Hello Poetry
Submit your work and get some sparkles! Create free account
Words
"tikas" poems
dilaw na dyaket ang suot mo noon habang ako ay nananahimik hindi makaimik at pinagmamasdan ang bawat sinag ng dapithapon na sinasala ng kinulayang bintana kung saan ay sa aking mga mata na ngayon lamang nakakita ng ganda ay biglang napatunganga dilaw na dyaket ang suot mo noon at ang unang naitala sa listahan ng mga napuna ng aking mga mata at biglang napatunganga na nga nang dahil sa bawat tupi ng manggas at bawat kusot ng bulsa ng dilaw na dyaket **** naisipang ipakita sa silid ng mga kaluluwa mga kaluluwang akala ko ay mabibigyan kong buong pansin ngunit heto, napatitig na rin ako'y napatitig na rin napatitig sa dilaw na dyaket mo at hindi ko mawari kung paano pero ang dilaw na dyaket **** nakabalabal sa iyong kay liit na katawan ay humihila pababa sa iyong mga balikat nakakibit hindi man lang kayang mapaakyat ang iyong pagpapakalálo napapaliit ang tikas ng iyong pagkatao hindi ko rin mawari kung paano pero ang dilaw na dyaket mo ay para bang napabalabal na rin sa akin at mula noon, ang bawat tupi ng manggas at bawat kusot ng bulsa ng aking puso ay handa nang aminin na ikaw ay naging isang anghel ang dilaw na dyaket mo ay naging iyong halo at ang bawat tupi ng manggas at bawat kusot ng bulsa nito ay naging mga pakpak mo at ikaw ay naging isang anghel ika'y naging anghel sa aking isipan marikit na imahe sa aking kaloob-looban munting sigaw sa buong kalawakan o, munting anghel ko, nais ko na sanang isigaw: nakikita mo ba? nakikita mo ba kung paano kita nakikita? nakikita mo ba kung paano kita sinasamba? nakikita mo ba kung paano kita sinisinta? oo, sinisinta, dahil munting anghel ko, o, mahal kita mahal kita, o, munting anghel ko mahal kita at ang bawat tupi ng manggas at bawat kusot ng bulsa ng iyong pagkatao mahal kita at ayaw kong manatili ka lamang sa isipan ko mahal kita at nais kong ako ang magpabalabal sa iyong puso at nais kong ako ay maging iyo at nais kong mahalin mo rin ako ngunit, o, munting anghel ko, natakot ako natakot ako na kung ilalahad ko ang lahat ng mga ligaw na alaala ko sa iyo ay huhusgahan mo ako kung hayaan kong buksan mo ang aking mga pinto ay matatakot ka nang makita mo ang nilalaman nito kung ipakita ko sa iyo ang lahat ng mga tupi ng manggas at mga kusot ng bulsa ng aking puso ay magugulat ka at lilisanin mo ako kaya heto, ang munting anghel ko ay nanatili sa isipan lamang ang marikit na imahe ko ay nanirahan sa kaloob-looban lamang ang munting sigaw ko ay naging bulong lamang isang bulong na nagsasabing: o, munting anghel ko, mahal kita, o, munting anghel ko, pangarap kita, ngunit, o, munting anghel ko, natatakot akong sa piling mo'y ako'y madulas at tuluyang mawala ka. maroon na dyaket ang suot mo kanina noong ako ay naarawan ng sikat ng umaga at ng tawa ng ilang mga kahalubilo't kasama at naroon sa gitna ng aking sariling mga tawa ay nakita kita ngunit may kasamang iba at siya'y ika'y inakbayan at ika'y siya'y nginitian at ako'y napaisip nang biglaan kayo ba? kayo ba? kayo ba? napakwento ang kaibigan ko: alam mo ba, ganun na nga sila na magdadalawang-linggo na. hindi naman sa nasaktan ako pero parang ganoon na nga. hindi naman sa napatigil bigla ang tibok ng puso ko pero parang ganoon na nga. hindi naman sa nadurog ako nang mapansin ko na ang sukat ng maroon na dyaket mo ay mas sakto sa iyo at hindi niya nahihila pababa ang iyong buong pagkatao at siguro ito ay dahil siya ang kasama mo at hindi ako kaya