"nalalapit" poems - Hello Poetry

Samahan mo akong kumawala, iwanan natin ang mundong ito sinta. Ikaw ang nais makasama sa pag-iisa, ikaw ang aking pahinga. Maglakbay tayo patungo sa kawalan, ang ingay at gulo ng mundo'y ating takasan. Hanggang kailan ito magtatagal? Walang kasiguraduhan, pero pinapangako kong hindi kita bibitawan. Tara roon sa dalampasigan kung saan mistulang ang mundo'y tayo lang ang nilalaman. Hayaan **** ang iyong mga kamay ay aking hawakan habang tayo'y nagsasayaw sa ilalim ng buwan. Ipikit ang iyong mga mata at damhin ang pag-ibig ko, sinta. Ituloy natin ang pagsasayaw na walang ibang musika kundi ang aking pagkanta. Mga noo'y magkadikit habang ang mga mata'y nakapikit. Higpitan ang iyong kapit, huwag kang matakot lumapit. Sa maiksing panahong tayo'y nagkakilala, ako'y iyong tunay na pinasaya. Ikaw sa akin ay tunay na mahalaga. Hindi kayang ipaliwanag ang nadarama. Huwag kang mangamba, sa puso ko ay mananatili ka. Halika sa mga bisig ko, mahal. Panahon natin ay di na magtatagal. Ang pagtatapos ay nalalapit, yakapin mo ako nang mahigpit. Nalalabing oras ating sulitin, pangakong ito'y ating uulitin. Huwag ka nang malungkot, huwag nang sumimangot. Huwag nang pumiglas sa aking yakap, damhin ang ihip ng hanging kay sarap. Kasabay nang pagtatapos ng gabi ay ang pagtatapos ng ating nakaw na sandali. Dahil tayo ay alon at dalampasigan, tinakdang magtagpo kahit panandalian. Tayo ay alon at dalampasigan. Ako ang alon at ikaw ang aking dalampasigan, ang lugar na aking pahingahan, aking takbuhan, aking pansamantalang tahanan. Ako ang alon at ikaw ang aking dalampasigan; ako sa'yo ay lumalapit, pilit kumakapit, ngunit kailangan kong lumisan. Ako ang alon, ikaw ang aking dalampasigan; malayo man ako saglit, ako'y babalik at aasang tadhana'y pagtatagpuin tayo ulit.

0

Nov 14, 2016

Nov 14, 2016 at 9:50 AM UTC

georgettegwynb

Alon at Dalampasigan

Samahan mo akong kumawala, iwanan natin ang mundong ito sinta. Ikaw ang nais makasama sa pag-iisa, ikaw ang aking pahinga. Maglakbay tayo patungo sa kawalan, ang ingay at gulo ng mundo'y ating takasan. Hanggang kailan ito magtatagal? Walang kasiguraduhan, pero pinapangako kong hindi kita bibitawan. Tara roon sa dalampasigan kung saan mistulang ang mundo'y tayo lang ang nilalaman. Hayaan **** ang iyong mga kamay ay aking hawakan habang tayo'y nagsasayaw sa ilalim ng buwan. Ipikit ang iyong mga mata at damhin ang pag-ibig ko, sinta. Ituloy natin ang pagsasayaw na walang ibang musika kundi ang aking pagkanta. Mga noo'y magkadikit habang ang mga mata'y nakapikit. Higpitan ang iyong kapit, huwag kang matakot lumapit. Sa maiksing panahong tayo'y nagkakilala, ako'y iyong tunay na pinasaya. Ikaw sa akin ay tunay na mahalaga. Hindi kayang ipaliwanag ang nadarama. Huwag kang mangamba, sa puso ko ay mananatili ka. Halika sa mga bisig ko, mahal. Panahon natin ay di na magtatagal. Ang pagtatapos ay nalalapit, yakapin mo ako nang mahigpit. Nalalabing oras ating sulitin, pangakong ito'y ating uulitin. Huwag ka nang malungkot, huwag nang sumimangot. Huwag nang pumiglas sa aking yakap, damhin ang ihip ng hanging kay sarap. Kasabay nang pagtatapos ng gabi ay ang pagtatapos ng ating nakaw na sandali. Dahil tayo ay alon at dalampasigan, tinakdang magtagpo kahit panandalian. Tayo ay alon at dalampasigan. Ako ang alon at ikaw ang aking dalampasigan, ang lugar na aking pahingahan, aking takbuhan, aking pansamantalang tahanan. Ako ang alon at ikaw ang aking dalampasigan; ako sa'yo ay lumalapit, pilit kumakapit, ngunit kailangan kong lumisan. Ako ang alon, ikaw ang aking dalampasigan; malayo man ako saglit, ako'y babalik at aasang tadhana'y pagtatagpuin tayo ulit.

