"pinanghawakan" poems - Hello Poetry

“Tabing Dagat” Naalala mo pa ba? Ang huling sandali na kasama kita? Nong panahong sinabi **** susuko ka na Nong panahong ako ay binitawan mo na At ika’y umalis at iniwan ako sa tabing dagat mag isa Saksi ang mga hampas ng alon noon sa mga pangako mo Pangako na noo’y pinanghawakan ko at ngayon ito’y nag laho Pangako mo na parang kastillo ng buhangin na iyong binoo At sa isang iglap lang ito’y hinampas ng alon hanggang sa ito’y gumoho Inukit mo pa noon ang pagalan naten sa basang buhangin At sinabayan mopa sa pag kanta na puno ng mga dalangin Dama yong pagmamahal noon at sa init ng mga yakap mo Pero dama ko rin yong sakit nong araw na ako’y iniwan mo Hawakan mo mga kamay ko at walang isa sa atin ang bibitaw Ngunit nong pag bitaw mo mundo ko’y tuloyan naring nagunaw Saan na ba yong mga pangako mo noon na pinaniniwalaan ko Mga pangako na ngayo’y diko alam kung yon ba ay totoo Nilakbay ko ule ang dagat dahil baka sakaling nan’doon ka Kaso ultimo animo mo’y di ko na masilayan at di ko Makita Nag laho ka na nga gaya nong mga pangako mo noon Babalikan pa ba ako kahit alam kung may mahal ka na ngayon? Kay sakit mahal na pag-ibig naten noon ay inanod narin ng alon Tanging alaala naten nong kahapon ay siyang lage kung baon Kung sakali mang babalik ka pa alam mo na kung saan ako makikita Sa tabi ng dagat kung saan mo rin ako iniwan at binitawan sinta

0

Dec 20, 2016

Dec 20, 2016 at 9:46 PM UTC

raymund-jhon-selma

Tabing Dagat

“Tabing Dagat” Naalala mo pa ba? Ang huling sandali na kasama kita? Nong panahong sinabi **** susuko ka na Nong panahong ako ay binitawan mo na At ika’y umalis at iniwan ako sa tabing dagat mag isa Saksi ang mga hampas ng alon noon sa mga pangako mo Pangako na noo’y pinanghawakan ko at ngayon ito’y nag laho Pangako mo na parang kastillo ng buhangin na iyong binoo At sa isang iglap lang ito’y hinampas ng alon hanggang sa ito’y gumoho Inukit mo pa noon ang pagalan naten sa basang buhangin At sinabayan mopa sa pag kanta na puno ng mga dalangin Dama yong pagmamahal noon at sa init ng mga yakap mo Pero dama ko rin yong sakit nong araw na ako’y iniwan mo Hawakan mo mga kamay ko at walang isa sa atin ang bibitaw Ngunit nong pag bitaw mo mundo ko’y tuloyan naring nagunaw Saan na ba yong mga pangako mo noon na pinaniniwalaan ko Mga pangako na ngayo’y diko alam kung yon ba ay totoo Nilakbay ko ule ang dagat dahil baka sakaling nan’doon ka Kaso ultimo animo mo’y di ko na masilayan at di ko Makita Nag laho ka na nga gaya nong mga pangako mo noon Babalikan pa ba ako kahit alam kung may mahal ka na ngayon? Kay sakit mahal na pag-ibig naten noon ay inanod narin ng alon Tanging alaala naten nong kahapon ay siyang lage kung baon Kung sakali mang babalik ka pa alam mo na kung saan ako makikita Sa tabi ng dagat kung saan mo rin ako iniwan at binitawan sinta

