"panlalamig" poems - Hello Poetry

Sa isang gabi, tinapos ko ang lahat Tinapos ko ang mga luhang nanlalamig Luhang ikaw mismo ang nagdulot Mga luhang ni minsa'y di inakalang manggagaling sa pagmumukhang ito Sa isang gabi, tinapos ko ang lahat Tinapos ko ang sakit na ikaw mismo ang nagdulot Mahal, 'wag nang itanggi Ikaw ang nagdulot nito. Sa anim na bote ng alak, tinapos ko ang bawat sandaling kapiling ka Sa mga sinehan na pinuntahan, sa mga kamang inilapag ang mga katawan, sa mga piling lugar o sa kahit saang sulok na ninais. Sa anim na bote ng alak, tinapos kita. Ang unang bote ng alak ay para sa iyong panlalamig Totoo, nanlamig ka Mas malamig pa sa boteng hawak-hawak Sa bawat gabing kapiling ka, ang mga bisig mo lamang ang nagsisilbing unan Oo mahal, nasa bisig mo ako, pero ang lamig na. Ang pangalawang bote ng alak ay para sa'yong di pagpaparamdam Nagdaan ang mga araw na nasanay akong wala ka Nasanay akong mag isa sa bawat gabing ako'y may pangangailangan Nasanay akong bigyan ng init ang sarili gamit ang mga kamay Sinanay ko ang sarili Pero higit sa lahat, sinanay mo ako Ang pangatlong bote ng alak ay para sa iyong pagsisinungaling Alam kong nagsinungaling ka na wala kang iba Pag uwi mo sa akin, iba ang amoy, iba ang itsura Kasi naman diba? Iba na ang nag-alaga "I love you" sabi mo, pero sinungaling ka Sinungaling Ang pang-apat na bote ng alak ay para sa hindi mo pag-uwi sa akin Mahal, ako ang iyong tahanan Pero pinili mo ang lansangan Ang pang-lima na bote ng alak ay para sa hindi mo pag alala Pinili **** limutin ang ating mga sarili Pinili **** maging bulag upang di ako makitang nasasaktan Puta ka? Sana naging bulag ka na lang talaga Ang pang-anim at panghuling bote ng alak ay para sa hindi mo pag-laban Ipinaglaban kita Ipinaglaban kita sa mga taong pilit tayong paghiwalayin Ipinaglaban kita sa mga kaibigan ko Ipinaglaban kita sa buong mundo Pero please naman, ipaglaban mo rin ang sarili mo Gawin mo para sa'yo Sa anim na bote ng alak Tinapos ko ang lahat at naitanong ang sarili Sino nga ba ang nagpapasya kung minahal kita o hindi? Ikaw ba? Sila? Hindi ikaw! Hindi sila! Kundi ako! Hindi sila ang magpapasya kung inibig kitang tunay Dahil sa huli Ako ang nagmahal, hindi sila Ako ang nasaktan, hindi sila Sa anim na bote ng alak Tatapusin na kita at patuloy pa kitang tatapusin hanggang sa hindi maghilom ang sugat sa puso na pinili **** iwaksi.

