang ingay ng barya walang musikang magpapaligaya. Magsisimula akong humikbi ng paunti-unti na para bang malalakas na kulog sa nagbabadyang pagbagsak ng ulan. Pipigilan kong maigi ang mga luha hanggang sa mayroong magkamaling sumagi sa aking mga sugat, saka ko lamang sisimulan ang isang marahang pagluha na magtatago sa tunay na sanhi ng pag-agos nito kasabay ng pag-inog sa aking isipan ng mga katagang "sana, hindi na lang ako nagising."

0

Jun 18, 2015

Jun 18, 2015 at 11:38 PM UTC

dalampasigan08

"PIKIT-MATANG LIPUNAN"

Unang Kurap Nagising ako sa isang tahanang walang dingding, haligi o kasangkapan. Tanaw ko ang mga ulap sa kalangitan at dinig ko ang mga ingay ng mga nagdaraan. Ninais kong tumayo kaya’t iniangat ang aking ulo ingat na ‘wag masagi ang mga nagdurugong sugat. Nanginginig ang buo kong katawan at nanlalambot ang mga kalamnan. Hindi ko halos maaninag ang kulay ng aking paligid sa itim na usok na nagkukubli nito. Iginala ko ang aking mga kamay sa pag-asang baka may iilan pang piraso ng tinapay na natira mula kahapon. Ginalugad ng mga daliri ko ang bawat sulok ng kawalan at bawat supot ng pangarap ngunit ako’y bigo. Isang sisidlang kalawangin ang aking nadampot isang sisidlan ng pira-pirasong awa ng mga taong kahit na papaano’y nakauunawa sa kalagayan kong aba. Inuga ko ng ilang ulit ang lata ngunit walang ingay ng barya walang musikang magpapaligaya. Magsisimula akong humikbi ng paunti-unti na para bang malalakas na kulog sa nagbabadyang pagbagsak ng ulan. Pipigilan kong maigi ang mga luha hanggang sa mayroong magkamaling sumagi sa aking mga sugat, saka ko lamang sisimulan ang isang marahang pagluha na magtatago sa tunay na sanhi ng pag-agos nito kasabay ng pag-inog sa aking isipan ng mga katagang "sana, hindi na lang ako nagising."

19

Si Jamaeda: Isa siyang matrona na ang pangarap ay ang wagas na kagandahan. Palagi siyang nilalait ng kanyang mga kaeskwela. Maging mga kapatid niya ay nilalayuan siya. Samantala, ang mga magulang niya ay ikinahihiya ang kanyang kakatwang presensiya. Isang araw, kanyang natuklasan isang natatanging pormula upang makamtan pinakamimithing kagandahan. Mula sa laboratoryo lumabas ang isang mestisang diyosa na siyang nagdulot nang tiyak na pagkahulog ng bawat panga na nilalampasan niya. Puri dito, puri doon. Ang tainga niya ay pumapalakpak. Kaway rito, kaway doon, hindi siya matigil sa kahahalakhak. “Sa wakas,” ika niya, kagandaha'y napasakanya. Subalit, ngunit, datapwat, langit biglang kumulog, kumidlat. Habang ang diyosa'y pauwing mahinhing naglalakad, nakasalubong niya ang isang matrona na siyang nagpaalala ng mapait na nakaraan niya. Itsura ng matrona sadyang kasuka-suka mas masahol pa sa dating muka ng diyosa, wika ng marami pinagsukluban ng langit at lupa maging impyerno ay nakialam pa. Hiling nito sa diyosa ibahagi ang sikreto niya sa pagbabago ng uling at naging isang ginto, ngunit ang kagandahan ng diyosa'y panlabas lang sapagkat kanyang budhi lubos-lubos ang kaitiman. Itinaas ang kilay at saka pumanhik, hindi niya namalayan ang nagbabadyang panganib. Plok! Plak! Inay ko po'y kaysakit! Ang diyosang marikit, napasubsob sa putik. Ngunit sa halip na malambot ang lupang hahagip 'yon pala'y sa ilalim may nakatagong talim. Matigas niyang mukha ginuhitan ng pait ang maladiyosang matrona nasiraan ng bait. Lahat ng tao'y naengganyong lumapit, sa lakas ng kanyang sigaw dahil sa sobrang sakit. Imbis na tulunga'y pinagtawanan, nilait. “Hahaha! Buti nga sa 'yo, mayabang ka kasi,” ang kanilang sambit. Luha niya'y nangingilid, ngunit walang pasubali, ang kutya nila'y sumasabay sa ulang masidhi. Sa hindi niya inaasahan, dinamayan siya ng isa. Isang pamilyar na mukhang hindi rin naman naiiba sa kanya. Magbuhat noon, natutunan niya ang isang malaking leksiyon: “Mas masarap ang maging duryan, kaysa maging isang mamon.”

