Hello Poetry
Submit your work and get some sparkles! Create free account
"giro" poems
Kausa, kaduha, maihap ra. Ang mga laag sa mag barkada. Ug kini napun-an na. Sa Bohol, diin sila milarga. Pageskwela ang gihinungdan Sabay silang naglayag. apan: Ang usa wala kakuyog kay nasakit. Duna poy wala, sa trabaho nasangit. Di man kompleto tuod, pero, Nagpakalingaw ang mga giro Kay panagsa ra tawn magsalo Pawala sa mga labad sa ulo. Busa unta kini masundan pa, Ug sa umaabot kompleto na.
0
Sep 8, 2017
Sep 8, 2017 at 7:23 PM UTC
Barkada Trip
This contains swearwords!!!! Do you know what it’s like to be on the dole? The giro, the social, the rock and roll, Well I’m tellin you now, that it’s no laff, No heat or food, round at my gaff, I can’t pay the bills on fifty three quid, This is how I live; I’m tellin ye kid, No Lecky, or water, or comfy bed, Nowhere to lay my educated head, You’s think I’m brewsted on state benefit, Well I’m tellin ye now, life is **** No jobs are goin in my town, This whole ****** country is goin down, I look every day for a job to do, Over qualified under qualified, scew you, I’d brush your path, deliver your dinner, My options for work get thinner and thinner, But we get the blame for the country’s debt, And seen in your eyes as a useless get, We are not scroungers and living like kings, We can’t afford the simple things, We can’t take our kids to Blackpool pier, Or to the fair, it’s just too dear, It’s not our fault the system let us down, Schooling was crap, but I got a cap and gown, So don’t look at me, like I’m **** I’ve bettered meself to get out of this pit, I’m clever and proud and I stand tall, I make something out of nothing, coz I’ve got **** all, You won’t tread us down, yeah that’s right, We got fire in our bellies and where ready to fight, We’re not greedy for a fancy lifestyle. The simple things make us smile, So quit avin a go, at our worlds apart, I’m scouse and proud, with a lions heart, So live well in your mansion, apartment, or detached, Coz were the generation that Maggie hatched, Yeah that’s right were Maggie’s crew, The under privileged, not like you, Time to step up the Cameron’s and Clegg’s, Coz you’ve sat long enough on Thatcher’s eggs. Tina Ford
0
Feb 5, 2014
Feb 5, 2014 at 6:51 PM UTC
Maggie's eggs
This contains swearwords!!!! Do you know what it’s like to be on the dole? The giro, the social, the rock and roll, Well I’m tellin you now, that it’s no laff, No heat or food, round at my gaff, I can’t pay the bills on fifty three quid, This is how I live; I’m tellin ye kid, No Lecky, or water, or comfy bed, Nowhere to lay my educated head, You’s think I’m brewsted on state benefit, Well I’m tellin ye now, life is **** No jobs are goin in my town, This whole ****** country is goin down, I look every day for a job to do, Over qualified under qualified, scew you, I’d brush your path, deliver your dinner, My options for work get thinner and thinner, But we get the blame for the country’s debt, And seen in your eyes as a useless get, We are not scroungers and living like kings, We can’t afford the simple things, We can’t take our kids to Blackpool pier, Or to the fair, it’s just too dear, It’s not our fault the system let us down, Schooling was crap, but I got a cap and gown, So don’t look at me, like I’m **** I’ve bettered meself to get out of this pit, I’m clever and proud and I stand tall, I make something out of nothing, coz I’ve got **** all, You won’t tread us down, yeah that’s right, We got fire in our bellies and where ready to fight, We’re not greedy for a fancy lifestyle. The simple things make us smile, So quit avin a go, at our worlds apart, I’m scouse and proud, with a lions heart, So live well in your mansion, apartment, or detached, Coz were the generation that Maggie hatched, Yeah that’s right were Maggie’s crew, The under privileged, not like you, Time to step up the Cameron’s and Clegg’s, Coz you’ve sat long enough on Thatcher’s eggs. Tina Ford
Continue reading...
