"nalalasahan" poems - Hello Poetry

Nung isang gabi tinanong mo ko “Bakit mo ko mahal?” sa totoo lang hindi ko din alam. puno ako ng damdamin pero ayoko sa emosyon ayoko sa sakit ayoko sa mahal. ayoko na mahal kita. ayoko din na hinahanap-hanap ko ang mga bisig mo. sana’y akong mag-isa, akin lang ang sarili ko. Itong kakapiranggot na pagpapahalaga sa puso ko ay para sakin lang. bakit ko ibibigay sayo na mapagdamot sa pagmamahal? isa ka ding takot sa pag-ibig, takot magpapasok, takot magbigay dahil walang kasiguraduhan kung maibabalik. nalalasahan ko sa aking dila ang lungkot tuwing tumitingin ako sa iyong mga mata. Tuwing nasisilayan ko ang iyong anyo, pakiramdam ko ay kilala kita. hindi ko alam ang pangalan ng mga mahal mo at hindi ko alam ang mga bagay na mahalaga sayo, pero kilala ko ang pagpanglaw ng ilaw sa bawat kurap ng iyong mga mata, kilala ko ang unti-unti **** pagkaubos. Isa kang imahe na pinta ng sakit at lungkot at pangungulila napakadilim ngunit napakaganda. Kilala kita. Nakikita kita sa salamin kapag nakakalimutan ko kung ano na ako sa aking paningin. Siguro alam ko na pala kung bakit kita mahal. Kung bakit kita gusto mahalin. Ang yumi mo ay hindi bagay sa dilim. Kailangan mo ng saya, ng halaga. Madilim din ang mga ulap sa aking mga mata sinta, pero malinaw pa ang aking paningin at alam ko kung anong kintad ng kulay ang bagay sayo.

0

Oct 1, 2016

Oct 1, 2016 at 5:44 AM UTC

certain-dark-things

Para sa mga iniibig

Nung isang gabi tinanong mo ko “Bakit mo ko mahal?” sa totoo lang hindi ko din alam. puno ako ng damdamin pero ayoko sa emosyon ayoko sa sakit ayoko sa mahal. ayoko na mahal kita. ayoko din na hinahanap-hanap ko ang mga bisig mo. sana’y akong mag-isa, akin lang ang sarili ko. Itong kakapiranggot na pagpapahalaga sa puso ko ay para sakin lang. bakit ko ibibigay sayo na mapagdamot sa pagmamahal? isa ka ding takot sa pag-ibig, takot magpapasok, takot magbigay dahil walang kasiguraduhan kung maibabalik. nalalasahan ko sa aking dila ang lungkot tuwing tumitingin ako sa iyong mga mata. Tuwing nasisilayan ko ang iyong anyo, pakiramdam ko ay kilala kita. hindi ko alam ang pangalan ng mga mahal mo at hindi ko alam ang mga bagay na mahalaga sayo, pero kilala ko ang pagpanglaw ng ilaw sa bawat kurap ng iyong mga mata, kilala ko ang unti-unti **** pagkaubos. Isa kang imahe na pinta ng sakit at lungkot at pangungulila napakadilim ngunit napakaganda. Kilala kita. Nakikita kita sa salamin kapag nakakalimutan ko kung ano na ako sa aking paningin. Siguro alam ko na pala kung bakit kita mahal. Kung bakit kita gusto mahalin. Ang yumi mo ay hindi bagay sa dilim. Kailangan mo ng saya, ng halaga. Madilim din ang mga ulap sa aking mga mata sinta, pero malinaw pa ang aking paningin at alam ko kung anong kintad ng kulay ang bagay sayo.

