"muntikan" poems - Hello Poetry

Ilang buwan na ang lumipas, Ngunit bakit ganoon ang puso ko patuloy parin kumakaripas, Ang iyong matamis na ngiti, Sa mga tingin mo palang alam kong hindi ako makaka-hindi. Mga alaala na bumabalik, Sa mga yakap at halik mo ako'y nasasabik, Nakakatawa dahil sa bawat sulok ika'y naririnig, Boses **** nakakaakit at sobrang lamig, Hindi ko maiwasan hindi maging malungkot, Siguro dahil sa sakit na naidulot, Pero okay lang, dahil tapos na akong umiyak, Tapos na ako sayo at dito ako'y tiyak. Salamat nga pala sa lahat ng iyong nagawa, Siguro nga kung hindi ka nagsawa, Nakagapos parin ako sa iyong mga pekeng pangako, Gabi gabi parin nararamdaman na para akong nakaloob sa sako. Grabe pala ang aking naranasan ng dahil sa pag-ibig, Gusto ko magmura at gusto ko iyong marinig, Puta, nag-iwan ka ng lamat sa aking mga kamay, Gago, dahil ang puso ko muntikan mo nang mapatay.

0

Aug 16, 2016

Aug 16, 2016 at 10:15 AM UTC

TheLostSoul

LAMAT

Ilang buwan na ang lumipas, Ngunit bakit ganoon ang puso ko patuloy parin kumakaripas, Ang iyong matamis na ngiti, Sa mga tingin mo palang alam kong hindi ako makaka-hindi. Mga alaala na bumabalik, Sa mga yakap at halik mo ako'y nasasabik, Nakakatawa dahil sa bawat sulok ika'y naririnig, Boses **** nakakaakit at sobrang lamig, Hindi ko maiwasan hindi maging malungkot, Siguro dahil sa sakit na naidulot, Pero okay lang, dahil tapos na akong umiyak, Tapos na ako sayo at dito ako'y tiyak. Salamat nga pala sa lahat ng iyong nagawa, Siguro nga kung hindi ka nagsawa, Nakagapos parin ako sa iyong mga pekeng pangako, Gabi gabi parin nararamdaman na para akong nakaloob sa sako. Grabe pala ang aking naranasan ng dahil sa pag-ibig, Gusto ko magmura at gusto ko iyong marinig, Puta, nag-iwan ka ng lamat sa aking mga kamay, Gago, dahil ang puso ko muntikan mo nang mapatay.

20

hindi naman ako isang makata. ang pluma at isip ko’y di nagtutugma. oo. minsan ay pinipilit kong bilangin ang mga letra at pinipilipit ang utak sa isang salitang nasa dulo na ng aking dila. ngunit, hindi ako isang makata. hindi ako katulad ng mga nakikita mo sa mga libro wala akong galing na kayang ipahiwatig ang mga salita sa magagarbong paraan hindi maipalalabas ng pluma ko na ang pinakakinakatakot **** bagay... isang rosas na kahit maganda’y kukurutin ang balat mo hanggang ika’y magkasugat at magdugo hindi ako isang makata. ang mga luha ko man ay sunod sunod na at ang plumang hawak-hawak ko ay dumudulas na gusto pa rin ilabas ng puso ko ang mga salitang naiisip nito: “Ito ang tulang hindi bebenta.” ito ang tulang hindi mo makikita sa papel na may pahina ito ang tulang hindi mo pagaaksayahan ng pera ito ang tulang hindi mo tatapusin basahin ito ang tulang hindi mo aaralin walang bilang ang mga linya at walang tugma ang mga salita walang magagarbong salitang kailangan mo pang hanapin ang kahulugan walang mababangong linya na tatatak sa’yong isipan walang pangalan na agad agad **** matatandaan hindi ba’t sinabi ko na sa iyo? ito ang tulang hindi bebenta. bakit ba binabasa mo pa rin? sinasayang mo lang oras mo. sabagay, salamat na rin. salamat sa oras mo. pasasalamatan kita sa bilis **** pagtingin pasasalamatan kita sa muntikan **** paglalim ng pagiisip para intindihan ang tulang hindi bebenta pero hahayaan mo ako hahayaan mo ako na ituloy ang tulang ito hahayaan mo ako na ilabas ang damdamin ko hahayaan mo ako na hawakan pa rin ang pluma hahayaan mo ako na magsulat at sumaya kahit alam kong hindi mo babasahin dahil natutunan ko nang pasayahin ang sarili ko sa mga munting laro at paglikha ng mga istorya na humuhukay ng isang malalim na bangin natutunan ko nang tabunan ito uli ng lupa gamit ang pluma na mauubos na ang tinta pagkatapos ay didiligan ko ito gamit ang aking luha hanggang sa unti-unting tubuan ito ng bunga siguro sa pagdating ng panahon mayroon mang makakita... mababasa niya ito ngunit hindi niya maiintindihan. at mailalagay ito si isang museo at pilit itong iintindihin dahil kaibigan, ang mga pinakalumang bagay kahit wala nang gamit ay minsan ding nagkaroon ng halaga kaya kaibigan, tinatapos ko na. tinatapos ko na ang huling tula na hindi bebenta.