0

Aug 29, 2017

Aug 29, 2017 at 3:46 AM UTC

KRRW

Jamaedurian

Si Jamaeda: Isa siyang matrona na ang pangarap ay ang wagas na kagandahan. Palagi siyang nilalait ng kanyang mga kaeskwela. Maging mga kapatid niya ay nilalayuan siya. Samantala, ang mga magulang niya ay ikinahihiya ang kanyang kakatwang presensiya. Isang araw, kanyang natuklasan isang natatanging pormula upang makamtan pinakamimithing kagandahan. Mula sa laboratoryo lumabas ang isang mestisang diyosa na siyang nagdulot nang tiyak na pagkahulog ng bawat panga na nilalampasan niya. Puri dito, puri doon. Ang tainga niya ay pumapalakpak. Kaway rito, kaway doon, hindi siya matigil sa kahahalakhak. “Sa wakas,” ika niya, kagandaha'y napasakanya. Subalit, ngunit, datapwat, langit biglang kumulog, kumidlat. Habang ang diyosa'y pauwing mahinhing naglalakad, nakasalubong niya ang isang matrona na siyang nagpaalala ng mapait na nakaraan niya. Itsura ng matrona sadyang kasuka-suka mas masahol pa sa dating muka ng diyosa, wika ng marami pinagsukluban ng langit at lupa maging impyerno ay nakialam pa. Hiling nito sa diyosa ibahagi ang sikreto niya sa pagbabago ng uling at naging isang ginto, ngunit ang kagandahan ng diyosa'y panlabas lang sapagkat kanyang budhi lubos-lubos ang kaitiman. Itinaas ang kilay at saka pumanhik, hindi niya namalayan ang nagbabadyang panganib. Plok! Plak! Inay ko po'y kaysakit! Ang diyosang marikit, napasubsob sa putik. Ngunit sa halip na malambot ang lupang hahagip 'yon pala'y sa ilalim may nakatagong talim. Matigas niyang mukha ginuhitan ng pait ang maladiyosang matrona nasiraan ng bait. Lahat ng tao'y naengganyong lumapit, sa lakas ng kanyang sigaw dahil sa sobrang sakit. Imbis na tulunga'y pinagtawanan, nilait. “Hahaha! Buti nga sa 'yo, mayabang ka kasi,” ang kanilang sambit. Luha niya'y nangingilid, ngunit walang pasubali, ang kutya nila'y sumasabay sa ulang masidhi. Sa hindi niya inaasahan, dinamayan siya ng isa. Isang pamilyar na mukhang hindi rin naman naiiba sa kanya. Magbuhat noon, natutunan niya ang isang malaking leksiyon: “Mas masarap ang maging duryan, kaysa maging isang mamon.”

103

Kinakanlong mo ang Hiwaga at kahulugan ng Isipang sumisipat sa Walang kapares na Alindog ng paralumang Itinatangi ng engkantasyon. Tumila ka man, tila ang Unos na tangan mo ay Bitbiting papasanin ng Agam-agam at gunita. Lisanin man ng ulap at Ikubli ng bahag-hari ang Nagbabadyang pangamba, Ang iyong pagdatal ay Lumbay at ligaya na sa puso'y ikinintal.

0

Oct 11, 2013

Oct 11, 2013 at 7:11 AM UTC

jose-remillan

Ulan

Kinakanlong mo ang Hiwaga at kahulugan ng Isipang sumisipat sa Walang kapares na Alindog ng paralumang Itinatangi ng engkantasyon. Tumila ka man, tila ang Unos na tangan mo ay Bitbiting papasanin ng Agam-agam at gunita. Lisanin man ng ulap at Ikubli ng bahag-hari ang Nagbabadyang pangamba, Ang iyong pagdatal ay Lumbay at ligaya na sa puso'y ikinintal.