para bang siya na ang nakabalabal sa iyong puso at ang bawat tupi ng manggas at bawat kusot ng bulsa ng kaniyang puso ay napaibig na sa iyo— pero parang ganoon na nga. ganoon na nga dahil kayo na nga kayo na kayo na kayo na. ganoon na nga dahil siya ang kasama mo hindi ako hindi ako hindi ako. siguro kung hindi ako natakot siguro kung hindi ako natakot na ilahad ang lahat ng mga ligaw na alaala ko sa iyo ay hindi ka na mananatili lamang sa isipan ko siguro kung hindi ako natakot na hayaang buksan mo ang aking mga pinto ay mapapabalabal ko na ang iyong puso siguro kung hindi ako natakot na ipakita ang lahat ng mga tupi ng manggas at mga kusot ng bulsa ng aking puso ay ako na'y magiging iyo siguro kung hindi ako natakot na madulas sa piling mo ay mamahalin mo na rin ako ngunit ayan na nga, o, munting anghel ko, natakot ako at ayan na nga, o, munting anghel ko, lahat ng ito ay hindi ko na nasabi sa iyo at ayan na nga, o, munting anghel ko, baka tuluyan nang mawala ang dilaw na dyaket mo sa buhay ko maroon na dyaket na ang suot mo ngunit ang dilaw na dyaket mo pa rin ang nakatatak sa isipan ko at ang bawat tupi ng manggas at bawat kusot ng bulsa ng dilaw na dyaket mo ay nakabalabal pa rin sa aking puso aking puso na nadurog, at patuloy na nadudurog hanggang ngayon nang dahil sa dilaw na dyaket na suot mo noon dahil sa dilaw na dyaket na suot na ng iba ngayon
0
Feb 9, 2020
Feb 9, 2020 at 11:47 PM UTC
toczlaurenio
Dilaw na Dyaket
dilaw na dyaket ang suot mo noon habang ako ay nananahimik hindi makaimik at pinagmamasdan ang bawat sinag ng dapithapon na sinasala ng kinulayang bintana kung saan ay sa aking mga mata na ngayon lamang nakakita ng ganda ay biglang napatunganga dilaw na dyaket ang suot mo noon at ang unang naitala sa listahan ng mga napuna ng aking mga mata at biglang napatunganga na nga nang dahil sa bawat tupi ng manggas at bawat kusot ng bulsa ng dilaw na dyaket **** naisipang ipakita sa silid ng mga kaluluwa mga kaluluwang akala ko ay mabibigyan kong buong pansin ngunit heto, napatitig na rin ako'y napatitig na rin napatitig sa dilaw na dyaket mo at hindi ko mawari kung paano pero ang dilaw na dyaket **** nakabalabal sa iyong kay liit na katawan ay humihila pababa sa iyong mga balikat nakakibit hindi man lang kayang mapaakyat ang iyong pagpapakalálo napapaliit ang tikas ng iyong pagkatao hindi ko rin mawari kung paano pero ang dilaw na dyaket mo ay para bang napabalabal na rin sa akin at mula noon, ang bawat tupi ng manggas at bawat kusot ng bulsa ng aking puso ay handa nang aminin na ikaw ay naging isang anghel ang dilaw na dyaket mo ay naging iyong halo at ang bawat tupi ng manggas at bawat kusot ng bulsa nito ay naging mga pakpak mo at ikaw ay naging isang anghel ika'y naging anghel sa aking isipan marikit na imahe sa aking kaloob-looban munting sigaw sa buong kalawakan o, munting anghel ko, nais ko na sanang isigaw: nakikita mo ba? nakikita mo ba kung paano kita nakikita? nakikita mo ba kung paano kita sinasamba? nakikita mo ba kung paano kita sinisinta? oo, sinisinta, dahil munting anghel ko, o, mahal kita mahal kita, o, munting anghel ko mahal kita at ang bawat tupi ng manggas at bawat kusot ng bulsa ng iyong pagkatao mahal kita at ayaw kong manatili ka lamang sa isipan ko mahal kita at nais kong ako ang magpabalabal sa iyong puso at nais kong ako ay maging iyo at nais kong mahalin mo rin ako ngunit, o, munting anghel ko, natakot ako natakot ako na kung ilalahad ko ang lahat ng mga ligaw na alaala ko sa iyo ay huhusgahan