"ziet" poems - Hello Poetry

Waar de zon wel lijkt te schijnen Ziet zij nog alles zwart Waar hitte de vreugde verdort Zomer in haar hart Waar de kleuren wel mooi lijken Heeft de wind haar gevoel verwart En de regen haar vrijheid doen wijken Herfst in haar hart Waar de zon schittert op de sneeuw Heeft het ijs haar hoofd verhard Snijdt de kou zich in haar lichaam Winter in haar hart Waar alle kleuren lijken op te bloeien Maar de regen met tranen vermengd wordt Hoopt ze dat het in haar hart Ooit weer lente wordt

0

Jun 17, 2012

Jun 17, 2012 at 11:15 AM UTC

aw

Seizoenen

Waar de zon wel lijkt te schijnen Ziet zij nog alles zwart Waar hitte de vreugde verdort Zomer in haar hart Waar de kleuren wel mooi lijken Heeft de wind haar gevoel verwart En de regen haar vrijheid doen wijken Herfst in haar hart Waar de zon schittert op de sneeuw Heeft het ijs haar hoofd verhard Snijdt de kou zich in haar lichaam Winter in haar hart Waar alle kleuren lijken op te bloeien Maar de regen met tranen vermengd wordt Hoopt ze dat het in haar hart Ooit weer lente wordt

16

*Een blinde vlek voor de observant een langdurige schaduw die de zon alleen kan bereiken door de weerkaatsing van licht op specifieke tijden en via specifieke planeten op cruciale zeldzame plaatsen De zon schijnt er niet diepe kraters en littekens alles komt hard binnen er is geen atmosfeer die klappen verzacht of obstakels verbrand alles komt ongefilterd binnen Alles vind plaats in de schaduw Terwijl de andere kant straalt en iedereen het prachtige schouwspel 'snachts aanschouwt Alleen een enkeling echt bewust van de misère die afspeelt aan de duistere kant van de maan Daarvoor is de maan dankbaar dankbaar dat het gezicht dat niemand ziet gezien word en erkent word.*

0

Jun 1, 2015

Jun 1, 2015 at 6:49 AM UTC

SirReal

De misere aan de andere kant van de maan.

*Een blinde vlek voor de observant een langdurige schaduw die de zon alleen kan bereiken door de weerkaatsing van licht op specifieke tijden en via specifieke planeten op cruciale zeldzame plaatsen De zon schijnt er niet diepe kraters en littekens alles komt hard binnen er is geen atmosfeer die klappen verzacht of obstakels verbrand alles komt ongefilterd binnen Alles vind plaats in de schaduw Terwijl de andere kant straalt en iedereen het prachtige schouwspel 'snachts aanschouwt Alleen een enkeling echt bewust van de misère die afspeelt aan de duistere kant van de maan Daarvoor is de maan dankbaar dankbaar dat het gezicht dat niemand ziet gezien word en erkent word.*

19

Ik druk mijn lippen op jouw naam, sierlijk op een enveloppe geschreven, fragmenten van herinneringen, in een brief die ik je nooit heb gegeven. Weet je nog *** wij de eerste keer liepen, door die oude hoofdstad van ons land? Door de straten zwervend, lachend, jouw koude in mijn warme hand. En weet je nog de kleurigste herfst, wandelend door het bos bij de duinen, met jouw dochter die vol bewondering naar paddenstoelen liep te struinen? En weet je nog die hoogste schommel, die bijna reikte tot de maan waarop ik jou steeds hoger duwde, omdat ik nog niet weg wilde gaan? En weet je nog *** wij samen, slenterend door winkels van ingebonden papier, intiem pratend, de wereld negerend, jij mijn hand pakte en zei “hier”?; “Voel *** wij uit alle macht hetzelfde dansen op het ritme van dit leven” en *** ik toen ter plekke bedacht dat ik jou mijn wereld wilde geven. En weet je nog, toen het tij zich tegen ons begon te keren en wij nog dachten dat wij samen de storm wel zouden kunnen trotseren, *** ons roerloze schip tezamen met mijn wereld is vergaan, toen de golven van emoties het tegen de rotsen hebben doen slaan? En heb je het nog gehoord dat ik zoekend, tussen het wrakhout in de koude oceaan, jouw naam heb geroepen tot ik, schor en half in verdriet verdronken, maar aan land ben gegaan? En heb je het geweten dat ik dolend, over bospaden en de straten van die oude stad, gezocht heb naar sporen van jou, niet wetende of je aan mij dacht of dat je mij vergat? Maar wat je niet hebt kunnen weten en waarschijnlijk ook niet meer ziet is dat ik nooit heb kunnen vullen, de leegte die je achter liet. Ik druk mijn lippen op jouw naam, sierlijk op een enveloppe geschreven, fragmenten van herinneringen, in een brief die ik je nooit heb gegeven

