"naputol" poems - Hello Poetry

Simulan natin sa katapusan nang taon, Naging dahilan nang araw-araw kong pagbangon, Naalintana ang palagiang paglamon, At uminit ang Pasko nang kahapon. “Napakaganda nang buhok mo”, aking bati, Para sa minimithi kong binibini, Pagmamahal mo’y sa akin’y biglaang sumapi, Noon ko ipinagdarasal na makita kita’ng parati. Humingi nang payo kung kani-kanino, Upang manatiling aktibo’t ‘di mablangko, Bagama’t ang kinauukalan mo’y malayo, ‘Di nagtagal, nagkaroon na din nang “tayo” Araw-araw magkausap simula noong ikalabing-walo nang Enero, Nagpatuloy hanggang Pebrero pati Marso, Kadalasang naiisip kapag nag-iisa sa kwarto, Hanggang sa eskwela, daanan, lansangan, lungsod, barangay’t baryo. Naputol man ang ating koneksyon, Hinding-hindi ka mawawala sa ‘king imahinasyon, Ipinagbawal man upang turuan nang leksyon, Sa araw-araw ang pag-ibig mo’y aking binabaon. Pinaghigpitan man’y iginagalang ko Ang desisyon at pagmamahal nang mga magulang mo, Sa ika-dieciocho ka pa daw pwedeng magka-novio, Nag-atubili, sumagot ako nang “opo”. Lahat daw nang inaantay at pinaghihirapan, Ay mayroong napakalaking kahalagahan, Kahit alinma’y sakit ay aking ginampanan, Upang sumunod lamang sa natatanging kasunduan. Kaya nandito ako ngayon, Na may pagmamahal at may mga pagtitiis na naipon, Nanabik sa pangako nang kahapon, Sa pangakong uuwi ka sa iyong selebrasyon, Ngayong ika-siyam nang Pebrero, Nais kong malaman mo na pag-ibig ko sayo’y ‘di magbabago, Nag-intay, nagtiis, nahirapan, ngunit ‘di napagod, Dahil umaapaw ang pagmamahal mula labas hanggang ubod.

0

Jun 4, 2018

Jun 4, 2018 at 9:36 AM UTC

mvrkxvixv

Dieciocho (Eighteen)

Simulan natin sa katapusan nang taon, Naging dahilan nang araw-araw kong pagbangon, Naalintana ang palagiang paglamon, At uminit ang Pasko nang kahapon. “Napakaganda nang buhok mo”, aking bati, Para sa minimithi kong binibini, Pagmamahal mo’y sa akin’y biglaang sumapi, Noon ko ipinagdarasal na makita kita’ng parati. Humingi nang payo kung kani-kanino, Upang manatiling aktibo’t ‘di mablangko, Bagama’t ang kinauukalan mo’y malayo, ‘Di nagtagal, nagkaroon na din nang “tayo” Araw-araw magkausap simula noong ikalabing-walo nang Enero, Nagpatuloy hanggang Pebrero pati Marso, Kadalasang naiisip kapag nag-iisa sa kwarto, Hanggang sa eskwela, daanan, lansangan, lungsod, barangay’t baryo. Naputol man ang ating koneksyon, Hinding-hindi ka mawawala sa ‘king imahinasyon, Ipinagbawal man upang turuan nang leksyon, Sa araw-araw ang pag-ibig mo’y aking binabaon. Pinaghigpitan man’y iginagalang ko Ang desisyon at pagmamahal nang mga magulang mo, Sa ika-dieciocho ka pa daw pwedeng magka-novio, Nag-atubili, sumagot ako nang “opo”. Lahat daw nang inaantay at pinaghihirapan, Ay mayroong napakalaking kahalagahan, Kahit alinma’y sakit ay aking ginampanan, Upang sumunod lamang sa natatanging kasunduan. Kaya nandito ako ngayon, Na may pagmamahal at may mga pagtitiis na naipon, Nanabik sa pangako nang kahapon, Sa pangakong uuwi ka sa iyong selebrasyon, Ngayong ika-siyam nang Pebrero, Nais kong malaman mo na pag-ibig ko sayo’y ‘di magbabago, Nag-intay, nagtiis, nahirapan, ngunit ‘di napagod, Dahil umaapaw ang pagmamahal mula labas hanggang ubod.

