Submit your work, meet writers and drop the ads. Become a member
Tu voudrais que j'improvise
Les chemins qui mènent au septième ciel
Pour notre prochain congrès
Que je vienne les mains vides
Sans notes ni croquis
Pour te couronner reine et courtisane.

Mais demanderais-tu au peintre de venir à toi
Sans son pinceau, ses fusains, ses tubes d'aquarelle et son papier canson

Ou au photographe sans son posemètre, son trépied et ses filtres, son appareil photo et ses objectifs

Et un auteur de théâtre pourrait-il officier sans donner des indications?

Des orientations, des pistes pour que les acteurs puissent mieux jouer leurs personnages

Eh bien moi je voudrais écrire de concert avec toi les didascalies de notre lune de miel.

Pense au Cantique des Cantiques
Pense à Salomon, à son épouse et aux jeunes filles ,
Penses-y bien, ma sans rivale,
Ma muse venue au monde sept fois
Et dont aucune galante n 'arrive aux chevilles
Comment veux-tu qu'on se retrouve dans la mare aux nénuphars
Deux canards mandarins batifolant
Sans didascalies...
Tu connais les soixante-quatre manières du kama
Tu sais la différence entre baratement et percement
Et tu veux goûter le chalumeau du miel
Lors du congrès de la corneille
Alors tandis que tu me provoques du regard et du geste
En dansant comme une bayadère accomplie
Souviens toi des didascalies.
Je suis ton vert-galant, ton esclave, ton cornac
Ton renifleur, ton cunnilingue, ton Sigisté
Si tu veux tu seras ma nymphe, mon myrte, ma lanterne, ma crête,
Ma landie, ma douceur, mon amour de Vénus
Mon gaude mihi, mon impudique
Organisons nos langues et nos boutons
Nos protubérances.
Pour qu'aucune partie ne soit honteuse
Pour que toutes soient honnêtes
Il faut des chapitres et des actes
Dans lesquels les morsures, les égratignures, les baisers
Les succions et les caresses s'emboîtent dans un naturel
Si joliment organisé que chaque posture génère
Une improvisation et que chaque improvisation génère une nouvelle posture.
Alternons les phases pudiques et impudiques
Sans tabou éperonnons-nous
Empalons-nous dans les postures de singe ou d'éléphant
Peu importe si la mentule précède le tentigo
Ou le contraire
Peu importe qui est dessus ou dessous
Qui lèche et qui est léché, qui est mordillé, qui est marqué,
Qui est baisé et pénétré
Si c'est simultanément ou séparément
Nous appartenons nous aussi au règne animal
Et que la verge soit masculine ou féminine
C 'est toujours l'aiguillon de la volupté qui guidera nos didascalies.
HYA Apr 2018
Sundan mo ang aking hintuturo at lumapit
Ang aking mga bisig ay sisiguraduhin kong sa iyo nakakapit
Dahan-dahan mo akong ihiga sa nabubulok na kama
Ipikit mo ang iyong mga mata at hahalikan kita nang may tama

Mula sa iyong labi, pababa nang pababa
Huwag kang masyadong gumalaw, isalba ang hininga
Mukhang matatagalan ang ating pananatili sa kapwang bisig
Ngayon na ang tamang panahon upang masilayan ko ang iyong bagsik

Ipapasok ko ang iyong pagkatao sa aking pinagmamay-ari
Hawakan mo ang aking dibdib na namumukod tangi
Igagalaw ko ang aking katawan sa ritmong ating pinagsikapan
Pagkatapos ng huling minuto, aabot na tayo sa kalangitan

Tayo ay humiga sa kamang nakasaksi
Sa ating katakawan sa kapwa katawang maliksi
Niyakap kita nang mahigpit at nagsalita
Subalit ang bawat pantig ay iyong binalewala

Saad ko'y 'mahal kita'
At ang iyong tugon ay isang malalim na hininga
Sabay ang pagbibigay pasalamat
At nagmungkahi na ang lahat ng ito'y gawing alamat

Ang aking pagmamahal ay katumbas lang pala
Ng isang pasasalamat at wala ng ibang halaga
Ipinagkaloob ko ang lahat ng aking kayang ibigay
Ipinangako kong sasambahin ko pati ang iyong kamay

Handa akong isuko ang aking mga kayamanan
Handa **** tanggapin ang lahat at sa huli, ako'y iwan
Handa akong ipagsigawan sa madla na ika'y aking iniibig
Handa mo akong ipamigay at ipayakap sa ibang pares ng bisig

Ngayon, muli **** sundan ang aking hintuturo
Sana'y maintindihan **** itinuturo nito ang aking pinto.
huwag magmadaling isuko ang bandera ng mga kakabaihan sa katulad niyang hindi makakatumbas sa halaga ng seryosong labanan

striktong patnubay at gabay ng mga magulang ang kailangan
Raf Reyes Mar 2018
Natuyo na ang kaalatang pumapalibot sa kanyang mga mata

Ilang papel na ang nasira sa pagtulo ng mga basang kalungkutan sa mga salitang pinagsikapang idikta't ibuga
Umaasang, balang araw
Ang sakit na kinikimkim ay tuluyan ding
maiibsan

Ngunit

Lumipas ang mga buwan, humina ang katawan
Nagkulong sa loob ng sariling kasakiman't kadiliman sa takot na muling masaktan.

Pero tama na.

Sa wakas, dumating na ang realisasyong matagal nang inaasahan: Nakakasawa nang magtiis matulog sa mga basang unan.

Panahon na para ito’y labhan.
I've been trying to write more poems in my native tongue. Lately, I've been falling in love with its rythmic flow. I hope that the people who got so used to my english poems can appreciate this new direction.

— The End —