0

Jul 18, 2018

Jul 18, 2018 at 10:56 AM UTC

AndrewLeviManson

Ik druk mijn lippen op jouw naam

Ik druk mijn lippen op jouw naam, sierlijk op een enveloppe geschreven, fragmenten van herinneringen, in een brief die ik je nooit heb gegeven. Weet je nog *** wij de eerste keer liepen, door die oude hoofdstad van ons land? Door de straten zwervend, lachend, jouw koude in mijn warme hand. En weet je nog de kleurigste herfst, wandelend door het bos bij de duinen, met jouw dochter die vol bewondering naar paddenstoelen liep te struinen? En weet je nog die hoogste schommel, die bijna reikte tot de maan waarop ik jou steeds hoger duwde, omdat ik nog niet weg wilde gaan? En weet je nog *** wij samen, slenterend door winkels van ingebonden papier, intiem pratend, de wereld negerend, jij mijn hand pakte en zei “hier”?; “Voel *** wij uit alle macht hetzelfde dansen op het ritme van dit leven” en *** ik toen ter plekke bedacht dat ik jou mijn wereld wilde geven. En weet je nog, toen het tij zich tegen ons begon te keren en wij nog dachten dat wij samen de storm wel zouden kunnen trotseren, *** ons roerloze schip tezamen met mijn wereld is vergaan, toen de golven van emoties het tegen de rotsen hebben doen slaan? En heb je het nog gehoord dat ik zoekend, tussen het wrakhout in de koude oceaan, jouw naam heb geroepen tot ik, schor en half in verdriet verdronken, maar aan land ben gegaan? En heb je het geweten dat ik dolend, over bospaden en de straten van die oude stad, gezocht heb naar sporen van jou, niet wetende of je aan mij dacht of dat je mij vergat? Maar wat je niet hebt kunnen weten en waarschijnlijk ook niet meer ziet is dat ik nooit heb kunnen vullen, de leegte die je achter liet. Ik druk mijn lippen op jouw naam, sierlijk op een enveloppe geschreven, fragmenten van herinneringen, in een brief die ik je nooit heb gegeven

49

I will speak a thousand words unspoken. Leave a hundred paws unprint. Have dozens of nights awoken. Smell the lonesome wind. I will see the invisible, and touch the nothing. I shall be irresistible, with what you have to bring. Yours I shall become, your neck will be my future. My teeth do no harm and your words are a murmur. Regarde moi, Tu me vois! Tu me portes, ma vie, ma joie. Pourquoi tu te fous de ma vie? Dis-moi, comment je survis? Tu choisis ce que je serai! Je ne comprends pas ce que tu me vais! Regarde-moi, Tu me vois! Alors, n'ecoute pas! C'est ma vie que vous avez prise Personne n'entend mes cris Qui méconnaît mes pleurs Qui tue mes freres et soeurs? Maar het doet je niets, je hoort me niet. Je ziet het bloed niet dat je vergiet. Je hoort en spreekt en ziet en luistert. Alle leugens die je voor me verduisterd. Je doet me pijn, weet je dat. Al is het iets dat je snel vergat. Al zie je niets als je me draagt. Al weet je niets als men je vraagt. Daremonai ga watashi no gengo wo hanashimasen. Demo kono ate watashi no atama ha ten ni ikimasen. Watashi no karada ha anata no issho ni aru darou. Shin ha kowai deshou. Watashi ha anata no fuku koto ni naranai. Dakara sore koto ni kawatte shimasu kudasai. Shin ha totemo kowai! Spreche die sprache der toten. Wer hat mich leben angeboten. Von mirh zu stelen? Ist Daß nicht elend? Trage mich und mein blut. Trage mich und siehst mich gut. Dein Schwein pfeift nicht. Mein Worte sind wirklicht. Neden beni seviyorsun? Beni öldürüyorsun. Bana bir sans ver. Beni öldürüyorsan. Beni nasil sevebilirsin? For I will speak a thousand words unspoken Dis-moi, que tu me vois? Of lieg je tegen jezelf? Beni verdim sans... Aber du siehst mich nicht! Speak my language of the death. Tu ne m'aimes pas que tu me mort. Regardez-moi, qui tu t'en fous. Je suis la vison autour ta cou. _______________ Grammar checked "Mink in the neck" (Still a W.I.P.)