0

Sep 12, 2015

Sep 12, 2015 at 2:08 AM UTC

ken-alorro

Ang Anim na Bote ng Alak

Sa isang gabi, tinapos ko ang lahat Tinapos ko ang mga luhang nanlalamig Luhang ikaw mismo ang nagdulot Mga luhang ni minsa'y di inakalang manggagaling sa pagmumukhang ito Sa isang gabi, tinapos ko ang lahat Tinapos ko ang sakit na ikaw mismo ang nagdulot Mahal, 'wag nang itanggi Ikaw ang nagdulot nito. Sa anim na bote ng alak, tinapos ko ang bawat sandaling kapiling ka Sa mga sinehan na pinuntahan, sa mga kamang inilapag ang mga katawan, sa mga piling lugar o sa kahit saang sulok na ninais. Sa anim na bote ng alak, tinapos kita. Ang unang bote ng alak ay para sa iyong panlalamig Totoo, nanlamig ka Mas malamig pa sa boteng hawak-hawak Sa bawat gabing kapiling ka, ang mga bisig mo lamang ang nagsisilbing unan Oo mahal, nasa bisig mo ako, pero ang lamig na. Ang pangalawang bote ng alak ay para sa'yong di pagpaparamdam Nagdaan ang mga araw na nasanay akong wala ka Nasanay akong mag isa sa bawat gabing ako'y may pangangailangan Nasanay akong bigyan ng init ang sarili gamit ang mga kamay Sinanay ko ang sarili Pero higit sa lahat, sinanay mo ako Ang pangatlong bote ng alak ay para sa iyong pagsisinungaling Alam kong nagsinungaling ka na wala kang iba Pag uwi mo sa akin, iba ang amoy, iba ang itsura Kasi naman diba? Iba na ang nag-alaga "I love you" sabi mo, pero sinungaling ka Sinungaling Ang pang-apat na bote ng alak ay para sa hindi mo pag-uwi sa akin Mahal, ako ang iyong tahanan Pero pinili mo ang lansangan Ang pang-lima na bote ng alak ay para sa hindi mo pag alala Pinili **** limutin ang ating mga sarili Pinili **** maging bulag upang di ako makitang nasasaktan Puta ka? Sana naging bulag ka na lang talaga Ang pang-anim at panghuling bote ng alak ay para sa hindi mo pag-laban Ipinaglaban kita Ipinaglaban kita sa mga taong pilit tayong paghiwalayin Ipinaglaban kita sa mga kaibigan ko Ipinaglaban kita sa buong mundo Pero please naman, ipaglaban mo rin ang sarili mo Gawin mo para sa'yo Sa anim na bote ng alak Tinapos ko ang lahat at naitanong ang sarili Sino nga ba ang nagpapasya kung minahal kita o hindi? Ikaw ba? Sila? Hindi ikaw! Hindi sila! Kundi ako! Hindi sila ang magpapasya kung inibig kitang tunay Dahil sa huli Ako ang nagmahal, hindi sila Ako ang nasaktan, hindi sila Sa anim na bote ng alak Tatapusin na kita at patuloy pa kitang tatapusin hanggang sa hindi maghilom ang sugat sa puso na pinili **** iwaksi.

54

Tatlong katok lang ang layo ng katahimikan "wala dito, kanina pa umalis mama ko" utos sa anak na walong taong gulang habang nagtatago sa palikuran "sabihin mo sa mama mo, na nagbigay ako ng ulam" "salamat po ninang!" "walang anuman", bago siya lumisan. tatlong katok lang ang layo ng katahimikan "wala dito, kanina pa umalis mama ko" utos sa anak na walong taong gulang habang nagtatago sa palikuran napakamot na lang ang naniningil ng utang gigil na nagpaandar ng motor sapagkat siya'y nagulangan tatlong katok lang ang layo ng katahimikan sa pagkatok, tanong ay "tao po?" sagot ay "tao po" biglaan ang pagka gulantang "anak, dali! magtago ka doon sa palikuran" alam na niya kung sino ang dumating takot ang bumalot sa kapaligiran namumugtong na mga mata at nginig na mga kamay na parehas kumakaliwa bakas ang kaba sa mukha at tatlong katok lang ang layo ng katahimikan ang pinto'y hindi binubuksan nabasag ang katahimikan kasabay ng pagbagsak ng sirang pintuan nasurpresa sa kanyang mga bisita nangingilid na ang luha bigay todo ang pagmamakaawa isa dalawa tatlo, hanggang anim anim na nakaunipormeng magsasaka hindi palay ang itinatanim, kundi bala kasabay ng panlalamig ng katawan ang ingay ay nilamon bigla ng katahimikan at kasabay ng katahimikan ang kanyang ina ay binawian ng buhay...

0

Sep 22, 2018

Sep 22, 2018 at 1:54 PM UTC

Wolff

tok tok tok!

Tatlong katok lang ang layo ng katahimikan "wala dito, kanina pa umalis mama ko" utos sa anak na walong taong gulang habang nagtatago sa palikuran "sabihin mo sa mama mo, na nagbigay ako ng ulam" "salamat po ninang!" "walang anuman", bago siya lumisan. tatlong katok lang ang layo ng katahimikan "wala dito, kanina pa umalis mama ko" utos sa anak na walong taong gulang habang nagtatago sa palikuran napakamot na lang ang naniningil ng utang gigil na nagpaandar ng motor sapagkat siya'y nagulangan tatlong katok lang ang layo ng katahimikan sa pagkatok, tanong ay "tao po?" sagot ay "tao po" biglaan ang pagka gulantang "anak, dali! magtago ka doon sa palikuran" alam na niya kung sino ang dumating takot ang bumalot sa kapaligiran namumugtong na mga mata at nginig na mga kamay na parehas kumakaliwa bakas ang kaba sa mukha at tatlong katok lang ang layo ng katahimikan ang pinto'y hindi binubuksan nabasag ang katahimikan kasabay ng pagbagsak ng sirang pintuan nasurpresa sa kanyang mga bisita nangingilid na ang luha bigay todo ang pagmamakaawa isa dalawa tatlo, hanggang anim anim na nakaunipormeng magsasaka hindi palay ang itinatanim, kundi bala kasabay ng panlalamig ng katawan ang ingay ay nilamon bigla ng katahimikan at kasabay ng katahimikan ang kanyang ina ay binawian ng buhay...

