Hello Poetry
Submit your work and get some sparkles! Create free account
"wys" poems
Al wat jy my wys gemaak het is dat seer die selfde voel Maak nie saak van watter oord dit spoel Ek en pyn ken mekaar al jare Jy het my niks nuuts laat ervaar Daar is geen onderskeid binne my tussen jou seer en syne Dit le nou als binne my, dis als nou myne So wat bly oor van jou sogenoemde goeie intensies, wil ek weet Binne n jaar of wat het jy als hier vergeet Die bietjie wat ek gehad het, het ek met jou gedeel Dit was nie wat jy wou he, my hart het jou verveel Ek was net n goeie tyd wat jy op gedress het en liefde genoem Terwl ek lee hande daar gestaan het en jou met my hele hart gesoen Ek wens ek het harder probeer en jy het net geluister Toe ek hard en saggies, en aanhoudend nee, nee, nee deur jou soene fluister
0
Jul 7, 2015
Jul 7, 2015 at 10:24 PM UTC
jy wou anders wees
In my droom wereld... Daar, in die verte, is n bed vir as ek moeg raak. n Berg wat ek gebruik as n kuns muur. En n oop veld vol rose. Bo my, die blou lug met reen druppels wat val, maar wat nie nat maak nie. My gedagtes wat rond sweef. musiek wat gehoor word maar nie gesien word nie. En dan, jy. n Bed vir my en jou. Jou naam op die berg met klippe, gevorm soos harte, gepak. n Oop veld rose wat jou emosie kleur wys. Reen druppels wat val, wys my jou trane. My gedagtes wat vir jou wys *** spesiaal jy is vir my. Musiek om als te laat kalmeer. En jy, vir my om lief te he, sonder om te stres oor wat jy sal **** of se as jy weet jy is die een wat ek wil he.
0
Oct 22, 2014
Oct 22, 2014 at 3:30 PM UTC
In my droom wereld...
'n lewe in konstruksie... dis tog die mees logiese manier om dit te beskryf... ons bou en bou en bou, en toets dan die produk. Maar aan die einde, as ons klaar gebou het... wat is dan daarvan te kom.                         'n Lee huis...                                        'n stil pad... en wat het ons van onself geleer? En wat leer ons van die wereld en mense om ons              , vasgevang in die stryd teen tyd... niks nie. Ons het net voor onself uitgekyk                    na die vaal stene                                    en die slukkerige sement. Watter vreugde het dit vir ons gebring. Niks nie. Nee,          ek weier. Ons is tog hier geplaas met vrye wil. En iewers langs die pad,                                           raak almal die pad duister... en word dan deur die samelewing verdoem. Die mensdom besluit dan wat van hulle sal word... In daardie oomblikke is God meer vergete deur die skares wat saamdrom op die rand van die pad...                                                                                                       die wat lag en vinger wys...                                                                                                                       die wat klippe gooi,                                                          as deur die wat die prentjie aanskou. Soms kort ons 'n perspektief van uit die donker,                           om die lig rerig te verstaan... Soms moet ons eers die genadelose aanraking van die koue voel,                            voordat ons die sagte streel van die son oor ons gesigte kan waardeur. Daar le wysheid in die donker,                                       want dit is in die donker waar jy aleen is,                          met niemand om in jou oor te fluister wat reg of verkeerd is nie.                                                                                                                       Net die wind om jou siel te sus,                                                                                                                die stilte om jou uit te rus...                                                  en niemand wat jou god kan wees                                        of sy woorde                                                                 en planne                                                                                    vir jou kan uitmessel nie. Die pad het die gevaar geraak. Dis koud en korrupt.                                      En ons is dankbaar,          dat ons die kans gekry het om dit te sien, terwyl ons stadig verswelg word deur die skadu's                                                                                                              en wegsmelt in die donker... want nou weet ons dat ons pyn maar net 'n gedeelte van die werklike hartseer was...                                                                 ons is die gelukkiges... en hulle loop op die pad na verdoemtenis
0
Oct 8, 2013
Oct 8, 2013 at 7:12 PM UTC
Dankbaar in die donker
