"naiiba" poems - Hello Poetry

Hindi na ikaw ang gusto ko Yan ang lagi kong paalala sa sarili ko Sa twing nakatingin ako sa sayo. Ayaw ko na ng mga mata mo. Ayaw ko na ng mga ngiti mo. Ayaw ko na ng lahat sayo. Pinili kong maging pusong bato At hindi pansisinin ang nararamdaman ko. Parang normal lang Gaya nung wala pang ikaw. Kaya ko nung wala pang ikaw Nagkandaletche letche lang nman ako nung may ikaw Kasi nung may ikaw Para akong baliw na laging nakangiti Nakatingin sa langit Iniisip ka palagi At Ayaw ko na non. Kaya araw araw akong magiging bato Sasanayin ang sarili magmukha lang na malakas ako. Kahit nakatingin ako sayo ngayon. Ngayon. Ngayon parang kinakain ko ang lahat ng pinagsasabi ko Bakit ikaw parin ang gusto ko Sa pagising sa umaga excited pa akong pumasok kasi ikaw ang makikita ko kuntento sa sandali HINDI kuntento sa isang oras na pasulyap sulyap sayo “pasulyap sulyap” Ibig sabihin Segundo Pero sa bawat segundo ng isang oras na gunugugol ko Ang gusto ay ang tumitig lang sayo Sa mga mata mo, sa ngiti mo Kahit sa lahat ng kaabnormalan ng katawan at isip mo Tanggap ko. Kasi ikaw parin ang gusto ko Ikaw ang gusto ko Sabi pa nila tumingin na raw ako sa iba Kaya sinunod ko sila Pero sa twing ikaw ay makikita Parang madilim na kwarto na ikaw lang Ang tanging ilaw na bukas Sa sandaling yun Walang ibang gamit Kundi isang ilaw na naiiba sa lahat. susubok akong magsalita pero lalayo kana tinatawag ka ng kaibigan mo kasi ang isang oras ay tapos na. “SANDALI” sabi ng prof. muling napinta ang ngiti sa labi dahil sa huling sandali sumulyap muli sayo. Patapos na ang sandali At tinawag kana muli ng mga kaibigan mo. habang hinihiling ko, Na sana ay muling magsalita ang prof ng kung ano, Pero sa oras na yon unang lumabas ng silid ang propesor. dahil tapos na ang sandali Tapos na. Ang isang oras.

0

Oct 14, 2016

Oct 14, 2016 at 9:59 PM UTC

john-michael-andres

Isang Oras

Hindi na ikaw ang gusto ko Yan ang lagi kong paalala sa sarili ko Sa twing nakatingin ako sa sayo. Ayaw ko na ng mga mata mo. Ayaw ko na ng mga ngiti mo. Ayaw ko na ng lahat sayo. Pinili kong maging pusong bato At hindi pansisinin ang nararamdaman ko. Parang normal lang Gaya nung wala pang ikaw. Kaya ko nung wala pang ikaw Nagkandaletche letche lang nman ako nung may ikaw Kasi nung may ikaw Para akong baliw na laging nakangiti Nakatingin sa langit Iniisip ka palagi At Ayaw ko na non. Kaya araw araw akong magiging bato Sasanayin ang sarili magmukha lang na malakas ako. Kahit nakatingin ako sayo ngayon. Ngayon. Ngayon parang kinakain ko ang lahat ng pinagsasabi ko Bakit ikaw parin ang gusto ko Sa pagising sa umaga excited pa akong pumasok kasi ikaw ang makikita ko kuntento sa sandali HINDI kuntento sa isang oras na pasulyap sulyap sayo “pasulyap sulyap” Ibig sabihin Segundo Pero sa bawat segundo ng isang oras na gunugugol ko Ang gusto ay ang tumitig lang sayo Sa mga mata mo, sa ngiti mo Kahit sa lahat ng kaabnormalan ng katawan at isip mo Tanggap ko. Kasi ikaw parin ang gusto ko Ikaw ang gusto ko Sabi pa nila tumingin na raw ako sa iba Kaya sinunod ko sila Pero sa twing ikaw ay makikita Parang madilim na kwarto na ikaw lang Ang tanging ilaw na bukas Sa sandaling yun Walang ibang gamit Kundi isang ilaw na naiiba sa lahat. susubok akong magsalita pero lalayo kana tinatawag ka ng kaibigan mo kasi ang isang oras ay tapos na. “SANDALI” sabi ng prof. muling napinta ang ngiti sa labi dahil sa huling sandali sumulyap muli sayo. Patapos na ang sandali At tinawag kana muli ng mga kaibigan mo. habang hinihiling ko, Na sana ay muling magsalita ang prof ng kung ano, Pero sa oras na yon unang lumabas ng silid ang propesor. dahil tapos na ang sandali Tapos na. Ang isang oras.

65

Sadyang matalinhaga, Di ko maipaliwanag kung bakit, Ako'y humahanga, Dahila'y di masambit. Ang isa sa mga rason, Kung ba't nagkakaganito, Sa mga nagdaang panahon, Ako'y naantig sa'yo. Pag-iisip ay naiiba, Sa labas, di mo aakalain, Ang abot ng makakaya, Kanyang damdamin at pagsasalamin. Sadyang mas magaling, Kagalingang di ko maabot, Sa sarili'y naging hiling, Di alam kung saan mapupulot. Naisip na yan ay talento mo, Di nga pala tayo magkapareho, Ngunit atensyon ko'y nakuha mo, Di ko maitatangging ika'y inspirasyon ko.

0

May 1, 2017

May 1, 2017 at 12:59 PM UTC

taltoy

Isang Inspirasyon

Sadyang matalinhaga, Di ko maipaliwanag kung bakit, Ako'y humahanga, Dahila'y di masambit. Ang isa sa mga rason, Kung ba't nagkakaganito, Sa mga nagdaang panahon, Ako'y naantig sa'yo. Pag-iisip ay naiiba, Sa labas, di mo aakalain, Ang abot ng makakaya, Kanyang damdamin at pagsasalamin. Sadyang mas magaling, Kagalingang di ko maabot, Sa sarili'y naging hiling, Di alam kung saan mapupulot. Naisip na yan ay talento mo, Di nga pala tayo magkapareho, Ngunit atensyon ko'y nakuha mo, Di ko maitatangging ika'y inspirasyon ko.