25

Tanging hiling sa hangin na sana'y tangayin Ang mainit na bugso ng damdamin Bawat paghampas at kumpas, Hindi ko alam kung saan dadalhin Pinasok natin ang buhay ng isa't-isa Walang kamalayan sa ating pakakahantungan Sa mundong hindi perpekto at walang sigurado, ang tanging pinanghawakan ko lang ay may ikaw at ako. Nangungulila sa mga mata **** nangungusap Na sapat ng pagtakpan lahat ng sakit na nararamdaman Ang mga mata **** sumilaw sa madilim kong isipan Kailan ko kaya ulit ito matatanaw Madaming hindi pagkakaintindihan Nauuwi sa sakitan Hindi mabilang ang kapintasan Na bumabalot sating samahan Tila bagyong walang dala kundi pinsala Pagmamahalan nating puno ng pangamba Mga mata mo lang ang tanging naging sandigan Panangga sa kalamidad, silong sa kadiliman Isang gabing hindi ko mabura sa ala-ala Nakatatak sa puso't ispian Binaybay ng mga kamay mo ang bisig ko Hinagkan, hinalikan at hindi binitawan Pinagdasal na sana'y wala ng katapusan H'wag na sanang sumikat ang araw Dahil walang ibang nais kundi ang namnamin Ang bawat minuto sa iyong piling Marami ang hindi kayang unawain Ang ating kumplikasyon na dala ng depresyon Ano bang alam nila? Bukod sa kutyain tayo Sabi nila baliw tayong dalawa Hindi inalintana ang sinasabi ng iba Malaki ang tiwala ko sa'yo, sa akin, Sa ating dalawa Ngunit naging malupit ang mundo, marupok ka at mahina ako. Hindi na kita kilala Hindi mo na ko tinitignan sa mata Tinalikuran ang sarili kong giyera at pinaglaban ka Patuloy kong sinasabi sa'yong, "Mahal, andito lang ako. Kumapit ka." Nagbingi-bingihan, pasok sa isang tenga Labas sa kabila Pinagtabuyan palayo pero sabi ko sa sarili, hindi ako susuko. Tuwing ipipikit ko ang mga mata, hindi maiwasan ang pagtulo ng luha. Sinisigaw ng puso, kayanin ko pa. Pero ang tanong ng utak, para san pa? Gusto kitang hagkan sa bawat sulok ng katawan, gustong akuin ang sakit na iyong nararamdaman. Naging manhid ka saking sakripisyo, Patuloy akong pinagtabuyan. Hanggang sa naubos na ang pasensiya at pag-unawa, halos isuka na natin ang isa't-isa Pagmamahal nalang ang nakita kong dahilan kung bakit patuloy parin nating sinubukan Hindi lilipas ang isang araw na walang bangayan Ang haplos **** nung una'y malumanay naging mahigpit at puno na ng galit Nauntog sa katotohanang hindi sapat ang pagmamahal lang Naglaho ang kislap ng mata na nung una'y sapat na kahit wala ang mga salitang, "mahal kita" Anong ginawa natin sa isa't-isa? Mag pag-asa ba talaga ang pagmamahalan ng dalawang taong sira?

0

May 13, 2016

May 13, 2016 at 8:24 AM UTC

mteniola

Pagmamahalang sira

Tanging hiling sa hangin na sana'y tangayin Ang mainit na bugso ng damdamin Bawat paghampas at kumpas, Hindi ko alam kung saan dadalhin Pinasok natin ang buhay ng isa't-isa Walang kamalayan sa ating pakakahantungan Sa mundong hindi perpekto at walang sigurado, ang tanging pinanghawakan ko lang ay may ikaw at ako. Nangungulila sa mga mata **** nangungusap Na sapat ng pagtakpan lahat ng sakit na nararamdaman Ang mga mata **** sumilaw sa madilim kong isipan Kailan ko kaya ulit ito matatanaw Madaming hindi pagkakaintindihan Nauuwi sa sakitan Hindi mabilang ang kapintasan Na bumabalot sating samahan Tila bagyong walang dala kundi pinsala Pagmamahalan nating puno ng pangamba Mga mata mo lang ang tanging naging sandigan Panangga sa kalamidad, silong sa kadiliman Isang gabing hindi ko mabura sa ala-ala Nakatatak sa puso't ispian Binaybay ng mga kamay mo ang bisig ko Hinagkan, hinalikan at hindi binitawan Pinagdasal na sana'y wala ng katapusan H'wag na sanang sumikat ang araw Dahil walang ibang nais kundi ang namnamin Ang bawat minuto sa iyong piling Marami ang hindi kayang unawain Ang ating kumplikasyon na dala ng depresyon Ano bang alam nila? Bukod sa kutyain tayo Sabi nila baliw tayong dalawa Hindi inalintana ang sinasabi ng iba Malaki ang tiwala ko sa'yo, sa akin, Sa ating dalawa Ngunit naging malupit ang mundo, marupok ka at mahina ako. Hindi na kita kilala Hindi mo na ko tinitignan sa mata Tinalikuran ang sarili kong giyera at pinaglaban ka Patuloy kong sinasabi sa'yong, "Mahal, andito lang ako. Kumapit ka." Nagbingi-bingihan, pasok sa isang tenga Labas sa kabila Pinagtabuyan palayo pero sabi ko sa sarili, hindi ako susuko. Tuwing ipipikit ko ang mga mata, hindi maiwasan ang pagtulo ng luha. Sinisigaw ng puso, kayanin ko pa. Pero ang tanong ng utak, para san pa? Gusto kitang hagkan sa bawat sulok ng katawan, gustong akuin ang sakit na iyong nararamdaman. Naging manhid ka saking sakripisyo, Patuloy akong pinagtabuyan. Hanggang sa naubos na ang pasensiya at pag-unawa, halos isuka na natin ang isa't-isa Pagmamahal nalang ang nakita kong dahilan kung bakit patuloy parin nating sinubukan Hindi lilipas ang isang araw na walang bangayan Ang haplos **** nung una'y malumanay naging mahigpit at puno na ng galit Nauntog sa katotohanang hindi sapat ang pagmamahal lang Naglaho ang kislap ng mata na nung una'y sapat na kahit wala ang mga salitang, "mahal kita" Anong ginawa natin sa isa't-isa? Mag pag-asa ba talaga ang pagmamahalan ng dalawang taong sira?