42
La parracial rosa devora y sube a la cima del santo: con espesas garras sujeta el tiempo al fatigado ser: hincha y sopla en las venas duras, ata el cordel, pulmonar, entonces largamente escucha y respira. Morir deseo, vivir quiero, herramienta, perro infinito, movimiento de océano espeso con vieja y negra superficie. Para quién y a quién en la sombra mi gradual guitarra resuena naciendo en la sal de mi ser como el pez en la sal del mar? Ay, qué continuo país cerrado, neutral, en la zona del fuego, inmóvil, en el giro terrible, seco, en la humedad de las cosas. Entonces, entre mis rodillas, bajo la raíz de mis ojos, prosigue cosiendo mi alma: su aterradora aguja trabaja. Sobrevivo en medio del mar, solo y tan locamente herido, tan solamente persistiendo, heridamente abandonado.
0
2k
Cantares
Anche questa notte passerà Questa solitudine in giro titubante ombra dei fili tranviari sull'umido asfalto Guardo le ***** dei brumisti nel mezzo sonno tentennare.
0
1.6k
Noia
Il mio interesse altalenante A tratti contrastante Il tuo parlare confortante Ma a volte fuorviante Uno scoglio davanti a noi Un pensiero per un poi, Per un secondo eroi E poi soltanto... Adesso è tardi sai? Ora non lo saprai mai Non attraverseremo ne mari ne monti Non diventeremo ne amanti ne tramonti Viviamo nell'incertezza ogni giorno Ma l'unica carezza che sento è quella del vento Ora non vi giro più attorno E con un respiro tento: Solo un dubbio mi percuote la mente E che si insidia nel cuore L'interrogativo silente Se questo è un sogno oppure amore
0
Oct 16, 2014
Oct 16, 2014 at 4:35 PM UTC
Inutile
O cérebro me escapa ao crânio num ímpeto extracutâneo, que a tripa toda extravasa. Perdem-se todos os totens de casa. Temido tiro em titânio trespassa o espaço espontâneo. Impetra-se o pombo sem asa em órbita de nave da Nasa. De súbito, um subterrâneo intenta trajar-se de urânio e troça do que lhe atrasa. Num giro, verte-se vulcâneo em retrocesso extemporâneo e irrompe-se da aeropausa.
0
Sep 8, 2010
Sep 8, 2010 at 5:07 AM UTC
ÍNDIOssynkrasía
Gloria del disteso mezzogiorno quand'ombra non rendono gli alberi, e piú e piú si mostrano d'attorno per troppa luce, le parvenze, falbe. Il sole, in alto, - e un secco greto. Il mio giorno non è dunque passato: l'ora piú bella è di là dal muretto che rinchiude in un occaso scialbato. L'arsura, in giro; un martin pescatore volteggia s'una reliquia di vita. La buona pioggia è di là dallo squallore, ma in attendere è gioia piú compita.
0
1.1k
Gloria del disteso mezzogiorno
Melancolía del «ayer»... Sorpresa Triste del corazón que fue cobarde... Un adiós sin motivo, y que nos pesa Cuando volver a la ilusión ya es tarde. Y el alma dice, al recordar un día: «La culpa no fue suya, sino mía». Tal vez, a solas, en el mismo instante, Ya sin que llanto a las pupilas fluya, Dirá en las sombras otra voz distante: «La culpa no fue mía, sino suya». Y las dos voces, en callado giro, Se unirán, en la noche, en un suspiro. Y queda en un azul de lontananza, Sola, una reja, que un rosal enflora, Y lo que fue de dos una esperanza, Ya, para siempre, en el dolor se llora. Y un gemido, que en llanto se disuelve, ¿Diciendo va: «La juventud no vuelve». Y enjugándonos lágrima furtiva, O en las manos oculta la cabeza Vemos que, como sombra pensativa, Se sienta a nuestro lado la Tristeza. Y el alma llora, ante esperanza trunca, Lo que ya al corazón no vuelve nunca. Entonces es el recordar... La ronda De lo pasado: la primera riña, Su dulce voz, su cabellera blonda, Y su adorable ingenuidad de niña; Y triste siente el corazón herido El dolor que nos deja un bien perdido. «¿Dónde estarás?», nos preguntamos. «¿Dónde?» «¿Pasas entre los hombres sonreída, O callado pesar en ti se esconde Si eres mitad acaso de otra vida?». Lejana voz de lo que ya no existe: ¡Cómo nos llegas desolada y triste! «¡Siempre!» decimos, y es la voz sincera; Juramos: «¡Siempre!» y el jurar no es vano; Y no es que el corazón cumplir no quiera Es porque el corazón es barro humano. El corazón ser fiel siempre ambiciona, Mas sin quererlo, siempre nos traiciona. ¿Y para qué culparnos? ¿Y en la vida Para qué disculpar promesa vana? Se dice adiós, y el corazón olvida, Pero también lo olvidarán mañana. El amor al olvido se eslabona, Y en amor, sólo es grande el que perdona.