0

Jan 5, 2019

Jan 5, 2019 at 12:25 PM UTC

Lavinia

ang tulang hindi bebenta

hindi naman ako isang makata. ang pluma at isip ko’y di nagtutugma. oo. minsan ay pinipilit kong bilangin ang mga letra at pinipilipit ang utak sa isang salitang nasa dulo na ng aking dila. ngunit, hindi ako isang makata. hindi ako katulad ng mga nakikita mo sa mga libro wala akong galing na kayang ipahiwatig ang mga salita sa magagarbong paraan hindi maipalalabas ng pluma ko na ang pinakakinakatakot **** bagay... isang rosas na kahit maganda’y kukurutin ang balat mo hanggang ika’y magkasugat at magdugo hindi ako isang makata. ang mga luha ko man ay sunod sunod na at ang plumang hawak-hawak ko ay dumudulas na gusto pa rin ilabas ng puso ko ang mga salitang naiisip nito: “Ito ang tulang hindi bebenta.” ito ang tulang hindi mo makikita sa papel na may pahina ito ang tulang hindi mo pagaaksayahan ng pera ito ang tulang hindi mo tatapusin basahin ito ang tulang hindi mo aaralin walang bilang ang mga linya at walang tugma ang mga salita walang magagarbong salitang kailangan mo pang hanapin ang kahulugan walang mababangong linya na tatatak sa’yong isipan walang pangalan na agad agad **** matatandaan hindi ba’t sinabi ko na sa iyo? ito ang tulang hindi bebenta. bakit ba binabasa mo pa rin? sinasayang mo lang oras mo. sabagay, salamat na rin. salamat sa oras mo. pasasalamatan kita sa bilis **** pagtingin pasasalamatan kita sa muntikan **** paglalim ng pagiisip para intindihan ang tulang hindi bebenta pero hahayaan mo ako hahayaan mo ako na ituloy ang tulang ito hahayaan mo ako na ilabas ang damdamin ko hahayaan mo ako na hawakan pa rin ang pluma hahayaan mo ako na magsulat at sumaya kahit alam kong hindi mo babasahin dahil natutunan ko nang pasayahin ang sarili ko sa mga munting laro at paglikha ng mga istorya na humuhukay ng isang malalim na bangin natutunan ko nang tabunan ito uli ng lupa gamit ang pluma na mauubos na ang tinta pagkatapos ay didiligan ko ito gamit ang aking luha hanggang sa unti-unting tubuan ito ng bunga siguro sa pagdating ng panahon mayroon mang makakita... mababasa niya ito ngunit hindi niya maiintindihan. at mailalagay ito si isang museo at pilit itong iintindihin dahil kaibigan, ang mga pinakalumang bagay kahit wala nang gamit ay minsan ding nagkaroon ng halaga kaya kaibigan, tinatapos ko na. tinatapos ko na ang huling tula na hindi bebenta.