20

Meron akong labing-isang daliri Ilang beses kong binilang noong bata pa ako, sinigurado kung labing-isa nga ba talaga at nagtataka, nagtatanong kung bakit may sobra pang isa. Meron akong labing-isang daliri May kanya-kanya silang mga kwento. Labing-isa, Hindi ko alam kung biyaya ba 'to o sumpa Hindi ko alam kung bakit ako naiiba Hindi ko alam kung paano ko ba 'to itatago sa mga tao Sabi nila, suwerte daw 'to, magiging mapalad daw ang buhay pag-ibig ko, yayaman daw ako. Sabi nila, okay lang daw maging iba Sampu, Nakilala ko ang pagaalinlangan at inggit, Umupo sila sa magkabilang balikat ko, Hindi na sila umalis simula noon, Hindi ko sila pinaalis. Halos buong buhay ko, nanatili ako sa katahimikan, Hindi ako magsasalita hangga't walang kakausap sa akin, Hindi ko itataas ang kamay ko sa klase kahit alam ko ang sagot. Maghihintay ako na tawagin ang pangalan ko, na may pumansin sa akin, Maghihintay na may pupuno ng katahimikan ko. Kung sisiyasatin mo ang utak ko, Mabibingi ka sa dami ng boses na hindi ko napalaya. Nakakulong, sa kani-kanilang mga selda, Kanilang susi ay nawala na, Umaasa na sila'y mahanap at magamit para masabi ang mga dapat nasabi Siyam, Tsaka ko lang nalaman ang halaga ng mga salita, Kung gaano sila katalim, Kung gaano sila katamis, Kung gaano sila kapait. Kung gaano sila nakakapagpabago ng isang tao. Walo, Wala pa ring tumatawag ng pangalan ko. Wala pang pumupuno ng katahimikan. Pito, Hindi ko na alam kung may tatawag pa ba, Kung may makakapuno pa ba, kung ilang salita pa ang makukulong hangga't sa buong katawan ko'y maging selda ng sigaw, pait, inggit, pagmamahal, rason, at galit. Anim, Sinubukan kong unang mag salita, Magkwento tungkol sa buhay ko, sa nararamdaman ko. Pero parang walang nakarinig. Hindi ko alam kung mahina ba boses ko o hindi lang nila ako napansin, o kung pinili ba nilang hindi ako pansinin o kaya wala lang talaga silang **** Simula noon, nakinig na lang ako. Kaya ikaw, oo ikaw na may storya Ikwento mo yung mga naaalala **** nangyari sa'yo noong bata ka pa Yung mga bangungot mo, yung pinakanakakahiyang, pinakamasaya at pinakamalungkot na mga sandali ng buhay mo, yung una **** naramdaman ang kiliti sa puso mo noong naintindihan mo kung ano ang pag-ibig, Ituring mo akong talaarawan mo, Pakawalan mo yung mga salitang tinago mo nang nagalit ka. Iiyak mo sa akin lahat ng luha na hindi mo nailuha nang iniwan ka. Itatago ko 'to sa pagsara mo, at papakinggan kita muli sa pagbukas. Papakinggan kita. Papakinggan kita. Sana pakinggan mo din ako Lima, Nananahimik at nakikinig pa din ako. Apat, Mananahimik na lang ako. Tatlo, Sa katahimikan ko, Nakalimutan ko na kung paano magkwento, Nakalimutan ko na kung paano umiyak Nakalimutan ko na din yata kung paano magsalita. Dalawa, ... Isa, Natuto ako sumulat ng tula, Nakahanap ng makukwentuhan, Naramdaman ang saya nang makatapos ng isang piyesang may parte ng mga salitang nakulong at nakalaya muli. Nagkaroon ako ng matatakbuhan sa katahimikan. Nagbabakasakali na maalala ko ulit kung paano umiyak, kung paano magkwento muli, na may makikinig na sana sa akin. Nagbabakasakaling maalala ko ulit kung paano magsalita. Meron akong labing-isang daliri, Hindi ko pa rin alam kung biyaya pa rin ba 'to o sumpa.

0

May 29, 2016

May 29, 2016 at 2:42 AM UTC

jramos

Labing-Isa

Meron akong labing-isang daliri Ilang beses kong binilang noong bata pa ako, sinigurado kung labing-isa nga ba talaga at nagtataka, nagtatanong kung bakit may sobra pang isa. Meron akong labing-isang daliri May kanya-kanya silang mga kwento. Labing-isa, Hindi ko alam kung biyaya ba 'to o sumpa Hindi ko alam kung bakit ako naiiba Hindi ko alam kung paano ko ba 'to itatago sa mga tao Sabi nila, suwerte daw 'to, magiging mapalad daw ang buhay pag-ibig ko, yayaman daw ako. Sabi nila, okay lang daw maging iba Sampu, Nakilala ko ang pagaalinlangan at inggit, Umupo sila sa magkabilang balikat ko, Hindi na sila umalis simula noon, Hindi ko sila pinaalis. Halos buong buhay ko, nanatili ako sa katahimikan, Hindi ako magsasalita hangga't walang kakausap sa akin, Hindi ko itataas ang kamay ko sa klase kahit alam ko ang sagot. Maghihintay ako na tawagin ang pangalan ko, na may pumansin sa akin, Maghihintay na may pupuno ng katahimikan ko. Kung sisiyasatin mo ang utak ko, Mabibingi ka sa dami ng boses na hindi ko napalaya. Nakakulong, sa kani-kanilang mga selda, Kanilang susi ay nawala na, Umaasa na sila'y mahanap at magamit para masabi ang mga dapat nasabi Siyam, Tsaka ko lang nalaman ang halaga ng mga salita, Kung gaano sila katalim, Kung gaano sila katamis, Kung gaano sila kapait. Kung gaano sila nakakapagpabago ng isang tao. Walo, Wala pa ring tumatawag ng pangalan ko. Wala pang pumupuno ng katahimikan. Pito, Hindi ko na alam kung may tatawag pa ba, Kung may makakapuno pa ba, kung ilang salita pa ang makukulong hangga't sa buong katawan ko'y maging selda ng sigaw, pait, inggit, pagmamahal, rason, at galit. Anim, Sinubukan kong unang mag salita, Magkwento tungkol sa buhay ko, sa nararamdaman ko. Pero parang walang nakarinig. Hindi ko alam kung mahina ba boses ko o hindi lang nila ako napansin, o kung pinili ba nilang hindi ako pansinin o kaya wala lang talaga silang **** Simula noon, nakinig na lang ako. Kaya ikaw, oo ikaw na may storya Ikwento mo yung mga naaalala **** nangyari sa'yo noong bata ka pa Yung mga bangungot mo, yung pinakanakakahiyang, pinakamasaya at pinakamalungkot na mga sandali ng buhay mo, yung una **** naramdaman ang kiliti sa puso mo noong naintindihan mo kung ano ang pag-ibig, Ituring mo akong talaarawan mo, Pakawalan mo yung mga salitang tinago mo nang nagalit ka. Iiyak mo sa akin lahat ng luha na hindi mo nailuha nang iniwan ka. Itatago ko 'to sa pagsara mo, at papakinggan kita muli sa pagbukas. Papakinggan kita. Papakinggan kita. Sana pakinggan mo din ako Lima, Nananahimik at nakikinig pa din ako. Apat, Mananahimik na lang ako. Tatlo, Sa katahimikan ko, Nakalimutan ko na kung paano magkwento, Nakalimutan ko na kung paano umiyak Nakalimutan ko na din yata kung paano magsalita. Dalawa, ... Isa, Natuto ako sumulat ng tula, Nakahanap ng makukwentuhan, Naramdaman ang saya nang makatapos ng isang piyesang may parte ng mga salitang nakulong at nakalaya muli. Nagkaroon ako ng matatakbuhan sa katahimikan. Nagbabakasakali na maalala ko ulit kung paano umiyak, kung paano magkwento muli, na may makikinig na sana sa akin. Nagbabakasakaling maalala ko ulit kung paano magsalita. Meron akong labing-isang daliri, Hindi ko pa rin alam kung biyaya pa rin ba 'to o sumpa.