0
1.1k
La romanza del recuerdo
Melancolía del «ayer»... Sorpresa Triste del corazón que fue cobarde... Un adiós sin motivo, y que nos pesa Cuando volver a la ilusión ya es tarde. Y el alma dice, al recordar un día: «La culpa no fue suya, sino mía». Tal vez, a solas, en el mismo instante, Ya sin que llanto a las pupilas fluya, Dirá en las sombras otra voz distante: «La culpa no fue mía, sino suya». Y las dos voces, en callado giro, Se unirán, en la noche, en un suspiro. Y queda en un azul de lontananza, Sola, una reja, que un rosal enflora, Y lo que fue de dos una esperanza, Ya, para siempre, en el dolor se llora. Y un gemido, que en llanto se disuelve, ¿Diciendo va: «La juventud no vuelve». Y enjugándonos lágrima furtiva, O en las manos oculta la cabeza Vemos que, como sombra pensativa, Se sienta a nuestro lado la Tristeza. Y el alma llora, ante esperanza trunca, Lo que ya al corazón no vuelve nunca. Entonces es el recordar... La ronda De lo pasado: la primera riña, Su dulce voz, su cabellera blonda, Y su adorable ingenuidad de niña; Y triste siente el corazón herido El dolor que nos deja un bien perdido. «¿Dónde estarás?», nos preguntamos. «¿Dónde?» «¿Pasas entre los hombres sonreída, O callado pesar en ti se esconde Si eres mitad acaso de otra vida?». Lejana voz de lo que ya no existe: ¡Cómo nos llegas desolada y triste! «¡Siempre!» decimos, y es la voz sincera; Juramos: «¡Siempre!» y el jurar no es vano; Y no es que el corazón cumplir no quiera Es porque el corazón es barro humano. El corazón ser fiel siempre ambiciona, Mas sin quererlo, siempre nos traiciona. ¿Y para qué culparnos? ¿Y en la vida Para qué disculpar promesa vana? Se dice adiós, y el corazón olvida, Pero también lo olvidarán mañana. El amor al olvido se eslabona, Y en amor, sólo es grande el que perdona.
Continue reading...
49
Mia vita, a te non chiedo lineamenti fissi, volti plausibili o possessi. Nel tuo giro inquieto ormai lo stesso sapore han miele e assenzio. Il cuore che ogni moto tiene a vile raro è squassato da trasalimenti. Così suona talvolta nel silenzio della campagna un colpo di fucile.
0
891
Mia vita
The diseased roots have come to lay bare. My fear so strong, this one thing secretly paralyzing me, feigning it be a natural friend or even the paper on the wall, written in reflecting ink, permeating every part of me. When time calls out for the necessity of my bold action, I will run out into fire for another but for myself, I hold no peace. So how can one come out for other beings like this? It’s no fact of toil, the lot befallen to us, all the weary, is love. So when these hearts have the space to call for justice, the lone world will tremble from our contradictory bravery, unity in the numbers, forsaken by only the giro templates. If only this fear knew the strength I find in lonely places, solely accompanied by sacred whispers of revolution. How much we want it, I hear the call in the night across the vastness. The uncaring trees with pleading hands will burn black, and the little birds fly free to where fear no longer exists. © July 28th, 2014
0
Jan 2, 2015
Jan 2, 2015 at 9:50 PM UTC
Brave our fear (revolution)
It's about... yes. Say yes to know, Say yes to now. Hold this moment in your god-shaped hole Love it Breathe it in Taste it See it Then let it go. Put away your cell phone And dance. Slow rock, back and forth Feel the warmth from the other Bask. Bask. Breathe in, And let it go. When it's time. Trust me. When it's time, you'll know.