52

Panibagong tula nanaman Panibagong eksena sa aking buhay ay iyong masasaksihan Handa ka na bang mabasa kung paano ako nasaktan? Ng mga salitang binitawan ng taong aking pinapahalagan Nagsimula ito nung panahon na ako ay iyong pinangakuan Ndi ko inaasahan na magkakaroon ito ng epekto sa aking katauhan Katauhan na aking binuo at iniingatan Ngunit masisira ulit ng dahil sa mga pangakong nag wakas ng dahil sa mga pangyayaring di inaasahan Akala ko iba ka sa mga taong sa akin ay ng iwan Ang hindi ko alam isa ka rin plang martilyo na lahat ng pangako ay napapako lamang Pinaramdam mo saakin ang saya na tumatak sa aking isipan Ngunit nag iwan din ng sakit na hinding hindi ko malilimutan Nakabangon ako dahil naging matatag ako kinaya kong labanan ang sakit na iniwan mo Kahit na binalik mo ang isang bagay na matagal ko ng gustong itago Sinira mo nanaman ang pagtitiwala ko sa mga taong nasa paligid ko Pero salamat pa rin sayo Kahit na ganito ang nangyari sa buhay ko May aral kang iniwan sa kokote ko At yun ay wag magtiwala kung kani kanino Ndi sapat ang tagal ng pagkakakilala Para mapatunayan na ndi ka iiwan bigla Dahil pag may nahanap ng iba Na nagpapasaya sakanya ng sobra Makakalimutan nia ang taong nasa tabi nia sa tuwing siya ay may problema Maaring ndi naging sapat ang effort na pinakita mo Para sakanya na ndi marunong makuntento At naghahangad pa ng mas matinding lambing at pag suyo Kaya wag **** sisihin ang sarili mo,wala kang kasalanan sa mga ito Laging tatandaan at wag na wag kakalimutan Ang taong marunong makuntento sa kanyang naiibigan Ay nagmamahal ng purong katotohanan Hindi ko sinasabing ikaw ay aking nagustuhan Wag umasa at baka masaktan Pero ako ay aminado na muntikan Muntikan na akong mahulog sa isang taong torpe at gago At easy to get ang gusto Ayaw mo ng make up at kung ano anong pampaganda Pero ung jowa mo muka ng pabrika ng harina Sa sobrang puti ng kanyang pagmumukha Nakakatawang isipin na ndi mo napanindigan ang binitawan **** salita Maraming pagbabago Ung taong nakasanayan ko Ngayon wala na sa piling ko May iba ng babaeng gusto Pero masaya ako sa buhay ko Dahil may mga taong nandyan para damayan ako Intindihin ung ugaling minsan walang sinasanto At ung pag iisip na ndi maiintindihan ng kung sino sino Naguguluhan ako ngayon Pero ndi ako pinapabayaan ng bakasyon Binibigyan niya ako ng mga bagay na maaring pagbalingan ng aking atensyon At andyan ang tropa handang makinig sa aking drama at orasyon May isang mahalagang taong sakin nag sabi Mahalagang matutunan ang pagmamahal sa sarili Upang maging puro at totoo ang pagmamahal mo sa iba At maging buong pagmamahal ang maibibigay mo saiyong sinisinta Sa bawat tao na sa atin ay nang iiwan Wag mawalan ng pag asa dahil sila ay lumisan Maaring sila ay nag iwan ng isang aral na dapat tandaan At sa hinaharap ay magamit sa mga mararanasan