26

Tuwing nalalapit na ang pasko, darating si itay mula sa kanyang opisina na may dalang kahon. Ang kahon ay naglalaman ng hamon. Ang hamon na mutlong taun-taon na lang sumusulpot. Ito yung hamon na hindi na pinapansin ng karamihan kasi lagi na lang andyan. Pabulong na sasabihin nila, "Ay sus. Pwedeng iba naman?" pero dahil nga sa nakasanayan na, ang hamon ay mananatiling nariyan kahit nilalampasan. Lilipas ang selebrasyon at mag-uuwian ang mga bisita. Mananatili ang hamon na wala man lang gumalaw. Naubos ang macaroni salad, graham, kahit ang kaldereta ngunit ang hamon ay nanatiling tahimik, mistulang kawawang bida sa isang maaksyong pelikula. Taun-taon, sasabihin ni inay na bakit hindi na lang ipamigay? At taun-taon akong hihindi at sasabihing sayang. Hindi ko naman paborito ang hamon. Sadyang ayoko lang sayangin ang lahat ng nakahain. Kaya't kahit paulit-ulit, kahit nakakasawa, kahit minsan gusto ko na lang ipamigay, pilit ko pa ring kakainin ang bawat hamon na nakahain. Pilit ko pa ring lalasapin ang cholesterol, magpapataba, magpapakatanga, magsasawa hanggat sa maubos.

0

Feb 8, 2016

Feb 8, 2016 at 1:37 AM UTC

astroaquanaut

ang hamon tuwing pasko

Tuwing nalalapit na ang pasko, darating si itay mula sa kanyang opisina na may dalang kahon. Ang kahon ay naglalaman ng hamon. Ang hamon na mutlong taun-taon na lang sumusulpot. Ito yung hamon na hindi na pinapansin ng karamihan kasi lagi na lang andyan. Pabulong na sasabihin nila, "Ay sus. Pwedeng iba naman?" pero dahil nga sa nakasanayan na, ang hamon ay mananatiling nariyan kahit nilalampasan. Lilipas ang selebrasyon at mag-uuwian ang mga bisita. Mananatili ang hamon na wala man lang gumalaw. Naubos ang macaroni salad, graham, kahit ang kaldereta ngunit ang hamon ay nanatiling tahimik, mistulang kawawang bida sa isang maaksyong pelikula. Taun-taon, sasabihin ni inay na bakit hindi na lang ipamigay? At taun-taon akong hihindi at sasabihing sayang. Hindi ko naman paborito ang hamon. Sadyang ayoko lang sayangin ang lahat ng nakahain. Kaya't kahit paulit-ulit, kahit nakakasawa, kahit minsan gusto ko na lang ipamigay, pilit ko pa ring kakainin ang bawat hamon na nakahain. Pilit ko pa ring lalasapin ang cholesterol, magpapataba, magpapakatanga, magsasawa hanggat sa maubos.

4

pumasok sa kompartamentong bilang sa lahat ngunit ipagsiksikan ang sarili, sumuot, at ipilit dahil ang maiiwan sa españa ay hindi makakarating makipaglaban, mang-agaw, ang akin ay akin trenta minutong paghihintay sa ilalim ng init, tiyaga ang kapiling sa umaga bakit nga ba ‘di pa makikipag-balyahan? asal-hayup upang mapuntahan ka lamang sa pagdating sa istasyon ng sta. mesa pawis ay naghahalo, amoy ay ‘di mawari napagitnaan ng dal’wang dalagang nagchi-chismisan ‘di sinasadyang makinig, ako’y ‘di sang-ayon kaya iiling sa hawakan ay higpitan lalo ang kapit sasakyan natin ay paparating na sa pandacan tumitig sa bintana at muli, bigla kang naisip ngunit sila’y ‘di maibigay ang inaasam na pagtahimik bakit nga ba ako nagtitiyaga? sa masikip, magulo, at maingay na paraan paalis na tayo sa istasyon ng paco ika’y singtulad ng tren na ito hindi makahinga sa dami ng taong nilalaman kailan ba mapapadali ang ruta sa araw-araw? magrereklamo, magsasawa, sasabihing “ayoko na” titigil sa istasyon ng san andres mananatili hanggang makaabot sa vito cruz pasulong ang andar ngunit ang gana’y wala na pagod at nagsasawa, hindi magawang iwan ngayon ka pa ba susuko, eh ang lapit mo na? nawala ang bigat ng pasahero pagdating sa buendia nawala na rin panandalian ang sikip na iniinda ngunit ano namang silbi ng ginhawa, kung paalis ka na rin at nalalapit na sa paru-roonan pagod ka na pero tiyagain mo nalang ikaw at ang sitwasyon ay nariyan na nga nag-inarte ka pa kung kailan nasa pasay road na hindi ka pa ba nasanay sa araw-araw? tumigil ang tren sa istasyong pinakahihintay pawis, pagod, suot ang damit na gusut-gusot heto na, sa dami ng nangyari ay narito na sa edsa magallanes, salubungin mo siya