36

Hello, kamusta ka? Ako po ulit ito. Ayaw mo sumagot, ayaw mo kumibo. At dahil ayaw ka, heto't basahin mo Mga sal'tang tugma, tula ng pagsuyo. Pinilit ang puso na kalimutan ka. Nilunod ang isip sa 'king mga tula. Pagkat winika mo na walang pag-asa kaya 'di umulit, 'di na nag-usisa. Ngunit nalaman ko sa 'king kaibigan na noong Biyernes ika'y nakita n'ya. Hinimok n'ya ako na muling subukan. Kaya heto ako at may dalang tula. Dahil paano ba itutuloy muli ang daang naputol at tila nabungi? Anong gagawin ko para mapangiti ang labi at puso na dating tumanggi? Marahil isip mo, "grabe ang baduy mo" "sumulat ng tula, para mapansin ko". Ayokong magsisi, ayokong magtanto kung nagkulang ako sa kulit at suyo. Itataya ko na sa 'ting kapalaran kung itong tula ko'y may patutunguhan. Kung ayaw mo pa rin, sa 'kin ay ayos lang. Basta sa isip ko, walang nang sisihan. Di ako nagsising bigyan ka ng rosas. Gagawin ko uli, ibalik man ang oras. Kung ika'y nangiti sa tula kong ito, ikaw ba'y papayag na magkita tayo?

0

Mar 18, 2016

Mar 18, 2016 at 1:44 AM UTC

dorkcereals

Pagsumamo ng isang Stalker

Hello, kamusta ka? Ako po ulit ito. Ayaw mo sumagot, ayaw mo kumibo. At dahil ayaw ka, heto't basahin mo Mga sal'tang tugma, tula ng pagsuyo. Pinilit ang puso na kalimutan ka. Nilunod ang isip sa 'king mga tula. Pagkat winika mo na walang pag-asa kaya 'di umulit, 'di na nag-usisa. Ngunit nalaman ko sa 'king kaibigan na noong Biyernes ika'y nakita n'ya. Hinimok n'ya ako na muling subukan. Kaya heto ako at may dalang tula. Dahil paano ba itutuloy muli ang daang naputol at tila nabungi? Anong gagawin ko para mapangiti ang labi at puso na dating tumanggi? Marahil isip mo, "grabe ang baduy mo" "sumulat ng tula, para mapansin ko". Ayokong magsisi, ayokong magtanto kung nagkulang ako sa kulit at suyo. Itataya ko na sa 'ting kapalaran kung itong tula ko'y may patutunguhan. Kung ayaw mo pa rin, sa 'kin ay ayos lang. Basta sa isip ko, walang nang sisihan. Di ako nagsising bigyan ka ng rosas. Gagawin ko uli, ibalik man ang oras. Kung ika'y nangiti sa tula kong ito, ikaw ba'y papayag na magkita tayo?

28

Noon gumagawa ng tula Tungkol sayo at saking pangungulila Sabi ko, andito ako at hihintayin kita Kahit pa masaktan basta sabi ko, mahal na mahal kita Parepareho lang ang tema Laging tungkol doon ang nalalathala Yung paghihintay na muli'y mapasaakin ka Sabi ko, sige na, pagbigyan mo na Pagbigyan mo na na tayo ay maulit pa Ngayon sabi ko, Tama na muna siguro Wala naman kasing nangyayari sa lahat ng sinasabi ng mga tula na 'to Kahit sabihin mo pang mahal mo pa rin ako Yung isip ko lalo lang gumugulo Siya pa rin naman ang hawak mo Tapos satin wala namang nagbabago Di ako napapagod magmahal at maghintay sayo Pero naisip ko, sa susunod na lang aasa sa "tayo" Bukas, malay mo magkatagpo na naman Dito, doon o saanman Malay mo baka pwede nang muling simulan Yung naputol na pagmamahalan Kung kaya nang ipaglaban Kung kaya nang panindigan Kung kaya nang kalimutan Yung masasakit na nagdaan Kung nanaisin nang muling balikan Saka na lang ulit natin pagbiyan Mahal, gusto ko lang sabihin Laman nitong puso't isip ay ikaw pa rin Habambuhay nang nakatatak sa paningin Ngunit akin munang palalayain Sa malayo na lang kita hihintayin Sa malayo na lang muna kita mamahalin Hindi na muna kita pipilitin Hayaan na lang muna natin Kung saan tayo dalhin ng hangin Dun na lang muna aasa, sa tayo ay muling pagtagpuin

