Hello Poetry
Submit your work and get some sparkles! Create free account
"pinaglayo" poems
Umiibig akong matapat ang puso, sa iyo, O Sintang pithaya ng mundo. Dilag na bulaklak sa harding masamyo, sinuyo’t pinita ng laksang paru-paro. Tinataglay nila’y mararangyang pakpak, subalit ang nasa’y tanging halimuyak. Iba sa bagwis kong luksa ang nagtatak, sa mata ng iba’y isa lamang hamak. Ako’y dahop-palad, niring mundo’y aba, sa utos ng puso, ikaw’y sinasamba. O! ang saklap naman, umagos ang luha, pagkat lumilihis ang ating tadhana. At niring landas ta’y lalong pinaglayo, nang ikaw’y nabihag ng hari ng mundo. Buong taglay niya’y di tapat na puso,  tanging hangad lamang ang kagandahan mo. Sinta ko ano pa ang aking magawa, kung sa ngalan ng Diyos kayo’y tinali na? Daloy ng tadhana’y mababago pa ba’t, panaho’y balikang ikaw’y malaya pa? Bihag ka na ngayong walang kalayaan,  hawak ang mundo mo ng lilong nilalang Wari'y isang ibong ang lipad may hanggan, at ang yamang pakpak, dustang tinalian.  Paano O! Sinta yaring abang buhay? Ikaw’y tanging pintig nitong pusong malumbay. Kung ikaw ang buhay ng buhay kong taglay, Sa iyo mabigo’y sukat ng mamatay. Subalit nasa kong lumawig sa mundo, sapagkat buhay pa niring pag-ibig ko. At ikaw O! Sintang namugad sa puso, napanagimpan kong pinaghintay ako.  Sa harap ng hirap na di masawata, tanging asam ko’y lalaya ka Sinta. At itong pagtiis ay alay ko Mutya, mula sa puso kong nagdadaralita. Maghihintay ako sa pagkakahugnos, sa tanikala **** higpit na gumapos, sa kalayaan na lubhang nabusabos, at mariing dulot, galak na di lubos. Ang aking paghintay akay ng pag-asa, lawig ng pag-asa’y kambal ang pagdusa. At ang dukhang pusong batis ng dalita, tila pinagyakap ang pag-asa’t luha. O! aking minahal ako’y maghihintay, kahit walang hanggang paglubog ng araw. Magtitiis ako sa gabing mapanglaw, hanggang sa pagsilang ng bukang liwayway. Yaong sinag nito’y ganap na tatapos,  sa dilim na dulot ng dusa’t gipuspos. Sinag na tutuyo sa luhang umagos,  niring mga matang namumugtong lubos. Yaong pamimitak ng mithing umaga, araw na mabihis ng mga ligaya, ang buhay kong abang tinigmak ng luha, mula sa kandungan niring Gabing luksa. Maghihintay ako sa gitna ng dusa,  kapiling ang munting kislap ng pag-asa. Magtitiis kahit sanlibong pagluha, hanggang sa panahong muli kang lalaya. Maghihintay akong di hadlang ang pagal,  kahit ang panaho’y lalakad ng bagal. Magtitiis ako pagkat isang tunay itong pag-ibig kong sa puso’y bumukal. Maghihintay kahit dulong walang hanggan, na pagdaralita’t mga kapanglawan Kahit di tiyak kong muling sisilang, ang bukang liwayway na tanging inasam. ©Raffy Love Canoy |May 2019|
0
May 28, 2019
May 28, 2019 at 6:21 AM UTC
Bukang Liwayway na Hinihintay