0

Oct 17, 2015

Oct 17, 2015 at 3:00 PM UTC

astroaquanaut

ang hindi maisiwalat na pagnanasa at tumatakbong imahinasyon sa istasyon ng tren: byaheng mula españa hanggang edsa-magallanes

pumasok sa kompartamentong bilang sa lahat ngunit ipagsiksikan ang sarili, sumuot, at ipilit dahil ang maiiwan sa españa ay hindi makakarating makipaglaban, mang-agaw, ang akin ay akin trenta minutong paghihintay sa ilalim ng init, tiyaga ang kapiling sa umaga bakit nga ba ‘di pa makikipag-balyahan? asal-hayup upang mapuntahan ka lamang sa pagdating sa istasyon ng sta. mesa pawis ay naghahalo, amoy ay ‘di mawari napagitnaan ng dal’wang dalagang nagchi-chismisan ‘di sinasadyang makinig, ako’y ‘di sang-ayon kaya iiling sa hawakan ay higpitan lalo ang kapit sasakyan natin ay paparating na sa pandacan tumitig sa bintana at muli, bigla kang naisip ngunit sila’y ‘di maibigay ang inaasam na pagtahimik bakit nga ba ako nagtitiyaga? sa masikip, magulo, at maingay na paraan paalis na tayo sa istasyon ng paco ika’y singtulad ng tren na ito hindi makahinga sa dami ng taong nilalaman kailan ba mapapadali ang ruta sa araw-araw? magrereklamo, magsasawa, sasabihing “ayoko na” titigil sa istasyon ng san andres mananatili hanggang makaabot sa vito cruz pasulong ang andar ngunit ang gana’y wala na pagod at nagsasawa, hindi magawang iwan ngayon ka pa ba susuko, eh ang lapit mo na? nawala ang bigat ng pasahero pagdating sa buendia nawala na rin panandalian ang sikip na iniinda ngunit ano namang silbi ng ginhawa, kung paalis ka na rin at nalalapit na sa paru-roonan pagod ka na pero tiyagain mo nalang ikaw at ang sitwasyon ay nariyan na nga nag-inarte ka pa kung kailan nasa pasay road na hindi ka pa ba nasanay sa araw-araw? tumigil ang tren sa istasyong pinakahihintay pawis, pagod, suot ang damit na gusut-gusot heto na, sa dami ng nangyari ay narito na sa edsa magallanes, salubungin mo siya

40

para sa Kidapawan Diktador ang makinarya. Maringal ang langit. Walang ulan para sa pasasalamat. Ang ating tanging pagkakakilanlan ay pumapaimbulog sa bawat sugat na nagsara. Muli nila itong bubulatlatin. Hindi paham ang gatilyo. Mabilis na matutuyo ang pangako kung pawawalan ito sa katanghaliang tapat. Tanaw ng nakabiting ulo ng araw ang lahat ng nangamatay. Kasabay ng hangin ang pagpapaluka. Hudyat ng ulan galing sa ibaba – gigibain ang makapal na barikada ng katawan atsaka muling uuwi sa asawa’t anak na may bahid ng pula ang kamay. Dulo ng kuko’y kapiraso ng mundo. Itim. Hugis buwan. Ang pagputok ay isang rekoridang laging gumagapang patungo sa tugatog ng isang alala. Dadalhin nila sa bingit ng pagpaparam ang babasaging boses – ang mga bubog ay isasaboy na lamang sa lansangan. Lumalaon ay dumidiin ang bulahaw. Inutil lamang ang pagtatalik ng kamay at bakal. Umusal na lamang ng dasal sa likod ng kakahuyan at baka dinggin ng bathala ang panayam. Walang iisang dilang tumatabas sa dahas. kung saan sisimulang hanapin ng mga mata ang isang lugar kung saan ang lahat ay iwinawasto ng nakaraan ay lingid lamang sa kaalaman. bago mangapal ang dilim ay nilusong ng mga kalalakihan ang nalalapit na katedral. Naghahabol ang papauwing liwanag na masaksihan ang kabalintunaan. wala silang nakita, katawan lamang sa lansangan, tinutubos ng kasaysayan.

0

Apr 3, 2016

Apr 3, 2016 at 7:56 AM UTC

windsor-i-guadalupe-jr

Pagpapamudmod

para sa Kidapawan Diktador ang makinarya. Maringal ang langit. Walang ulan para sa pasasalamat. Ang ating tanging pagkakakilanlan ay pumapaimbulog sa bawat sugat na nagsara. Muli nila itong bubulatlatin. Hindi paham ang gatilyo. Mabilis na matutuyo ang pangako kung pawawalan ito sa katanghaliang tapat. Tanaw ng nakabiting ulo ng araw ang lahat ng nangamatay. Kasabay ng hangin ang pagpapaluka. Hudyat ng ulan galing sa ibaba – gigibain ang makapal na barikada ng katawan atsaka muling uuwi sa asawa’t anak na may bahid ng pula ang kamay. Dulo ng kuko’y kapiraso ng mundo. Itim. Hugis buwan. Ang pagputok ay isang rekoridang laging gumagapang patungo sa tugatog ng isang alala. Dadalhin nila sa bingit ng pagpaparam ang babasaging boses – ang mga bubog ay isasaboy na lamang sa lansangan. Lumalaon ay dumidiin ang bulahaw. Inutil lamang ang pagtatalik ng kamay at bakal. Umusal na lamang ng dasal sa likod ng kakahuyan at baka dinggin ng bathala ang panayam. Walang iisang dilang tumatabas sa dahas. kung saan sisimulang hanapin ng mga mata ang isang lugar kung saan ang lahat ay iwinawasto ng nakaraan ay lingid lamang sa kaalaman. bago mangapal ang dilim ay nilusong ng mga kalalakihan ang nalalapit na katedral. Naghahabol ang papauwing liwanag na masaksihan ang kabalintunaan. wala silang nakita, katawan lamang sa lansangan, tinutubos ng kasaysayan.