68

Leron, leron sinta Kay tagal kong hinanap Sa lahat ng sulok, sa lahat ng kanto. Bawat bulong, bawat banggit Baka sakaling maituro sa akin Ang pangalan mo. Buko ng papaya Natatangi sa 'king paningin Ikaw ang dahilan Kung bakit may kaba sa dibdib May tamis ang ngiti May kislap ang mga mata. Dala-dala'y buslo Nilalaman nito'y puso Pusong minsan nang nabigo Ngunit pinatibok **** muli Tangan ng aking mga kamay Nanganganib na ibigay Sa 'yo. Sisidlan ng bunga Duyan ng mga pangarap Mga alaalang ipipinta pa lamang Sa hinaharap na sana'y Sasalubungin ko Na kasama ka. Pagdating sa dulo Matapos ang lahat ng dasal Pananalangin sa Maykapal Nakabitin sa gilid ng bangin Handa nang mahulog O matagal nang nahulog? Nabali ang sanga Pumutok ang bula Natunaw ang tuwa Nabasag ang pag-asang Pinanghawakan At iningat-ingatan. Kapos kapalaran Minalas lang ba O sadyang malas na talaga? Malupit ang tadhana. Sa gulong ng palad Parang laging nasa ibaba. Humanap ng iba Hindi ngayon, hindi bukas O kahit sa susunod na linggo Pero balang araw Magtatapos din Sa masayang wakas.

0

May 8, 2015

May 8, 2015 at 1:20 PM UTC

elle-esso

In Other Words: Leron, leron sinta

Leron, leron sinta Kay tagal kong hinanap Sa lahat ng sulok, sa lahat ng kanto. Bawat bulong, bawat banggit Baka sakaling maituro sa akin Ang pangalan mo. Buko ng papaya Natatangi sa 'king paningin Ikaw ang dahilan Kung bakit may kaba sa dibdib May tamis ang ngiti May kislap ang mga mata. Dala-dala'y buslo Nilalaman nito'y puso Pusong minsan nang nabigo Ngunit pinatibok **** muli Tangan ng aking mga kamay Nanganganib na ibigay Sa 'yo. Sisidlan ng bunga Duyan ng mga pangarap Mga alaalang ipipinta pa lamang Sa hinaharap na sana'y Sasalubungin ko Na kasama ka. Pagdating sa dulo Matapos ang lahat ng dasal Pananalangin sa Maykapal Nakabitin sa gilid ng bangin Handa nang mahulog O matagal nang nahulog? Nabali ang sanga Pumutok ang bula Natunaw ang tuwa Nabasag ang pag-asang Pinanghawakan At iningat-ingatan. Kapos kapalaran Minalas lang ba O sadyang malas na talaga? Malupit ang tadhana. Sa gulong ng palad Parang laging nasa ibaba. Humanap ng iba Hindi ngayon, hindi bukas O kahit sa susunod na linggo Pero balang araw Magtatapos din Sa masayang wakas.