0
Feb 22, 2012
Feb 22, 2012 at 12:09 AM UTC
Postcheque En Giro
Più ** voglia di piangere e più gli uomini si divertono, ma non importa, io li perdono, un po' perché essi non sanno, un po' per amor Tuo e un po' perché hanno pagato il biglietto. Se le mie buffonate servono ad alleviare le loro pene, rendi pure questa mia faccia ancora più ridicola, ma aiutami a portarla in giro con disinvoltura. C'è tanta gente che si diverte a far piangere l'umanità, noi dobbiamo soffrire per divertirla. Manda, se puoi, qualcuno su questo mondo, capace di far ridere me come io faccio ridere gli altri.
0
809
Preghiera del clown
Conscientemente Grito de pulmões abertos Rio de lágrimas corridas Giro em torno da minha imaginação Sinto um aperto. Um aperto de uma mão que já lá não está Uma mão que lá faz falta E que que agora está um vazio. Vazio inconsciente de um ser inexistente Um ser sonhado e imaginado Que outrora existia Ou que ainda existe A confusão é permanente. Será que és produto da minha imaginação? Será que a tua existência fora mesmo real? Então porque não te encontro? Sinto-te o teu toque invisível Saboreio o inexistente. Peço à minha alma receosa Que peça permissão à minha mente resistente Que me elucide Necessito de lucidez momentânea Porque apareceste na minha vida de forma irreal Que tão irreal tu me pareces.
0
Feb 27, 2015
Feb 27, 2015 at 4:36 PM UTC
Momento inspiratório
Y fui después un numen transitorio, sombra y canción en la embriagante tierra, un sino raro y un deleite raro. Ya el crepúsculo estivo el día cierra y lejos brilla un tenebroso faro. La dama de cabellos encendidos fecunda con mi sangre sus huertos prohibidos. Y una inquietud frenética y gozosa mi paz, mi sueño, mi vigor consume, y un huracán mi plenitud doblega. ¡Soy esa sombra que cruzó el camino, en sangre tinta… de lujuria ciega! Soy esa sombra pávida, cautiva de un gran misterio en el Misterio oculto. Huella la flor azul pata lasciva de cabrón ***** y el divino himnario sella Satán con sellos de su culto. Mi pena errante con mi vino loco en el turbión del vicio la sepulto. Soy huésped de garitos y tabernas. Disputo al "puede ser" un pan ingrato; y dejo que mi carne, ruïn loba de lúgubres anhelos arrecida, se me abandone al logro del deleite, desnuda en la impudicia de la vida. Entúrbiase la clara inteligencia. La idea afluye en nieblas ondulantes. Es el goce monótona frecuencia: igual en el deliquio y el suspiro... ¡Dadme un beso, un contacto y una esencia, una sensualidad de nuevo giro!
0
770
Acuarimántima vi
Mi domando che madri avete avuto. Se ora vi vedessero al lavoro in un mondo a loro sconosciuto, presi in un giro mai compiuto d'esperienze così diverse dalle loro, che sguardo avrebbero negli occhi? Se fossero lì, mentre voi scrivete il vostro pezzo, conformisti e barocchi, o lo passate a redattori rotti a ogni compromesso, capirebbero chi siete? Madri vili, con nel viso il timore antico, quello che come un male deforma i lineamenti in un biancore che li annebbia, li allontana dal cuore, li chiude nel vecchio rifiuto morale. Madri vili, poverine, preoccupate che i figli conoscano la viltà per chiedere un posto, per essere pratici, per non offendere anime privilegiate, per difendersi da ogni pietà. Madri mediocri, che hanno imparato con umiltà di bambine, di noi, un unico, nudo significato, con anime in cui il mondo è dannato a non dare né dolore né gioia. Madri mediocri, che non hanno avuto per voi mai una parola d'amore, se non d'un amore sordidamente muto di bestia, e in esso v'hanno cresciuto, impotenti ai reali richiami del cuore. Madri servili, abituate da secoli a chinare senza amore la testa, a trasmettere al loro feto l'antico, vergognoso segreto d'accontentarsi dei resti della festa. Madri servili, che vi hanno insegnato come il servo può essere felice odiando chi è, come lui, legato, come può essere, tradendo, beato, e sicuro, facendo ciò che non dice. Madri feroci, intente a difendere quel poco che, borghesi, possiedono, la normalità e lo stipendio, quasi con rabbia di chi si vendichi o sia stretto da un assurdo assedio. Madri feroci, che vi hanno detto: Sopravvivete! Pensate a voi! Non provate mai pietà o rispetto per nessuno, covate nel petto la vostra integrità di avvoltoi! Ecco, vili, mediocri, servi, feroci, le vostre povere madri! Che non hanno vergogna a sapervi - nel vostro odio - addirittura superbi, se non è questa che una valle di lacrime. È così che vi appartiene questo mondo: fatti fratelli nelle opposte passioni, o le patrie nemiche, dal rifiuto profondo a essere diversi: a rispondere del selvaggio dolore di esser uomini.