0

Nov 17, 2019

Nov 17, 2019 at 12:19 PM UTC

Keiri

Autour ta Cou

I will speak a thousand words unspoken. Leave a hundred paws unprint. Have dozens of nights awoken. Smell the lonesome wind. I will see the invisible, and touch the nothing. I shall be irresistible, with what you have to bring. Yours I shall become, your neck will be my future. My teeth do no harm and your words are a murmur. Regarde moi, Tu me vois! Tu me portes, ma vie, ma joie. Pourquoi tu te fous de ma vie? Dis-moi, comment je survis? Tu choisis ce que je serai! Je ne comprends pas ce que tu me vais! Regarde-moi, Tu me vois! Alors, n'ecoute pas! C'est ma vie que vous avez prise Personne n'entend mes cris Qui méconnaît mes pleurs Qui tue mes freres et soeurs? Maar het doet je niets, je hoort me niet. Je ziet het bloed niet dat je vergiet. Je hoort en spreekt en ziet en luistert. Alle leugens die je voor me verduisterd. Je doet me pijn, weet je dat. Al is het iets dat je snel vergat. Al zie je niets als je me draagt. Al weet je niets als men je vraagt. Daremonai ga watashi no gengo wo hanashimasen. Demo kono ate watashi no atama ha ten ni ikimasen. Watashi no karada ha anata no issho ni aru darou. Shin ha kowai deshou. Watashi ha anata no fuku koto ni naranai. Dakara sore koto ni kawatte shimasu kudasai. Shin ha totemo kowai! Spreche die sprache der toten. Wer hat mich leben angeboten. Von mirh zu stelen? Ist Daß nicht elend? Trage mich und mein blut. Trage mich und siehst mich gut. Dein Schwein pfeift nicht. Mein Worte sind wirklicht. Neden beni seviyorsun? Beni öldürüyorsun. Bana bir sans ver. Beni öldürüyorsan. Beni nasil sevebilirsin? For I will speak a thousand words unspoken Dis-moi, que tu me vois? Of lieg je tegen jezelf? Beni verdim sans... Aber du siehst mich nicht! Speak my language of the death. Tu ne m'aimes pas que tu me mort. Regardez-moi, qui tu t'en fous. Je suis la vison autour ta cou. _______________ Grammar checked "Mink in the neck" (Still a W.I.P.)