49

013017 Gusto kong umiyak -- gusto kong ipasalo Sayo ang bawat luha, bawat luhang matagala nang gustong bumaha -- gustong bumaha at magpatangay Sayo. Sa bawat pagkakataong ibinubuhos Mo ang Iying presensya -- mga pagkakataong lumayo ako Sayo -- lumayo ako sa kabila ng pag-ibig **** pang-walang hanggan. Oo, oo at sigurado akong patuloy akong kakapit Sayo gaya noon -- noong unang beses kong pinanghawakan ang bawat pangako **** kailanma'y hindi pumalya. Mga pangakong akala ko noo'y hindi na mangyayari -- pagkat noo'y nagpatalo ako sa sarili kong panahon at binalewala ang oras **** mas mahalaga. Mahal Kita at walang katapusan ang alay Mo. Ni hindi ko kayang palitan o mapantayan o higitan ang pag-ibig Mo. Kailan Ka ba sumuko? Wala akong matandaan kahit ang tanda ko na -- kahit ang tanda ng orasan sa tabi ko. Napapagod ako, nanghihina ako at bumibigay ako pero kahit kailan, Ika'y patas -- patas ang pag-ibig Mo. Kanina ko pa gustong ituntong ang mga paa ko sa hagdan -- sa hagdang patungo Sayo. Na kahit di Kita masilayan ngayo'y aabangan Kita at hihintayin Kita. Gusto kong iluhod ang lahat, ilatag sa paanan Mo ang bawat sakit kasi hindi ko kayang mag-isa. At kung pupwede lang na bumaba Ka ngayon, kung pwede lang -- ay yayakapin Kita. Ama, kung ganito man ang tamang pagsambit ng Ngalan Mo; yakapin Mo ang anak **** lantang-lanta na't uhaw sa presensya Mo. Kung ganito ang paghihintay na kailangan kong maramdamang may mga bagay na hindi kayang ayusin, hihintayin pa rin Kita. Wala, wala na akong masasambit pa. Tinig Mo pa lang, kahit simpleng bulong lang, ako'y napaluluhod sa galak. Iiyak na naman ako at mismong sa harapan Mo, ibibigay ko ang lahat -- Sayo ang lahat, Ama. Sayo, oo Sayo.

0

Jan 30, 2017

Jan 30, 2017 at 7:46 AM UTC

psalmiseta

Sayo Na

013017 Gusto kong umiyak -- gusto kong ipasalo Sayo ang bawat luha, bawat luhang matagala nang gustong bumaha -- gustong bumaha at magpatangay Sayo. Sa bawat pagkakataong ibinubuhos Mo ang Iying presensya -- mga pagkakataong lumayo ako Sayo -- lumayo ako sa kabila ng pag-ibig **** pang-walang hanggan. Oo, oo at sigurado akong patuloy akong kakapit Sayo gaya noon -- noong unang beses kong pinanghawakan ang bawat pangako **** kailanma'y hindi pumalya. Mga pangakong akala ko noo'y hindi na mangyayari -- pagkat noo'y nagpatalo ako sa sarili kong panahon at binalewala ang oras **** mas mahalaga. Mahal Kita at walang katapusan ang alay Mo. Ni hindi ko kayang palitan o mapantayan o higitan ang pag-ibig Mo. Kailan Ka ba sumuko? Wala akong matandaan kahit ang tanda ko na -- kahit ang tanda ng orasan sa tabi ko. Napapagod ako, nanghihina ako at bumibigay ako pero kahit kailan, Ika'y patas -- patas ang pag-ibig Mo. Kanina ko pa gustong ituntong ang mga paa ko sa hagdan -- sa hagdang patungo Sayo. Na kahit di Kita masilayan ngayo'y aabangan Kita at hihintayin Kita. Gusto kong iluhod ang lahat, ilatag sa paanan Mo ang bawat sakit kasi hindi ko kayang mag-isa. At kung pupwede lang na bumaba Ka ngayon, kung pwede lang -- ay yayakapin Kita. Ama, kung ganito man ang tamang pagsambit ng Ngalan Mo; yakapin Mo ang anak **** lantang-lanta na't uhaw sa presensya Mo. Kung ganito ang paghihintay na kailangan kong maramdamang may mga bagay na hindi kayang ayusin, hihintayin pa rin Kita. Wala, wala na akong masasambit pa. Tinig Mo pa lang, kahit simpleng bulong lang, ako'y napaluluhod sa galak. Iiyak na naman ako at mismong sa harapan Mo, ibibigay ko ang lahat -- Sayo ang lahat, Ama. Sayo, oo Sayo.