0
896
Ballata delle madri
Mi domando che madri avete avuto. Se ora vi vedessero al lavoro in un mondo a loro sconosciuto, presi in un giro mai compiuto d'esperienze così diverse dalle loro, che sguardo avrebbero negli occhi? Se fossero lì, mentre voi scrivete il vostro pezzo, conformisti e barocchi, o lo passate a redattori rotti a ogni compromesso, capirebbero chi siete? Madri vili, con nel viso il timore antico, quello che come un male deforma i lineamenti in un biancore che li annebbia, li allontana dal cuore, li chiude nel vecchio rifiuto morale. Madri vili, poverine, preoccupate che i figli conoscano la viltà per chiedere un posto, per essere pratici, per non offendere anime privilegiate, per difendersi da ogni pietà. Madri mediocri, che hanno imparato con umiltà di bambine, di noi, un unico, nudo significato, con anime in cui il mondo è dannato a non dare né dolore né gioia. Madri mediocri, che non hanno avuto per voi mai una parola d'amore, se non d'un amore sordidamente muto di bestia, e in esso v'hanno cresciuto, impotenti ai reali richiami del cuore. Madri servili, abituate da secoli a chinare senza amore la testa, a trasmettere al loro feto l'antico, vergognoso segreto d'accontentarsi dei resti della festa. Madri servili, che vi hanno insegnato come il servo può essere felice odiando chi è, come lui, legato, come può essere, tradendo, beato, e sicuro, facendo ciò che non dice. Madri feroci, intente a difendere quel poco che, borghesi, possiedono, la normalità e lo stipendio, quasi con rabbia di chi si vendichi o sia stretto da un assurdo assedio. Madri feroci, che vi hanno detto: Sopravvivete! Pensate a voi! Non provate mai pietà o rispetto per nessuno, covate nel petto la vostra integrità di avvoltoi! Ecco, vili, mediocri, servi, feroci, le vostre povere madri! Che non hanno vergogna a sapervi - nel vostro odio - addirittura superbi, se non è questa che una valle di lacrime. È così che vi appartiene questo mondo: fatti fratelli nelle opposte passioni, o le patrie nemiche, dal rifiuto profondo a essere diversi: a rispondere del selvaggio dolore di esser uomini.
Continue reading...
60
Turbaban mi conciencia en el precario vivir, el ala inquieta, el viento vario, fantasmas familiares, misterios presentidos, amores y cantares de jóvenes floridos, el vino, el mar, el día en el Acuario. Y la meliflua vocación interna; sentir, cantar, en raptos doloridos "ser yo", -"no ser"-, en sucesión alterna. Tronco en la plenitud, hundió mi alma su raíz en el légamo de muerte que nutre las corolas de la vida, y dio el perfume infuso en su ramaje. Vuela el perfume, mas se consume; ilusorio celaje pide al éter sutil que lo asume y en el raudal fluïdo de las auras de abril hace el viaje y se consume... ¡Oh insaciedad del hálito y la nébula, y el amor, y el impulso, y el anhelo! No un dios pagano, pero sí su rastro. No el himno divo, pero sí el suspiro. No el mármol, mas el plinto de alabastro. Y una sensualidad de antiguo giro.