Umiibig akong matapat ang puso, sa iyo, O Sintang pithaya ng mundo. Dilag na bulaklak sa harding masamyo, sinuyo’t pinita ng laksang paru-paro. Tinataglay nila’y mararangyang pakpak, subalit ang nasa’y tanging halimuyak. Iba sa bagwis kong luksa ang nagtatak, sa mata ng iba’y isa lamang hamak. Ako’y dahop-palad, niring mundo’y aba, sa utos ng puso, ikaw’y sinasamba. O! ang saklap naman, umagos ang luha, pagkat lumilihis ang ating tadhana. At niring landas ta’y lalong pinaglayo, nang ikaw’y nabihag ng hari ng mundo. Buong taglay niya’y di tapat na puso,  tanging hangad lamang ang kagandahan mo. Sinta ko ano pa ang aking magawa, kung sa ngalan ng Diyos kayo’y tinali na? Daloy ng tadhana’y mababago pa ba’t, panaho’y balikang ikaw’y malaya pa? Bihag ka na ngayong walang kalayaan,  hawak ang mundo mo ng lilong nilalang Wari'y isang ibong ang lipad may hanggan, at ang yamang pakpak, dustang tinalian.  Paano O! Sinta yaring abang buhay? Ikaw’y tanging pintig nitong pusong malumbay. Kung ikaw ang buhay ng buhay kong taglay, Sa iyo mabigo’y sukat ng mamatay. Subalit nasa kong lumawig sa mundo, sapagkat buhay pa niring pag-ibig ko. At ikaw O! Sintang namugad sa puso, napanagimpan kong pinaghintay ako.  Sa harap ng hirap na di masawata, tanging asam ko’y lalaya ka Sinta. At itong pagtiis ay alay ko Mutya, mula sa puso kong nagdadaralita. Maghihintay ako sa pagkakahugnos, sa tanikala **** higpit na gumapos, sa kalayaan na lubhang nabusabos, at mariing dulot, galak na di lubos. Ang aking paghintay akay ng pag-asa, lawig ng pag-asa’y kambal ang pagdusa. At ang dukhang pusong batis ng dalita, tila pinagyakap ang pag-asa’t luha. O! aking minahal ako’y maghihintay, kahit walang hanggang paglubog ng araw. Magtitiis ako sa gabing mapanglaw, hanggang sa pagsilang ng bukang liwayway. Yaong sinag nito’y ganap na tatapos,  sa dilim na dulot ng dusa’t gipuspos. Sinag na tutuyo sa luhang umagos,  niring mga matang namumugtong lubos. Yaong pamimitak ng mithing umaga, araw na mabihis ng mga ligaya, ang buhay kong abang tinigmak ng luha, mula sa kandungan niring Gabing luksa. Maghihintay ako sa gitna ng dusa,  kapiling ang munting kislap ng pag-asa. Magtitiis kahit sanlibong pagluha, hanggang sa panahong muli kang lalaya. Maghihintay akong di hadlang ang pagal,  kahit ang panaho’y lalakad ng bagal. Magtitiis ako pagkat isang tunay itong pag-ibig kong sa puso’y bumukal. Maghihintay kahit dulong walang hanggan, na pagdaralita’t mga kapanglawan Kahit di tiyak kong muling sisilang, ang bukang liwayway na tanging inasam. ©Raffy Love Canoy |May 2019|
Continue reading...
69
Aniversari ng Mag-jowa Mansari ng Mag-jowa, Valentayns Dey Sa loob ng bartolina. May wan en onli, Kahapon kaututan ko si Bebot, Nakaposas ang mga kamay at 'di makakilos Nakatali ang mga paa sa kadenang May bolang bakal, Si Bebot ay matitigok na. Nagkaututan kami sa gawing madilim, Tangan ang Gud Morning, Pamunas ng luha. Humahagulhol dahil kay Dok Puti, Hinahanda na nito Ang kanyang kahahantungan, Said na said ang mga hikbi; Pinid na pinid ang mga kagalakan, Gustong pahintuin ang bawat saglit. Di mapigil ang hatol, Nasa dulo ng karayom Nakasalalay ang lahat; Unti-unting naniningkit si Bebot, Ginagapos na siya ni Dok Puti sa katre; Walang sinuman ang makakaampat Sa naturang likido. Kahapon, kaututan ni Dok Puti si Bebot. "Lav, sapitin mo nawa ang iyong katahimikan." Sa Valentayns Dey, kahit sinong mag-jowa. - Juan Dela Cruz, M.D. P.S. Alay sa bawat magkasintahang pinagtagpo't pinaglayo ng pagkakataon.