42

“The purpose of life is to live it, to taste experience to the utmost, to reach out eagerly and without fear for newer and richer experience.” ― Eleanor Roosevelt May mga gabi na puno ng lumbay kung saan mapapait at puno ng lungkot ang mga ala-alang hatid nito. Madalas na hindi ka nito pinapatulog. May mga umaga naman na nagpapagunita sa mga dalita at mabibigat na salita. Minsan kahit sa init ng katanghalian ay nararamdaman mo ang matinding lamig – ang panlalamig na dulot ng takot, takot na harapin ang kawalang katiyakan ng bukas na darating. Malaya kaba’ng talaga o baka naman nakatago lang ang iyong mga tanikala? Bumabangon sa umaga’t naghahanda para pumasok sa opisina na isa ring selda. Kumakain pero walang nalalasahan, tumatawa nga pero ang totoo ay nalulungkot, nabubuhay pero talo pa ang isang bangkay pagkat walang kabuhay-buhay. Nakikipagtalik ang katawan na hindi marunong tumangkilik. Paano nga ba ang mabuhay nang wasto at hustong-husto? Yung puno ng pag-ibig at walang ligalig na sadyang matatag katulad sa isang kamalig. Nadidinig mo pa ba ang huni ng kuliglig sa ‘twing sasapit ang hapon? Ang buhay ng tao ay sadyang maligalig. Ang panaghoy ng mga walang kayang lumaban sa dagok ng malupit na kapalaran ay laging naririnig sa ‘twing kumakagat ang dilim. Hindi lang minamasdan ang mga bulaklak, kailangan mo rin itong samyuin para mo mapahalagahan. Paano mo malalaman ang lalim ng dagat kung hindi mo ito sisisirin at ano’ng saysay ng taas ng bundok kung hindi mo ito aakyatin? Hindi sapat na sabihin na s’ya ay iyong iniibig, kailangan mo rin s’yang yakapin at halikan. Ganito mo dapat na ipagdiwang ang buhay. Pero hindi ito magawa ng isang tulad mo na alipin ng takot at sama ng loob. Kailangan kumawala ka sa anino ng nakaraan at ‘wag mabuhay sa hinaharap. ‘Hwag kang makipagtalik sa multo ng nakaraan dahil hindi ka lalabasan, puro luha lang ang tiyak na papatak sa iyong mga mata. Maging makasaysayan at makabuluhan ito ang dapat na maging layunin. Kalimutan ang kabiguan at maging masigasig, yakapin sa’yong bisig ang ngayon. Hawiin ang lambong ng gabing tumatakip sa paningin sapagkat ito’y nakakabulag.

0

Nov 12, 2017

Nov 12, 2017 at 9:54 PM UTC

makabagongmakata69

HAWIIN ANG LAMBONG

“The purpose of life is to live it, to taste experience to the utmost, to reach out eagerly and without fear for newer and richer experience.” ― Eleanor Roosevelt May mga gabi na puno ng lumbay kung saan mapapait at puno ng lungkot ang mga ala-alang hatid nito. Madalas na hindi ka nito pinapatulog. May mga umaga naman na nagpapagunita sa mga dalita at mabibigat na salita. Minsan kahit sa init ng katanghalian ay nararamdaman mo ang matinding lamig – ang panlalamig na dulot ng takot, takot na harapin ang kawalang katiyakan ng bukas na darating. Malaya kaba’ng talaga o baka naman nakatago lang ang iyong mga tanikala? Bumabangon sa umaga’t naghahanda para pumasok sa opisina na isa ring selda. Kumakain pero walang nalalasahan, tumatawa nga pero ang totoo ay nalulungkot, nabubuhay pero talo pa ang isang bangkay pagkat walang kabuhay-buhay. Nakikipagtalik ang katawan na hindi marunong tumangkilik. Paano nga ba ang mabuhay nang wasto at hustong-husto? Yung puno ng pag-ibig at walang ligalig na sadyang matatag katulad sa isang kamalig. Nadidinig mo pa ba ang huni ng kuliglig sa ‘twing sasapit ang hapon? Ang buhay ng tao ay sadyang maligalig. Ang panaghoy ng mga walang kayang lumaban sa dagok ng malupit na kapalaran ay laging naririnig sa ‘twing kumakagat ang dilim. Hindi lang minamasdan ang mga bulaklak, kailangan mo rin itong samyuin para mo mapahalagahan. Paano mo malalaman ang lalim ng dagat kung hindi mo ito sisisirin at ano’ng saysay ng taas ng bundok kung hindi mo ito aakyatin? Hindi sapat na sabihin na s’ya ay iyong iniibig, kailangan mo rin s’yang yakapin at halikan. Ganito mo dapat na ipagdiwang ang buhay. Pero hindi ito magawa ng isang tulad mo na alipin ng takot at sama ng loob. Kailangan kumawala ka sa anino ng nakaraan at ‘wag mabuhay sa hinaharap. ‘Hwag kang makipagtalik sa multo ng nakaraan dahil hindi ka lalabasan, puro luha lang ang tiyak na papatak sa iyong mga mata. Maging makasaysayan at makabuluhan ito ang dapat na maging layunin. Kalimutan ang kabiguan at maging masigasig, yakapin sa’yong bisig ang ngayon. Hawiin ang lambong ng gabing tumatakip sa paningin sapagkat ito’y nakakabulag.