60

I will speak a thousand words unspoken Leave a hundred paws unprint Have dozens of nights awoken Smell the singular wind I will see the invisible, and touch the nothing I shall be irresistable, with what you have to bring Yours I shall become, your neck is my future My teeth do no harm, your words are a murmur Regardez-moi, Tu me vois! C'est moi tu portes, ma vie, ma joy. Pourquoi ma vie tu t'en fous pas? Pourquoi tu choisis quoi je sera? Regardez-moi, Tu me vois! Alors, n'ecoute pas C'est ma vie vous avez pris Pas des personnes s'entendent mes cris Qui méconnaît mes pleurs Qui tue mes freres et soeurs? Regardez-moi, si tu t'en fous Je suis la vison autour ta cou. Maar het doet je niets, je hoort me niet Je ziet het bloed niet dat je vergiet Je hoort en spreekt en ziet en luistert Alle leugens die je voor me verduisterd Je doet me pijn, weet je dat Al is het iets dat je snel vergat Al zie je niets als je me draagt Al weet je niets als men je vraagt daremonai ga watashi no gengo wo hanashimasen demo kono ate watashi no atama ha ten ni iko to watashi no karada ha anata no issho ni aru darou. shin ha kowai deshou. Watashi ha anata no fuku koto ni naranai. Dakara sore koto ni kawatte shimasu kudasai Shin ha totemo kowai desu. Spreche die sprache der toten Wer hat mich leben angeboten Von mirh zu stelen? Ist Daß nicht elend? neden beni seviyorsun musun? beni öldürüyorsun Şans sen veriyorum sevgi giyebilirsin musun? beni öldürmüyorsan For I will speak a thousand words unspoken Look at me. you see me! Even though you lie to me I refuse to be yours! Speak the language of the dead You can't wear love to **** it.

0

Oct 28, 2019

Oct 28, 2019 at 9:15 PM UTC

Keiri

Mink in the Neck

I will speak a thousand words unspoken Leave a hundred paws unprint Have dozens of nights awoken Smell the singular wind I will see the invisible, and touch the nothing I shall be irresistable, with what you have to bring Yours I shall become, your neck is my future My teeth do no harm, your words are a murmur Regardez-moi, Tu me vois! C'est moi tu portes, ma vie, ma joy. Pourquoi ma vie tu t'en fous pas? Pourquoi tu choisis quoi je sera? Regardez-moi, Tu me vois! Alors, n'ecoute pas C'est ma vie vous avez pris Pas des personnes s'entendent mes cris Qui méconnaît mes pleurs Qui tue mes freres et soeurs? Regardez-moi, si tu t'en fous Je suis la vison autour ta cou. Maar het doet je niets, je hoort me niet Je ziet het bloed niet dat je vergiet Je hoort en spreekt en ziet en luistert Alle leugens die je voor me verduisterd Je doet me pijn, weet je dat Al is het iets dat je snel vergat Al zie je niets als je me draagt Al weet je niets als men je vraagt daremonai ga watashi no gengo wo hanashimasen demo kono ate watashi no atama ha ten ni iko to watashi no karada ha anata no issho ni aru darou. shin ha kowai deshou. Watashi ha anata no fuku koto ni naranai. Dakara sore koto ni kawatte shimasu kudasai Shin ha totemo kowai desu. Spreche die sprache der toten Wer hat mich leben angeboten Von mirh zu stelen? Ist Daß nicht elend? neden beni seviyorsun musun? beni öldürüyorsun Şans sen veriyorum sevgi giyebilirsin musun? beni öldürmüyorsan For I will speak a thousand words unspoken Look at me. you see me! Even though you lie to me I refuse to be yours! Speak the language of the dead You can't wear love to **** it.

50

Onbekend, een vreemdeling, Voor wie nimmer heeft gezien. Verafschuwd door zij die weigeren te aanschouwen. Geapprecieerd, geliefd door zij die trachten te vinden. Geliefd door Hem, Die voortdurend ziet.

0

May 23, 2021

May 23, 2021 at 4:51 PM UTC

YousraAmatullah

Vreemdeling

Onbekend, een vreemdeling, Voor wie nimmer heeft gezien. Verafschuwd door zij die weigeren te aanschouwen. Geapprecieerd, geliefd door zij die trachten te vinden. Geliefd door Hem, Die voortdurend ziet.