0
690
Acuarimántima v
Retorno de tal sueño hacia la playa, realizado mi afán. La tierra invoca su ley que mis empeños desvirtúa. Oigo el grito del mar que me penetra, y ansia de paz perenne me extenúa. ¡El mar!, ¡el mar!, ¡el mar!, ¡ambiguo y fuerte! Su espuma brinda a mi ruindad su imperio en astillas de mástiles fallidos. Ráfagas de misterio... Monstruos inconocidos... ¿No brilla, entre la niebla, Acuarimántima? ¿No se oye limpia, trémula canción que pueda, en el aliento desvaído, sonar, aletargar el corazón y pasar? No se oye nada. Silencio y bruma, soplos de lo arcano. La luz mentira, la canción mentira. Solo el rumor de un vago viento vano volando en los velámenes expira. La noche adviene, de mortuorio emblema. Retumba en mi recuerdo mi alarido, mi estéril tiempo en mi inquietud suprema. El trágico dolor ha concluido. Yo soy Maín, el héroe del poema. Florece el cielo en gajos de luceros, y querubes de vuelos melodiosos revuelan de luceros a luceros. Y no decir, y no tener palabras tan llenas de tu goce vespertino y tu sueño nupcial, ¡oh campesino que cruzas con tus carros rechinantes! En tu ilusión un hálito divino te ha poblado de niños los instantes. Y ver, desde esta cima de ternura y valeroso amor, en toda cosa el Enigma, el Enigma Invïolado. ¡Oh carne!, y tú destilas el pecado, y... y... ¡El enigma por siempre invïolado! Y por toda verdad, saber ahora que brilla el mar, que el monte se estremece, que fulge Sirio en el confín lejano; y que, al frustrarse el giro de mi vida, al giro de la suya grana el grano. La luz mentira. La canción mentira. Que fui por los instintos inmolado ante el ara de un dios; que un soplo frío de lóbrego misterio he suscitado: que un dolor nuevo está en el plectro mío y el plectro en el dolor purificado. Lúgubre viento sopla entre los juncos; los juncos gimen bajo el viento rudo. Cantan en el crepúsculo.
0
734
Acuarimántima viii
Retorno de tal sueño hacia la playa, realizado mi afán. La tierra invoca su ley que mis empeños desvirtúa. Oigo el grito del mar que me penetra, y ansia de paz perenne me extenúa. ¡El mar!, ¡el mar!, ¡el mar!, ¡ambiguo y fuerte! Su espuma brinda a mi ruindad su imperio en astillas de mástiles fallidos. Ráfagas de misterio... Monstruos inconocidos... ¿No brilla, entre la niebla, Acuarimántima? ¿No se oye limpia, trémula canción que pueda, en el aliento desvaído, sonar, aletargar el corazón y pasar? No se oye nada. Silencio y bruma, soplos de lo arcano. La luz mentira, la canción mentira. Solo el rumor de un vago viento vano volando en los velámenes expira. La noche adviene, de mortuorio emblema. Retumba en mi recuerdo mi alarido, mi estéril tiempo en mi inquietud suprema. El trágico dolor ha concluido. Yo soy Maín, el héroe del poema. Florece el cielo en gajos de luceros, y querubes de vuelos melodiosos revuelan de luceros a luceros. Y no decir, y no tener palabras tan llenas de tu goce vespertino y tu sueño nupcial, ¡oh campesino que cruzas con tus carros rechinantes! En tu ilusión un hálito divino te ha poblado de niños los instantes. Y ver, desde esta cima de ternura y valeroso amor, en toda cosa el Enigma, el Enigma Invïolado. ¡Oh carne!, y tú destilas el pecado, y... y... ¡El enigma por siempre invïolado! Y por toda verdad, saber ahora que brilla el mar, que el monte se estremece, que fulge Sirio en el confín lejano; y que, al frustrarse el giro de mi vida, al giro de la suya grana el grano. La luz mentira. La canción mentira. Que fui por los instintos inmolado ante el ara de un dios; que un soplo frío de lóbrego misterio he suscitado: que un dolor nuevo está en el plectro mío y el plectro en el dolor purificado. Lúgubre viento sopla entre los juncos; los juncos gimen bajo el viento rudo. Cantan en el crepúsculo.
Continue reading...