7

Apat na buwan palang tayo ngunit ramdam ko na ang pagbabago sa'yo. Unti unti kong nararamdaman ang panlalamig mo sa relasyon natin. Ang bigat sa pakiramdam. Kaya ko. Kinakaya. Kakayanin..kaya paba? Sa pangalawang pagkakataon, ipinaglaban kita. Ipinaglaban ko ang relasyon natin. Subalit kaunti nalang, ako'y bibitaw na.

0

Aug 1, 2016

Aug 1, 2016 at 7:09 AM UTC

deevs-g

...Kapit Pa...

Apat na buwan palang tayo ngunit ramdam ko na ang pagbabago sa'yo. Unti unti kong nararamdaman ang panlalamig mo sa relasyon natin. Ang bigat sa pakiramdam. Kaya ko. Kinakaya. Kakayanin..kaya paba? Sa pangalawang pagkakataon, ipinaglaban kita. Ipinaglaban ko ang relasyon natin. Subalit kaunti nalang, ako'y bibitaw na.

3

Maaari bang dahan-dahanin mo ang iyong pag-alis? Dahil sariwang sugat at alaalay hindi agad mapapalis. Maaari bang dahan-dahanin mo lang ang pag-iwan sa akin? Dahal baka kung biglaan ay hindi ko kayanin. Dahan-dahan lang, gaya nang dahan-dahang pagkawala ng nararamdaman mo sa akin, Gaya nang dahan-dahang pamumuo nang pagtingin mo sa kanya, Gaya nang dahan-dahan **** pagpaparamdam sa akin na s'ya na talaga. Ang pinipili mo. Ang mahal mo. Ang kailangan mo. At ang nagpapasaya sa 'yo. Dahan-dahan lang, Gaya nang dahan-dahan **** pagpaparamdam sa akin ng matinding sakit sa unti-unti **** panlalamig. Dahan-dahan lang, Gaya nang dahan-dahan **** pagbitaw sa aking kamay na matindi ang pagkakakapit. Dahan-dahan lang, Para maihanda ko ang sarili ko sa iyong pag-alis. Dahan-dahan lang, Para sa kaunting panahon bago kita tuluyang palayain, Bitawan, At ipagkatiwala sa kanya, Masabi kong aking ka pa rin.

0

Oct 25, 2018

Oct 25, 2018 at 1:02 PM UTC

heynette

Dahan

Maaari bang dahan-dahanin mo ang iyong pag-alis? Dahil sariwang sugat at alaalay hindi agad mapapalis. Maaari bang dahan-dahanin mo lang ang pag-iwan sa akin? Dahal baka kung biglaan ay hindi ko kayanin. Dahan-dahan lang, gaya nang dahan-dahang pagkawala ng nararamdaman mo sa akin, Gaya nang dahan-dahang pamumuo nang pagtingin mo sa kanya, Gaya nang dahan-dahan **** pagpaparamdam sa akin na s'ya na talaga. Ang pinipili mo. Ang mahal mo. Ang kailangan mo. At ang nagpapasaya sa 'yo. Dahan-dahan lang, Gaya nang dahan-dahan **** pagpaparamdam sa akin ng matinding sakit sa unti-unti **** panlalamig. Dahan-dahan lang, Gaya nang dahan-dahan **** pagbitaw sa aking kamay na matindi ang pagkakakapit. Dahan-dahan lang, Para maihanda ko ang sarili ko sa iyong pag-alis. Dahan-dahan lang, Para sa kaunting panahon bago kita tuluyang palayain, Bitawan, At ipagkatiwala sa kanya, Masabi kong aking ka pa rin.