84

Si Jamaeda: Isa siyang matrona na ang pangarap ay ang wagas na kagandahan. Palagi siyang nilalait ng kanyang mga kaeskwela. Maging mga kapatid niya ay nilalayuan siya. Samantala, ang mga magulang niya ay ikinahihiya ang kanyang kakatwang presensiya. Isang araw, kanyang natuklasan isang natatanging pormula upang makamtan pinakamimithing kagandahan. Mula sa laboratoryo lumabas ang isang mestisang diyosa na siyang nagdulot nang tiyak na pagkahulog ng bawat panga na nilalampasan niya. Puri dito, puri doon. Ang tainga niya ay pumapalakpak. Kaway rito, kaway doon, hindi siya matigil sa kahahalakhak. “Sa wakas,” ika niya, kagandaha'y napasakanya. Subalit, ngunit, datapwat, langit biglang kumulog, kumidlat. Habang ang diyosa'y pauwing mahinhing naglalakad, nakasalubong niya ang isang matrona na siyang nagpaalala ng mapait na nakaraan niya. Itsura ng matrona sadyang kasuka-suka mas masahol pa sa dating muka ng diyosa, wika ng marami pinagsukluban ng langit at lupa maging impyerno ay nakialam pa. Hiling nito sa diyosa ibahagi ang sikreto niya sa pagbabago ng uling at naging isang ginto, ngunit ang kagandahan ng diyosa'y panlabas lang sapagkat kanyang budhi lubos-lubos ang kaitiman. Itinaas ang kilay at saka pumanhik, hindi niya namalayan ang nagbabadyang panganib. Plok! Plak! Inay ko po'y kaysakit! Ang diyosang marikit, napasubsob sa putik. Ngunit sa halip na malambot ang lupang hahagip 'yon pala'y sa ilalim may nakatagong talim. Matigas niyang mukha ginuhitan ng pait ang maladiyosang matrona nasiraan ng bait. Lahat ng tao'y naengganyong lumapit, sa lakas ng kanyang sigaw dahil sa sobrang sakit. Imbis na tulunga'y pinagtawanan, nilait. “Hahaha! Buti nga sa 'yo, mayabang ka kasi,” ang kanilang sambit. Luha niya'y nangingilid, ngunit walang pasubali, ang kutya nila'y sumasabay sa ulang masidhi. Sa hindi niya inaasahan, dinamayan siya ng isa. Isang pamilyar na mukhang hindi rin naman naiiba sa kanya. Magbuhat noon, natutunan niya ang isang malaking leksiyon: “Mas masarap ang maging duryan, kaysa maging isang mamon.”

0

Aug 29, 2017

Aug 29, 2017 at 3:46 AM UTC

KRRW

Jamaedurian

Si Jamaeda: Isa siyang matrona na ang pangarap ay ang wagas na kagandahan. Palagi siyang nilalait ng kanyang mga kaeskwela. Maging mga kapatid niya ay nilalayuan siya. Samantala, ang mga magulang niya ay ikinahihiya ang kanyang kakatwang presensiya. Isang araw, kanyang natuklasan isang natatanging pormula upang makamtan pinakamimithing kagandahan. Mula sa laboratoryo lumabas ang isang mestisang diyosa na siyang nagdulot nang tiyak na pagkahulog ng bawat panga na nilalampasan niya. Puri dito, puri doon. Ang tainga niya ay pumapalakpak. Kaway rito, kaway doon, hindi siya matigil sa kahahalakhak. “Sa wakas,” ika niya, kagandaha'y napasakanya. Subalit, ngunit, datapwat, langit biglang kumulog, kumidlat. Habang ang diyosa'y pauwing mahinhing naglalakad, nakasalubong niya ang isang matrona na siyang nagpaalala ng mapait na nakaraan niya. Itsura ng matrona sadyang kasuka-suka mas masahol pa sa dating muka ng diyosa, wika ng marami pinagsukluban ng langit at lupa maging impyerno ay nakialam pa. Hiling nito sa diyosa ibahagi ang sikreto niya sa pagbabago ng uling at naging isang ginto, ngunit ang kagandahan ng diyosa'y panlabas lang sapagkat kanyang budhi lubos-lubos ang kaitiman. Itinaas ang kilay at saka pumanhik, hindi niya namalayan ang nagbabadyang panganib. Plok! Plak! Inay ko po'y kaysakit! Ang diyosang marikit, napasubsob sa putik. Ngunit sa halip na malambot ang lupang hahagip 'yon pala'y sa ilalim may nakatagong talim. Matigas niyang mukha ginuhitan ng pait ang maladiyosang matrona nasiraan ng bait. Lahat ng tao'y naengganyong lumapit, sa lakas ng kanyang sigaw dahil sa sobrang sakit. Imbis na tulunga'y pinagtawanan, nilait. “Hahaha! Buti nga sa 'yo, mayabang ka kasi,” ang kanilang sambit. Luha niya'y nangingilid, ngunit walang pasubali, ang kutya nila'y sumasabay sa ulang masidhi. Sa hindi niya inaasahan, dinamayan siya ng isa. Isang pamilyar na mukhang hindi rin naman naiiba sa kanya. Magbuhat noon, natutunan niya ang isang malaking leksiyon: “Mas masarap ang maging duryan, kaysa maging isang mamon.”

