"vul" poems
En soms in die vroee oggend ure **** ek steeds jou stem...
wanneer ek sukkel om te slaap,
maar my lyf deuretrek is van moegheid
, voel ek nog jou sagte aanraking.
Dan ***** jy by my soos die neurie van 'n lang vergete wiegelied in die agterkop,
of
die weergalming van ons gegillende stemme deur die lang gange van die lewe...
dis dan wanneer die hartseer my tref.
Dit vul die l e e m t e s wat gelaat is deur die s p a s i e s waar jou vingers altyd so
perfek
In myne gepas het,
in die dooie gevoel,
oor al die plekke waar net jou aanraking
soms
genoeg was om elektrisiteit op te wek
wat my nog vir weke speelvol geprikkel het.
Dan vorm dit saam in die [kamers] van my hart,
waar jou n.a.a.m,
jou < liefde 3
en jou ~legende*
vir altyd sal bly
... en stroom deur die vensters van my siel...
sodat ek weer 'n gesonde uitkyk op die lewe kan he.
Soos 'n magtige rivier
loop dit by al die voue af,
maar altyd met grasie...
en ek huil
Oct 8, 2013
Oct 8, 2013 at 6:42 PM UTC
die wind
straal
die angst
van my voorkop weg
die skerp sout lug
vul my met
die prag
wat voor my
verskyn
al die onsekerheid
verdwyn
soos sout wat
met water meng
the wind
caresses
my anxiety
away from my brow
the sharp salt air
fills me with
the beauty
that appears
before me
all the uncertainly
disappears
just like salt
that mixes with water
Feb 10, 2012
Feb 10, 2012 at 5:46 PM UTC
Jy hou van die manier waarop sy jou naam troosvol uitgespreek het na 'n swaar dag wat jy gehad het.
Jy is lief vir *** sy jou bekommernis verlig met elke woord wat sy sê dat jy nie presies kan vind *** sy daarin slaag om dinge wat jy nie kan uitdruk nie, uit te druk.
Jy hou van *** haar teenwoordigheid jou op jou reënerige dae troos en warmte gee.
Jy hou van haar klappergeur wat in jou kar hang nadat sy saam jou iewers heen gery het.
Jy hou daarvan om die geluid van haar lag te **** wat die leegheid van jou wêreld vul, soos simfonie jou uit die leemte haal.
Jy is lief vir *** sy gedigte geskryf het wat jy altyd weggevoer het, *** hulle gewys het hoeveel sy jou liefgehad het.
Jy hou van die manier *** haar klein vingers met joune verbind is, *** dit jou laat voel het dat jy die is wêreld waarna sy draai.
Jy is lief vir *** hierdie woorde die helderheid van die sterre diffundeer en *** hulle in die konstellasies hierbo vervang.
Jy hou van die manier waarop sy haar lippe saggies die besonderhede van jou gesig spoor soos 'n veer wat sy tydelik in die golwe van die wind laat dryf.
Jy hou van die geluid van elke strook van die potlood wat sy gemaak het toe sy die kruiswoorde wat jy op jou tafel gelos het, opgelos het, en besef dat dit nooit reg was nie, maar om na haar te kyk, was 'n antwoord self.
Jy is lief vir *** sy alles vir jou gemaak het, so erg dat dit jou laat verdrink het.
Jy is lief vir die idee van liefde wat hierin gevorm word.
Feb 24, 2019
Feb 24, 2019 at 5:11 AM UTC
Vrees,
vir die geordende paar letters wat jou naam uitspel.
Vrees,
want jy bedreig my geluk soos 'n dors parasiet.
Vrees,
vir die monster wat jy in staat is om te wees.
Angs,
jy maak my bang, jou kaarte is onvoorspelbaar
en jy speel satireis sonder reels, grense of stippellyne vervaag
tussen wat joune is en wat bly eintlik myne.
Angs,
jy vat en gee dinge wat moes bly,
jy kom en gaan en verwoes
ons bly agter, 'n stukkie gronderosie
hou op,
want ek is nou moeg.
Angs,
want jou griewelike vure brand helder warm,
ek is bedek met die paraffien wat jy oor my uitgestort het.
Leuens,
jy wat gevul id met ongesonde nyd
raak jy nooit moeg,
om so vieslik te verwoes?
'n Onverdiende tug
beloon my met somber wanhoop
Ons almal nodig nou 'n bietjie rus,
die leemte wat jy vul sal ons nie maklik mis.
Sep 10, 2012
Sep 10, 2012 at 5:53 PM UTC
She and I together were never
the source of fireworks,
but of Landmines
Buried shallow in the Earth,
Never knowing what it's worth,
only showing each our dirt,
and telling each our hurt,
Yelling needless ****** words.