22

Sa isang maliit na pasilyo, ikaw ay dumaan. Napansin ang isang animo ay silid-aklatan. Dala ng iyong pagka-mausisa ay tinungo mo ang silid ng walang pag-aalinlangan. Marahan **** binuksan ang pinto. Dinig na dinig mo ang tila langitngit nito hanggang sa makapasok ka. Sa loob ay tumambad sa iyo ang nanari-saring mga imaheng minsan mo lamang nakita. Iginagala mo ang iyong paningin nang mga oras na iyon nang biglang umandap-andap ang liwanag sa dilaw na bombilyang naroon. Nakaramdam ka ng panlalamig. Nagsitayuan ang mga balahibo mo sa batok, kamay at paa. Takot at kaba ay pumailanlang at agad **** tinungo ang pintuan ngunit, hindi mo na iyon mabuksan. Ilang sandali pa ay napatitig ka sa isang aparador na kasing tangkad mo lamang. Naririnig ng iyong mga tainga ang tunog na may kumaluskos sa loob. Sa hindi maipaliwanag na kadahilanan ay kusang naglakad ang iyong mga paa sa kinaroroonan niyon. Kusang hinawakan ng iyong dalawang kamay ang hugis putol na sanga ng kahoy na hawakan ng aparador. Nang iyong mabuksan ay bigla ka na lamang nilamon papasok sa loob hanggang sa sumara ito at hindi ka na nakalabas.

0

Aug 16, 2017

Aug 16, 2017 at 1:54 PM UTC

eugene

Aparador

Sa isang maliit na pasilyo, ikaw ay dumaan. Napansin ang isang animo ay silid-aklatan. Dala ng iyong pagka-mausisa ay tinungo mo ang silid ng walang pag-aalinlangan. Marahan **** binuksan ang pinto. Dinig na dinig mo ang tila langitngit nito hanggang sa makapasok ka. Sa loob ay tumambad sa iyo ang nanari-saring mga imaheng minsan mo lamang nakita. Iginagala mo ang iyong paningin nang mga oras na iyon nang biglang umandap-andap ang liwanag sa dilaw na bombilyang naroon. Nakaramdam ka ng panlalamig. Nagsitayuan ang mga balahibo mo sa batok, kamay at paa. Takot at kaba ay pumailanlang at agad **** tinungo ang pintuan ngunit, hindi mo na iyon mabuksan. Ilang sandali pa ay napatitig ka sa isang aparador na kasing tangkad mo lamang. Naririnig ng iyong mga tainga ang tunog na may kumaluskos sa loob. Sa hindi maipaliwanag na kadahilanan ay kusang naglakad ang iyong mga paa sa kinaroroonan niyon. Kusang hinawakan ng iyong dalawang kamay ang hugis putol na sanga ng kahoy na hawakan ng aparador. Nang iyong mabuksan ay bigla ka na lamang nilamon papasok sa loob hanggang sa sumara ito at hindi ka na nakalabas.

7

Nagmahal ako ng higit pa sa inaakala nyo. Lahat ginawa ko para sa taong nagpapatibok sa puso ko. Ibinigay ko lahat ng maibibigay ko bilang ako. Buo ang puso ko na ipinagkatiwala sayo. Masaya naman tayong nagpapalitan ng matatamis na salita. Ngunit bakit tila may nagbago? Madalas ang panlalamig mo. Madalas na may hindi pagkakaintindihan na pinagmumulan ng away. Nasasaktan ako sa mga pagbabagong nakikita't nararamdaman ko. Pareho naman ang itinitibok ng ating puso. Ngunit Pareho nga ba? O imahinasyon ko lang? Isa lang bang panaginip ang lahat ng ito? Kasi kung Oo Ayoko nang magising. Ayoko nang magising sa katotohanan, Na una palang Alam kong talo na'ko. Oo nga pla. May nakalimutan ako. Oo nga pala hindi nga pala tayo. Hanggang dito nalang ba? Hindi na ba aangat yung pagsasamahan natin? Kasi masakit na. Yung puso ko parang pinaghihiwalay at nahahati sa dalawa. Nasasaktan ako kapag may kasama kang iba. Nasasaktan ako kapag nakikita kitang masaya sa iba. Kaso wala naman akong magagawa. Wala naman akong karapatan. Wala namang ako at ikaw, Kasi nga hindi naman tayo. Ang tanging magagawa ko lang ay ang umiyak. Iiyak ako hanggang mapawi ang sakit at kirot sa puso ko. Para naman kahit papaano gumaan ang pakiramdam ko.