0

May 7, 2020

May 7, 2020 at 6:33 AM UTC

Dencioski

Aral na natutunan mula sa mga nang iwan

Panibagong tula nanaman Panibagong eksena sa aking buhay ay iyong masasaksihan Handa ka na bang mabasa kung paano ako nasaktan? Ng mga salitang binitawan ng taong aking pinapahalagan Nagsimula ito nung panahon na ako ay iyong pinangakuan Ndi ko inaasahan na magkakaroon ito ng epekto sa aking katauhan Katauhan na aking binuo at iniingatan Ngunit masisira ulit ng dahil sa mga pangakong nag wakas ng dahil sa mga pangyayaring di inaasahan Akala ko iba ka sa mga taong sa akin ay ng iwan Ang hindi ko alam isa ka rin plang martilyo na lahat ng pangako ay napapako lamang Pinaramdam mo saakin ang saya na tumatak sa aking isipan Ngunit nag iwan din ng sakit na hinding hindi ko malilimutan Nakabangon ako dahil naging matatag ako kinaya kong labanan ang sakit na iniwan mo Kahit na binalik mo ang isang bagay na matagal ko ng gustong itago Sinira mo nanaman ang pagtitiwala ko sa mga taong nasa paligid ko Pero salamat pa rin sayo Kahit na ganito ang nangyari sa buhay ko May aral kang iniwan sa kokote ko At yun ay wag magtiwala kung kani kanino Ndi sapat ang tagal ng pagkakakilala Para mapatunayan na ndi ka iiwan bigla Dahil pag may nahanap ng iba Na nagpapasaya sakanya ng sobra Makakalimutan nia ang taong nasa tabi nia sa tuwing siya ay may problema Maaring ndi naging sapat ang effort na pinakita mo Para sakanya na ndi marunong makuntento At naghahangad pa ng mas matinding lambing at pag suyo Kaya wag **** sisihin ang sarili mo,wala kang kasalanan sa mga ito Laging tatandaan at wag na wag kakalimutan Ang taong marunong makuntento sa kanyang naiibigan Ay nagmamahal ng purong katotohanan Hindi ko sinasabing ikaw ay aking nagustuhan Wag umasa at baka masaktan Pero ako ay aminado na muntikan Muntikan na akong mahulog sa isang taong torpe at gago At easy to get ang gusto Ayaw mo ng make up at kung ano anong pampaganda Pero ung jowa mo muka ng pabrika ng harina Sa sobrang puti ng kanyang pagmumukha Nakakatawang isipin na ndi mo napanindigan ang binitawan **** salita Maraming pagbabago Ung taong nakasanayan ko Ngayon wala na sa piling ko May iba ng babaeng gusto Pero masaya ako sa buhay ko Dahil may mga taong nandyan para damayan ako Intindihin ung ugaling minsan walang sinasanto At ung pag iisip na ndi maiintindihan ng kung sino sino Naguguluhan ako ngayon Pero ndi ako pinapabayaan ng bakasyon Binibigyan niya ako ng mga bagay na maaring pagbalingan ng aking atensyon At andyan ang tropa handang makinig sa aking drama at orasyon May isang mahalagang taong sakin nag sabi Mahalagang matutunan ang pagmamahal sa sarili Upang maging puro at totoo ang pagmamahal mo sa iba At maging buong pagmamahal ang maibibigay mo saiyong sinisinta Sa bawat tao na sa atin ay nang iiwan Wag mawalan ng pag asa dahil sila ay lumisan Maaring sila ay nag iwan ng isang aral na dapat tandaan At sa hinaharap ay magamit sa mga mararanasan

60

unang sampung buwan, na siyang puno ng kahirapan, pagkakaibigang hindi inaasahan, na siyang bumuo sa aking karanasan. mga pangambang hindi maibsan ng pusong kinakabahan. sa takot na siya’y pumalpak sa kanyang mga pinangarap. Nangarap ka ng buo, ngayon mo pa ba isusuko? sinubok man ang tatag ng loob, nayanig man ang paninindigan, pumalpak man at nasubsob, patuloy paring nanaig ang katatagan. Muntikan mang bumitaw, Patuloy lang sa paninindigan, Ilaban hanggang sa tuktok, upang marating ang iyong rurok. Higit na pakatatandaan na mananaig ang pusong puno ng pananalig, higit sa talinong maaaring madaig ng pangarap na nagmumula sa dibdib. Maligaw man ng paulit-ulit, HIndi man nauubos ang sakit, ngunit ang tagumpay ay iyo ring makakamit, at paniguradong ito’y napakarikit.

0

Jul 8, 2019

Jul 8, 2019 at 3:26 PM UTC

marilagchi

Unang Taon

unang sampung buwan, na siyang puno ng kahirapan, pagkakaibigang hindi inaasahan, na siyang bumuo sa aking karanasan. mga pangambang hindi maibsan ng pusong kinakabahan. sa takot na siya’y pumalpak sa kanyang mga pinangarap. Nangarap ka ng buo, ngayon mo pa ba isusuko? sinubok man ang tatag ng loob, nayanig man ang paninindigan, pumalpak man at nasubsob, patuloy paring nanaig ang katatagan. Muntikan mang bumitaw, Patuloy lang sa paninindigan, Ilaban hanggang sa tuktok, upang marating ang iyong rurok. Higit na pakatatandaan na mananaig ang pusong puno ng pananalig, higit sa talinong maaaring madaig ng pangarap na nagmumula sa dibdib. Maligaw man ng paulit-ulit, HIndi man nauubos ang sakit, ngunit ang tagumpay ay iyo ring makakamit, at paniguradong ito’y napakarikit.