37

Ipipinta sa sahig ang mga rosas at hihigaan upang malaman ang pakiramdam na maihagis sa kaniyang dibdib Sa matamis na ngiti na nang-aakit Lahat kayang ibigay kahit na higit pa kaysa pag-ibig Para maipabatid ang katindihan Ang pagsasanib ng di katanggap-tanggap na uri ay wala na makapag-aalis Dininig ang pakiusap Katawan ay instrumento Tinubuan ng sungay gaya ng kambing Kinain ang liwanag ng araw upang makipaghasik ng lagim Ito'y sariling imahinasyon Gaya ng nalalapit na paggunaw ng mundo sa tuwing may eklipse Haharanahan nang dumungaw at mahinhin na hilain ang kurtina Kung maririnig ang boses niyang malambing Makukumpleto ba ang araw at habang-buhay alalahanin? Nanakawin ang sandali sa palatakdaan ng oras? Sumpain na lang, sapagkat pinairal ang kapusukan Paulit-ulit na dinarasal hanggang sumigaw Kung hindi ibibigay ay tatalikod Makipagsanduguan sa pulang hari Binigo ng sentro ng daigdig kaya ayaw na maglala ng susunod na panahon Sa hungkag na kalawakan Nabubulok ang katuturan Ang malumanay na pananalita ay nagmamaliw

0

Dec 27, 2018

Dec 27, 2018 at 7:16 AM UTC

haringibon

Ang Buhay sa Takipsilim #32

Ipipinta sa sahig ang mga rosas at hihigaan upang malaman ang pakiramdam na maihagis sa kaniyang dibdib Sa matamis na ngiti na nang-aakit Lahat kayang ibigay kahit na higit pa kaysa pag-ibig Para maipabatid ang katindihan Ang pagsasanib ng di katanggap-tanggap na uri ay wala na makapag-aalis Dininig ang pakiusap Katawan ay instrumento Tinubuan ng sungay gaya ng kambing Kinain ang liwanag ng araw upang makipaghasik ng lagim Ito'y sariling imahinasyon Gaya ng nalalapit na paggunaw ng mundo sa tuwing may eklipse Haharanahan nang dumungaw at mahinhin na hilain ang kurtina Kung maririnig ang boses niyang malambing Makukumpleto ba ang araw at habang-buhay alalahanin? Nanakawin ang sandali sa palatakdaan ng oras? Sumpain na lang, sapagkat pinairal ang kapusukan Paulit-ulit na dinarasal hanggang sumigaw Kung hindi ibibigay ay tatalikod Makipagsanduguan sa pulang hari Binigo ng sentro ng daigdig kaya ayaw na maglala ng susunod na panahon Sa hungkag na kalawakan Nabubulok ang katuturan Ang malumanay na pananalita ay nagmamaliw

24

Kung may isang daang tula Mga tula para kay Stella Mga tulang sinasaad at nilalathala Ang puso at mga nadarama Na nagmula sa isang binata Isang emosyon, isang daang tula Para sa kanyang tanging sinisinta Nais ko ring magsulat, lumikha Hindi isang daan, kundi isa Isang may isang daang salita Mga salitang sana'y sapat na Hindi ko gustong sumobra pa Kaya tanging hiling ko talaga Na kasabay ng mga salita Maubos na ang aking nadarama Tinakdang bilang ay nalalapit na Ngunit bakit iniisip parin kita Isang daan na, tama na Pagod na akong mahalin ka Pagod na ako maging tanga

0

Aug 24, 2017

Aug 24, 2017 at 10:50 AM UTC

Stitch

100 Salita Galing Kay Ysa

Kung may isang daang tula Mga tula para kay Stella Mga tulang sinasaad at nilalathala Ang puso at mga nadarama Na nagmula sa isang binata Isang emosyon, isang daang tula Para sa kanyang tanging sinisinta Nais ko ring magsulat, lumikha Hindi isang daan, kundi isa Isang may isang daang salita Mga salitang sana'y sapat na Hindi ko gustong sumobra pa Kaya tanging hiling ko talaga Na kasabay ng mga salita Maubos na ang aking nadarama Tinakdang bilang ay nalalapit na Ngunit bakit iniisip parin kita Isang daan na, tama na Pagod na akong mahalin ka Pagod na ako maging tanga

20

Pulang mga tinta ang gamit, Pamamaalam ay nalalapit, Handa ka na ba? Isa, Dalawa, Pumikit ka! Ang takot ay inalis! Napalitan ito ng inis, Inakap ang sarili, Pilit nag-iisip ng mabuti. Itutuloy ko ba? O wag na? Ano ba?! Tama pa nga ba? Bumilang muli ng isa hanggang tatlo, Siguro nga ay tama na 'to, Hawakan muli ang lubid, Tama na ang pait! Muling ginamit ang pulang tinta, Tama na ang aking paghihirap, sinta, Hanggang dito na lamang, ‘Wag nang hanapin pa ang mga letrang kulang, Ito ang kwento ng aking paglisan, Dito ko na ibaba ang aking mga pasan. Paalam.