'n lewe in konstruksie... dis tog die mees logiese manier om dit te beskryf... ons bou en bou en bou, en toets dan die produk. Maar aan die einde, as ons klaar gebou het... wat is dan daarvan te kom.                         'n Lee huis...                                        'n stil pad... en wat het ons van onself geleer? En wat leer ons van die wereld en mense om ons              , vasgevang in die stryd teen tyd... niks nie. Ons het net voor onself uitgekyk                    na die vaal stene                                    en die slukkerige sement. Watter vreugde het dit vir ons gebring. Niks nie. Nee,          ek weier. Ons is tog hier geplaas met vrye wil. En iewers langs die pad,                                           raak almal die pad duister... en word dan deur die samelewing verdoem. Die mensdom besluit dan wat van hulle sal word... In daardie oomblikke is God meer vergete deur die skares wat saamdrom op die rand van die pad...                                                                                                       die wat lag en vinger wys...                                                                                                                       die wat klippe gooi,                                                          as deur die wat die prentjie aanskou. Soms kort ons 'n perspektief van uit die donker,                           om die lig rerig te verstaan... Soms moet ons eers die genadelose aanraking van die koue voel,                            voordat ons die sagte streel van die son oor ons gesigte kan waardeur. Daar le wysheid in die donker,                                       want dit is in die donker waar jy aleen is,                          met niemand om in jou oor te fluister wat reg of verkeerd is nie.                                                                                                                       Net die wind om jou siel te sus,                                                                                                                die stilte om jou uit te rus...                                                  en niemand wat jou god kan wees                                        of sy woorde                                                                 en planne                                                                                    vir jou kan uitmessel nie. Die pad het die gevaar geraak. Dis koud en korrupt.                                      En ons is dankbaar,          dat ons die kans gekry het om dit te sien, terwyl ons stadig verswelg word deur die skadu's                                                                                                              en wegsmelt in die donker... want nou weet ons dat ons pyn maar net 'n gedeelte van die werklike hartseer was...                                                                 ons is die gelukkiges... en hulle loop op die pad na verdoemtenis
Continue reading...
51
So word ons wakker in ons tent en dit reen...aggenee!! Maar dis koel en ons voel gelukkig. Ek is vuil, so amper dat ek wil huil, maar huil van lekker soos n krekker want dis vakansie tyd!! My hare is so waar deur mekaar, maar wat maak dit saak want niks gaan my keer om vir n gogga te wys *** deur mekaar ek rerig kan weesie... Tanne geborsel en room half gesmeer, laat die dag begin want dis ons en ons ford bakkie die keer...alweer... Kies n rigting en so voeter ons daarin... Saans kom ons by die kamp moeg geploeg die bosse in om nou rustig te raak met n koeldrank in ons hand. Dan word n vuurtjie gemaak deur die braafste ou ini land om n vleisie te braai vir die fraaiste meisie, hand aan hand. Mens voel gou dankbaar vir klein dingetjies soos n stort... n warme een, die oop velde of selfs die digte bosse, die veld blommetjies so geel of die gras so lank en groen, die voels so mooi volle kleurrig en die jakkals so skaam maar nuuskirig. En wanneer dit donker word le daar baie voor soos die uile se geluide, die sonbesies wat hulle vlerkies saam klap of dalk n hihena wat na oorskied kom krap. So geniet ons die bos vol avontuur gepos net vir ons en ons se dankie aan ons Skepper vir n skepping net vir ons. 2016/03/14
0
Dec 20, 2016
Dec 20, 2016 at 1:32 AM UTC
Ons avontuur...
Jy wys nie die son vir 'n blinde wat weer kan sien nie. Dis mos nou kinders-kry dan trou , 'n priem baba se : Ek is lief vir jou. Verby nog voor dit begin het. Of is my hart nou wiegiedood wat doodluiters my eie galg om die baba hang. Breek ek die glas-skoen? voordat die lewe dit kan breek? Of het ek nou maar oulaas 'n manier om al die goeie goed - uit vrees van stapel te stuur? Ek kan jou volg... sal jou volg; sou jou volg tot waar die wind ons waai en saam jou kan ek... sal ek sou ek heeldag rondomtalie en tiekiedraai, maar *** gaan ek die onbekende in as dit tussen my en die horison le? My hartklop eikehout in die gang, hy klop nog koud , maar hy klop nou! En jy praat van altyd en van later en van dan: verder selfs as wat my sig durf reik! Jy is my nou. Jammer dat ek more jou gister gaan wees; probeer verstaan, ek verlang nog silwer en plooie en die wereld is my lapdoek en die lewe is my lee papier en ek wil groei. Ek kan nie die trouring dra nie ,as hy nog koud aan my vinger kleef... my hart is dalk nog prematuur , maar ek wil graag uitgan en die koue skouers en spervure vir my self gaan beleef. Moet my nie die son wys nie Ek leer nou eers *** om te sien... en moet nie se jy is lief vir my nie, want more is dit verby nog voor dit begin het. En dan hang ek die priem.