103

nakita mo ako noon na umiiyak may nakawala na naman sa higpit ng aking paghawak hinawakan mo ako noon sa balikat nakita mo sa mga mata ko wasak ang mundong kinatatayuan ko ginawa **** dahilan ang pangyayaring 'yon para bigyan ako ng pangalan sa buhay mo Kinupkop mo ako. pinasilong sa iyong payong pinayungan mo ako nang akala **** naiiba ako hinagkan mo ako pinangalanang "tapat" tinanggap ko ang alok **** payong nananabik sa pagtanggap pagtanggap isang bagay na pinagkait ng mga kamay na nakawala Nananabik ako. kinilala mo ako binasa na parang librong daladala mo araw araw naging interesado sa kada buklat ng pahina Naiintindihan mo na. lubos ang saya nang makita kitang nagbabasa pa nananabik akong matapos mo kilalanin mo ako ng buo itago sa kung saang lugar na wala nang makakaabot bigyan mo ako ng rason. ayan na, malapit ka na sa kabanata kung saan bumitaw sila tatlong pahina na, magtiyaga ka sana dalawang pahina na lang, huminga ng malalim isang pahina--- saglit, bakit hindi mo pa binubuklat sa huling pahina? "magpapahinga muna", yan ang sinabi mo ayos, para may lakas ka para harapin ang kabanata ko Maghihintay ako at naghihintay pa rin ako nakatunganga ako sa labas ng kawalan hinihintay ang pagbabalik mo ilang beses ka nang nagpalakad lakad sa harap ko hindi mo ba ako nakikita? hindi ka na bumalik hindi mo na sinubukang bumalik wala ka pa nga sa kadiliman ko hindi mo na kinaya ang kwento ko

0

Aug 15, 2017

Aug 15, 2017 at 7:46 AM UTC

cherryb

Untitled

nakita mo ako noon na umiiyak may nakawala na naman sa higpit ng aking paghawak hinawakan mo ako noon sa balikat nakita mo sa mga mata ko wasak ang mundong kinatatayuan ko ginawa **** dahilan ang pangyayaring 'yon para bigyan ako ng pangalan sa buhay mo Kinupkop mo ako. pinasilong sa iyong payong pinayungan mo ako nang akala **** naiiba ako hinagkan mo ako pinangalanang "tapat" tinanggap ko ang alok **** payong nananabik sa pagtanggap pagtanggap isang bagay na pinagkait ng mga kamay na nakawala Nananabik ako. kinilala mo ako binasa na parang librong daladala mo araw araw naging interesado sa kada buklat ng pahina Naiintindihan mo na. lubos ang saya nang makita kitang nagbabasa pa nananabik akong matapos mo kilalanin mo ako ng buo itago sa kung saang lugar na wala nang makakaabot bigyan mo ako ng rason. ayan na, malapit ka na sa kabanata kung saan bumitaw sila tatlong pahina na, magtiyaga ka sana dalawang pahina na lang, huminga ng malalim isang pahina--- saglit, bakit hindi mo pa binubuklat sa huling pahina? "magpapahinga muna", yan ang sinabi mo ayos, para may lakas ka para harapin ang kabanata ko Maghihintay ako at naghihintay pa rin ako nakatunganga ako sa labas ng kawalan hinihintay ang pagbabalik mo ilang beses ka nang nagpalakad lakad sa harap ko hindi mo ba ako nakikita? hindi ka na bumalik hindi mo na sinubukang bumalik wala ka pa nga sa kadiliman ko hindi mo na kinaya ang kwento ko

44

tol kung ako tatanungin, pa'no masasabing eto na 'yon? kase diba 'pag nagmamahal ka dapat nasa tamang panahon? pa'no nga ba masasabing tama na 'yon? mahal mo, mahal ka tol kagaya rin noong una pero 'di ka naiiba kase lahat ng 'yan sa umpisa talaga pero 'pag nagtagal na tol dun na magsisimulang magbago lahat ng kamustahan magbabago lahat ng pag-iintindihan sa isa't-isa, maglalaho lahat ng lambingan, o pangako, napapako pero tol ano nga bang dahilan? ang tanong, anong magiging dahilan?

0

Jul 1, 2019

Jul 1, 2019 at 10:11 AM UTC

RuiJasper

DAHILAN

tol kung ako tatanungin, pa'no masasabing eto na 'yon? kase diba 'pag nagmamahal ka dapat nasa tamang panahon? pa'no nga ba masasabing tama na 'yon? mahal mo, mahal ka tol kagaya rin noong una pero 'di ka naiiba kase lahat ng 'yan sa umpisa talaga pero 'pag nagtagal na tol dun na magsisimulang magbago lahat ng kamustahan magbabago lahat ng pag-iintindihan sa isa't-isa, maglalaho lahat ng lambingan, o pangako, napapako pero tol ano nga bang dahilan? ang tanong, anong magiging dahilan?