0

Mar 8, 2018

Mar 8, 2018 at 9:57 AM UTC

eynabanana

Ang Huling Sandali

Pulang mga tinta ang gamit, Pamamaalam ay nalalapit, Handa ka na ba? Isa, Dalawa, Pumikit ka! Ang takot ay inalis! Napalitan ito ng inis, Inakap ang sarili, Pilit nag-iisip ng mabuti. Itutuloy ko ba? O wag na? Ano ba?! Tama pa nga ba? Bumilang muli ng isa hanggang tatlo, Siguro nga ay tama na 'to, Hawakan muli ang lubid, Tama na ang pait! Muling ginamit ang pulang tinta, Tama na ang aking paghihirap, sinta, Hanggang dito na lamang, ‘Wag nang hanapin pa ang mga letrang kulang, Ito ang kwento ng aking paglisan, Dito ko na ibaba ang aking mga pasan. Paalam.

25

‘Para ** ‘Yan ang sambit ng mga pasahero sa t’wing sila’y magpapaalam. Magpapaalam sa tapat na tsuper, na sila’y nalalapit nang magpaalam. Ngunit sa kaso ko, ipapaalam ko sa’yo, Na ako’y magpapaalam na. Sa tinagal ng aking pagsabit sa dunggot nitong hawakan, Sa likod nitong pampasaherong dyip na sa kasagutan mo’y pupunta, Mas pipiliin kong bumitaw na lamang at masugatan. Kaysa patuloy na mangawit sa dulo ng dyip na iyong minamaneho, Tangay ang daan-daang mangingibig. Bawat isa, sabik sa patutunguhang destinasyon mo. Walang kaalam-alam na isa lamang ang maaring parangalan, Ng banayad at matamis **** ‘Oo.’ Ngunit sa bawat pagtapak sa silinyador ng jeep, Sa bawat pagpihit ng kambyo, Ang aking kamay, katawan, binti, at kaluluwa, ay unti-unting nawawalan ng sigla, Hanggang sa mabatid ng aking makitid na pag-unawa, Na ito na ang hangganan, at wala na akong kawala. Kaya bago ako bumitaw sa aking kinakapitang pulungan, Nais kong ipa-alam, na ako’y magpapaalam. Ibinuka ko ang aking nag-aatubiling bibig, at ang mga salitang nakulong sa aking lalamunan, tumakas at nagpaalam. "Para, para sa inyo… Ay hindi. Para sa’yo."

0

Jan 22, 2017

Jan 22, 2017 at 5:03 AM UTC

franz-edward-lagadon

'Para' sa kanya

‘Para ** ‘Yan ang sambit ng mga pasahero sa t’wing sila’y magpapaalam. Magpapaalam sa tapat na tsuper, na sila’y nalalapit nang magpaalam. Ngunit sa kaso ko, ipapaalam ko sa’yo, Na ako’y magpapaalam na. Sa tinagal ng aking pagsabit sa dunggot nitong hawakan, Sa likod nitong pampasaherong dyip na sa kasagutan mo’y pupunta, Mas pipiliin kong bumitaw na lamang at masugatan. Kaysa patuloy na mangawit sa dulo ng dyip na iyong minamaneho, Tangay ang daan-daang mangingibig. Bawat isa, sabik sa patutunguhang destinasyon mo. Walang kaalam-alam na isa lamang ang maaring parangalan, Ng banayad at matamis **** ‘Oo.’ Ngunit sa bawat pagtapak sa silinyador ng jeep, Sa bawat pagpihit ng kambyo, Ang aking kamay, katawan, binti, at kaluluwa, ay unti-unting nawawalan ng sigla, Hanggang sa mabatid ng aking makitid na pag-unawa, Na ito na ang hangganan, at wala na akong kawala. Kaya bago ako bumitaw sa aking kinakapitang pulungan, Nais kong ipa-alam, na ako’y magpapaalam. Ibinuka ko ang aking nag-aatubiling bibig, at ang mga salitang nakulong sa aking lalamunan, tumakas at nagpaalam. "Para, para sa inyo… Ay hindi. Para sa’yo."