16

sigurong maramdaman ang bisig mo Sa aking balikat at likod Ang saya sigurong maramdaman ang mga haplos **** Minsan banayad, minsan nangangailangan Ang saya sigurong makita ang iyong mukha pagkagising ko sa umaga Pagkatapos ng isang maaksyong ganap sa kama Ang saya sigurong mangarap sa iyong tabi, Kung ano nga ba ang kasiguraduhan ng nagbabadyang bukas Ang saya sigurong mahalin ka ng paunti-unti Hanggang ibuhos ko na halos lahat. At siguro mas masaya kung mamahalin mo ko pabalik, Kahit paunti-unti lang, tsaka mo na ibuhos ang lahat.

0

Oct 21, 2015

Oct 21, 2015 at 10:53 AM UTC

nakalipas

Ang Saya

sigurong maramdaman ang bisig mo Sa aking balikat at likod Ang saya sigurong maramdaman ang mga haplos **** Minsan banayad, minsan nangangailangan Ang saya sigurong makita ang iyong mukha pagkagising ko sa umaga Pagkatapos ng isang maaksyong ganap sa kama Ang saya sigurong mangarap sa iyong tabi, Kung ano nga ba ang kasiguraduhan ng nagbabadyang bukas Ang saya sigurong mahalin ka ng paunti-unti Hanggang ibuhos ko na halos lahat. At siguro mas masaya kung mamahalin mo ko pabalik, Kahit paunti-unti lang, tsaka mo na ibuhos ang lahat.

11

ano ang pinakamaling ipilit sa kalawakan? ang naisin ang paglaho ang pagkasabik sa destinasyon ang madaling paglisan mga maling kamay na kanlungan ilang beses na tayo nagbabakasakali sa 'di mabilang na pagpapasubali sa mga bahay na akala natin ay tahanan sa mga taong ilang beses napaghandaan sa mga _baka sakaling_ hindi tayo iiwan o ang _tiwalang_ hindi tayo lilisan mga ilang beses pa dapat umulit ang palabas? may magbibigay ba ng kasiguraduhan? dahil isa lang ang sigurado ngayon ang walang pag-aalinglangang pagod ang pagsuko ang sunod-sunod na pagkalunod ang ilang beses na pag-iyak sa walang katuturan mga walang katuturan, _dapat_ pinilit nating manatili bigyang sagot ang mga tanong sa nasirang haligi tignan mo ang mga bituin isa tayo sa kanila o ang mga bulalakaw, mga bato na pinagliyab ng damdamin tignan natin ang ganda mamaya na natin alamin ang kasinungalingan nila mamaya na natin pag-isipan na ang mga liwanag na ito'y nakaraan na pagmasdan natin ang ganda mamaya na natin pag-usapan ang pagkawala matapos ang pagbagsak 'wag na nating itatak sa mga munting isipan ang nagbabadyang katapusan dahil alam na natin ang kahihinatnan sa maling paglusob sa gyera ng kalawakan at ang pagsalungat sa mga propesiya na minarkahan hintayin na lang natin ang katapusan.

0

Feb 20, 2018

Feb 20, 2018 at 9:02 AM UTC

cherryb

Untitled

ano ang pinakamaling ipilit sa kalawakan? ang naisin ang paglaho ang pagkasabik sa destinasyon ang madaling paglisan mga maling kamay na kanlungan ilang beses na tayo nagbabakasakali sa 'di mabilang na pagpapasubali sa mga bahay na akala natin ay tahanan sa mga taong ilang beses napaghandaan sa mga _baka sakaling_ hindi tayo iiwan o ang _tiwalang_ hindi tayo lilisan mga ilang beses pa dapat umulit ang palabas? may magbibigay ba ng kasiguraduhan? dahil isa lang ang sigurado ngayon ang walang pag-aalinglangang pagod ang pagsuko ang sunod-sunod na pagkalunod ang ilang beses na pag-iyak sa walang katuturan mga walang katuturan, _dapat_ pinilit nating manatili bigyang sagot ang mga tanong sa nasirang haligi tignan mo ang mga bituin isa tayo sa kanila o ang mga bulalakaw, mga bato na pinagliyab ng damdamin tignan natin ang ganda mamaya na natin alamin ang kasinungalingan nila mamaya na natin pag-isipan na ang mga liwanag na ito'y nakaraan na pagmasdan natin ang ganda mamaya na natin pag-usapan ang pagkawala matapos ang pagbagsak 'wag na nating itatak sa mga munting isipan ang nagbabadyang katapusan dahil alam na natin ang kahihinatnan sa maling paglusob sa gyera ng kalawakan at ang pagsalungat sa mga propesiya na minarkahan hintayin na lang natin ang katapusan.

