"pinupuno" poems - Hello Poetry

Paano ko ba sisimulan ang sulat na ito na iginagawa ko na naman para sa’yo? Marami na akong naipon na mga sulat, sulat na punong-puno ng mga walang kwentang kasaysayan at letra na hindi ‘ko maigunita sa iyo Bakit? Ewan ko, hindi ko alam, putangina may pakialam ka ba? Hindi ko alam kung ibibigay ko sa’yo ang mga sulat na hindi ko natuluyang ibigay sa’yo dahil Una, hindi ko alam kung may pakialam ka pa sa mga salita ko Ang aking mga salita na punong-puno ng galit, ng damdamin at pagmamahal Kasi Pangalawa, noon, kahit walang kwenta ang aking mga sinasabi, ito’y tuluyan **** binibigyan ng halaga Noon, kahit ako’y galit sa iyo at ika’y galit sa akin, nauubos ang iyong salita at hininga sa mga bagay na gusto kong marinig para lang tayo’y magkaayos Noon, nakuntento tayo sa isa’t-isa kahit tayo’y naliligaw at nabubulag pa sa mundong ito na punong-puno ng kasinungalingan Noon, ginagawa mo ang lahat para lang tayo ay magkita Noon, pinupuno ko ang iyong mga araw nang ligaya at mga ngiting hanggang tenga Noon, hinahayaan mo lang tayo’y maging masaya Noon, ako’y sa iyo at ika’y akin Noon, ika’y andito at wala doon Noon, ako’y mahal mo at ika’y mahal ko Naghahanap ng mga dahilan kung saan ako nagkulang, o kung saan ako nagkamali Kung ito ba’y dahil sa aking pananamit o sa aking pananalita Kung ito ba’y dahil hindi ako kagaya niya o sadyang nawala na lang talaga ang iyong mga nararamdaman bigla Kaya inuulit ko, saan ako nagkulang? Saan ako nagkamali? Nagkulang ba ako sa higpit nang yakap at haplos? Nagkulang ba ang aking mga boses sa pagsigaw sa mundo na mahal kita? Nagkulang ba ako sa pagsuyo at sa aking pagamin ng mga kasalanan? Nagkulang ba ako sa pagbuhos ng aking mga damdamin? Nagkulang ba ako sa paglaban? Nagkulang ba ako sa bilang ng araw na mawawala ka na? Nagkulang ba ako sa halik? Dahil sinta, kung alam ko lang ng mas maaga pa na ika’y hindi magtatagal, sana’y tinagalan ko ang aking mga halik at inagahan ang aking pagbitaw Pero hindi, Kaya ang nagbunga ngayo’y isang babae na katulad ko na Ngayo’y nasasaktan at nalulunod sa sariling mga luha Natatapilok sa sariling mga paa, dahil sa sariling katangahan Ngayon, isang tanga na natalo at nakanganga Ngayon, umaasa na lang ako sa isang idlap ng iyong mga mata Ngayon, naghihintay na lang ako sa iyong pagpansin o pagtawag sa aking pangalan Ngayon, nagbabakasakaling may halaga pa rin ako sa’yo Ngayon, umaasang iniisip mo pa rin ako Ngayon, nagbabakasakali na masaya ka na. Masaya ka na sa kanya. Masaya ka na sa piling ng iba. Mas masaya ka na kesa aking nagawa. Ngayon, nangangarap na lang na maging masaya Ngayon, sinusubukang kalimutan ka Pangatlo, dahil ngayon, Mahal pa rin kita, at wala ka na.