12

051922 Sa loob ng ilang taong paghabi ng mga tula’y Nagsilbi pala itong aking pahingahan. At sa pagpili kong isantabi nang pansamantala Ang pag-ibig ko sa pluma’t papel Ay unti-unti rin palang gumuho Ang mga pader na naging proteksyon ko Laban sa mga kumunoy ng aking damdamin. Sabi ng iilan, Gusto nila ng kalayaan — Ngunit naiiba ata ang aking kagustuhan. Pagkat mas ninanais ko pang Punuan nang matataas na pader ang sarili kong bakuran. Siguro nga, tama sila Na takot akong buksan ang aking pintuan. Siguro nga, ayokong sinu-sino lamang Ang daraan sa aking paningin. At baka sila mismo ang magtirik ng kandila Para sa paghimlay ng aking mga pangarap Na nais ko pang makamit at maibahagi. Naisip ko biglang — Wala naman palang masama Sa pagtakip natin sa ating mga sarili. Pagkat kung ang sinasabi nilang pagtago Ay palatandaan ng kaduwagan at pagiging makasarili'y Baka araw-araw na rin tayong nagugulantang Sa mga nakahanay na mga kalansay at mga bangkay Sa ating mga pintuang pinangangalagaan. Ang bawat nilalang Ay may sari-sariling paraan Sa pag-abot ng kani-kanilang pangarap. At ang bawat katauhan di’y May iba’t ibang paksang ipinaglalaban At patuloy na pinaninindigan. Kung ang mga pader nati’y Hahayaan na lamang nating matibag nang basta-basta’y Tila ba tinalikuran na rin natin ang ating mga sarili. Pagkat ito’y hayagang kataksilan Sa ating mga mga sinusungkit pa lamang Na pangarap na mga bituin. At kung minsang mapadpad na tayo Sa pampang ng ating paglisan, Ay tayo na rin sana ang kusang maging taya At patuloy na lumaban at manindigan. Para rin ito sa atin, Para sa sariling kaligtasan Laban sa walang pasintabing pagkukutya Ng mga dayuhan sa ating mga balintataw. Sana'y kusang-loob tayong magsisipagbalikan Kung saan natin naiwan at naisantabi Ang apoy ng ating pag-irog sa ating mga adhikain. At kung pluma’t papel muli ang magsisilbing armas Para sa muli nating pagkabuhay, Ay patuloy rin tayong makikiindak Sa bawat letra’t magpapatangay sa mga ideolohiyang Kusang nagtitilamsikan buhat sa ating mga pagkatao. At hindi tayo magpapadaig at magpapatalo Sa mga ekstrangherong walang ibang ninais Kundi yurakan ang ating pagtingin sa ating mga sarili’t Sila mismo ang gagapos sa ating mga kamay Upang hindi na muling makapagpahinga Sa piling ng ating mga pluma’t papel.

0

May 19, 2022

May 19, 2022 at 10:59 AM UTC

psalmiseta

Pluma’t Papel

051922 Sa loob ng ilang taong paghabi ng mga tula’y Nagsilbi pala itong aking pahingahan. At sa pagpili kong isantabi nang pansamantala Ang pag-ibig ko sa pluma’t papel Ay unti-unti rin palang gumuho Ang mga pader na naging proteksyon ko Laban sa mga kumunoy ng aking damdamin. Sabi ng iilan, Gusto nila ng kalayaan — Ngunit naiiba ata ang aking kagustuhan. Pagkat mas ninanais ko pang Punuan nang matataas na pader ang sarili kong bakuran. Siguro nga, tama sila Na takot akong buksan ang aking pintuan. Siguro nga, ayokong sinu-sino lamang Ang daraan sa aking paningin. At baka sila mismo ang magtirik ng kandila Para sa paghimlay ng aking mga pangarap Na nais ko pang makamit at maibahagi. Naisip ko biglang — Wala naman palang masama Sa pagtakip natin sa ating mga sarili. Pagkat kung ang sinasabi nilang pagtago Ay palatandaan ng kaduwagan at pagiging makasarili'y Baka araw-araw na rin tayong nagugulantang Sa mga nakahanay na mga kalansay at mga bangkay Sa ating mga pintuang pinangangalagaan. Ang bawat nilalang Ay may sari-sariling paraan Sa pag-abot ng kani-kanilang pangarap. At ang bawat katauhan di’y May iba’t ibang paksang ipinaglalaban At patuloy na pinaninindigan. Kung ang mga pader nati’y Hahayaan na lamang nating matibag nang basta-basta’y Tila ba tinalikuran na rin natin ang ating mga sarili. Pagkat ito’y hayagang kataksilan Sa ating mga mga sinusungkit pa lamang Na pangarap na mga bituin. At kung minsang mapadpad na tayo Sa pampang ng ating paglisan, Ay tayo na rin sana ang kusang maging taya At patuloy na lumaban at manindigan. Para rin ito sa atin, Para sa sariling kaligtasan Laban sa walang pasintabing pagkukutya Ng mga dayuhan sa ating mga balintataw. Sana'y kusang-loob tayong magsisipagbalikan Kung saan natin naiwan at naisantabi Ang apoy ng ating pag-irog sa ating mga adhikain. At kung pluma’t papel muli ang magsisilbing armas Para sa muli nating pagkabuhay, Ay patuloy rin tayong makikiindak Sa bawat letra’t magpapatangay sa mga ideolohiyang Kusang nagtitilamsikan buhat sa ating mga pagkatao. At hindi tayo magpapadaig at magpapatalo Sa mga ekstrangherong walang ibang ninais Kundi yurakan ang ating pagtingin sa ating mga sarili’t Sila mismo ang gagapos sa ating mga kamay Upang hindi na muling makapagpahinga Sa piling ng ating mga pluma’t papel.