8

Hindi ko mahanap ang tamang mga salita upang maipahayag sa iyo ang nais kong sabihin. Ngunit tila panahon na upang ilabas ko ang lahat ng hinanakit, ang mga pasakit na dinanas ko habang nasa piling mo. Noong mga panahong akin ka pa, noong mga araw na magkasama pa tayo, at noong mga sandaling may “tayo” pang umiiral. Hindi ko inasahang magbabago ka, na magsasawa ka, na iiwan mo ako, at ipagpapalit sa kanya. Pero ang hindi ko maunawaan, bakit mo nasabing ayaw mo na? Pagod ka lang ba talaga, o napagod ka na sa atin, sa sitwasyon, sa pagtatago, sa mga muntikan na tayong mabuking, o sa mga araw na may nakakita sa atin? Sino ba talaga ang nagbago— ako, ikaw, o baka tayo pareho? Bakit tila nawalan ka na ng gana? Ang mga salita mo’y naging malamig, ang mga yakap mo’y unti-unting naglaho, at ang dati **** liwanag sa mga mata’y nawala. Sa gitna ng lahat ng ito, ako’y patuloy na lumalaban, habang ikaw, unti-unting bumitaw. Paano mo nagawang balewalain ang lahat ng pinagsamahan natin? Paano mo natapos ang ugnayang binuo natin nang magkasama? Ngayon, nauunawaan ko na kung bakit mo ako iniwan: nakuha mo na ang gusto mo— sirain ako, iwan ako, pagkatapos mo akong pakinabangan. Noong araw na hinatid mo ako hanggang sa dulo ng kalsada, lumingon ako, nagbabakasakaling lilingon ka rin, tatakbo papunta sa akin, yayakapin ako, susuyuin ako na huwag kang iwan. Pero hindi na pala. Pinili **** lumayo, at sa wakas, pinili ko ring huwag nang bumalik pa. Nararamdaman ko na lang ang mga hawak mo— tila paalam na, ang mga yakap **** nanlalamig, ang mga titig **** umiiwas, hanggang sa tuluyan kang nawala. Ang mga pangako mong “mahal kita,” “ikaw lang,” at “hindi kita iiwan”— lahat pala’y kasinungalingan. Noong akin ka pa, pinanghawakan ko ang mga salitang iyon, pero ngayon, ang “ikaw at ako” ay naging bulong na lamang sa hangin, tinatangay ng nakaraan. Kung iisa tayo, bakit mo nagawang pagkaisahan ang damdamin ko? Saan ako nagkulang? Saan ako nagkamali? At bakit mo ako iniwang ganito? Oo, bigla kang nawala, at nagmukha akong tanga kakahanap sa iyo. Hanggang sa makita kita, nasa piling na pala ng iba. Sobrang saya mo sa kanya, ibang-iba sa tuwing ikaw ay kasama ko noon. Pinilit kong lumayo, kahit alam kong mahirap. Pinalaya kita, kahit hindi ko kaya. Ginawa ko ito para sa kapayapaan nating dalawa. Hindi na kita hahabulin. Tanggap ko na— matagal na tayong wala. Ibabaon ko sa limot ang lahat ng sakit, ang lahat ng alaala, at ang lahat ng naging tayo. Paalam, nagmamahal pa rin, Mahal.

0

Sep 16, 2020

Sep 16, 2020 at 9:27 AM UTC

eindeinnemoon

Nagmamahal, Mahal.