0

Aug 5, 2017

Aug 5, 2017 at 9:27 AM UTC

clarkent

12:30 am thoughts

Noon gumagawa ng tula Tungkol sayo at saking pangungulila Sabi ko, andito ako at hihintayin kita Kahit pa masaktan basta sabi ko, mahal na mahal kita Parepareho lang ang tema Laging tungkol doon ang nalalathala Yung paghihintay na muli'y mapasaakin ka Sabi ko, sige na, pagbigyan mo na Pagbigyan mo na na tayo ay maulit pa Ngayon sabi ko, Tama na muna siguro Wala naman kasing nangyayari sa lahat ng sinasabi ng mga tula na 'to Kahit sabihin mo pang mahal mo pa rin ako Yung isip ko lalo lang gumugulo Siya pa rin naman ang hawak mo Tapos satin wala namang nagbabago Di ako napapagod magmahal at maghintay sayo Pero naisip ko, sa susunod na lang aasa sa "tayo" Bukas, malay mo magkatagpo na naman Dito, doon o saanman Malay mo baka pwede nang muling simulan Yung naputol na pagmamahalan Kung kaya nang ipaglaban Kung kaya nang panindigan Kung kaya nang kalimutan Yung masasakit na nagdaan Kung nanaisin nang muling balikan Saka na lang ulit natin pagbiyan Mahal, gusto ko lang sabihin Laman nitong puso't isip ay ikaw pa rin Habambuhay nang nakatatak sa paningin Ngunit akin munang palalayain Sa malayo na lang kita hihintayin Sa malayo na lang muna kita mamahalin Hindi na muna kita pipilitin Hayaan na lang muna natin Kung saan tayo dalhin ng hangin Dun na lang muna aasa, sa tayo ay muling pagtagpuin

38

Ang bawat salitang bibitawa’y Mistulang mga butil ng ulan. Dahan-dahang tutuksuhin ang damdaming Hindi mawari kung saan nga ba lulugar. At unti-unting magtatago at maglalaho, Gaya ng mga imahe sa panaginip Na minsa’y nagigising na lamang -- Kupas na ang mga alaala. Naglaho at nagbago, Tulad ng gabing mapanlinlang. Tulad ng pag-aalinlangan Kung bubuhos na ba ang unang patak ng ulan O mananatili’t makapaghihintay Kung sino ang taya; kung sino ang handa na. Hindi ko lubos maisip Na ang tadhana pala ay may katapusan, At ito’y matagal nang dumaong Sa kawalan ng tiwala. At gaya ng mapanuksong dahong Sumasalo sa luha ng langit, Siya rin pala'y bibigay at mapapagod -- Mapapagod at lilihis hanggang pangako'y mapako. Naubusan ang bawat katauhan Ng sandatang mas masakit pa sa ligaw na bala. Hindi na rin nila naggawang humanap ng paraan Para likumin ang minsang mga butil Na ngayo'y karagatan na. Naubusan na rin ng mga salitang maibibigkas Pero minsan din naman nilang sinambit, Na “ako’y handa na." Nagtuturuan at nagtutulakan, Kung sino ba ang may sala. Ang rosas na alaala, ngayo'y tinik na sinusuka. Humahampas ang agos ng nakaraan Sa mga pusong nanamlay habang naghihintay. Marahil, napagod nga sila O talagang naubos na ang alas Sa kani-kanilang mga baraha. Naulit nga lang ba ang nakaraan? O ito ang katapusan ng kanilang sumpaan? Pagkat minsan na ring nalumbay Buhat sa distansyang pumagitan sa kanila Ngunit sa pagitan ng “oo” at “hindi,” Hindi na nila nagawang sumabay. Ang bigat na kargo ng isa’y Hindi na kinayang pasanin ng isa pa. At sa sabay na pagtalikod Ay namutawi ang poot at tampo. Hanggang sa dulo ng sinasabi nilang “simula” Ay naging hangganan na. At naputol ang pulang lasong itinali nang sabay. Sabay nga silang nangarap, Ngunit sabay din silang naubos.

0

May 22, 2021

May 22, 2021 at 3:07 AM UTC

psalmiseta

Pulang Laso

Ang bawat salitang bibitawa’y Mistulang mga butil ng ulan. Dahan-dahang tutuksuhin ang damdaming Hindi mawari kung saan nga ba lulugar. At unti-unting magtatago at maglalaho, Gaya ng mga imahe sa panaginip Na minsa’y nagigising na lamang -- Kupas na ang mga alaala. Naglaho at nagbago, Tulad ng gabing mapanlinlang. Tulad ng pag-aalinlangan Kung bubuhos na ba ang unang patak ng ulan O mananatili’t makapaghihintay Kung sino ang taya; kung sino ang handa na. Hindi ko lubos maisip Na ang tadhana pala ay may katapusan, At ito’y matagal nang dumaong Sa kawalan ng tiwala. At gaya ng mapanuksong dahong Sumasalo sa luha ng langit, Siya rin pala'y bibigay at mapapagod -- Mapapagod at lilihis hanggang pangako'y mapako. Naubusan ang bawat katauhan Ng sandatang mas masakit pa sa ligaw na bala. Hindi na rin nila naggawang humanap ng paraan Para likumin ang minsang mga butil Na ngayo'y karagatan na. Naubusan na rin ng mga salitang maibibigkas Pero minsan din naman nilang sinambit, Na “ako’y handa na." Nagtuturuan at nagtutulakan, Kung sino ba ang may sala. Ang rosas na alaala, ngayo'y tinik na sinusuka. Humahampas ang agos ng nakaraan Sa mga pusong nanamlay habang naghihintay. Marahil, napagod nga sila O talagang naubos na ang alas Sa kani-kanilang mga baraha. Naulit nga lang ba ang nakaraan? O ito ang katapusan ng kanilang sumpaan? Pagkat minsan na ring nalumbay Buhat sa distansyang pumagitan sa kanila Ngunit sa pagitan ng “oo” at “hindi,” Hindi na nila nagawang sumabay. Ang bigat na kargo ng isa’y Hindi na kinayang pasanin ng isa pa. At sa sabay na pagtalikod Ay namutawi ang poot at tampo. Hanggang sa dulo ng sinasabi nilang “simula” Ay naging hangganan na. At naputol ang pulang lasong itinali nang sabay. Sabay nga silang nangarap, Ngunit sabay din silang naubos.