0

Aug 1, 2016

Aug 1, 2016 at 1:03 PM UTC

love-for-leisure

Noon at Ngayon

Paano ko ba sisimulan ang sulat na ito na iginagawa ko na naman para sa’yo? Marami na akong naipon na mga sulat, sulat na punong-puno ng mga walang kwentang kasaysayan at letra na hindi ‘ko maigunita sa iyo Bakit? Ewan ko, hindi ko alam, putangina may pakialam ka ba? Hindi ko alam kung ibibigay ko sa’yo ang mga sulat na hindi ko natuluyang ibigay sa’yo dahil Una, hindi ko alam kung may pakialam ka pa sa mga salita ko Ang aking mga salita na punong-puno ng galit, ng damdamin at pagmamahal Kasi Pangalawa, noon, kahit walang kwenta ang aking mga sinasabi, ito’y tuluyan **** binibigyan ng halaga Noon, kahit ako’y galit sa iyo at ika’y galit sa akin, nauubos ang iyong salita at hininga sa mga bagay na gusto kong marinig para lang tayo’y magkaayos Noon, nakuntento tayo sa isa’t-isa kahit tayo’y naliligaw at nabubulag pa sa mundong ito na punong-puno ng kasinungalingan Noon, ginagawa mo ang lahat para lang tayo ay magkita Noon, pinupuno ko ang iyong mga araw nang ligaya at mga ngiting hanggang tenga Noon, hinahayaan mo lang tayo’y maging masaya Noon, ako’y sa iyo at ika’y akin Noon, ika’y andito at wala doon Noon, ako’y mahal mo at ika’y mahal ko Naghahanap ng mga dahilan kung saan ako nagkulang, o kung saan ako nagkamali Kung ito ba’y dahil sa aking pananamit o sa aking pananalita Kung ito ba’y dahil hindi ako kagaya niya o sadyang nawala na lang talaga ang iyong mga nararamdaman bigla Kaya inuulit ko, saan ako nagkulang? Saan ako nagkamali? Nagkulang ba ako sa higpit nang yakap at haplos? Nagkulang ba ang aking mga boses sa pagsigaw sa mundo na mahal kita? Nagkulang ba ako sa pagsuyo at sa aking pagamin ng mga kasalanan? Nagkulang ba ako sa pagbuhos ng aking mga damdamin? Nagkulang ba ako sa paglaban? Nagkulang ba ako sa bilang ng araw na mawawala ka na? Nagkulang ba ako sa halik? Dahil sinta, kung alam ko lang ng mas maaga pa na ika’y hindi magtatagal, sana’y tinagalan ko ang aking mga halik at inagahan ang aking pagbitaw Pero hindi, Kaya ang nagbunga ngayo’y isang babae na katulad ko na Ngayo’y nasasaktan at nalulunod sa sariling mga luha Natatapilok sa sariling mga paa, dahil sa sariling katangahan Ngayon, isang tanga na natalo at nakanganga Ngayon, umaasa na lang ako sa isang idlap ng iyong mga mata Ngayon, naghihintay na lang ako sa iyong pagpansin o pagtawag sa aking pangalan Ngayon, nagbabakasakaling may halaga pa rin ako sa’yo Ngayon, umaasang iniisip mo pa rin ako Ngayon, nagbabakasakali na masaya ka na. Masaya ka na sa kanya. Masaya ka na sa piling ng iba. Mas masaya ka na kesa aking nagawa. Ngayon, nangangarap na lang na maging masaya Ngayon, sinusubukang kalimutan ka Pangatlo, dahil ngayon, Mahal pa rin kita, at wala ka na.

44

Tanong nila bakit daw ako nagpupuyat. Sabi nila masama daw ang magpuyat. Nakakadami daw ng pimple. Magkakasakit ka, at kung ano-ano pa. Pero may tanong din ako sa kanila. Masama pa din ba magpuyat, magkaroon ng madaming pimple at magkasakit kung Ang dahilan naman ng pagpupuyat mo ay para makausap ang taong mahal mo? May mga bagay pala talaga na kahit masama ay nakakabuti din pala sayo minsan. Lumalalim na ang gabi, lumalalim na din ang koneksyon nating dalawa. Mga bagay na napagkekwentuhan ay dumarami. Mga ngiti na sa aking labi ay dumadampi. Mga lungkot na sa pagpapatawa mo ay napapawi. Mga ilusyon ng nakalipas ay sa akin dumadalaw. Mga ka-abnormalan mo na nakakahawa. Pinatibok mo pati ang puso kong kawawa. Mga pusa sa labas na ngawa ng ngawa. Mga daga sa aking dibdib na kinikilig at nagwawala. Kasabay ang ating walang humpay na pagtawa. Mga araw na hindi nakakakain para lang ikaw ay makausap ng matagal. Ngunit pinupuno mo naman ang aking tiyan ng mga paru-paro ng walang angal. Mga senyales na sana ito na ang sagot sa aking mga dasal. Ipupusta na lahat kasama ang aking dangal. Na ikaw at ako ay hanggang kasal. Hindi ko namalayan na ako'y nahuhulog na pala sayo sa sobrang daldal. Na tanging bukhambibig ko na lamang ay ang mga salitang balbal. Sa sobrang kakaisip sayo habang naglalakad ay muntik pang mahulog sa kanal. Nakakatawa pero wag sana ako masiraan ng bait at dalhin sa mental ospital. Nagmamakaawa at nananampalataya sa nag-iisang banal. Madaming bagay na magkapareho tayo. Sa pagkain, sa kalokohan, sa musika, sa mga bagay na kinaiinisan. Kahit mismo sa pananalita ay gayang gaya. Tadhana na nga ba ito? Maniniwala na ba ako sa mga kathang-isip na iyong dulot? Hindi ko alam, hahayaan ko na lamang na ako ang dalhin ng nararamdaman ko kung saan nito ako gustong dalhin. At mas sigurado pa ako sa sigurado na walang ibang pupuntahan kundi palapit Sayo. Sayo na siyang dahilan kung bakit ako nagpupuyat.