6

Ik wil gelezen worden, geprezen en gewezen worden, dat mensen zien en voelen wat mijn doelen zijn. Waarom wil ik dat mensen willen, hoezo zou ik het eten hebben dat voor hen de honger stillen kan? Kan ik wel vermaken, kan ik het ver maken? Of zijn dat zaken die mijn pet te boven schieten. Lieten mensen het maar weten, welke emotie ze graag gesmeten zien. Zal ik ooit iets meer bereiken, het zachte harde leven trachtend te ontwijken, minder klachten rapporteren, minder zagen, minder zeuren, minder zeiken? Ik heb het bitter makkelijk gehad toen ik achter de schoolbanken zat. Dat kan toch niet voor altijd mijn excuusje blijven. Heb ik nu echt iemand nodig om op mij te kijven. Ik wil zo graag vermakelijk zijn, soms meeslepend, onrustig en soms zacht en fijn, zo een ander roeren, zoals ik zei de hongerigen voeren. Maar ik ben te eerlijk, heerlijk en begeerlijk, in mijn hoofd, treurig van mijn lot beroofd, machteloos, ontroostbaar, genekt. Elke dag voor zoveel jaar heb ik mijn schram en wond gelekt. Wees dan realistisch, werk voor een publiek, doe dan moeite, doe dan iets. Werk. Maar als alles door elkaar loopt, blokkeert mijn zicht, ik zie dan straten zonder licht, bowlingbanen zonder hekjes en sporen zonder bomen. Alles is gevaarlijk, zoals plassen in je dromen, alles is een risico, niemand weet wat kan of werkt. Soms word je dan nat wakker, heb ik in mijn jeugd gemerkt. Nu word ik ouder, de aarde warmer, de mensen kouder, zou me lijken en zit ik nog steeds over de kleinste zorgen zo te zeiken. Je zou me een softie kunnen noemen. Of lief, ‘t is maar *** je ‘t ziet, je zou me vanalles kunnen noemen, maar dat ben ik niet. Althans dat zou ik niet willen zijn. Ik wil, als mogelijk, een rechte lijn zien in die weg die voor mij ligt. Dat lampen veiligheid bezorgen en bordjes wijzen in de goede richt- ing. Ik wil één taak, één mens, één doel nastreven, hopelijk, niet langer drie, een halve of vijfendertig want voor mij is dat geen leven.

0

Feb 27, 2019

Feb 27, 2019 at 3:58 PM UTC

Daan

Kort verhaal

Ik wil gelezen worden, geprezen en gewezen worden, dat mensen zien en voelen wat mijn doelen zijn. Waarom wil ik dat mensen willen, hoezo zou ik het eten hebben dat voor hen de honger stillen kan? Kan ik wel vermaken, kan ik het ver maken? Of zijn dat zaken die mijn pet te boven schieten. Lieten mensen het maar weten, welke emotie ze graag gesmeten zien. Zal ik ooit iets meer bereiken, het zachte harde leven trachtend te ontwijken, minder klachten rapporteren, minder zagen, minder zeuren, minder zeiken? Ik heb het bitter makkelijk gehad toen ik achter de schoolbanken zat. Dat kan toch niet voor altijd mijn excuusje blijven. Heb ik nu echt iemand nodig om op mij te kijven. Ik wil zo graag vermakelijk zijn, soms meeslepend, onrustig en soms zacht en fijn, zo een ander roeren, zoals ik zei de hongerigen voeren. Maar ik ben te eerlijk, heerlijk en begeerlijk, in mijn hoofd, treurig van mijn lot beroofd, machteloos, ontroostbaar, genekt. Elke dag voor zoveel jaar heb ik mijn schram en wond gelekt. Wees dan realistisch, werk voor een publiek, doe dan moeite, doe dan iets. Werk. Maar als alles door elkaar loopt, blokkeert mijn zicht, ik zie dan straten zonder licht, bowlingbanen zonder hekjes en sporen zonder bomen. Alles is gevaarlijk, zoals plassen in je dromen, alles is een risico, niemand weet wat kan of werkt. Soms word je dan nat wakker, heb ik in mijn jeugd gemerkt. Nu word ik ouder, de aarde warmer, de mensen kouder, zou me lijken en zit ik nog steeds over de kleinste zorgen zo te zeiken. Je zou me een softie kunnen noemen. Of lief, ‘t is maar *** je ‘t ziet, je zou me vanalles kunnen noemen, maar dat ben ik niet. Althans dat zou ik niet willen zijn. Ik wil, als mogelijk, een rechte lijn zien in die weg die voor mij ligt. Dat lampen veiligheid bezorgen en bordjes wijzen in de goede richt- ing. Ik wil één taak, één mens, één doel nastreven, hopelijk, niet langer drie, een halve of vijfendertig want voor mij is dat geen leven.