mo ako kung hayaan kong buksan mo ang aking mga pinto ay matatakot ka nang makita mo ang nilalaman nito kung ipakita ko sa iyo ang lahat ng mga tupi ng manggas at mga kusot ng bulsa ng aking puso ay magugulat ka at lilisanin mo ako kaya heto, ang munting anghel ko ay nanatili sa isipan lamang ang marikit na imahe ko ay nanirahan sa kaloob-looban lamang ang munting sigaw ko ay naging bulong lamang isang bulong na nagsasabing: o, munting anghel ko, mahal kita, o, munting anghel ko, pangarap kita, ngunit, o, munting anghel ko, natatakot akong sa piling mo'y ako'y madulas at tuluyang mawala ka. maroon na dyaket ang suot mo kanina noong ako ay naarawan ng sikat ng umaga at ng tawa ng ilang mga kahalubilo't kasama at naroon sa gitna ng aking sariling mga tawa ay nakita kita ngunit may kasamang iba at siya'y ika'y inakbayan at ika'y siya'y nginitian at ako'y napaisip nang biglaan kayo ba? kayo ba? kayo ba? napakwento ang kaibigan ko: alam mo ba, ganun na nga sila na magdadalawang-linggo na. hindi naman sa nasaktan ako pero parang ganoon na nga. hindi naman sa napatigil bigla ang tibok ng puso ko pero parang ganoon na nga. hindi naman sa nadurog ako nang mapansin ko na ang sukat ng maroon na dyaket mo ay mas sakto sa iyo at hindi niya nahihila pababa ang iyong buong pagkatao at siguro ito ay dahil siya ang kasama mo at hindi ako kaya para bang siya na ang nakabalabal sa iyong puso at ang bawat tupi ng manggas at bawat kusot ng bulsa ng kaniyang puso ay napaibig na sa iyo— pero parang ganoon na nga. ganoon na nga dahil kayo na nga kayo na kayo na kayo na. ganoon na nga dahil siya ang kasama mo hindi ako hindi ako hindi ako. siguro kung hindi ako natakot siguro kung hindi ako natakot na ilahad ang lahat ng mga ligaw na alaala ko sa iyo ay hindi ka na mananatili lamang sa isipan ko siguro kung hindi ako natakot na hayaang buksan mo ang aking mga pinto ay mapapabalabal ko na ang iyong puso siguro kung hindi ako natakot na ipakita ang lahat ng mga tupi ng manggas at mga kusot ng bulsa ng aking puso ay ako na'y magiging iyo siguro kung hindi ako natakot na madulas sa piling mo ay mamahalin mo na rin ako ngunit ayan na nga, o, munting anghel ko, natakot ako at ayan na nga, o, munting anghel ko, lahat ng ito ay hindi ko na nasabi sa iyo at ayan na nga, o, munting anghel ko, baka tuluyan nang mawala ang dilaw na dyaket mo sa buhay ko maroon na dyaket na ang suot mo ngunit ang dilaw na dyaket mo pa rin ang nakatatak sa isipan ko at ang bawat tupi ng manggas at bawat kusot ng bulsa ng dilaw na dyaket mo ay nakabalabal pa rin sa aking puso aking puso na nadurog, at patuloy na nadudurog hanggang ngayon nang dahil sa dilaw na dyaket na suot mo noon dahil sa dilaw na dyaket na suot na ng iba ngayon
Continue reading...
115
Tulad ng kahit sino, siya'y isa ring hamak na nilalang na naghahanap ng pag-ibig, at iibigin. Hanggang isang araw, ika'y kaniyang nakita mula sa malayo. Matangkad ka, kung kaya't agad niyang napansin ang iyong tikas. Kasing tikas mo ang damdamin, sa kanya'y umusbong alinsabay sa iyong pagdating. Sa tuwing ika'y kaniyang nakikita, siya'y lihim na napapangiti. Ang liwanag na minsan ng nakubli sa kanyang araw-araw, ay iyong ibinalik. Binigyang sibol mo ang pananahimik ng kaniyang puso na minsa'y napabayaan at nasaktan. Kaya't salamat sayo, bagama't hindi pa siguro napapanahon. Upang iyong malaman, itong espesyal na pagtangi na sa iyo'y kanyang inilaan. Marahil, sapat na muna na ika'y kanyang masilayan kahit man lamang, sa malayuan.