33

tayo: ikaw at ako. kaba, takot at saya ang pumapalibot sa ating dalawa. ikaw na mismo ang nagpakita na hindi dapat ako mangamba. sa mundong hindi tumatahimik, boses mo lamang ang aking naririnig. at kahit anong pilit sa puso kong hindi matahimik, hanap ko ang iyong pag idlip. hindi ko matukoy kung ano ba talaga, walang nakakaalam kung bakit nga ba. hindi natin nakikita hindi nahahawakan hindi naamoy, nalalasahan at naririnig. pero alam nating dalawa. alam natin na tayo ay masaya. masaya sa kung anong mayroon tayo masaya sa kung anong wala tayo masaya sa lahat ng bagay basta masaya, masaya sa isa't isa. tinangap ko na, mga ilang oras,araw at taon na ang lumipas wala na ang sakit, wala na rin ang manhid dahil masaya na ako kung saan ka masaya. dito sa kung saang walang tayo pero may ikaw at ako. natutuwa ako sa'yo kung pano ka natuwa para sa'kin, napapangiti mo parin ako kapag naririnig ko ang pangarap mo sa iba, kung pano mo siya nakita, nakausap at higit sa lahat nakasama. huwag ka na mag alala dahil lagi naman ako nandito para maging gabay mo. huwag mo na ring isipin ako masyado, kaya ko naman na sarili ko. paano ba naman ikaw mismo ang nagturo sakin kung paano tumanggap ng maayos. aba, ayos nga. kasi hanggang ngayon kaya ko pa. sabi nila, bakit daw hindi naging tayo. ikaw na ang sumagot na hindi pwede maging tayo kasi masaya ka kung anong mayroon tayo ngayon. ngunit hindi ko na nahabol sagot ko. "okay na akong sabihin **** tayo huwag lang mawala ang ikaw at ako."

0

Feb 5, 2017

Feb 5, 2017 at 9:07 AM UTC

ronnipeppi

Tayo: Ikaw At Ako

tayo: ikaw at ako. kaba, takot at saya ang pumapalibot sa ating dalawa. ikaw na mismo ang nagpakita na hindi dapat ako mangamba. sa mundong hindi tumatahimik, boses mo lamang ang aking naririnig. at kahit anong pilit sa puso kong hindi matahimik, hanap ko ang iyong pag idlip. hindi ko matukoy kung ano ba talaga, walang nakakaalam kung bakit nga ba. hindi natin nakikita hindi nahahawakan hindi naamoy, nalalasahan at naririnig. pero alam nating dalawa. alam natin na tayo ay masaya. masaya sa kung anong mayroon tayo masaya sa kung anong wala tayo masaya sa lahat ng bagay basta masaya, masaya sa isa't isa. tinangap ko na, mga ilang oras,araw at taon na ang lumipas wala na ang sakit, wala na rin ang manhid dahil masaya na ako kung saan ka masaya. dito sa kung saang walang tayo pero may ikaw at ako. natutuwa ako sa'yo kung pano ka natuwa para sa'kin, napapangiti mo parin ako kapag naririnig ko ang pangarap mo sa iba, kung pano mo siya nakita, nakausap at higit sa lahat nakasama. huwag ka na mag alala dahil lagi naman ako nandito para maging gabay mo. huwag mo na ring isipin ako masyado, kaya ko naman na sarili ko. paano ba naman ikaw mismo ang nagturo sakin kung paano tumanggap ng maayos. aba, ayos nga. kasi hanggang ngayon kaya ko pa. sabi nila, bakit daw hindi naging tayo. ikaw na ang sumagot na hindi pwede maging tayo kasi masaya ka kung anong mayroon tayo ngayon. ngunit hindi ko na nahabol sagot ko. "okay na akong sabihin **** tayo huwag lang mawala ang ikaw at ako."