30

Sa ulan naligo nang nagagalak Bawat patak sa pisngi ay parang biyayang inihahatid At sa sandaling paghinto ay ang pagbabalik Paggugunita sa mga araw ng paggiliw Noong kami pa ay parang langit Ulap sa paa ko' t bituin sa panaginip Walang gabi na tahimik Sapagkat parating may malamyos na awit Ang pakiramdam ko sa panganorin Walang hanggan-kataasaan ay di malirip Ngunit unti-unting nawawari Kalangitan ay isa lamang bahagi Kung ituturing ay isangpanig-ibig Pagkat ang pag-irog ay ganap na pagmamartir Tinakasan na nakalupasay sa pananabik Ang sinta ko sa iba kumapit Naaalala pa nang nakadantay ang kanyang binti Sa hita ko' t sabay ng masuyong paghalik Yakap niya sa akin ay napakahigpit Ngayon bakit kay dali lang sa kanya ako' y ipagpalit Binigyan man ng malapad na bagwis Ang bawat wasiwas naman ay dulot pighati' t Nagpapahiwatig ng pamamaalam na nalalapit Isang beses lang lumipad, sampung ulit ang hilahil Tinuring na reyna sa kahariang panaginip Kahit na inaalila niya' t inaalipin Para sa akin isa siyang prinsesa na handang isagip Sa mababangis na lobo' t mga tigreng sakim Kung maparool man ay hindi itatanggi Na minamahal siya' t itinatangi Mapalayo man sa pamilya' t kaibigan siya pa rin ang pipiliin Namumukod tangi siya, walang kahulilip Huli na nang malaman ang ibig Ako' y pala kasangkapan lang sa kanyang ninanais At upang sa isang tao' y mapalapit Ginawa niya akong tulay - pantawid Ano mangyayari sa pakikipagsapalaran sa pag-ibig Tiyak na maluluray, at dadaing Dahil sa antak na di naiibsan at naaalis Duro sa puso' t wasak na damdamin Nararamdaman ang masidhing lunggati Na sinilsilyaban sa tuwing ako' y nilalambing Nasang na sana ay laging magkapiling Dumadarang na nakatiwangwang di mailihim Larawan niya' y kinikimkim Tampalasang kataksilan nailimbag sa isip Sa mapanlinlang na anyo ng bahaghari Hubog nito' y lumbay hindi aliw Hanap-hanap pa rin ang silay ng giliw Masasadlak man sa landas muli ng pag-ibig Kung may pagkakataon ay aking hihilingin Saktan niya sana ako, isa pa at siya' y mamahalin

0

Apr 10, 2020

Apr 10, 2020 at 2:56 AM UTC

haringibon

Danyos ng Pag-ibig

Sa ulan naligo nang nagagalak Bawat patak sa pisngi ay parang biyayang inihahatid At sa sandaling paghinto ay ang pagbabalik Paggugunita sa mga araw ng paggiliw Noong kami pa ay parang langit Ulap sa paa ko' t bituin sa panaginip Walang gabi na tahimik Sapagkat parating may malamyos na awit Ang pakiramdam ko sa panganorin Walang hanggan-kataasaan ay di malirip Ngunit unti-unting nawawari Kalangitan ay isa lamang bahagi Kung ituturing ay isangpanig-ibig Pagkat ang pag-irog ay ganap na pagmamartir Tinakasan na nakalupasay sa pananabik Ang sinta ko sa iba kumapit Naaalala pa nang nakadantay ang kanyang binti Sa hita ko' t sabay ng masuyong paghalik Yakap niya sa akin ay napakahigpit Ngayon bakit kay dali lang sa kanya ako' y ipagpalit Binigyan man ng malapad na bagwis Ang bawat wasiwas naman ay dulot pighati' t Nagpapahiwatig ng pamamaalam na nalalapit Isang beses lang lumipad, sampung ulit ang hilahil Tinuring na reyna sa kahariang panaginip Kahit na inaalila niya' t inaalipin Para sa akin isa siyang prinsesa na handang isagip Sa mababangis na lobo' t mga tigreng sakim Kung maparool man ay hindi itatanggi Na minamahal siya' t itinatangi Mapalayo man sa pamilya' t kaibigan siya pa rin ang pipiliin Namumukod tangi siya, walang kahulilip Huli na nang malaman ang ibig Ako' y pala kasangkapan lang sa kanyang ninanais At upang sa isang tao' y mapalapit Ginawa niya akong tulay - pantawid Ano mangyayari sa pakikipagsapalaran sa pag-ibig Tiyak na maluluray, at dadaing Dahil sa antak na di naiibsan at naaalis Duro sa puso' t wasak na damdamin Nararamdaman ang masidhing lunggati Na sinilsilyaban sa tuwing ako' y nilalambing Nasang na sana ay laging magkapiling Dumadarang na nakatiwangwang di mailihim Larawan niya' y kinikimkim Tampalasang kataksilan nailimbag sa isip Sa mapanlinlang na anyo ng bahaghari Hubog nito' y lumbay hindi aliw Hanap-hanap pa rin ang silay ng giliw Masasadlak man sa landas muli ng pag-ibig Kung may pagkakataon ay aking hihilingin Saktan niya sana ako, isa pa at siya' y mamahalin

52

Nobiembre 2015 – Ika-14, ihahandog kay Mi ang 7-7-7 regalo Para sa nalalapit na kaarawan nito Ika-15, magpapa-picture ang MiJo Para sa huling CGI Artworks nito Ika-16, paghahandog ng pangalawang 7-7-7 obra maestra Ika-18, huling pagtatagpo habang APEC Summit sa bansa! -11/11/2015 (Dumarao) *7th MiJo poem