0

Jul 5, 2016

Jul 5, 2016 at 8:38 PM UTC

kahel

iBags

Tanong nila bakit daw ako nagpupuyat. Sabi nila masama daw ang magpuyat. Nakakadami daw ng pimple. Magkakasakit ka, at kung ano-ano pa. Pero may tanong din ako sa kanila. Masama pa din ba magpuyat, magkaroon ng madaming pimple at magkasakit kung Ang dahilan naman ng pagpupuyat mo ay para makausap ang taong mahal mo? May mga bagay pala talaga na kahit masama ay nakakabuti din pala sayo minsan. Lumalalim na ang gabi, lumalalim na din ang koneksyon nating dalawa. Mga bagay na napagkekwentuhan ay dumarami. Mga ngiti na sa aking labi ay dumadampi. Mga lungkot na sa pagpapatawa mo ay napapawi. Mga ilusyon ng nakalipas ay sa akin dumadalaw. Mga ka-abnormalan mo na nakakahawa. Pinatibok mo pati ang puso kong kawawa. Mga pusa sa labas na ngawa ng ngawa. Mga daga sa aking dibdib na kinikilig at nagwawala. Kasabay ang ating walang humpay na pagtawa. Mga araw na hindi nakakakain para lang ikaw ay makausap ng matagal. Ngunit pinupuno mo naman ang aking tiyan ng mga paru-paro ng walang angal. Mga senyales na sana ito na ang sagot sa aking mga dasal. Ipupusta na lahat kasama ang aking dangal. Na ikaw at ako ay hanggang kasal. Hindi ko namalayan na ako'y nahuhulog na pala sayo sa sobrang daldal. Na tanging bukhambibig ko na lamang ay ang mga salitang balbal. Sa sobrang kakaisip sayo habang naglalakad ay muntik pang mahulog sa kanal. Nakakatawa pero wag sana ako masiraan ng bait at dalhin sa mental ospital. Nagmamakaawa at nananampalataya sa nag-iisang banal. Madaming bagay na magkapareho tayo. Sa pagkain, sa kalokohan, sa musika, sa mga bagay na kinaiinisan. Kahit mismo sa pananalita ay gayang gaya. Tadhana na nga ba ito? Maniniwala na ba ako sa mga kathang-isip na iyong dulot? Hindi ko alam, hahayaan ko na lamang na ako ang dalhin ng nararamdaman ko kung saan nito ako gustong dalhin. At mas sigurado pa ako sa sigurado na walang ibang pupuntahan kundi palapit Sayo. Sayo na siyang dahilan kung bakit ako nagpupuyat.

31

Tahimik na tubig na laging kinukutaw Waring pinupuno hanggang sa umapaw Ang kung dilim ay nangingibabaw Magtakang papatayin ko ang aking ilaw Lumulubog sa maalon na panahon Nasasawi sa bawat pagkakataon Wagi sa araw ay hindi lagi ganoon Sa pagsapit ng gabi luray kung magkataon Sa pisi ay sagabal ang tingin Sa kapayapaan sarili'y binibitin Sa taga na walang sawang aaliwin Naglalaro kaya hindi puputulin Saksi sa paglubog ang araw at buwan Sa mga matang lubos nang natuyuan Itatago ang musmos ng tuluyan At ilalabas ang isang makapangyarihan Ang malamig na walang inaasahan At hindi mag-iinit sa bawat kinabukasan Ang bawat sugat ay tinutuluyan Gaya ng tahimik na tubig sa dalampasigan JGA

0

Dec 27, 2021

Dec 27, 2021 at 9:49 PM UTC

pusang-tahimik

Tubig

Tahimik na tubig na laging kinukutaw Waring pinupuno hanggang sa umapaw Ang kung dilim ay nangingibabaw Magtakang papatayin ko ang aking ilaw Lumulubog sa maalon na panahon Nasasawi sa bawat pagkakataon Wagi sa araw ay hindi lagi ganoon Sa pagsapit ng gabi luray kung magkataon Sa pisi ay sagabal ang tingin Sa kapayapaan sarili'y binibitin Sa taga na walang sawang aaliwin Naglalaro kaya hindi puputulin Saksi sa paglubog ang araw at buwan Sa mga matang lubos nang natuyuan Itatago ang musmos ng tuluyan At ilalabas ang isang makapangyarihan Ang malamig na walang inaasahan At hindi mag-iinit sa bawat kinabukasan Ang bawat sugat ay tinutuluyan Gaya ng tahimik na tubig sa dalampasigan JGA

21

'Yung mga blangkong pahina na unti-unting nauubos dahil sa derederetsong pagsusulat na para bang inuubos lahat ng mga nararamdaman na umaapaw at tanging pagsusulat lang ang tanging takbuhan, ang nag-iisang tahanan sa tuwing ang hirap na kayanin nang lahat. Sa tuwing nauubos ka na ng mundo at kung minsan ay pinupuno ka naman. Sana patuloy ka lang magsulat, patuloy lang ang apoy na mainit na nagtutulak sa'yo na magsulat lang nang magsulat. Na isulat lang lahat ng maaari **** maisip at maramdaman. Isa itong biyaya, isa kang biyaya. Boses ka ng puso **** hindi makapag salita. Boses ka ng mga tao na hindi maipaliwanag ang bawat nadarama sa bawat sitwasyon na hinarahap. Naniniwala ako sa'yo at sa kakahayan mo. Magpatuloy ka lang.