0

Feb 4, 2020

Feb 4, 2020 at 1:55 AM UTC

joeresallarena

Oo nga pala, hindi nga pala tayo.

Nagmahal ako ng higit pa sa inaakala nyo. Lahat ginawa ko para sa taong nagpapatibok sa puso ko. Ibinigay ko lahat ng maibibigay ko bilang ako. Buo ang puso ko na ipinagkatiwala sayo. Masaya naman tayong nagpapalitan ng matatamis na salita. Ngunit bakit tila may nagbago? Madalas ang panlalamig mo. Madalas na may hindi pagkakaintindihan na pinagmumulan ng away. Nasasaktan ako sa mga pagbabagong nakikita't nararamdaman ko. Pareho naman ang itinitibok ng ating puso. Ngunit Pareho nga ba? O imahinasyon ko lang? Isa lang bang panaginip ang lahat ng ito? Kasi kung Oo Ayoko nang magising. Ayoko nang magising sa katotohanan, Na una palang Alam kong talo na'ko. Oo nga pla. May nakalimutan ako. Oo nga pala hindi nga pala tayo. Hanggang dito nalang ba? Hindi na ba aangat yung pagsasamahan natin? Kasi masakit na. Yung puso ko parang pinaghihiwalay at nahahati sa dalawa. Nasasaktan ako kapag may kasama kang iba. Nasasaktan ako kapag nakikita kitang masaya sa iba. Kaso wala naman akong magagawa. Wala naman akong karapatan. Wala namang ako at ikaw, Kasi nga hindi naman tayo. Ang tanging magagawa ko lang ay ang umiyak. Iiyak ako hanggang mapawi ang sakit at kirot sa puso ko. Para naman kahit papaano gumaan ang pakiramdam ko.

35

Alam kong hindi ang pangalan ko Ang unang tatawagin mo, Ang unang bibigkasin mo, Ang maaalala mo. Alam kong hindi ang pangalan ko Ang unang papasok sa isip mo, Ang unang maiisip mo Sa tuwing naririnig mo ito. Alam kong hindi rin ang pangalan ko Ang lagi **** bukambibig sa mga kaibigan mo, Hindi rin ako ang laman ng mga kwento mo, Ang una **** matatakbuhan sa tuwing may problema ka. Mas lalong hindi ako ang hanap-hanap ng mga mata mo, Ang kinababaliwan mo, Ang magiging kabiyak mo sa tamang panahon. Hindi lang ako naglakas ng loob na sabihin sa’yo noon. Na gusto kita. Hindi ko naman ginusto na magkagusto sa isang katulad mo, Hindi ko naman pinilit o para bang ako ay nagpabaya, Ngunit alam ko, na hindi magiging ako. Ang una **** tatawagan sa tuwing nag-iisa ka, Alam kong hindi ang text o tawag ko ang una **** sasagutin. Hindi rin ito ang laging inaabangan mo, Alam kong kung paano mo ako tingnan ay iba. Iba kung paano mo siya tingnan, Iba kung paano mo siya mahalin, Kung paano mo siya alagaan, Alam kong hindi ako ang mundo mo. Ngunit huwag mo nang pangarapin pa Na mamahalin ka rin niya, Ngunit hindi naman pala. Ngunit, alam ko na hindi na pala ako. Ang unang iikot at tatakbo sa isipan mo araw-araw, Alam kong hindi ako ang iniisip mo araw-araw. Alam kong kaibigan lang ang tingin mo sa akin, Alam kong parang kapatid lang ang pagtrato mo sa akin. Alam kong hindi ang kamay ko ang unang hahawakan mo, Alam kong hindi ako ang unang lalapitan mo At unang hahanapin mo pagkadilat ng mga mata mo. Alam kong hindi ako ang unang yayakapin mo. Alam kong hindi ako ang una o kahuli-hulihan na liligawan mo. Alam kong hindi ako—oo, Noong una pa lang alam ko na, Na hindi ako ang tinitibok ng puso mo. Ang iyong unang sinisinta, Alam ko noong una pa lang Tinatak ko na sa isipan ko Na wala akong puwang ni minsan man diyan sa puso mo. Alam kong ang bawat pagtingin mo sa akin Ay iba sa kung paano mo siya tingnan. Siguro, naisip mo rin na habang tinitingnan mo ako, Ay siya ang naiisip mo. Kung paano mo siya kausapin, Kung paano ka magmalasakit sa kanya, Kung paano mo siya tratuhin— Ay iba sa lahat, nabubukod-tangi nga ba sa iba. Ni minsan hindi ko inisip o hiniling Na ibalik mo sa akin ang pagmamahal na ipinaramdam ko sa’yo. Ni minsan hindi ako nagdalawang-isip na katukin yang puso mo. Baka sakali lang matanggap at mahalin mo rin ako. Baka sakali maisip mo rin na bigyan ako ng pagkakataon. Ni minsan hindi ako humingi ng kahit anong kapalit. Ni minsan hindi ko inisip na habulin ka. Na lumuhod sa harap mo at magmakaawa, Dasal lang ang kakampi ko. Na sana huwag kang magmahal ng iba, Na sana walang ibang naghihintay sa’yo. Na sana ako na lang ang mamahalin mo, Na sana dinggin na ng Panginoon ang hiling ko. Alam ko na hindi ako ang gusto mo. Noong una pa lang alam ko na. Kahit hindi mo sabihin, Ramdam ko naman Ang mga panlalamig na trato mo sa akin, Ang pagbabalewala mo sa akin. Alam kong kahit kailan wala akong laban sa kanya, Kahit kailan hindi kita magawang pilitin. Ayaw kong ipilit sa’yo na ako ang piliin Dahil alam kong siya ang gusto mo. Alam kong hindi para sa akin ang mga ngiti mo, Alam kong hindi ako ang gustong makausap mo, Alam kong hindi ako ang gusto **** makasama, Ang gusto **** makitang tumawa. Kahit kailan hindi ako magiging siya, Kahit kailan hindi ko kayang palitan siya Diyan sa puso mo. Kahit kailan hindi ko magawang turuan ang puso mo Na ako ang mahalin mo, Na ako ang pipiliin mo. Kahit kailan hindi ako ang nakikita mo Sa tuwing magkasama tayo. Hiniling mo na sana siya na lang ang kasama mo, Na sana siya na lang ang nakausap mo At ang nakakaintindi at nakikinig sa’yo. Kailanman magkaiba kami. At kahit bali-baliktarin man natin ang mundo, Kahit ikumpara mo man ako, Hindi siya magiging ako At hindi rin ako magiging siya.