Hindi ko mahanap ang tamang mga salita upang maipahayag sa iyo ang nais kong sabihin. Ngunit tila panahon na upang ilabas ko ang lahat ng hinanakit, ang mga pasakit na dinanas ko habang nasa piling mo. Noong mga panahong akin ka pa, noong mga araw na magkasama pa tayo, at noong mga sandaling may “tayo” pang umiiral. Hindi ko inasahang magbabago ka, na magsasawa ka, na iiwan mo ako, at ipagpapalit sa kanya. Pero ang hindi ko maunawaan, bakit mo nasabing ayaw mo na? Pagod ka lang ba talaga, o napagod ka na sa atin, sa sitwasyon, sa pagtatago, sa mga muntikan na tayong mabuking, o sa mga araw na may nakakita sa atin? Sino ba talaga ang nagbago— ako, ikaw, o baka tayo pareho? Bakit tila nawalan ka na ng gana? Ang mga salita mo’y naging malamig, ang mga yakap mo’y unti-unting naglaho, at ang dati **** liwanag sa mga mata’y nawala. Sa gitna ng lahat ng ito, ako’y patuloy na lumalaban, habang ikaw, unti-unting bumitaw. Paano mo nagawang balewalain ang lahat ng pinagsamahan natin? Paano mo natapos ang ugnayang binuo natin nang magkasama? Ngayon, nauunawaan ko na kung bakit mo ako iniwan: nakuha mo na ang gusto mo— sirain ako, iwan ako, pagkatapos mo akong pakinabangan. Noong araw na hinatid mo ako hanggang sa dulo ng kalsada, lumingon ako, nagbabakasakaling lilingon ka rin, tatakbo papunta sa akin, yayakapin ako, susuyuin ako na huwag kang iwan. Pero hindi na pala. Pinili **** lumayo, at sa wakas, pinili ko ring huwag nang bumalik pa. Nararamdaman ko na lang ang mga hawak mo— tila paalam na, ang mga yakap **** nanlalamig, ang mga titig **** umiiwas, hanggang sa tuluyan kang nawala. Ang mga pangako mong “mahal kita,” “ikaw lang,” at “hindi kita iiwan”— lahat pala’y kasinungalingan. Noong akin ka pa, pinanghawakan ko ang mga salitang iyon, pero ngayon, ang “ikaw at ako” ay naging bulong na lamang sa hangin, tinatangay ng nakaraan. Kung iisa tayo, bakit mo nagawang pagkaisahan ang damdamin ko? Saan ako nagkulang? Saan ako nagkamali? At bakit mo ako iniwang ganito? Oo, bigla kang nawala, at nagmukha akong tanga kakahanap sa iyo. Hanggang sa makita kita, nasa piling na pala ng iba. Sobrang saya mo sa kanya, ibang-iba sa tuwing ikaw ay kasama ko noon. Pinilit kong lumayo, kahit alam kong mahirap. Pinalaya kita, kahit hindi ko kaya. Ginawa ko ito para sa kapayapaan nating dalawa. Hindi na kita hahabulin. Tanggap ko na— matagal na tayong wala. Ibabaon ko sa limot ang lahat ng sakit, ang lahat ng alaala, at ang lahat ng naging tayo. Paalam, nagmamahal pa rin, Mahal.

106

Limang taon ng nakakalipas Simula nang ika'y aking makita Bakas parin sa aking labi ang saya ng unang beses kitang makasama Na tila ba'y ako na ang pinakamasayang dilag sa mundong ibabaw At ang aking kasiyaha'y talaga namang nag-uumapaw Nagtapos akong Ikaw ang aking gusto Nagpatuloy sa pakikipagsapalaran ng Ikaw ang gusto Saksi pati ang mga kaibigan ko Pagkat ikaw lang ang tinitibok ng aking puso Sa paglipas ng panahon patuloy kong pinanghawakan Pangako sa sariling ikaw lamang ang aking aabangan Pagkat ako'y sobrang naniwala sa salitang "ITINAKDA" Dahil iyon ang aking hiniling sa Poong Lumikha Puso ko'y isinara para magmahal ng iba Pagkat ikaw lang talaga ang sa puso ko'y nagpapasaya At kahit sa larawan lang kita nakikita Aba'y 'di ko alam kung bakit ang puso ko'y tila nababalot ng mahika. Ngunit isang araw nagbago ang lahat Nang may isang balitang sa puso ko'y nagbigay sugat Ang kaligayaha'y napalitan ng kalungkutan Ngayo'y 'di ko na alam kung paano ko pa panghahawakan Panghahawakan pa ang aking pangako Na ikaw lang ang hihintayin ko Pagkat ikaw lang ang kaligayahan ko Dahil ikaw ang "Leleng Ko" Ngunit paano pa aasa Kung sa Simula naman pala'y wala ng PAG-ASA At ang puso ko'y akin lamang sinisira Pagkat ang aking minamahal ay may ibang sinisinta. Alam kong hindi lang ikaw ang lalaki Ngunit puso ko'y ikaw ang pinili Kaya kahit kapalit nito'y pighati Patuloy parin kitang mamahalin Sabihin man ng ibang ako'y tanga Pasensiya na ngunit wala akong magagawa Pagkat ako'y tao lamang At 'di napipigilang magmahal. Kaya hanggang sa huli, ako'y may isang hiling Pagkat alam kong ang tamang panaho'y darating Na tayong dalawa'y pagtatagpuin "Sana sa pagkakataong iyon, sayo'y wala ng pagtingin , pagkat 'di ko kayang madurog aking puso Habang ika'y masaya sa taong iyong gusto."