26

Hindi ko mahanap ang tamang mga salita upang maipahayag sa iyo ang nais kong sabihin. Ngunit tila panahon na upang ilabas ko ang lahat ng hinanakit, ang mga pasakit na dinanas ko habang nasa piling mo. Noong mga panahong akin ka pa, noong mga araw na magkasama pa tayo, at noong mga sandaling may “tayo” pang umiiral. Hindi ko inasahang magbabago ka, na magsasawa ka, na iiwan mo ako, at ipagpapalit sa kanya. Pero ang hindi ko maunawaan, bakit mo nasabing ayaw mo na? Pagod ka lang ba talaga, o napagod ka na sa atin, sa sitwasyon, sa pagtatago, sa mga muntikan na tayong mabuking, o sa mga araw na may nakakita sa atin? Sino ba talaga ang nagbago— ako, ikaw, o baka tayo pareho? Bakit tila nawalan ka na ng gana? Ang mga salita mo’y naging malamig, ang mga yakap mo’y unti-unting naglaho, at ang dati **** liwanag sa mga mata’y nawala. Sa gitna ng lahat ng ito, ako’y patuloy na lumalaban, habang ikaw, unti-unting bumitaw. Paano mo nagawang balewalain ang lahat ng pinagsamahan natin? Paano mo natapos ang ugnayang binuo natin nang magkasama? Ngayon, nauunawaan ko na kung bakit mo ako iniwan: nakuha mo na ang gusto mo— sirain ako, iwan ako, pagkatapos mo akong pakinabangan. Noong araw na hinatid mo ako hanggang sa dulo ng kalsada, lumingon ako, nagbabakasakaling lilingon ka rin, tatakbo papunta sa akin, yayakapin ako, susuyuin ako na huwag kang iwan. Pero hindi na pala. Pinili **** lumayo, at sa wakas, pinili ko ring huwag nang bumalik pa. Nararamdaman ko na lang ang mga hawak mo— tila paalam na, ang mga yakap **** nanlalamig, ang mga titig **** umiiwas, hanggang sa tuluyan kang nawala. Ang mga pangako mong “mahal kita,” “ikaw lang,” at “hindi kita iiwan”— lahat pala’y kasinungalingan. Noong akin ka pa, pinanghawakan ko ang mga salitang iyon, pero ngayon, ang “ikaw at ako” ay naging bulong na lamang sa hangin, tinatangay ng nakaraan. Kung iisa tayo, bakit mo nagawang pagkaisahan ang damdamin ko? Saan ako nagkulang? Saan ako nagkamali? At bakit mo ako iniwang ganito? Oo, bigla kang nawala, at nagmukha akong tanga kakahanap sa iyo. Hanggang sa makita kita, nasa piling na pala ng iba. Sobrang saya mo sa kanya, ibang-iba sa tuwing ikaw ay kasama ko noon. Pinilit kong lumayo, kahit alam kong mahirap. Pinalaya kita, kahit hindi ko kaya. Ginawa ko ito para sa kapayapaan nating dalawa. Hindi na kita hahabulin. Tanggap ko na— matagal na tayong wala. Ibabaon ko sa limot ang lahat ng sakit, ang lahat ng alaala, at ang lahat ng naging tayo. Paalam, nagmamahal pa rin, Mahal.

0

Sep 16, 2020

Sep 16, 2020 at 9:27 AM UTC

eindeinnemoon

Nagmamahal, Mahal.