39

Ik wil mezelf adviseren mijn verleden zelf niet zo te viseren, hij was pas vijf plus elf, wist niet wat te studeren. Ik wil mezelf vertellen dat het goed komt ook al lijkt dat niet, dat tijd alles weggomt, zelfs wat je ziet, doet verloop vervellen. Je kan alles nog proberen, maak je maar geen zorgen. Je foute keuzes zijn slechts schijnbare problemen. Beren, blemen, zemen, zeren, je hebt jezelf onwillend pijn gedaan. Willens en wetens zijn bij mijn weten gewillige verschillen. Wees niet zo hard voor jezelf wees niet zo jezelf voor je hart Je doet meer pijn, kwaad dan goed als je het zo laat en blijvend gemeen doet. We komen er wel, we blijven ons best doen, we komen er snel als we maar ons best doen tot in de eeuwigheid.

0

Jun 12, 2019

Jun 12, 2019 at 8:24 PM UTC

Daan

In de loop van de dag

Ik wil mezelf adviseren mijn verleden zelf niet zo te viseren, hij was pas vijf plus elf, wist niet wat te studeren. Ik wil mezelf vertellen dat het goed komt ook al lijkt dat niet, dat tijd alles weggomt, zelfs wat je ziet, doet verloop vervellen. Je kan alles nog proberen, maak je maar geen zorgen. Je foute keuzes zijn slechts schijnbare problemen. Beren, blemen, zemen, zeren, je hebt jezelf onwillend pijn gedaan. Willens en wetens zijn bij mijn weten gewillige verschillen. Wees niet zo hard voor jezelf wees niet zo jezelf voor je hart Je doet meer pijn, kwaad dan goed als je het zo laat en blijvend gemeen doet. We komen er wel, we blijven ons best doen, we komen er snel als we maar ons best doen tot in de eeuwigheid.

31

En als je er dan toch achter komt dat je niet langer het licht in het leven ziet, zoek in het donker dan mijn hand zodat wij, samen ontsnappend over de onzichtbare treden tussen de verlichtende stralen van de maan, onze weg kunnen vinden naar de sterren.

0

Apr 24, 2018

Apr 24, 2018 at 2:58 PM UTC

AndrewLeviManson

Zoek in het donker dan mijn hand

En als je er dan toch achter komt dat je niet langer het licht in het leven ziet, zoek in het donker dan mijn hand zodat wij, samen ontsnappend over de onzichtbare treden tussen de verlichtende stralen van de maan, onze weg kunnen vinden naar de sterren.

6

Wat zou me dan bedreigen? Als ik nu eens echt zou doen wat ik al jaren wil, wat zou mij klein proberen krijgen? Is het mijn alomoude omgeving? Is het iets nieuws, een dodelijk gevaar, een tsunami of een aardbeving? Wat is hetgeen waarover ik mij zorgen baar? Is het het onbekende, of vreemdelingen op de lijn, mensen die valse liedjes zingen, of toekomstige herinneringen vol met pijn? Wat doet mij het meest verdriet? Ik denk die momenten, 's avonds laat, in bed, wanneer niemand me ziet en ik mijn negatief denken niet krijg afgezet. Misschien vind ik erdoor geen werk, of schiet iemand een kogel door mijn kerk. Misschien verlies ik mensen dicht, misschien gaat mijn zon dan onder en zie ik nooit meer licht. Het weegt, het is een overdrijving, te dramatische beschrijving van een zelfingenomen lul. Het is zo arrogant om die dingen al te zeggen, je bent nog nergens dan is die angst toch flauwe kul. Je staat aan het begin en hebt nog overal gezicht. Waarom heb je nu al schrik voor later nooit meer licht?