0

Apr 11, 2020

Apr 11, 2020 at 1:40 PM UTC

elizanity

Magpatuloy ka lang.

'Yung mga blangkong pahina na unti-unting nauubos dahil sa derederetsong pagsusulat na para bang inuubos lahat ng mga nararamdaman na umaapaw at tanging pagsusulat lang ang tanging takbuhan, ang nag-iisang tahanan sa tuwing ang hirap na kayanin nang lahat. Sa tuwing nauubos ka na ng mundo at kung minsan ay pinupuno ka naman. Sana patuloy ka lang magsulat, patuloy lang ang apoy na mainit na nagtutulak sa'yo na magsulat lang nang magsulat. Na isulat lang lahat ng maaari **** maisip at maramdaman. Isa itong biyaya, isa kang biyaya. Boses ka ng puso **** hindi makapag salita. Boses ka ng mga tao na hindi maipaliwanag ang bawat nadarama sa bawat sitwasyon na hinarahap. Naniniwala ako sa'yo at sa kakahayan mo. Magpatuloy ka lang.

1

mga sulat kalat na aking ginawa sa aking tala-arawan. mga talatang isinusulat gabi-gabi, na pinupuno ng poot at sikip sa dibdib, na para bang sinaksak sa salita— at luhang pumapatak na parang bagyo. mga salitang binitawan ko sumisigaw; nang ako lang ang nakakadinig umiiyak; at nag mu-mukmok sa sahig. tinatanong sa sarili bakit? habang naka-tingin sa aking libro at pumapatak ang mga luha bakit?

0

Oct 14, 2018

Oct 14, 2018 at 5:08 PM UTC

Nightkeeper

Sulat-Kalat

mga sulat kalat na aking ginawa sa aking tala-arawan. mga talatang isinusulat gabi-gabi, na pinupuno ng poot at sikip sa dibdib, na para bang sinaksak sa salita— at luhang pumapatak na parang bagyo. mga salitang binitawan ko sumisigaw; nang ako lang ang nakakadinig umiiyak; at nag mu-mukmok sa sahig. tinatanong sa sarili bakit? habang naka-tingin sa aking libro at pumapatak ang mga luha bakit?

21

Bakit nga ba tawag ay Vietnamese coffee? Sa tasa’y may pait na ‘di basta mawawagi. Bagal ng patak mula sa itim na bituka, Parang kwento ng bansang sinubukang burahin ng alaala. Sa bawat drip, may bigat ang daloy, Na para bang sugat na ayaw sumaboy. May gatas na puti sa ilalim ng tasa, Kislap ng pag-asa sa gitna ng giyera't pasa. Hindi siya brewed para lang gisingin, Kundi upang tanungin: saan ka ba nanggaling? May kasaysayang pilit pinupuno ng asukal, Pero ang pait ay laging babalik sa hulihan. Kaya’t kapag tinanong mo: “Why is it called Vietnamese coffee?” Sagot ay lihim, nasa loob ng tinik na hearty. Ito’y kwento ng bayang binuhusan ng dilim, Pero sa bawat tasa, may tapang na tahimik lang umiinom sa hangin.

0

Jun 3, 2025

Jun 3, 2025 at 11:19 PM UTC

galacticgrooves_69

"Why Is It Called Vietnamese Coffee?"

Bakit nga ba tawag ay Vietnamese coffee? Sa tasa’y may pait na ‘di basta mawawagi. Bagal ng patak mula sa itim na bituka, Parang kwento ng bansang sinubukang burahin ng alaala. Sa bawat drip, may bigat ang daloy, Na para bang sugat na ayaw sumaboy. May gatas na puti sa ilalim ng tasa, Kislap ng pag-asa sa gitna ng giyera't pasa. Hindi siya brewed para lang gisingin, Kundi upang tanungin: saan ka ba nanggaling? May kasaysayang pilit pinupuno ng asukal, Pero ang pait ay laging babalik sa hulihan. Kaya’t kapag tinanong mo: “Why is it called Vietnamese coffee?” Sagot ay lihim, nasa loob ng tinik na hearty. Ito’y kwento ng bayang binuhusan ng dilim, Pero sa bawat tasa, may tapang na tahimik lang umiinom sa hangin.

16