0

Aug 19, 2020

Aug 19, 2020 at 10:55 PM UTC

Ninia

Maling Pag-asa

Limang taon ng nakakalipas Simula nang ika'y aking makita Bakas parin sa aking labi ang saya ng unang beses kitang makasama Na tila ba'y ako na ang pinakamasayang dilag sa mundong ibabaw At ang aking kasiyaha'y talaga namang nag-uumapaw Nagtapos akong Ikaw ang aking gusto Nagpatuloy sa pakikipagsapalaran ng Ikaw ang gusto Saksi pati ang mga kaibigan ko Pagkat ikaw lang ang tinitibok ng aking puso Sa paglipas ng panahon patuloy kong pinanghawakan Pangako sa sariling ikaw lamang ang aking aabangan Pagkat ako'y sobrang naniwala sa salitang "ITINAKDA" Dahil iyon ang aking hiniling sa Poong Lumikha Puso ko'y isinara para magmahal ng iba Pagkat ikaw lang talaga ang sa puso ko'y nagpapasaya At kahit sa larawan lang kita nakikita Aba'y 'di ko alam kung bakit ang puso ko'y tila nababalot ng mahika. Ngunit isang araw nagbago ang lahat Nang may isang balitang sa puso ko'y nagbigay sugat Ang kaligayaha'y napalitan ng kalungkutan Ngayo'y 'di ko na alam kung paano ko pa panghahawakan Panghahawakan pa ang aking pangako Na ikaw lang ang hihintayin ko Pagkat ikaw lang ang kaligayahan ko Dahil ikaw ang "Leleng Ko" Ngunit paano pa aasa Kung sa Simula naman pala'y wala ng PAG-ASA At ang puso ko'y akin lamang sinisira Pagkat ang aking minamahal ay may ibang sinisinta. Alam kong hindi lang ikaw ang lalaki Ngunit puso ko'y ikaw ang pinili Kaya kahit kapalit nito'y pighati Patuloy parin kitang mamahalin Sabihin man ng ibang ako'y tanga Pasensiya na ngunit wala akong magagawa Pagkat ako'y tao lamang At 'di napipigilang magmahal. Kaya hanggang sa huli, ako'y may isang hiling Pagkat alam kong ang tamang panaho'y darating Na tayong dalawa'y pagtatagpuin "Sana sa pagkakataong iyon, sayo'y wala ng pagtingin , pagkat 'di ko kayang madurog aking puso Habang ika'y masaya sa taong iyong gusto."

41

Nangarap lang naman ng isang pag-ibig Na kayang magtagal sa aking mga bisig Ngunit bakit ganoon kadaya ang tadhana? Parati na lamang naiiwan at namamaalam. Wagas na pagmamahal ay kayang ialay Ngunit kahit nilalako na ang pag-ibig Walang sinuman ang tumatanggap Walang sinuman ang kayang tumagal Hanggang dito na lang ba talaga tayo? Wala na bang pwede pang iareglo? Pinagdasal na umabot sana sa simbahan Ngunit mukhang ako lang talaga ang umasa Ang pinakamasakit sa lahat ng 'to? Yung naiwan kang nag-iisip na baka Pwede pang isalba kung anong meron Pero hindi ka pinayagang gumawa ng hakbang Kaya 'eto't nagmumukmok sa isang tabi Iniisip kung ano bang nagawang mali Kasi ang mga rasong "hindi ikaw, ako" Ay mas masakit pa sa "may iba ako" Mas maiintindihan ko pa kung ang pag-ibig Na kay tagal kong pinaghirapan ay bigla na lang maglaho Kaysa sa mga rasong malabo namang basahin At ang mga mala-bugtong na sagot sa aking mga tanong Namamaalam muli sa pag-ibig na hindi nagtagal Na kahit anong pilit ang aking gawin, walang nararating Walang kapangyarihang baguhin ang kasalukuyan Ang mga pinanghawakan dumudulas sa aking mga kamay. Hanggang sa mawala sa puso Isisigaw ang pagmamahal sa'yo Sambit ng mga labi ang ngalan mo Hanggang ang pag-ibig ay maglaho.