62

Sa mundong puno ng pagdududa Hirap kumilos, bigla kang tinamad Ayaw ng bumangon, naalala ko nanaman Yan ang mga sinabi mo Sa mundong mapanghusga Mahirap magkunwari Nawawala rin ang mga ngiti Ayaw mo lang kasing subukan Mas mabuti na lamang na lumayo Pagmamasdan na lang kita sa malayo Lahat maaabot mo, walang imposible sa’yo Pero hindi kita masisisi kung bakit ka ganyan Napuwing nanaman ako Hindi na ako nagtataka Hindi ko rin naman alam Ganoon na lamang ang lahat Pagmasdan mo lang ang paligid Baka nandyan lang Nababalot ka ng alinlangan Magulo ang isipan Hindi ka pangkaraniwan Naiiba ka sa kanila Iyan ang naalala Hindi na ako magtataka Kung ayaw may dahilan Wala ka naring pakialam Hindi na ako nagtataka Wala kang kasalanan Maging masaya ka lang Hindi na ako magtataka

0

Mar 16, 2018

Mar 16, 2018 at 12:16 PM UTC

Hunyo

Hindi na nagtataka

Sa mundong puno ng pagdududa Hirap kumilos, bigla kang tinamad Ayaw ng bumangon, naalala ko nanaman Yan ang mga sinabi mo Sa mundong mapanghusga Mahirap magkunwari Nawawala rin ang mga ngiti Ayaw mo lang kasing subukan Mas mabuti na lamang na lumayo Pagmamasdan na lang kita sa malayo Lahat maaabot mo, walang imposible sa’yo Pero hindi kita masisisi kung bakit ka ganyan Napuwing nanaman ako Hindi na ako nagtataka Hindi ko rin naman alam Ganoon na lamang ang lahat Pagmasdan mo lang ang paligid Baka nandyan lang Nababalot ka ng alinlangan Magulo ang isipan Hindi ka pangkaraniwan Naiiba ka sa kanila Iyan ang naalala Hindi na ako magtataka Kung ayaw may dahilan Wala ka naring pakialam Hindi na ako nagtataka Wala kang kasalanan Maging masaya ka lang Hindi na ako magtataka

30

Katauhan Kamusta kana? Masaya bang magmahal ng katulad nya? 'Yung tipong relasyon nyo ay naiiba Mali sa paningin nila Puso Kamusta yung pakiramdam Na kayo lang yung nakakaalam Na may ikaw at ako sa isang kwento Ngunit sa paningin ng iba tao, wala namang "kayo" Mata Luha umaagos na tila dumadaus-dus Sa 'yong mukang nakabusangot Tanging pamunas nalang ay malambot na kumot. Bibig Hindi pagpapahalaga Saking mga salita Balang araw magigising ka bigla Ni anino ko'y wala na

0

May 24, 2018

May 24, 2018 at 5:27 PM UTC

JDwords

"Importante lahat ng Parte"

Katauhan Kamusta kana? Masaya bang magmahal ng katulad nya? 'Yung tipong relasyon nyo ay naiiba Mali sa paningin nila Puso Kamusta yung pakiramdam Na kayo lang yung nakakaalam Na may ikaw at ako sa isang kwento Ngunit sa paningin ng iba tao, wala namang "kayo" Mata Luha umaagos na tila dumadaus-dus Sa 'yong mukang nakabusangot Tanging pamunas nalang ay malambot na kumot. Bibig Hindi pagpapahalaga Saking mga salita Balang araw magigising ka bigla Ni anino ko'y wala na

20

➖ My status said "read me" Sa dami nang magandang babaeng nakita ko, mukha mo pa rin ang paborito ko. Kahit saan ako tumingin, hindi ko maiwasang hindi ka isipin. Gusto kong nakawin ang buwan sa kalangitan, tsaka ko isusulat ang iyong ngalan. Kapag naisulat ko na ang iyong pangalan, ibabalik ko na ulit ang buwan sa kalangitan. Para sa tuwing titignan nila ang buwan, at sinabing ito'y maganda? makikita nila ang iyong pangalan. Kaya para narin silang humahanga sa iyong katauhan. Gusto ko din nakawin ang bahaghari, isusulat ko dun na ako'y iyong pagmamay ari. Bakit bahaghari ang napili ko? yun ay dahil gusto ko makita ng tao, na makulay ang mundo ko nung dumating ka buhay ko. Pinili kita hindi dahil sa maganda ka, Pinili kita dahil nakikita kong may potensyal ka. Potensyal na gawin **** maganda, ang buhay kong puno ng granada. Sumaya ako nung nakita kitang masaya, ganun naman talaga eh dahil ikaw biyaya. Bihira akong makakita ng babaeng katulad mo, tulad mo na hindi mareklamo. Kaya karapat dapat kang mahalin at ibigin. andito naman ako, hayaan mo lang akong gawin. Gawing magaan at masaya ang buhay mo, sa paraan na ako lang may alam at tiyak na magugustuhan mo. Lahat nang babae ay mahalaga sa akin, ngunit ikaw ay naiiba dahil importante ka sakin. Kung gusto **** umiyak, sasabayan kita sa pag iyak. Ngunit baka hindi kita masabayan tumawa, dahil nung dumating ka sa buhay ko, palihim na akong tumatawa. Nung may makita akong bulaklak na kulay kahel, ikaw agad naisip kong bigyan dahil mukha kang anghel. pasensya na mahal ko dahil nahihirapan ka na sa mundong to, hayaan mo mahal ko dahil lagi lang akong nandito. Sa pamamagitan nang mga salitang ito, pinapakita kong pagmamahal ko sayo'y totoo. Pumangit ka man o tumaba, para saken ikaw parin ay naiiba. Hindi ko sasabihing "handa akong mamatay para sayo'' Dahil mas gusto kong banggitin ang "mabubuhay ako hanggat kaya ko para sayo" Nasabi ko iyon dahil madali lang mamatay, ngunit mahirap manatiling mabuhay. Kaya mabubuhay ako para sayo hanggat kaya ko. Sa magulong mundong ito, po-protektahan kita pangako. kaya sana wag ka nang malungkot, dahil ang puso ko'y kumikirot, Pag nakikita kang nakasimangot