0

May 5, 2020

May 5, 2020 at 7:02 PM UTC

Daan

Nooit meer licht

Wat zou me dan bedreigen? Als ik nu eens echt zou doen wat ik al jaren wil, wat zou mij klein proberen krijgen? Is het mijn alomoude omgeving? Is het iets nieuws, een dodelijk gevaar, een tsunami of een aardbeving? Wat is hetgeen waarover ik mij zorgen baar? Is het het onbekende, of vreemdelingen op de lijn, mensen die valse liedjes zingen, of toekomstige herinneringen vol met pijn? Wat doet mij het meest verdriet? Ik denk die momenten, 's avonds laat, in bed, wanneer niemand me ziet en ik mijn negatief denken niet krijg afgezet. Misschien vind ik erdoor geen werk, of schiet iemand een kogel door mijn kerk. Misschien verlies ik mensen dicht, misschien gaat mijn zon dan onder en zie ik nooit meer licht. Het weegt, het is een overdrijving, te dramatische beschrijving van een zelfingenomen lul. Het is zo arrogant om die dingen al te zeggen, je bent nog nergens dan is die angst toch flauwe kul. Je staat aan het begin en hebt nog overal gezicht. Waarom heb je nu al schrik voor later nooit meer licht?

28

Overbodig vol, een kar te groot In de schaduw van piepende wieltjes Een kwart voor in de sloot, Een kwart voor halve zieltjes. Ik bestel best elk omarmend voorwerp dat ik, eens bij zinnen, zal verwerpen eerder dan beminnen. Elke keer en elke keer. De cirkel ontmoet de grenzen, Dat ziet ook een bijziende zonder lenzen. Wij wijden uit. Mijn mening over zinloosheid, even fris als de zin van fruit.

0

Sep 13, 2024

Sep 13, 2024 at 5:51 AM UTC

Daan

Kopingstijl

Overbodig vol, een kar te groot In de schaduw van piepende wieltjes Een kwart voor in de sloot, Een kwart voor halve zieltjes. Ik bestel best elk omarmend voorwerp dat ik, eens bij zinnen, zal verwerpen eerder dan beminnen. Elke keer en elke keer. De cirkel ontmoet de grenzen, Dat ziet ook een bijziende zonder lenzen. Wij wijden uit. Mijn mening over zinloosheid, even fris als de zin van fruit.

13

Ik herken je nog maar half. Jij was de enige die met vervallen zalf onze wondes bleef genezen. Ik hoop nog dat je dit kan lezen of dat je minstens weet dat wij dagelijks dankbaar waren voor alles wat je deed. Het sijpelt stilaan binnen. Het valt niet te begrijpen *** Je ziet dat niet beginnen. Zeg nu al dat je van haar houdt voordat de lucht komt te veranderen en langzaamaan, tot het onhoudbare toe, zijn kleur verliest, vergrauwt. Binnenkort zien wij je terug. Dan verwacht ik van die fiere dame zachte, lieve klopjes op mijn rug, zoals toen we bij jou, na het vallen, om troost en zalfjes kwamen.

0

Apr 2, 2019

Apr 2, 2019 at 2:35 PM UTC

Daan

De generatie f

Ik herken je nog maar half. Jij was de enige die met vervallen zalf onze wondes bleef genezen. Ik hoop nog dat je dit kan lezen of dat je minstens weet dat wij dagelijks dankbaar waren voor alles wat je deed. Het sijpelt stilaan binnen. Het valt niet te begrijpen *** Je ziet dat niet beginnen. Zeg nu al dat je van haar houdt voordat de lucht komt te veranderen en langzaamaan, tot het onhoudbare toe, zijn kleur verliest, vergrauwt. Binnenkort zien wij je terug. Dan verwacht ik van die fiere dame zachte, lieve klopjes op mijn rug, zoals toen we bij jou, na het vallen, om troost en zalfjes kwamen.

19