0

Sep 27, 2019

Sep 27, 2019 at 8:37 PM UTC

JoRaLG

Nobiembre 2015 ng MiJo

Nobiembre 2015 – Ika-14, ihahandog kay Mi ang 7-7-7 regalo Para sa nalalapit na kaarawan nito Ika-15, magpapa-picture ang MiJo Para sa huling CGI Artworks nito Ika-16, paghahandog ng pangalawang 7-7-7 obra maestra Ika-18, huling pagtatagpo habang APEC Summit sa bansa! -11/11/2015 (Dumarao) *7th MiJo poem

10

Nasaksihan ko kung paano nabuo, nabubog, nadurog ang pagkakaibigan nyo. Nasaksihan ko ang bawat tawa, bawat luha na pumatak mula sa mga mata ninyong dalawa. Nasaksihan ko kung paanong hindi nyo mahiwalayan ang isa't isa pati na ang minsang nagkunwari kayong di magkakilala. Nasaksihan ko. Nasaksihan ko ang lahat maging ang pagkakalamat sa bagay na ingat na ingat kayo, pati na rin ata ako. Dahil sa panahong kayo ay nabuo, nabubog, nadurog ay sumabay ang puso ko sa pagdurugo ng sa inyo. Sa panahong halos maubusan ng hininga sa kakatawa, maniwala kayo, mas masaya ako kaysa sa inyo. Pero sobra din ang sakit kapag kayo ay magkagalit dahil sa pagkukunwaring multo ang isa't isa o kaya'y taong di ninyo kilala hanggang sa magkapikunan kayong dalawa. Akala ko'y iyon na ang pinakamalungkot sa lahat. Nagkamali ako. Dahil mas malalim pa sa lungkot ang lumukot sa kalooban ko nang umagang iyon. Nang makita ang ilang pahiwatig ng nalalapit na pagtatapos, ng pagwawakas ng bagay na minsang nagpalakas sa inyong dalawa. Akala ko, tuluyan na itong masisira. Ngunit mukhang di ako pwedeng manghuhula dahil... Nasaksihan ko ang muli nyong pagkapit, paglapit sa isa't isa kahit pa pilit kayong pinaglalayo ng hindi niyo pagkakaintindihan, ng inyong pagkakasakitan. Nasaksihan ko kung paano nabuo, nabubog, nadurog, at muling nabuo ang pilit na pinaglalayo.

0

Sep 8, 2017

Sep 8, 2017 at 9:44 PM UTC

Arelove

Sa Pilit na Pinaglalayo

Nasaksihan ko kung paano nabuo, nabubog, nadurog ang pagkakaibigan nyo. Nasaksihan ko ang bawat tawa, bawat luha na pumatak mula sa mga mata ninyong dalawa. Nasaksihan ko kung paanong hindi nyo mahiwalayan ang isa't isa pati na ang minsang nagkunwari kayong di magkakilala. Nasaksihan ko. Nasaksihan ko ang lahat maging ang pagkakalamat sa bagay na ingat na ingat kayo, pati na rin ata ako. Dahil sa panahong kayo ay nabuo, nabubog, nadurog ay sumabay ang puso ko sa pagdurugo ng sa inyo. Sa panahong halos maubusan ng hininga sa kakatawa, maniwala kayo, mas masaya ako kaysa sa inyo. Pero sobra din ang sakit kapag kayo ay magkagalit dahil sa pagkukunwaring multo ang isa't isa o kaya'y taong di ninyo kilala hanggang sa magkapikunan kayong dalawa. Akala ko'y iyon na ang pinakamalungkot sa lahat. Nagkamali ako. Dahil mas malalim pa sa lungkot ang lumukot sa kalooban ko nang umagang iyon. Nang makita ang ilang pahiwatig ng nalalapit na pagtatapos, ng pagwawakas ng bagay na minsang nagpalakas sa inyong dalawa. Akala ko, tuluyan na itong masisira. Ngunit mukhang di ako pwedeng manghuhula dahil... Nasaksihan ko ang muli nyong pagkapit, paglapit sa isa't isa kahit pa pilit kayong pinaglalayo ng hindi niyo pagkakaintindihan, ng inyong pagkakasakitan. Nasaksihan ko kung paano nabuo, nabubog, nadurog, at muling nabuo ang pilit na pinaglalayo.