0

Jun 21, 2018

Jun 21, 2018 at 8:51 AM UTC

JDwords

Read Me

➖ My status said "read me" Sa dami nang magandang babaeng nakita ko, mukha mo pa rin ang paborito ko. Kahit saan ako tumingin, hindi ko maiwasang hindi ka isipin. Gusto kong nakawin ang buwan sa kalangitan, tsaka ko isusulat ang iyong ngalan. Kapag naisulat ko na ang iyong pangalan, ibabalik ko na ulit ang buwan sa kalangitan. Para sa tuwing titignan nila ang buwan, at sinabing ito'y maganda? makikita nila ang iyong pangalan. Kaya para narin silang humahanga sa iyong katauhan. Gusto ko din nakawin ang bahaghari, isusulat ko dun na ako'y iyong pagmamay ari. Bakit bahaghari ang napili ko? yun ay dahil gusto ko makita ng tao, na makulay ang mundo ko nung dumating ka buhay ko. Pinili kita hindi dahil sa maganda ka, Pinili kita dahil nakikita kong may potensyal ka. Potensyal na gawin **** maganda, ang buhay kong puno ng granada. Sumaya ako nung nakita kitang masaya, ganun naman talaga eh dahil ikaw biyaya. Bihira akong makakita ng babaeng katulad mo, tulad mo na hindi mareklamo. Kaya karapat dapat kang mahalin at ibigin. andito naman ako, hayaan mo lang akong gawin. Gawing magaan at masaya ang buhay mo, sa paraan na ako lang may alam at tiyak na magugustuhan mo. Lahat nang babae ay mahalaga sa akin, ngunit ikaw ay naiiba dahil importante ka sakin. Kung gusto **** umiyak, sasabayan kita sa pag iyak. Ngunit baka hindi kita masabayan tumawa, dahil nung dumating ka sa buhay ko, palihim na akong tumatawa. Nung may makita akong bulaklak na kulay kahel, ikaw agad naisip kong bigyan dahil mukha kang anghel. pasensya na mahal ko dahil nahihirapan ka na sa mundong to, hayaan mo mahal ko dahil lagi lang akong nandito. Sa pamamagitan nang mga salitang ito, pinapakita kong pagmamahal ko sayo'y totoo. Pumangit ka man o tumaba, para saken ikaw parin ay naiiba. Hindi ko sasabihing "handa akong mamatay para sayo'' Dahil mas gusto kong banggitin ang "mabubuhay ako hanggat kaya ko para sayo" Nasabi ko iyon dahil madali lang mamatay, ngunit mahirap manatiling mabuhay. Kaya mabubuhay ako para sayo hanggat kaya ko. Sa magulong mundong ito, po-protektahan kita pangako. kaya sana wag ka nang malungkot, dahil ang puso ko'y kumikirot, Pag nakikita kang nakasimangot

62

Tama na sa isang pirasong hikaw na lang kita maaalala Habang ikaw suot ang 3 pirasong hikaw sa magkabila **** tenga. Parang ikaw, ako at sya. Kayo ang terno, Ako ang naiiba. Tama nang hikaw na lang ang gamitin kong palamuti sa tenga, Kesa sa mga madudulas **** salita. Dahil ang hikaw, Mabilis alisin kapag ayaw na. Mabilis alisin kapag nakakasugat na. Mabilis linisan kapag narumihan na. Pero ikaw, para kang butas sa tenga na mahirap ng pahilumin pa. Magtataka pa ba? Kung ako ulit ang luhaan, Kasi kaya mo naman silang paikutin sa iyong mga salita Tulad ko, naniwala naman sa paulit ulit **** litanya. Ako, Ikaw ang lang ang iisa kong piraso ng hikaw ko sa tenga. Naka twerka at di na aalisin pa.

0

May 3, 2018

May 3, 2018 at 5:55 AM UTC

khat_R

Ikaw ang nag iisang piraso kong hikaw

Tama na sa isang pirasong hikaw na lang kita maaalala Habang ikaw suot ang 3 pirasong hikaw sa magkabila **** tenga. Parang ikaw, ako at sya. Kayo ang terno, Ako ang naiiba. Tama nang hikaw na lang ang gamitin kong palamuti sa tenga, Kesa sa mga madudulas **** salita. Dahil ang hikaw, Mabilis alisin kapag ayaw na. Mabilis alisin kapag nakakasugat na. Mabilis linisan kapag narumihan na. Pero ikaw, para kang butas sa tenga na mahirap ng pahilumin pa. Magtataka pa ba? Kung ako ulit ang luhaan, Kasi kaya mo naman silang paikutin sa iyong mga salita Tulad ko, naniwala naman sa paulit ulit **** litanya. Ako, Ikaw ang lang ang iisa kong piraso ng hikaw ko sa tenga. Naka twerka at di na aalisin pa.

19

ang dami **** gusto lahat na lang pinapangarap. sana nga ay sapat ang panahon o 'di kaya'y sobra-sobra pa. mataas abutin pinipilit pa rin kung mababa naman, walang kagana-gana. nasa'n kaya 'yong tamang-tama? hindi na makuntento kahit kailan laging nag-aasam ng bago lalo na 'yong naiiba para bang moda na papalit-palit. hanggang saan kaya ang lakas na makakaya? upang itong mundo'y hubugin sa gusto at ayaw ng iyong sarili? masaklap kung minsan ang buhay na ito kaya kailangan ang tibay ng loob. umasa sa liwanag na dala ng pag-asa, konting tiis lang, umaga na naman.

0

Aug 8, 2020

Aug 8, 2020 at 10:17 PM UTC

kulapu

Yugto

ang dami **** gusto lahat na lang pinapangarap. sana nga ay sapat ang panahon o 'di kaya'y sobra-sobra pa. mataas abutin pinipilit pa rin kung mababa naman, walang kagana-gana. nasa'n kaya 'yong tamang-tama? hindi na makuntento kahit kailan laging nag-aasam ng bago lalo na 'yong naiiba para bang moda na papalit-palit. hanggang saan kaya ang lakas na makakaya? upang itong mundo'y hubugin sa gusto at ayaw ng iyong sarili? masaklap kung minsan ang buhay na ito kaya kailangan ang tibay ng loob. umasa sa liwanag na dala ng pag-asa, konting tiis lang, umaga na naman.