55
El lampo que forman sus ojos al momento de apreciar tu mirada, es realmente hermoso, que ocupo algún artefacto para no caer en ceguera a causa de lagrimas, ya que es un brillo divino y Maravilloso, del que nadie puede relegar, Al tempo de pasar a su lado el aroma que se percibe tan perfecto, que opaca hasta el petricor de los días lluviosos. Entra en contexto, que antes de todo esto era solo una noche más, una noche más de las que el saber hacer es negativo, de las que se pensaba que fuera acabar igual, con solo un simple deseo, pero sin ningun hecho. Pero todo cambió, todo cambio al momento de querer dar un giro y poder decirle lo que realemnte siento, fue como un sueño, el tomarla de la mano me demayaba por dentro, que todo parecía no ser real y en mi mente pensar que si fuese un sueño nunca terminar, en donde la platica resultó ser más de lo que se fuese a esperar, donde mis deseos se pudrieron por fin revelar. Cuenta me doy que dios si escucho mis plegarias, cuenta me doy que todo el dolor por el que ella sufrir haya tenido una recompenza al final, espero que esto no sea un sueño repito y si es así amanecer nunca querre, ya que contento y feliz estoy así, y voy a vivir el momento aúnque tenga que morir.
0
Jun 24, 2017
Jun 24, 2017 at 4:35 AM UTC
Untitled
Crushed from the inside out As those tore her heart about Electro magnetic pulse Turned me all about Timeless I suppose Charging a giro sending a pulse Pusedo genius I enclosed Prodigy maybe so Motionless setting tone Sending my frequencies Multi sailing through fragmenting L to C Ohh drat I don't know Like poker to a cave Half Russian half Italian Mocking her intellect While having her uhhmm Her haveing you on connect I do love mirrors On a clouded day Per say Sixth sense are you degreeing with me Yes nod your head As he stood puking up the sun From Adams Ben For she worth more live Than dead And I like the weight of her majesty lay deep in her ocean Crushing total game! I never really liked triangles It's love in the 3rd degree And she is a she Like an ace gone missing Nothing up her sleeve Don't fret For this mere poetry And Monday will be Slender and sleek Behind bars... Know what I mean Your dipping ***** Wiping clean Not on me!!!!! So please spare the lady Some dignity... For she like to think For herself On a day of laundry Only! And playing on her phone... How she miss her children so Maybe we should let this go As y'all do Misses I mean Mr. T!!! Seems unfair if you ask me!!!
0
Jun 8, 2014
Jun 8, 2014 at 10:23 PM UTC
Sealed with a KISS
Tus ojos son como peces. A la deriva, me observan un instante, indiferentes. Tus ojos son como peces huidizos. Si me encuentran, dan un giro de repente. Tus ojos son como peces. Casi como si me vieran flotan curiosos enfrente. Tus ojos son como peces que para encontrar mis ojos nadan a contracorriente.
0
Sep 12, 2014
Sep 12, 2014 at 12:31 AM UTC
Tercetos marítimos
penso all'incredibile quantità di spazzolini da denti che ** lasciato in case non mie, facendo una rapida stima ne ** lasciati più di sette in giro.
0
Jul 7, 2015
Jul 7, 2015 at 2:36 PM UTC
segni di passaggio.
..and then you tell me when we're almost there that you don't really care and where does that leave me? between the devil and pollution in some dark and stormy sea, well I have worn away more rocks than you could ever throw and there is one thing or maybe two things that I know and I won't be telling you, if the mountain doesn't want to come then blow the ****** up, there's not much point in wasting time exciting some non existent God, but when the giro came God got the game on track two bottles of Wild Turkey and we were gone no looking back no anger no James Dean as if he would mean anything and kids today wouldn't know if he did,
0
Oct 7, 2016
Oct 7, 2016 at 4:03 PM UTC
Tough talk
Cash me a coupon, it's cold, I need some soup in my thermos, I won't make it through unless you do this favour for me, He told me, The coupon's done, out of date but not by long So I went home and hungered for sustenance. Providence pats me and cuts me a slice of tomorrow, sleep is the main meal in everyone's eyes I wake to a giro from the ministry, a man called Tom and he sends me his kind regards. Pardon me waitress can I have more servings of pancakes, hunger takes more than I know and then I settle down, can't afford to go to town and I cut more coupons from magazines.