11

Hindi na ikaw ang gusto ko Yan ang lagi kong paalala sa sarili ko Sa twing nakatingin ako sa sayo. Ayaw ko na ng mga mata mo. Ayaw ko na ng mga ngiti mo. Ayaw ko na ng lahat sayo. kibit balikat nalang ako At hindi papansinin ang nararamdaman ko. Parang normal lang. Gaya nung wala pang ikaw. Kaya ko nung wala pang ikaw Nagulo lang nman ako nung may ikaw. Kasi nung may ikaw Para akong baliw. Baliw na laging nakangiti Nakatingin sa langit Iniisip ka palagi Ayaw ko na non. Kaya aaraw arawin ko na to. wala ng atrasan to. kakayanin ko kase malakas ako. Kahit nakatingin ako sayo ngayon. Ngayon. Ngayon parang kinakain ko ang lahat ng pinagsasabi ko Bakit ikaw parin ang gusto ko. ultimo Sa pagising sa umaga pag papasok excited pa kasi ikaw ang bungad sa mata ko. tapos makukunteto sa sandali. kuntento sa sandali? HINDI kuntento sa isang oras na pasulyap sulyap sayo “pasulyap sulyap” Ibig sabihin Segundo Pero sa bawat segundo ng isang oras na ginugol ko Ang gusto ko tumitig lang sayo Sa mga mata mo, sa ngiti mo Kahit sa lahat ng kaabnormalan ng katawan at isip mo Tanggap ko. Kasi ikaw parin ang gusto ko Ikaw ang gusto ko. Sabi pa nila tumingin na raw ako sa iba Kaya sinunod ko sila Pero sa twing ikaw ay makikita ko Para akong nasa madilim na kwarto na tanging ilaw mo lang ang hindi sarado. Sa mga sandaling yun Walang ibang gamit Kundi isang ilaw na naiiba sa lahat. susubok na kong magsalita pero lumalayo kana tinawag ka ng kaibigan mo, dahil ang oras ay nalalapit na. Patapos na ang sandali at biglang may nagkamali pagkakataon ko na muli hakbang tatahakin na ang daan palapit sayo pero tinawag kana muli ng mga kaibigan mo. habang humihiling ako madagdagan lang kahit limang segundo. Pero sa oras na yun ikaw ang unang lumabas ng silid Wala ng sandali hindi dininig ang hiling ko Tapos na. Ang huling isang oras ko sayo.

0

Mar 24, 2023

Mar 24, 2023 at 10:32 AM UTC

john-michael-andres

Isang Oras

Hindi na ikaw ang gusto ko Yan ang lagi kong paalala sa sarili ko Sa twing nakatingin ako sa sayo. Ayaw ko na ng mga mata mo. Ayaw ko na ng mga ngiti mo. Ayaw ko na ng lahat sayo. kibit balikat nalang ako At hindi papansinin ang nararamdaman ko. Parang normal lang. Gaya nung wala pang ikaw. Kaya ko nung wala pang ikaw Nagulo lang nman ako nung may ikaw. Kasi nung may ikaw Para akong baliw. Baliw na laging nakangiti Nakatingin sa langit Iniisip ka palagi Ayaw ko na non. Kaya aaraw arawin ko na to. wala ng atrasan to. kakayanin ko kase malakas ako. Kahit nakatingin ako sayo ngayon. Ngayon. Ngayon parang kinakain ko ang lahat ng pinagsasabi ko Bakit ikaw parin ang gusto ko. ultimo Sa pagising sa umaga pag papasok excited pa kasi ikaw ang bungad sa mata ko. tapos makukunteto sa sandali. kuntento sa sandali? HINDI kuntento sa isang oras na pasulyap sulyap sayo “pasulyap sulyap” Ibig sabihin Segundo Pero sa bawat segundo ng isang oras na ginugol ko Ang gusto ko tumitig lang sayo Sa mga mata mo, sa ngiti mo Kahit sa lahat ng kaabnormalan ng katawan at isip mo Tanggap ko. Kasi ikaw parin ang gusto ko Ikaw ang gusto ko. Sabi pa nila tumingin na raw ako sa iba Kaya sinunod ko sila Pero sa twing ikaw ay makikita ko Para akong nasa madilim na kwarto na tanging ilaw mo lang ang hindi sarado. Sa mga sandaling yun Walang ibang gamit Kundi isang ilaw na naiiba sa lahat. susubok na kong magsalita pero lumalayo kana tinawag ka ng kaibigan mo, dahil ang oras ay nalalapit na. Patapos na ang sandali at biglang may nagkamali pagkakataon ko na muli hakbang tatahakin na ang daan palapit sayo pero tinawag kana muli ng mga kaibigan mo. habang humihiling ako madagdagan lang kahit limang segundo. Pero sa oras na yun ikaw ang unang lumabas ng silid Wala ng sandali hindi dininig ang hiling ko Tapos na. Ang huling isang oras ko sayo.

71

36 Mapalad sina Alyna at Birio Walang tumututol sa mga ito 37 Kaya wala nang patumpit-tumpit Pag-iisang dibdib ang ipipilit 38 Masaya ang magkabilang panig ng angkan Sa nalalapit na kasalan 39 Malaki ang magiging epekto Sa kani-kanilang negosyo 40 Maaaring uling ay maging mura Sa mga metal humuhulma 41 Gayundin ang mga palakol Sa mga kahoy pumuputol 42 Tatlong araw nalang Kasalan ay wala nang hadlang. -07/17/2012 *Gintong Lupa Series

0

Sep 7, 2019

Sep 7, 2019 at 9:58 PM UTC

JoRaLG

Alabir 6 -Ang Nakatakdang Kasalan-

36 Mapalad sina Alyna at Birio Walang tumututol sa mga ito 37 Kaya wala nang patumpit-tumpit Pag-iisang dibdib ang ipipilit 38 Masaya ang magkabilang panig ng angkan Sa nalalapit na kasalan 39 Malaki ang magiging epekto Sa kani-kanilang negosyo 40 Maaaring uling ay maging mura Sa mga metal humuhulma 41 Gayundin ang mga palakol Sa mga kahoy pumuputol 42 Tatlong araw nalang Kasalan ay wala nang hadlang. -07/17/2012 *Gintong Lupa Series

16