20

Lulan ng balangay ang pumpon ng bulaklak Ibibigay sa kanya Sadyang dinamihan para hindi kaya tumangan ang lahat Lohika ng pag-iirog ay malayo sa ekwasyon Maaliwalas ang alapaap Minsan ay mapupuna na nababalisa sa ibaba Ito'y taytay sa mahiang dako at sa malungkot na pandanggo Sinaunang tradisyon ng itong bayan Ang alay ay dote at paninilbihan Upang ipakita ang sinseridad Kahit di man paakyatin ng hagdan, magnilay-nilay sana sa durungawan Ang pagsinta ay naiiba Sa karurukan ng adhika ay yari Ang nanunuksong salamangka para sa tataw ay iwawaksi Di kayang magdesisyon sa tudlaan ng palaso Ruta na mula Silangan pakanluran Napapagod na ang loro Lumubog na ang balintataw dahil sa pinalaya ang pag-ibig Naging manhid sa aktwal na dula Ang pagganap ay isang pagpapahirap

0

Dec 28, 2018

Dec 28, 2018 at 6:14 PM UTC

haringibon

Ang Buhay sa Takipsilim #35

Lulan ng balangay ang pumpon ng bulaklak Ibibigay sa kanya Sadyang dinamihan para hindi kaya tumangan ang lahat Lohika ng pag-iirog ay malayo sa ekwasyon Maaliwalas ang alapaap Minsan ay mapupuna na nababalisa sa ibaba Ito'y taytay sa mahiang dako at sa malungkot na pandanggo Sinaunang tradisyon ng itong bayan Ang alay ay dote at paninilbihan Upang ipakita ang sinseridad Kahit di man paakyatin ng hagdan, magnilay-nilay sana sa durungawan Ang pagsinta ay naiiba Sa karurukan ng adhika ay yari Ang nanunuksong salamangka para sa tataw ay iwawaksi Di kayang magdesisyon sa tudlaan ng palaso Ruta na mula Silangan pakanluran Napapagod na ang loro Lumubog na ang balintataw dahil sa pinalaya ang pag-ibig Naging manhid sa aktwal na dula Ang pagganap ay isang pagpapahirap

23

Hindi na ikaw ang gusto ko Yan ang lagi kong paalala sa sarili ko Sa twing nakatingin ako sa sayo. Ayaw ko na ng mga mata mo. Ayaw ko na ng mga ngiti mo. Ayaw ko na ng lahat sayo. kibit balikat nalang ako At hindi papansinin ang nararamdaman ko. Parang normal lang. Gaya nung wala pang ikaw. Kaya ko nung wala pang ikaw Nagulo lang nman ako nung may ikaw. Kasi nung may ikaw Para akong baliw. Baliw na laging nakangiti Nakatingin sa langit Iniisip ka palagi Ayaw ko na non. Kaya aaraw arawin ko na to. wala ng atrasan to. kakayanin ko kase malakas ako. Kahit nakatingin ako sayo ngayon. Ngayon. Ngayon parang kinakain ko ang lahat ng pinagsasabi ko Bakit ikaw parin ang gusto ko. ultimo Sa pagising sa umaga pag papasok excited pa kasi ikaw ang bungad sa mata ko. tapos makukunteto sa sandali. kuntento sa sandali? HINDI kuntento sa isang oras na pasulyap sulyap sayo “pasulyap sulyap” Ibig sabihin Segundo Pero sa bawat segundo ng isang oras na ginugol ko Ang gusto ko tumitig lang sayo Sa mga mata mo, sa ngiti mo Kahit sa lahat ng kaabnormalan ng katawan at isip mo Tanggap ko. Kasi ikaw parin ang gusto ko Ikaw ang gusto ko. Sabi pa nila tumingin na raw ako sa iba Kaya sinunod ko sila Pero sa twing ikaw ay makikita ko Para akong nasa madilim na kwarto na tanging ilaw mo lang ang hindi sarado. Sa mga sandaling yun Walang ibang gamit Kundi isang ilaw na naiiba sa lahat. susubok na kong magsalita pero lumalayo kana tinawag ka ng kaibigan mo, dahil ang oras ay nalalapit na. Patapos na ang sandali at biglang may nagkamali pagkakataon ko na muli hakbang tatahakin na ang daan palapit sayo pero tinawag kana muli ng mga kaibigan mo. habang humihiling ako madagdagan lang kahit limang segundo. Pero sa oras na yun ikaw ang unang lumabas ng silid Wala ng sandali hindi dininig ang hiling ko Tapos na. Ang huling isang oras ko sayo.

0

Mar 24, 2023

Mar 24, 2023 at 10:32 AM UTC

john-michael-andres

Isang Oras

Hindi na ikaw ang gusto ko Yan ang lagi kong paalala sa sarili ko Sa twing nakatingin ako sa sayo. Ayaw ko na ng mga mata mo. Ayaw ko na ng mga ngiti mo. Ayaw ko na ng lahat sayo. kibit balikat nalang ako At hindi papansinin ang nararamdaman ko. Parang normal lang. Gaya nung wala pang ikaw. Kaya ko nung wala pang ikaw Nagulo lang nman ako nung may ikaw. Kasi nung may ikaw Para akong baliw. Baliw na laging nakangiti Nakatingin sa langit Iniisip ka palagi Ayaw ko na non. Kaya aaraw arawin ko na to. wala ng atrasan to. kakayanin ko kase malakas ako. Kahit nakatingin ako sayo ngayon. Ngayon. Ngayon parang kinakain ko ang lahat ng pinagsasabi ko Bakit ikaw parin ang gusto ko. ultimo Sa pagising sa umaga pag papasok excited pa kasi ikaw ang bungad sa mata ko. tapos makukunteto sa sandali. kuntento sa sandali? HINDI kuntento sa isang oras na pasulyap sulyap sayo “pasulyap sulyap” Ibig sabihin Segundo Pero sa bawat segundo ng isang oras na ginugol ko Ang gusto ko tumitig lang sayo Sa mga mata mo, sa ngiti mo Kahit sa lahat ng kaabnormalan ng katawan at isip mo Tanggap ko. Kasi ikaw parin ang gusto ko Ikaw ang gusto ko. Sabi pa nila tumingin na raw ako sa iba Kaya sinunod ko sila Pero sa twing ikaw ay makikita ko Para akong nasa madilim na kwarto na tanging ilaw mo lang ang hindi sarado. Sa mga sandaling yun Walang ibang gamit Kundi isang ilaw na naiiba sa lahat. susubok na kong magsalita pero lumalayo kana tinawag ka ng kaibigan mo, dahil ang oras ay nalalapit na. Patapos na ang sandali at biglang may nagkamali pagkakataon ko na muli hakbang tatahakin na ang daan palapit sayo pero tinawag kana muli ng mga kaibigan mo. habang humihiling ako madagdagan lang kahit limang segundo. Pero sa oras na yun ikaw ang unang lumabas ng silid Wala ng sandali hindi dininig ang hiling ko Tapos na. Ang huling isang oras ko sayo.

71