0

Aug 28, 2023

Aug 28, 2023 at 11:25 PM UTC

eindeinnemoon

Alam ko (11-11-21)

Alam kong hindi ang pangalan ko Ang unang tatawagin mo, Ang unang bibigkasin mo, Ang maaalala mo. Alam kong hindi ang pangalan ko Ang unang papasok sa isip mo, Ang unang maiisip mo Sa tuwing naririnig mo ito. Alam kong hindi rin ang pangalan ko Ang lagi **** bukambibig sa mga kaibigan mo, Hindi rin ako ang laman ng mga kwento mo, Ang una **** matatakbuhan sa tuwing may problema ka. Mas lalong hindi ako ang hanap-hanap ng mga mata mo, Ang kinababaliwan mo, Ang magiging kabiyak mo sa tamang panahon. Hindi lang ako naglakas ng loob na sabihin sa’yo noon. Na gusto kita. Hindi ko naman ginusto na magkagusto sa isang katulad mo, Hindi ko naman pinilit o para bang ako ay nagpabaya, Ngunit alam ko, na hindi magiging ako. Ang una **** tatawagan sa tuwing nag-iisa ka, Alam kong hindi ang text o tawag ko ang una **** sasagutin. Hindi rin ito ang laging inaabangan mo, Alam kong kung paano mo ako tingnan ay iba. Iba kung paano mo siya tingnan, Iba kung paano mo siya mahalin, Kung paano mo siya alagaan, Alam kong hindi ako ang mundo mo. Ngunit huwag mo nang pangarapin pa Na mamahalin ka rin niya, Ngunit hindi naman pala. Ngunit, alam ko na hindi na pala ako. Ang unang iikot at tatakbo sa isipan mo araw-araw, Alam kong hindi ako ang iniisip mo araw-araw. Alam kong kaibigan lang ang tingin mo sa akin, Alam kong parang kapatid lang ang pagtrato mo sa akin. Alam kong hindi ang kamay ko ang unang hahawakan mo, Alam kong hindi ako ang unang lalapitan mo At unang hahanapin mo pagkadilat ng mga mata mo. Alam kong hindi ako ang unang yayakapin mo. Alam kong hindi ako ang una o kahuli-hulihan na liligawan mo. Alam kong hindi ako—oo, Noong una pa lang alam ko na, Na hindi ako ang tinitibok ng puso mo. Ang iyong unang sinisinta, Alam ko noong una pa lang Tinatak ko na sa isipan ko Na wala akong puwang ni minsan man diyan sa puso mo. Alam kong ang bawat pagtingin mo sa akin Ay iba sa kung paano mo siya tingnan. Siguro, naisip mo rin na habang tinitingnan mo ako, Ay siya ang naiisip mo. Kung paano mo siya kausapin, Kung paano ka magmalasakit sa kanya, Kung paano mo siya tratuhin— Ay iba sa lahat, nabubukod-tangi nga ba sa iba. Ni minsan hindi ko inisip o hiniling Na ibalik mo sa akin ang pagmamahal na ipinaramdam ko sa’yo. Ni minsan hindi ako nagdalawang-isip na katukin yang puso mo. Baka sakali lang matanggap at mahalin mo rin ako. Baka sakali maisip mo rin na bigyan ako ng pagkakataon. Ni minsan hindi ako humingi ng kahit anong kapalit. Ni minsan hindi ko inisip na habulin ka. Na lumuhod sa harap mo at magmakaawa, Dasal lang ang kakampi ko. Na sana huwag kang magmahal ng iba, Na sana walang ibang