0
Nov 3, 2015
Nov 3, 2015 at 3:12 AM UTC
RLFRN
Ang Pagtangi Ni Rochelle
Tulad ng kahit sino, siya'y isa ring hamak na nilalang na naghahanap ng pag-ibig, at iibigin. Hanggang isang araw, ika'y kaniyang nakita mula sa malayo. Matangkad ka, kung kaya't agad niyang napansin ang iyong tikas. Kasing tikas mo ang damdamin, sa kanya'y umusbong alinsabay sa iyong pagdating. Sa tuwing ika'y kaniyang nakikita, siya'y lihim na napapangiti. Ang liwanag na minsan ng nakubli sa kanyang araw-araw, ay iyong ibinalik. Binigyang sibol mo ang pananahimik ng kaniyang puso na minsa'y napabayaan at nasaktan. Kaya't salamat sayo, bagama't hindi pa siguro napapanahon. Upang iyong malaman, itong espesyal na pagtangi na sa iyo'y kanyang inilaan. Marahil, sapat na muna na ika'y kanyang masilayan kahit man lamang, sa malayuan.
Continue reading...
30
Naglalaro tayo, Pero hindi parang biro. Mayroong taya, Pero hindi alam kung sino. At walang tayo, Pero sana’y parehas na manalo. Sisilip ang pusong walang pagkukunwari. At sa tikas at dunong ng iyong pananampalataya, Pawang gabay sa nauuhaw na sandali. Ang baryang sentimo’y itinabi nang kusa, Pagkat umuusbong ang pagsinta Sa para sanang taglagas na paghinga. Nais kong siyasatin ang maamo **** mukha At ang pagkukumbaba’y batid kong patas at di ulila. Iyong mga kamay, yapos silang mga uhaw At ang tula’y binalot ng pakikipaghimagsikan. Dukha ang pag-ibig ko, Bagkus hindi mamamalimos. At sa mala-larong pag-iibigan, Magwawagi rin tayo. Sapat na ang nalalabing mga sandali’t Armas nati’y ibibigkis pa rin sa Langit. Pagkat hindi lilisanin ang Harding may bukal ng pag-ibig. Tataya ako’t hindi ka muna gigisingin Sa himbing ng paghikbi’y, ako’y gapos ng katotohanan. Sinta, hintay lamang; pagkat matatapos din ang laro Gigising tayong muli’t bibihisan ng pagsuyo.
0
Mar 29, 2016
Mar 29, 2016 at 10:28 AM UTC
psalmiseta
Hide and Seek
Naglalaro tayo, Pero hindi parang biro. Mayroong taya, Pero hindi alam kung sino. At walang tayo, Pero sana’y parehas na manalo. Sisilip ang pusong walang pagkukunwari. At sa tikas at dunong ng iyong pananampalataya, Pawang gabay sa nauuhaw na sandali. Ang baryang sentimo’y itinabi nang kusa, Pagkat umuusbong ang pagsinta Sa para sanang taglagas na paghinga. Nais kong siyasatin ang maamo **** mukha At ang pagkukumbaba’y batid kong patas at di ulila. Iyong mga kamay, yapos silang mga uhaw At ang tula’y binalot ng pakikipaghimagsikan. Dukha ang pag-ibig ko, Bagkus hindi mamamalimos. At sa mala-larong pag-iibigan, Magwawagi rin tayo. Sapat na ang nalalabing mga sandali’t Armas nati’y ibibigkis pa rin sa Langit. Pagkat hindi lilisanin ang Harding may bukal ng pag-ibig. Tataya ako’t hindi ka muna gigisingin Sa himbing ng paghikbi’y, ako’y gapos ng katotohanan. Sinta, hintay lamang; pagkat matatapos din ang laro Gigising tayong muli’t bibihisan ng pagsuyo.
Continue reading...