0
Sep 2, 2014
Sep 2, 2014 at 9:42 AM UTC
Stilgebore
Kyk met horlosie swaai kom wysheid , op een of ander manier... Wanneer hardebaard hardehout fyn skuur en boeta begin skuim pis- dan is dit mos als goed en wel... Jy's nou volwasse en verandwoordelik vir jou kak, vir my kak en sommer die kakbak... ... en dan mag jy mos nou nie bloedkook nie want daardie potte kom moeilik skoon en behoed jy kort van dtraad raak want as iemand nie aan jou been trek nie - wel ja maar soms kom daardie klein snotkoppie gees deur as ander "volwassenes" vergeet om die plooie die dag aan te plak. Dan draai alles terug en ek wens dat ek weer oud en koud onder die kuwe kon raak, want demoer in raak ek gougou vir grootmens doeke en dommies. Kyk ,sommige kak moet maar net kinderkak bly, want as my kinderhart weer vlam vat is ek weer die duiwel se kind. Dan draai ***** en giggles vinnig om en wys ek *** snaaks dit kan wees as mense val en seerkry. Laat ek nou maar asemhaal my das regtrek en heut... ek is nou groot, moet mos eintlik van beter weet.
0
Oct 26, 2014
Oct 26, 2014 at 11:49 AM UTC
Grootmensdoeke
geselsies oor stomende boere troos kombuis warm gekuier stemme weerkaats sagkens van mure my verlore jong meisie dae as ek maar kon weet woorde aan die wind wys en syd versprei soos die skerwe van my hart onherroepbaar weg , stof bedek die inuitputbare gemis geen ander skaduwee kan begryp tyd heel niks jy leer leef in leemte en skerwes huis met krake en gebreuke tot als in tuimel soet versoening tot dan siels kreute, hallelujah
0
Jun 6, 2014
Jun 6, 2014 at 4:24 AM UTC
2014.06.05
what you sayin 'how you feelin, healthy?' reluctantly i now dote a burnt black box lost & loose, it rattles cry on my altar for a scarlet word’s fate is worse librate, I alone stout battle smoke chasers the roaring drums beat and mute marvel me how’s your schedule sugar are you busy? is your skin still the softest clean that seldom sin? are your arms still the warmest home i ever lived in did i hurt you, does it ring cause **** I’m always feeling sorry forever turning beds pillows stuffed with plastic worries red tears on a swollen head i hid fists in love letters i snapped bridges that we'd crossed together but then she's trust and talking and I’m sorry from mister mystery
0
Mar 9, 2017
Mar 9, 2017 at 9:16 AM UTC
wys
deur elke donker diepte en oomblikke waar my kniëe wil vou kan ek omdraai en weet: ek het vir jou my sonnestraal as die lig min raak 'n omgee hart en oog wat altyd oor my waak liefde was vir my onbekend, deur die verlede geskend maar elke oomblik saam jou wys jy is my beter helfte jy bring die mooi in my uit en wys my *** pragtig ek is ek het dit nooit aanvaar nie maar dit kom met tyd ek kyk na jou oë en weet die wêreld kan maar van my vergeet want in jou oë sien my toekoms ek sien my my geluk, my swaarkry ek sien my huis; daar waar ek vir altyd wil bly. woorde sal nooit genoeg wees maar ek weet dit met siel en vlees - my liefde vir jou oorskry enige wetenskaplike reëls of biologiese reaksies vir nou, vir jou, vir altyd.
0
May 9, 2023
May 9, 2023 at 11:42 AM UTC
sonnestraal
Jy moet daardie swart hond binne jou beveg Voordat hy oorneem Staan teen hom op en wys vir hom wie is baas Maar hy kan so oordonderend blaf sê jy Met tye maak hy jou eie stem stil Hy lieg baie vir jou Vertel jou dinge wat jy vrees Hy speel op jou gevoelens Hy ken jou swakhede Hy byt waar dit die seerste maak Maak stil daardie verdomde hond Jy gee hom te veel kos   Hy teer op jou gedagtes Hy's deel van jou Jy wil ontsnap Maar net waar jy gaan Daar is hy ook Soos 'n skaduwee wat volg Jou enigste wapen is jou gedagtes Di's al wat jy het om hom te oorwin Verander jou gedagtes Verander *** jy **** Verander dit nou 26-Sept-2024 Sean Achilleos
0
Sep 26, 2024
Sep 26, 2024 at 5:23 AM UTC
Swart Hond