naghihintay sa’yo. Na sana ako na lang ang mamahalin mo, Na sana dinggin na ng Panginoon ang hiling ko. Alam ko na hindi ako ang gusto mo. Noong una pa lang alam ko na. Kahit hindi mo sabihin, Ramdam ko naman Ang mga panlalamig na trato mo sa akin, Ang pagbabalewala mo sa akin. Alam kong kahit kailan wala akong laban sa kanya, Kahit kailan hindi kita magawang pilitin. Ayaw kong ipilit sa’yo na ako ang piliin Dahil alam kong siya ang gusto mo. Alam kong hindi para sa akin ang mga ngiti mo, Alam kong hindi ako ang gustong makausap mo, Alam kong hindi ako ang gusto **** makasama, Ang gusto **** makitang tumawa. Kahit kailan hindi ako magiging siya, Kahit kailan hindi ko kayang palitan siya Diyan sa puso mo. Kahit kailan hindi ko magawang turuan ang puso mo Na ako ang mahalin mo, Na ako ang pipiliin mo. Kahit kailan hindi ako ang nakikita mo Sa tuwing magkasama tayo. Hiniling mo na sana siya na lang ang kasama mo, Na sana siya na lang ang nakausap mo At ang nakakaintindi at nakikinig sa’yo. Kailanman magkaiba kami. At kahit bali-baliktarin man natin ang mundo, Kahit ikumpara mo man ako, Hindi siya magiging ako At hindi rin ako magiging siya.

91

Kaninang umaga Habang hithit ko Ang nagbabagang yosi Ay naalala ko Ang lumipas na tag-araw. Kalagitnaan ng Abril 2017 Maalinsangan ang umaga Nang ako’y magising Matapos ang isang gabing walang pagkahimbing. Sa sala at maging sa lamesa Namagitan ang isang Mahabang katahimikan Walang usapan, Walang kibuan Isang nakakainis na pakiramdaman. Nung sumapit na ang tanghali Mas mainit pa sa nakasalang na kawali Ang init ng nakakapugnaw na putang-inang araw. Pero kakaiba ang tag-araw na ito Sa gitna ng matinding init Akoy giniginaw May Malaria? Wala s’yempre Pero ako’y giniginaw. Giniginaw ako sa tindi ng panlalamig mo sa akin. Kaninang umaga habang nagyoyosi Sa pagitan ng usok at buntong-hininga Naalala ko ang lumipas na tag-araw.

0

Nov 3, 2017

Nov 3, 2017 at 4:56 AM UTC

makabagongmakata69

Untitled

Kaninang umaga Habang hithit ko Ang nagbabagang yosi Ay naalala ko Ang lumipas na tag-araw. Kalagitnaan ng Abril 2017 Maalinsangan ang umaga Nang ako’y magising Matapos ang isang gabing walang pagkahimbing. Sa sala at maging sa lamesa Namagitan ang isang Mahabang katahimikan Walang usapan, Walang kibuan Isang nakakainis na pakiramdaman. Nung sumapit na ang tanghali Mas mainit pa sa nakasalang na kawali Ang init ng nakakapugnaw na putang-inang araw. Pero kakaiba ang tag-araw na ito Sa gitna ng matinding init Akoy giniginaw May Malaria? Wala s’yempre Pero ako’y giniginaw. Giniginaw ako sa tindi ng panlalamig mo sa akin. Kaninang umaga habang nagyoyosi Sa pagitan ng usok at buntong-hininga Naalala ko ang lumipas na tag-araw.

29