45

“The purpose of life is to live it, to taste experience to the utmost, to reach out eagerly and without fear for newer and richer experience.” ― Eleanor Roosevelt May mga gabi na puno ng lumbay kung saan mapapait at puno ng lungkot ang mga ala-alang hatid nito. Madalas na hindi ka nito pinapatulog. May mga umaga naman na nagpapagunita sa mga dalita at mabibigat na salita. Minsan kahit sa init ng katanghalian ay nararamdaman mo ang matinding lamig – ang panlalamig na dulot ng takot, takot na harapin ang kawalang katiyakan ng bukas na darating. Malaya kaba’ng talaga o baka naman nakatago lang ang iyong mga tanikala? Bumabangon sa umaga’t naghahanda para pumasok sa opisina na isa ring selda. Kumakain pero walang nalalasahan, tumatawa nga pero ang totoo ay nalulungkot, nabubuhay pero talo pa ang isang bangkay pagkat walang kabuhay-buhay. Nakikipagtalik ang katawan na hindi marunong tumangkilik. Paano nga ba ang mabuhay nang wasto at hustong-husto? Yung puno ng pag-ibig at walang ligalig na sadyang matatag katulad sa isang kamalig. Nadidinig mo pa ba ang huni ng kuliglig sa ‘twing sasapit ang hapon? Ang buhay ng tao ay sadyang maligalig. Ang panaghoy ng mga walang kayang lumaban sa dagok ng malupit na kapalaran ay laging naririnig sa ‘twing kumakagat ang dilim. Hindi lang minamasdan ang mga bulaklak, kailangan mo rin itong samyuin para mo mapahalagahan. Paano mo malalaman ang lalim ng dagat kung hindi mo ito sisisirin at ano’ng saysay ng taas ng bundok kung hindi mo ito aakyatin? Hindi sapat na sabihin na s’ya ay iyong iniibig, kailangan mo rin s’yang yakapin at halikan. Ganito mo dapat na ipagdiwang ang buhay. Pero hindi ito magawa ng isang tulad mo na alipin ng takot at sama ng loob. Kailangan kumawala ka sa anino ng nakaraan at ‘wag mabuhay sa hinaharap. ‘Hwag kang makipagtalik sa multo ng nakaraan dahil hindi ka lalabasan, puro luha lang ang tiyak na papatak sa iyong mga mata. Maging makasaysayan at makabuluhan ito ang dapat na maging layunin. Kalimutan ang kabiguan at maging masigasig, yakapin sa’yong bisig ang ngayon. Hawiin ang lambong ng gabing tumatakip sa paningin sapagkat ito’y nakakabulag.

0

Nov 12, 2017

Nov 12, 2017 at 9:54 PM UTC

makabagongmakata69

HAWIIN ANG LAMBONG

“The purpose of life is to live it, to taste experience to the utmost, to reach out eagerly and without fear for newer and richer experience.” ― Eleanor Roosevelt May mga gabi na puno ng lumbay kung saan mapapait at puno ng lungkot ang mga ala-alang hatid nito. Madalas na hindi ka nito pinapatulog. May mga umaga naman na nagpapagunita sa mga dalita at mabibigat na salita. Minsan kahit sa init ng katanghalian ay nararamdaman mo ang matinding lamig – ang panlalamig na dulot ng takot, takot na harapin ang kawalang katiyakan ng bukas na darating. Malaya kaba’ng talaga o baka naman nakatago lang ang iyong mga tanikala? Bumabangon sa umaga’t naghahanda para pumasok sa opisina na isa ring selda. Kumakain pero walang nalalasahan, tumatawa nga pero ang totoo ay nalulungkot, nabubuhay pero talo pa ang isang bangkay pagkat walang kabuhay-buhay. Nakikipagtalik ang katawan na hindi marunong tumangkilik. Paano nga ba ang mabuhay nang wasto at hustong-husto? Yung puno ng pag-ibig at walang ligalig na sadyang matatag katulad sa isang kamalig. Nadidinig mo pa ba ang huni ng kuliglig sa ‘twing sasapit ang hapon? Ang buhay ng tao ay sadyang maligalig. Ang panaghoy ng mga walang kayang lumaban sa dagok ng malupit na kapalaran ay laging naririnig sa ‘twing kumakagat ang dilim. Hindi lang minamasdan ang mga bulaklak, kailangan mo rin itong samyuin para mo mapahalagahan. Paano mo malalaman ang lalim ng dagat kung hindi mo ito sisisirin at ano’ng saysay ng taas ng bundok kung hindi mo ito aakyatin? Hindi sapat na sabihin na s’ya ay iyong iniibig, kailangan mo rin s’yang yakapin at halikan. Ganito mo dapat na ipagdiwang ang buhay. Pero hindi ito magawa ng isang tulad mo na alipin ng takot at sama ng loob. Kailangan kumawala ka sa anino ng nakaraan at ‘wag mabuhay sa hinaharap. ‘Hwag kang makipagtalik sa multo ng nakaraan dahil hindi ka lalabasan, puro luha lang ang tiyak na papatak sa iyong mga mata. Maging makasaysayan at makabuluhan ito ang dapat na maging layunin. Kalimutan ang kabiguan at maging masigasig, yakapin sa’yong bisig ang ngayon. Hawiin ang lambong ng gabing tumatakip sa paningin sapagkat ito’y nakakabulag.