53

Mayroong namumuo. Sino ang pasimuno? Tapos biglang naputol. Sino ba ang huminto? Wala ng kumibo. Sino unang kikilos? Tapos biglang nag-hello. Sino ba ako sa'yo? Puro na lang tanong. Teka, sino ka rin ba sa akin? Ayun! Wala pa ring umaamin.

0

Feb 18, 2016

Feb 18, 2016 at 11:58 AM UTC

ACMPalamos

Turu-turo

Mayroong namumuo. Sino ang pasimuno? Tapos biglang naputol. Sino ba ang huminto? Wala ng kumibo. Sino unang kikilos? Tapos biglang nag-hello. Sino ba ako sa'yo? Puro na lang tanong. Teka, sino ka rin ba sa akin? Ayun! Wala pa ring umaamin.

11

Ilang dekada na ba ang lumipas mula nang huling namúti ng mga labong sa kawayanan sa dulo ng kapirasong lupang minana sa kanunuan ng angkan? May bakas pa sa daanan ang dug-out na tinabunan na ng mga naputol na sanga at mga winalis na dahon, naputol na sanga at bubot na bunga ng mga chico, caimito at mangga, na palaging inaakyat ng mga kuya at nang-iinggit pa kunwari tuwina at pagkababa’y mamimigay rin pala - dug-out na tagapagligtas, taguan noong panahong tila baga’y kani-kanina lamang, sa mga mababangis na kempeitai, sa malupit na pandaigdigang giyera. Halos nalipol ang angkang bansag ay bisero, umangat sa buhay dulot ng mga alagang kabayo pagkatapos ng Liberation naging kaminero mga kabayo’y kinatay ng mga bakero na sila ring nambayoneta ng maraming tao pagsaksak patulák sa balong igiban ng baryo pati mga musmos at mga inang nagpapasuso kulóng sa kamalig, sinunog nang buhay, at naabó. Tila nakalimutan na ang madilim na nakaraan at walang napulot na aral sa kasaysayan ngunit natakpan man ng ningning ng mga ilaw-neon at malawak na highway ang dating batalan at tuklong Ang lansa ng dugong namuo sa balon sa sinturisan, palaging nagpapaala-ala ng damdaming kinukuyom. At ngayon, wala nang mananakop na Hapon. pero may pumapasok na bagong panginoon - Handa nang himurin ang puwit ng mga Tsinong maton.

0

Aug 30, 2020

Aug 30, 2020 at 7:28 AM UTC

JunLit

Kapeng Barako XI

Ilang dekada na ba ang lumipas mula nang huling namúti ng mga labong sa kawayanan sa dulo ng kapirasong lupang minana sa kanunuan ng angkan? May bakas pa sa daanan ang dug-out na tinabunan na ng mga naputol na sanga at mga winalis na dahon, naputol na sanga at bubot na bunga ng mga chico, caimito at mangga, na palaging inaakyat ng mga kuya at nang-iinggit pa kunwari tuwina at pagkababa’y mamimigay rin pala - dug-out na tagapagligtas, taguan noong panahong tila baga’y kani-kanina lamang, sa mga mababangis na kempeitai, sa malupit na pandaigdigang giyera. Halos nalipol ang angkang bansag ay bisero, umangat sa buhay dulot ng mga alagang kabayo pagkatapos ng Liberation naging kaminero mga kabayo’y kinatay ng mga bakero na sila ring nambayoneta ng maraming tao pagsaksak patulák sa balong igiban ng baryo pati mga musmos at mga inang nagpapasuso kulóng sa kamalig, sinunog nang buhay, at naabó. Tila nakalimutan na ang madilim na nakaraan at walang napulot na aral sa kasaysayan ngunit natakpan man ng ningning ng mga ilaw-neon at malawak na highway ang dating batalan at tuklong Ang lansa ng dugong namuo sa balon sa sinturisan, palaging nagpapaala-ala ng damdaming kinukuyom. At ngayon, wala nang mananakop na Hapon. pero may pumapasok na bagong panginoon - Handa nang himurin ang puwit ng mga Tsinong maton.

35