She and I together
wore always our clouds
at night
A wry smile and a drunken slight,
and a sallow bit of cold street light,
never trying to start a fight,
and with nothing
left to ignite,
Wondering if we're going to be
alright.
I know she probably will;
With that tough mind
of hers and her
inner fire bright,
an inferno of delight,
and her supernatural
sight,
always finding keys to
the doors locked
up most tight.
She and I today had one hell
of a trying time,
in the park where she dragged me along
by the unravelling thread
inside my mind.
I had to snip the thread
there,
and then,
She said "it's too nice a day
for us to say
'The End.'"
I said "it's not nice enough
for us to play
pretend."
I was split into tarnished silver
slivers for far too long,
After.
Exponential excruciation
A mind processing pain
that needs only be felt once
to be believed,
and I bled all those
who came close enough
to try and pick up the pieces.
I am welded back together now,
but there are smoking craters
I need to fill,
I think...
(therefore I will)
Though conspicuously tarnished,
even better still?
She and I together are now only
casual, cordial, and cool.
She and I together finally,
possibly,
learned the Golden Rule:
"Do unto others, as you would have done unto you"
It seemed cliche
until that day
When she and I together
Realized
we had nothing left
to say,
and with nothing left to do for
Her
But to give her heart away,
to the wild chaos freedom
she's always craved.
The chaotic wild freedom
of a world
that needs to be saved.
I craved it too,
back then,
the chaos, and the license to rave,
and I used to think it made
us strong, wise, and brave,
when all we really were,
were just
enthralled by shadows
On the walls of a cave.
It will help hearts
heal,
hers and mine together,
when we finally
walk away.
She and I still talk from time to time
When the wind is static
And the weather's fine,
When the moon is blue,
And the stars align.
When theres nothing to do
But to look back
and find,
She and I together, were never
very compatible,
in love,
yet far too compatible
in war.
Peace.
Aug 10, 2022
Aug 10, 2022 at 1:09 AM UTC
My klein Ouma
smeer haar liefde
soos botter
Sy smeer van kant tot kant
en gee liefde orals,
wat langsaam versmelt in die deug
van haar sagte brood
My klein Ouma se liefde
vul al die gate in die warm brood
“Niks is beter as brood nie”
Is wat Ouma altyd se
En tog, is sy verbasend klein …
Sy eet net die krummels
en gee vir ander
haar gebotterde brood
so gesond
so lekker
My klein Ouma
Vol liefde gesmeer
Jan 3, 2019
Jan 3, 2019 at 2:44 AM UTC
Silence is a language that does not exclude,
it is filled with your words more absurd
and leaves you so far that you do not know where you are.
Forgetfulness is a sign
shared between indifference and boredom.
vul
www.funderiadeideas.com
Apr 4, 2013
Apr 4, 2013 at 7:32 PM UTC
Ini stilte vani nag
Terwyl di krieke sing
Fluister die slang
Dus ju laastes in ju eigene bed
Hy fluister direk na my vrees
Vrees onbeskryfbare vrees
X vul hu my kop di spanning neem
Hu verlang x vanaand vi ju
Soos woestyn na water
X ken my waarheid
X staan op my waarheid
Ma huveel struikelblokke voor da kom
Huveel spanning n gedagtes voor redding
My redder vertrou x op
Tot my laaste
Amen
Oct 25, 2017
Oct 25, 2017 at 3:10 AM UTC
"Well that's yer opinion" she shrugged and turned on er heels, she was downright determined to be right. That's all she really cared 'bout, was her. I don't recollect a moment she wavered any other way. I suppose that's the country girl in er, never back down, never let em' see you cry. Er daddy taught er that and ta get back up on that pony even if you done skinned yer knees. So she stood tall all er life, she showed er smilin' side, she's a proud one that girl, through and through. Weren't no tears in er less she was breathin' in poison or cuttin up an onion or sonethin' like that, well y'all know what I mean. Mad as a wild dog inside but you'd never know it. She'd carry the weight of ten men. I just wanted to see a bit of er bein', what's the word, uh vul-ner-ble or sonethin like that. So I tried, I tried to be a consoler. I tried ta listen when she wouldn't talk. I could tell there was alot ta hear. **** it she just wouldn't see me. She just say "that's yer opinion". She was stuck. Stuck bein' strong, but what more could she be? It's all she knew.
Jan 25, 2014
Jan 25, 2014 at 11:06 PM UTC
sewentien kraaie
krys oor my kop
sirkel en duik
sweef
bo die volop
van laatmiddagherfs
iewers in die veld
lê ‘n karkas en vrot
die ontbinding van een
vul die ander se krop
Jun 13, 2021
Jun 13, 2021 at 12:11 AM UTC