39

Ang kailangan ko lang naman ay malaman na hindi ako nag iisa Na sa layo ng paglalakad ay nandiyan ka pa Sapat na sa akin ang maging mahalaga Alam kong ilang beses mo nang nabanggit sa ‘kin ‘to Pero nasaan ka na ngayon? Alam kong madalas **** sambitin na nandiyan ka lang Na hinahanap mo rin ako paminsan minsan At akala ko kuntento na ako Hinahagilap ko ang titig mo Natatakot ako Na hindi mo mapansin ang pagkawala ko Ilang beses na rin ako nagpaagos sa alon Ng walang nakapansin ng pagtangay sa ‘kin Sagipin mo ako sa nagbabadyang pagkalunod Hindi na ako magkukunwaring maalam lumangoy Sagipin mo naman ako Naiintindihan ko na hindi lang ako ang iniisip mo Pero sana alam mo na ikaw lang ang kinakapitan ko

0

Jan 18, 2018

Jan 18, 2018 at 8:03 PM UTC

cherryb

Untitled

Ang kailangan ko lang naman ay malaman na hindi ako nag iisa Na sa layo ng paglalakad ay nandiyan ka pa Sapat na sa akin ang maging mahalaga Alam kong ilang beses mo nang nabanggit sa ‘kin ‘to Pero nasaan ka na ngayon? Alam kong madalas **** sambitin na nandiyan ka lang Na hinahanap mo rin ako paminsan minsan At akala ko kuntento na ako Hinahagilap ko ang titig mo Natatakot ako Na hindi mo mapansin ang pagkawala ko Ilang beses na rin ako nagpaagos sa alon Ng walang nakapansin ng pagtangay sa ‘kin Sagipin mo ako sa nagbabadyang pagkalunod Hindi na ako magkukunwaring maalam lumangoy Sagipin mo naman ako Naiintindihan ko na hindi lang ako ang iniisip mo Pero sana alam mo na ikaw lang ang kinakapitan ko

18

Lumitaw sa kawalan Anong pakay at dahilan Tadhana ba ang nagtakda Sa pagtatagpong biglaan Panlabas na kaanyua'y estranghero Ngunit sa kalooba'y tila pamilyar Sino ang nagsasabi ng totoo Ang isip na pumipigil sa paglapit O ang pusong nais kumaway Sa nagbabadyang pasakit?

0

Jun 26, 2017

Jun 26, 2017 at 12:05 PM UTC

writefullyyoursmaria

MIGRAINE

Lumitaw sa kawalan Anong pakay at dahilan Tadhana ba ang nagtakda Sa pagtatagpong biglaan Panlabas na kaanyua'y estranghero Ngunit sa kalooba'y tila pamilyar Sino ang nagsasabi ng totoo Ang isip na pumipigil sa paglapit O ang pusong nais kumaway Sa nagbabadyang pasakit?

10

nakikita ko ang pinaghalong sakit at galit sa kanyang mga mata, “nasaan ka nuong kailangan kita?” nanlalabo na ang mga mata ko dahil sa mga namumuong luha na nagbabadyang bumagsak, “nuong panahong kailangan mo ako, kailangan ko rin ang sarili ko..”

0

Apr 11, 2020

Apr 11, 2020 at 1:30 PM UTC

elizanity

kailangan

nakikita ko ang pinaghalong sakit at galit sa kanyang mga mata, “nasaan ka nuong kailangan kita?” nanlalabo na ang mga mata ko dahil sa mga namumuong luha na nagbabadyang bumagsak, “nuong panahong kailangan mo ako, kailangan ko rin ang sarili ko..”

2