7

nagsimula sa ikaw at ako.... na nauwi sa 'tayo' ikaw ang mundo ko at ako ang buhay mo... ngunit biglang nagbago... ang 'tayo' ay naging magulo at malabo nawala... naglaho... ang 'tayo' ay naging 'kayo' at ang 'ako' ay pinalitan mo ng 'siya'... sa halip na kalimutan ka ay ayun, naaalala ka... ang ngiti **** nagpapaligaya sa akin... mga salita **** aking nalalasahan at nakakain (mahal kita, mahal kita)... ang iyong matang nangungusap sakin na ito'y patawanin... ang paghaplos **** parang malamig na simoy ng hangin... ang iyong tinig na nagpapasaya sa aking damdamin... ang dating pagmamahal na nagsusumiksik at umaapaw ngayon ay nasa ilalim na ng lupa... kung kaya't wag mag alala nilatagan ko iyon ng dahon, maging ligtas sa anumang panahon... sa darating na mga taon... ginugunita ang ala-alang lipas na... parang tubig sa batis na umaagos palayo sa aking mukha... na hanggang doon na lang ang kinaya... wala na akong magagawa... kung kaya't salukin na lamang ito at ipanghihilamos upang magising at matauhan na ito'y matagal nang wala... nakabaon na sa lupa...

0

Apr 15, 2017

Apr 15, 2017 at 1:09 AM UTC

Wolff

Kaya mo, Kaya ko

nagsimula sa ikaw at ako.... na nauwi sa 'tayo' ikaw ang mundo ko at ako ang buhay mo... ngunit biglang nagbago... ang 'tayo' ay naging magulo at malabo nawala... naglaho... ang 'tayo' ay naging 'kayo' at ang 'ako' ay pinalitan mo ng 'siya'... sa halip na kalimutan ka ay ayun, naaalala ka... ang ngiti **** nagpapaligaya sa akin... mga salita **** aking nalalasahan at nakakain (mahal kita, mahal kita)... ang iyong matang nangungusap sakin na ito'y patawanin... ang paghaplos **** parang malamig na simoy ng hangin... ang iyong tinig na nagpapasaya sa aking damdamin... ang dating pagmamahal na nagsusumiksik at umaapaw ngayon ay nasa ilalim na ng lupa... kung kaya't wag mag alala nilatagan ko iyon ng dahon, maging ligtas sa anumang panahon... sa darating na mga taon... ginugunita ang ala-alang lipas na... parang tubig sa batis na umaagos palayo sa aking mukha... na hanggang doon na lang ang kinaya... wala na akong magagawa... kung kaya't salukin na lamang ito at ipanghihilamos upang magising at matauhan na ito'y matagal nang wala... nakabaon na sa lupa...

24