Hindi ko mahanap ang tamang mga salita upang maipahayag sa iyo ang nais kong sabihin. Ngunit tila panahon na upang ilabas ko ang lahat ng hinanakit, ang mga pasakit na dinanas ko habang nasa piling mo. Noong mga panahong akin ka pa, noong mga araw na magkasama pa tayo, at noong mga sandaling may “tayo” pang umiiral. Hindi ko inasahang magbabago ka, na magsasawa ka, na iiwan mo ako, at ipagpapalit sa kanya. Pero ang hindi ko maunawaan, bakit mo nasabing ayaw mo na? Pagod ka lang ba talaga, o napagod ka na sa atin, sa sitwasyon, sa pagtatago, sa mga muntikan na tayong mabuking, o sa mga araw na may nakakita sa atin? Sino ba talaga ang nagbago— ako, ikaw, o baka tayo pareho? Bakit tila nawalan ka na ng gana? Ang mga salita mo’y naging malamig, ang mga yakap mo’y unti-unting naglaho, at ang dati **** liwanag sa mga mata’y nawala. Sa gitna ng lahat ng ito, ako’y patuloy na lumalaban, habang ikaw, unti-unting bumitaw. Paano mo nagawang balewalain ang lahat ng pinagsamahan natin? Paano mo natapos ang ugnayang binuo natin nang magkasama? Ngayon, nauunawaan ko na kung bakit mo ako iniwan: nakuha mo na ang gusto mo— sirain ako, iwan ako, pagkatapos mo akong pakinabangan. Noong araw na hinatid mo ako hanggang sa dulo ng kalsada, lumingon ako, nagbabakasakaling lilingon ka rin, tatakbo papunta sa akin, yayakapin ako, susuyuin ako na huwag kang iwan. Pero hindi na pala. Pinili **** lumayo, at sa wakas, pinili ko ring huwag nang bumalik pa. Nararamdaman ko na lang ang mga hawak mo— tila paalam na, ang mga yakap **** nanlalamig, ang mga titig **** umiiwas, hanggang sa tuluyan kang nawala. Ang mga pangako mong “mahal kita,” “ikaw lang,” at “hindi kita iiwan”— lahat pala’y kasinungalingan. Noong akin ka pa, pinanghawakan ko ang mga salitang iyon, pero ngayon, ang “ikaw at ako” ay naging bulong na lamang sa hangin, tinatangay ng nakaraan. Kung iisa tayo, bakit mo nagawang pagkaisahan ang damdamin ko? Saan ako nagkulang? Saan ako nagkamali? At bakit mo ako iniwang ganito? Oo, bigla kang nawala, at nagmukha akong tanga kakahanap sa iyo. Hanggang sa makita kita, nasa piling na pala ng iba. Sobrang saya mo sa kanya, ibang-iba sa tuwing ikaw ay kasama ko noon. Pinilit kong lumayo, kahit alam kong mahirap. Pinalaya kita, kahit hindi ko kaya. Ginawa ko ito para sa kapayapaan nating dalawa. Hindi na kita hahabulin. Tanggap ko na— matagal na tayong wala. Ibabaon ko sa limot ang lahat ng sakit, ang lahat ng alaala, at ang lahat ng naging tayo. Paalam, nagmamahal pa rin, Mahal.

106

halina't alalahanin ang nakaraan sabayan n'yo ako sa aking paglalakbay balikan natin ang mga mapait na katotohanan mga pangakong hindi naging matagumpay kasabay ng mga bagay na hindi kayang panindigan hindi matanggal mga lamat sa aking kamay kaya naman heto ako at bumabalik kahit na ang puso ko'y muntikan mo nang mapatay

0

Nov 6, 2019

Nov 6, 2019 at 6:23 AM UTC

katzja

PANUNUMBALIK

halina't alalahanin ang nakaraan sabayan n'yo ako sa aking paglalakbay balikan natin ang mga mapait na katotohanan mga pangakong hindi naging matagumpay kasabay ng mga bagay na hindi kayang panindigan hindi matanggal mga lamat sa aking kamay kaya naman heto ako at bumabalik kahit na ang puso ko'y muntikan mo nang mapatay

7

Sabi ng iba panalo ka pag napili ka pag ikaw ang inuuna pag alam **** panalo ka Ano bang pakiramdam? hindi ko kase alam. hindi kase ako yung pinili Ako yung muntik mapili Ako yung "siguro" yung "baka eto na to" minsan nga ako yung "sigurado ako" pero hindi ang napili mo. nakakasanay na lang din yung tipong may darating tapos aalis din tapos muntikan parin.

0

Jul 28, 2023

Jul 28, 2023 at 1:26 PM UTC

john-michael-andres

Muntik

Sabi ng iba panalo ka pag napili ka pag ikaw ang inuuna pag alam **** panalo ka Ano bang pakiramdam? hindi ko kase alam. hindi kase ako yung pinili Ako yung muntik mapili Ako yung "siguro" yung "baka eto na to" minsan nga ako yung "sigurado ako" pero hindi ang napili mo. nakakasanay na lang din yung tipong may darating tapos aalis din tapos muntikan parin.

16