"mangingibig" poems
Alam mo ba ang salitang pag-ibig?
Natagpuan mo na ang iyong mangingibig?
Handa ka na bang maging kaibig-ibig,
Sa isang taong tinatangi mo't iniibig?
Nang tamaan ako ng pana ni Kupido,
Nabighani ako sa isang katulad mo.
Bumilis ang tibok nitong abang puso ko,
Hindi ko alam kung bakit ako nagkakaganito.
Sa tuwing ika'y pinagmamasdan,
Lagi akong tulala at hindi maintindihan.
Natataranta sa tuwing ika'y mapapadaan,
Sa aking harapan at ako'y iyong ngingitian.
Pag-ibig na nga itong aking nararamdaman.
Naging magulo ang sistema sa aking katawan.
Parang piyesta sa bayan kung ika'y pagkaguluhan,
At nag-uumapaw na kaligayan kapag ako'y iyong kinindatan.
Ang iyong mga mata'y ay parang bituin sa kalangitan.
Na nagniningning at punong-puno ng kaligayahan.
Ang hugis ng iyong mukha ay parang engkantada sa kagubatan.
Napakaamo at mala-anghel kung ika'y aking tititigan.
Nang ako'y magtapat ng aking tunay na hangarin,
Naisiwalat ko ang sinisigaw nitong aking damdamin,
Hindi ka nagdalawang-isip na ako'y agad na sagutin,
At pinanindigan **** ako ay mahal mo rin.
Mahigit dalawampu't limang taon na ang ating pagsasama.
Biniyayaan tayo ng anim na anak at masusunuring mga bata.
Inaruga at minamahal natin bilang mapagmahal na ama at ina,
Na siyang dahilan na matagal nating buhay mag-asawa.
Jan 9, 2016
Jan 9, 2016 at 11:57 AM UTC
Ang pagpapakahulugan mo sa
kahulugan na animo'y unos ng
kataga, sukat, at tugma, ay
sapat nang saplot sa hubad na
siniphayong talinghaga ng isipan
at libingan. "Namnamin mo ang
damdamin ng Wika," ang wika ng
mangingibig na makata.
Sep 29, 2013
Sep 29, 2013 at 11:43 PM UTC
ALDUB, isang loveteam na hinahangaan ng sambayanan
Lalaki, babae, o kung anumang kasarian man yan.
Siguradong kikiligin ka sa tambalan ng banyan.
Syempre ALDUB yan, sigaw ng taongbayan.
Dalawang taong may pinag-aralan
Naging isa sa EAT BULAGA; programa ng bayan.
Walang halong kaartehan o kaplastikan ang pagtitinginan
Inyo itong makikita sa kanilang mga tinginan.
Si ALDEN na handang tumupad sa pangako,
At si MAINE na handang maghintay sa mangingibig nito.
Ang pag-iibigan nila minsan magulo,
Pero madalas nagiging wasto.
Mga mata nila'y nagtugma na,
Ngunit kamay nila'y hindi pa naging isa.
PLYWOOD, ALARM CLOCK, LONG TALBE Nidora, humarang sa kanila,
Paglalapit nila'y naging HOPIA pa.
Kailan kaya magiging isa ang mga ito?
Kung ang layo nila'y magkabilang dulo ng mundo.
Ang mga tao'y nagtatanong,
Kailan nga ba ang tamang panahon?
Ito'y huling hirit na ng mga tao.
Lola Nidora tuluyang buksan ang iyong puso.
Paglapitin landas ng dalawang ito.
Upang ang mga tao'y kiligin mula BATANES hanggang JOLO.
Sep 25, 2015
Sep 25, 2015 at 4:35 PM UTC
061224
Malaya kong isisigaw ang Ngalan Mo —
Dakila Ka,
Dakila Ka ngang talaga.
Saksi ako sa kabutihan Mo
Sa buhay kong balang araw
Ay babalik din sa alikabok —
Na ang bawat pangako Mo’y
Mga balang lumagablag sa aking kaibuturan.
Saksi ako sa pag-ibig ****
Umaakap at umaakay sa akin
Pabalik at papalapit Sa’yo —
Ang pagmamahal **** kusang ibinibigay,
Ibinubuhos, mabuhay lamang ako.
Saksi ako sa grasya **** umaapaw,
Nalulunod ako Sa’yong pag-ibig
At sa Liwanag Mo’y nabubulag ako
Hanggang sa…
Hindi ko na masilayan
Ang dati kong pagkatao.
Nagbago na pala ako,
Ako’y binago Mo.
Malayang-malaya na pala ako,
Ako’y pinalaya Mo.
Dakila — ‘yan Ka,
Mahal — mahal Kita, Ama.
Jun 12, 2024
Jun 12, 2024 at 9:52 AM UTC
‘Para **
‘Yan ang sambit ng mga pasahero
sa t’wing sila’y magpapaalam.
Magpapaalam sa tapat na tsuper,
na sila’y nalalapit nang magpaalam.
Ngunit sa kaso ko, ipapaalam ko sa’yo,
Na ako’y magpapaalam na.
Sa tinagal ng aking pagsabit sa dunggot nitong hawakan,
Sa likod nitong pampasaherong dyip na sa kasagutan mo’y
pupunta,
Mas pipiliin kong bumitaw na lamang at masugatan.
Kaysa patuloy na mangawit sa dulo ng dyip na iyong minamaneho,
Tangay ang daan-daang mangingibig.
Bawat isa, sabik sa patutunguhang destinasyon mo.
Walang kaalam-alam na isa lamang ang maaring
parangalan,
Ng banayad at matamis **** ‘Oo.’
Ngunit sa bawat pagtapak sa silinyador ng jeep,
Sa bawat pagpihit ng kambyo,
Ang aking kamay, katawan, binti, at kaluluwa,
ay unti-unting nawawalan ng sigla,
Hanggang sa mabatid ng aking makitid na pag-unawa,
Na ito na ang hangganan, at wala na akong kawala.
Kaya bago ako bumitaw sa aking kinakapitang pulungan,
Nais kong ipa-alam, na ako’y magpapaalam.
Ibinuka ko ang aking nag-aatubiling bibig,
at ang mga salitang nakulong sa aking lalamunan,
tumakas at nagpaalam.
"Para, para sa inyo…
Ay hindi. Para sa’yo."
Jan 22, 2017
Jan 22, 2017 at 5:03 AM UTC
Kung ikalulugod mo at ako'y pagbibigyan
at iyong tatanggapin ang aking pag-aalay.
Ang buong kagalingan ko'y iyong maasahang
ihahandog sa yapak mo aking Paraluman.
Hindi ko maibigay sa'yo ang katiyakang
sa iyong mangingibig ako'y nakakalamang.
Ngunit maasahan **** ang hangaring dalisay
ay walang makakadaig kahit sino pa man.
Nababatid kong ikaw ay may pinipithaya,
kung gawing panukat ko'y aking kinabahagya.
Ngunit kung papalaring lilingunin mo Sinta'y
hindi ko sasayangin ang matatamong tuwa.
Sep 6, 2020
Sep 6, 2020 at 8:32 AM UTC