27
#112715 #8:20PM Pagkat ako'y tanod sa pagtalilis Sa yari **** agos Ni tikas mo'y nakakubling paraiso Sa bulag kong pag-irog. Ang **masimod **** yakap,** Daplis lamang O, Sinta Sana'y matantya mo Ang pagkukumahog ng pangamba. Di nais na masukol ang tiyak na pagdaloy, Kaya't heto ako't hahalili sa bukas At tunay na buhay, siyang isisikhay.
0
Nov 27, 2015
Nov 27, 2015 at 7:27 AM UTC
psalmiseta
Oceans Deep
#112715 #8:20PM Pagkat ako'y tanod sa pagtalilis Sa yari **** agos Ni tikas mo'y nakakubling paraiso Sa bulag kong pag-irog. Ang **masimod **** yakap,** Daplis lamang O, Sinta Sana'y matantya mo Ang pagkukumahog ng pangamba. Di nais na masukol ang tiyak na pagdaloy, Kaya't heto ako't hahalili sa bukas At tunay na buhay, siyang isisikhay.
Continue reading...
12
HE lived on the wings of storm. The ashes are in Chihuahua. Out of Ludlow and coal towns in Colorado Sprang a vengeance of Slav miners, Italians, Scots, Cornishmen, Yanks. Killings ran under the spoken commands of this boy With eighty men and rifles on a hogback mountain. They killed swearing to remember The shot and charred wives and children In the burnt camp of Ludlow, And Louis Tikas, the laughing Greek, Plugged with a bullet, clubbed with a gun **** As a home war It held the nation a week And one or two million men stood together And swore by the retribution of steel. It was all accidental. He lived flecking lint off coat lapels Of men he talked with. He kissed the miners' babies And wrote a Denver paper Of picket silhouettes on a mountain line. He had no mother but Mother Jones Crying from a jail window of Trinidad: "All I want is room enough to stand And shake my fist at the enemies of the human race." Named by a grand jury as a murderer He went to Chihuahua, forgot his old Scotch name, Smoked cheroots with Pancho Villa And wrote letters of Villa as a rock of the people. How can I tell how Don Magregor went? Three riders emptied lead into him. He lay on the main street of an inland town. A boy sat near all day throwing stones To keep pigs away. The Villa men buried him in a pit With twenty Carranzistas. There is drama in that point... ...the boy and the pigs. Griffith would make a movie of it to fetch sobs. Victor Herbert would have the drums whirr In a weave with a high fiddle-string's single clamor. "And the muchacho sat there all day throwing stones To keep the pigs away," wrote Gibbons to the Tribune. Somewhere in Chihuahua or Colorado Is a leather bag of poems and short stories.
0
2.8k
Carl Sandburg
Memoir of a Proud Boy
HE lived on the wings of storm. The ashes are in Chihuahua. Out of Ludlow and coal towns in Colorado Sprang a vengeance of Slav miners, Italians, Scots, Cornishmen, Yanks. Killings ran under the spoken commands of this boy With eighty men and rifles on a hogback mountain. They killed swearing to remember The shot and charred wives and children In the burnt camp of Ludlow, And Louis Tikas, the laughing Greek, Plugged with a bullet, clubbed with a gun **** As a home war It held the nation a week And one or two million men stood together And swore by the retribution of steel. It was all accidental. He lived flecking lint off coat lapels Of men he talked with. He kissed the miners' babies And wrote a Denver paper Of picket silhouettes on a mountain line. He had no mother but Mother Jones Crying from a jail window of Trinidad: "All I want is room enough to stand And shake my fist at the enemies of the human race." Named by a grand jury as a murderer He went to Chihuahua, forgot his old Scotch name, Smoked cheroots with Pancho Villa And wrote letters of Villa as a rock of the people. How can I tell how Don Magregor went? Three riders emptied lead into him. He lay on the main street of an inland town. A boy sat near all day throwing stones To keep pigs away. The Villa men buried him in a pit With twenty Carranzistas. There is drama in that point... ...the boy and the pigs. Griffith would make a movie of it to fetch sobs. Victor Herbert would have the drums whirr In a weave with a high fiddle-string's single clamor. "And the muchacho sat there all day throwing stones To keep the pigs away," wrote Gibbons to the Tribune. Somewhere in Chihuahua or Colorado Is a leather bag of poems and short stories.
Continue reading...
45