0
Oct 6, 2013
Oct 6, 2013 at 9:06 AM UTC
Lav Leter (Isang Malayang Taludturan) Ni: P.T. Simon
*ganito tayo pinagtagpo ganito din tayo pinaglayo sadyang tadahana ay mapaglaro sadyang may talo at panalo*
0
Oct 27, 2016
Oct 27, 2016 at 10:43 PM UTC
Tadhanang mapaglaro
Nung ika'y aking nakita, pakiramdam para sayo ay wala, Ngunit di nagtagal, Naglaro si kupido at tadhana. Pinana ng pana ni kupido at binaluktot ni tadhana landas nating dalawa Isang araw, nakita kita sa isang tabi, ika'y nilapitan at pinangiti, Hnaggang isang gabi, Puso'y di mapigilan, sinigaw sayo Mahal kita, aking sinta! Nung naging tayo. Walang umangal ng kung ano, Hanggang sa dumating ang araw na tayo'y pinaglayo. Hindi kinaya ang pagkukulang, kaya winakasan, sapagkat sandata ng kalawakan, oras at distansiya ating kinakalaban. Bakit kailangan ganito? Pero anu pa bang magagawa ko? Huli na lahat, para ipaglaban ko, pag-ibig na binalewala ko. Kasalanan ko, Pagdurusang dinaranas ko.
0
Dec 6, 2017
Dec 6, 2017 at 4:34 AM UTC
KASALANAN KO
pinaglapit pinaglayo pinaglapit ulit ngunit muling pinaglayo nawili ang tadhanang makipaglaro sa pusong hindi takot sumubok. ang mga matang nagkatamaan, muling nagkatitigan bibig na sadyang napangiti nanabik na muli kang madampian. ngunit hindi, tama na ang minsang nagkasakitan, nakasakit at nakasagasa ng ilan. tama na ang mga pantasya na baka tayo talaga ang para sa isat-isa na baka tayo nga ang tinadhana. saiyong paglakad sa dambana at sa iyong panunumpa, sabi ko sa sarili, tama na. sa sobrang sanay ka nang masaktan, wala nang luhang umaagos sa iyong pisngi. sa sobrang sanay ka nang magparaya, hindi mo na alam kung paano ang sumaya. sa sobrang sanay kana sa pabugso bugso nyang dating at paglisan, hindi mo na alam kung paano ang maiwan. kaya tama na, mapagod kana, at huwag nang umasa sa mga kathang isip na nilalatag nya, kasama nya, ang lahat ng ito ay lilipas at mawawala, ng parang bula.
0
Jun 29, 2020
Jun 29, 2020 at 10:09 PM UTC
Bagong yugto
(Ina) Lumipas ang mga buwan, ika’y di na nagparamdam, Pakiramdam ko’y lumalayo ka na ng tuluyan. Saan ka ba patutungo at ako’y iyo ng iiwan, Wala na bang halaga ang ating pinagsamahan? ‘Di na tayo tulad ng dati; Unti-unti nang naglalaho mga ngiti sa labi Sa isipa’y nagtatanong ano na ba ang nangyari? Kailan kaya kita makakasamang muli? Pag-ibig mo ba’y tuluyan ng naglaho? Na binura ng kahapon at tayo’y pinaglayo. Ako pa ba’y dapat umasa Na ika’y muling babalik pa? Hanggang kailan maghihilom ang sugatang puso, Na dulot ng nagdaang kahapon. Hanggang kailan maghihintay ang nangungulilang puso, Mga pira-pirasong puso na umaasang muling mabubuo?
0
Dec 19, 2019
Dec 19, 2019 at 7:50 AM UTC
KAILAN KAYA
Nakaupo ako mula dito sa aking pwesto Laging hinahanap ang presensya mo Nasan ka na nga ba mahal ko? Bakit natitiis mo Ang tignan lang ako mula sa malayo Gusto kong hagkan ka Gusto kong kamustahin ka Gusto kong ngumiti ka habang nakatingin saking mga mata Ngunit kailan ba ako aasang mangyayari pa Kung ang dating tayo'y dina maibabalik pa Siguro nga'y dito nalang talaga Tadhana'y pinaglayo na tayong dalawa.
0
Oct 30, 2018
Oct 30, 2018 at 10:59 PM UTC
Mahal Pa Kita