0

Mar 25, 2019

Mar 25, 2019 at 6:40 AM UTC

LonelyBard

Dulo

Nangarap lang naman ng isang pag-ibig Na kayang magtagal sa aking mga bisig Ngunit bakit ganoon kadaya ang tadhana? Parati na lamang naiiwan at namamaalam. Wagas na pagmamahal ay kayang ialay Ngunit kahit nilalako na ang pag-ibig Walang sinuman ang tumatanggap Walang sinuman ang kayang tumagal Hanggang dito na lang ba talaga tayo? Wala na bang pwede pang iareglo? Pinagdasal na umabot sana sa simbahan Ngunit mukhang ako lang talaga ang umasa Ang pinakamasakit sa lahat ng 'to? Yung naiwan kang nag-iisip na baka Pwede pang isalba kung anong meron Pero hindi ka pinayagang gumawa ng hakbang Kaya 'eto't nagmumukmok sa isang tabi Iniisip kung ano bang nagawang mali Kasi ang mga rasong "hindi ikaw, ako" Ay mas masakit pa sa "may iba ako" Mas maiintindihan ko pa kung ang pag-ibig Na kay tagal kong pinaghirapan ay bigla na lang maglaho Kaysa sa mga rasong malabo namang basahin At ang mga mala-bugtong na sagot sa aking mga tanong Namamaalam muli sa pag-ibig na hindi nagtagal Na kahit anong pilit ang aking gawin, walang nararating Walang kapangyarihang baguhin ang kasalukuyan Ang mga pinanghawakan dumudulas sa aking mga kamay. Hanggang sa mawala sa puso Isisigaw ang pagmamahal sa'yo Sambit ng mga labi ang ngalan mo Hanggang ang pag-ibig ay maglaho.

32

Mga katagang binitawan mo nung mga panahong umaasa ka pa.. "Parang mahal niya rin naman ako" "Parang gusto niya rin ako" "Parang meron eh" "Parang may kami" Parang. Oo parang, yung walang kasiguraduhan? Yung walang patutunguhan. Yung wala talagang kayo. Oo yung ikaw at siya. Yung katagang 'tayo' na pinanghawakan mo na wala naman talaga umpisa palang. Yung pinaglaban mo ng ikaw lang ang sumugod ng walang kasiguraduhan kung mananalo ka ba o uuwi ka ng luhaan. Dahil sinubukan mo. Sumubok ka kung baka sakali, baka sakaling mayroon. Yung akala mo may pag asa. Nag akala ka. Umasa ka. Nag baka sakali ka. Ayun nga lang ang pagkakamali mo.

0

Apr 11, 2020

Apr 11, 2020 at 1:06 PM UTC

elizanity

parang meron...

Mga katagang binitawan mo nung mga panahong umaasa ka pa.. "Parang mahal niya rin naman ako" "Parang gusto niya rin ako" "Parang meron eh" "Parang may kami" Parang. Oo parang, yung walang kasiguraduhan? Yung walang patutunguhan. Yung wala talagang kayo. Oo yung ikaw at siya. Yung katagang 'tayo' na pinanghawakan mo na wala naman talaga umpisa palang. Yung pinaglaban mo ng ikaw lang ang sumugod ng walang kasiguraduhan kung mananalo ka ba o uuwi ka ng luhaan. Dahil sinubukan mo. Sumubok ka kung baka sakali, baka sakaling mayroon. Yung akala mo may pag asa. Nag akala ka. Umasa ka. Nag baka sakali ka. Ayun nga lang ang pagkakamali mo.

9