0
Sep 8, 2015
Sep 8, 2015 at 8:15 PM UTC
Expiry date
Un dominico pasa bajo la luz radiante Del sol, negros los ojos y pálido el semblante; Atmósfera de claustro circundarlo parece, Pero en él una llama de juventud florece; Sobre el labio, áureo vello, y en la austera mirada, De todo lo terreno por siempre desligada. Un resplandor extraño que fulge y que se aleja. El fraile solitario sigue por la calleja, En tanto que en los huertos cercanos, los rosales, Movidos por el soplo de auras primaverales, Van llenando el ambiente de aromas y rumores, Porque estamos en Roma y en el mes de las flores. El asceta, de súbito, siente un extraño asombro y tiembla, cuando el viento deshójale en el hombro Una rosa. Dirige después honda mirada. Casi humana, a los pétalos de la flor deshojada. Que al soplo de la brisa bajan con raudo giro Por el hábito blanco; lanza luego un suspiro; Enjúgase la frente con mano temblorosa. y sacude hacia el suelo los pétalos de rosa.
0
472
Al pasar
Lo palpable lo mórbido el conco fondo ardido los tanturbios las tensas sondas hondas los reflujos las ondas de la carne y sus pistilos núbiles contráctiles y sus anexos nidos los languiformes férvidos subsobornos innúmeros del tacto su mosto azul desnudo cada veta cada vena del sueño del eco de la sangre las somnilocuas noches del alto croar celeste que nos animabisman el soliloquio vértigo cuanto adhiere sin costas al fluir el pulso al rojo cosmogozo y sus vaciados rostros y sus cauces hasta morder la tierra lo ignoto noto combo el ver del ser lo ososo los impactos del pasmo de más cuerda cualquier estar en llaga los dones dados donde se internieblan las órbitas los sorbos de la euforia cualquier velar velado con atento esqueleto que se piensa la estéril lela estela el microazar del germen del móvil del encuentro los entonces ya prófugos la busca en sí gratuita los mititos hasta ingerir la tierra todo modo poroso el pozo lato solo del foso inmerso adentro la sed de sed sectaria los finitos abrazos toda boca lo tanto el amor terco a todo el amormor pleamante en colmo brote totem de amor de amor la lacra amor gorgóneo médium olavecabracobra deliquio erecto entero que ulululululula y arpeialibaraña el ego soplo centro hasta exhalar la tierra con sus astroides trinos sus especies y multillamas lenguas y excrecreencias sus buzos lazo lares de complejos incestos entre huesos corrientes sin desagües sus convecinos muertos de memoria su luz de mies desnuda sus axilas de siesta y su giro hondo lodo no menos menos que otros afines cogirantes hasta el destete enteco hasta el destente neutro hasta morirla
0
468
Hasta morirla
Lo palpable lo mórbido el conco fondo ardido los tanturbios las tensas sondas hondas los reflujos las ondas de la carne y sus pistilos núbiles contráctiles y sus anexos nidos los languiformes férvidos subsobornos innúmeros del tacto su mosto azul desnudo cada veta cada vena del sueño del eco de la sangre las somnilocuas noches del alto croar celeste que nos animabisman el soliloquio vértigo cuanto adhiere sin costas al fluir el pulso al rojo cosmogozo y sus vaciados rostros y sus cauces hasta morder la tierra lo ignoto noto combo el ver del ser lo ososo los impactos del pasmo de más cuerda cualquier estar en llaga los dones dados donde se internieblan las órbitas los sorbos de la euforia cualquier velar velado con atento esqueleto que se piensa la estéril lela estela el microazar del germen del móvil del encuentro los entonces ya prófugos la busca en sí gratuita los mititos hasta ingerir la tierra todo modo poroso el pozo lato solo del foso inmerso adentro la sed de sed sectaria los finitos abrazos toda boca lo tanto el amor terco a todo el amormor pleamante en colmo brote totem de amor de amor la lacra amor gorgóneo médium olavecabracobra deliquio erecto entero que ulululululula y arpeialibaraña el ego soplo centro hasta exhalar la tierra con sus astroides trinos sus especies y multillamas lenguas y excrecreencias sus buzos lazo lares de complejos incestos entre huesos corrientes sin desagües sus convecinos muertos de memoria su luz de mies desnuda sus axilas de siesta y su giro hondo lodo no menos menos que otros afines cogirantes hasta el destete enteco hasta el destente neutro hasta morirla
Continue reading...
44