"pakundangan" poems - Hello Poetry

Tinatamad ako hindi ko magawang tipahin ang tiklado ng aking computer. Inaantok ako malamang kinakapos ng oxygen ang utak ko kaya ganito. Pero ang diwa ko’y gising at gustong sumulat ng tula hindi ito nakatulala. Anong tula ang susulatin ko? Tungkol ba sa’yo at sa pagsinta nating tuyo? O patungkol sa bayan kong minamahal na walang utang na loob sa malasakit ng iba? Ang bayan o ang aking pag-ibig sa’yo alin sa dalawa? Ewan ko nalilito ako. Pareho kayong mahalaga, pareho ko kayong mahal, pero alam ko na pareho din kayong mawawala. Bakit ko sasayangin ang aking mga salita? Bakit kailangan ko pang ialay ang bunga ng aking kaisipan kung sa bandang huli ito ay mawawalan lang ng saysay? Hayaan **** mag-diskurso ako kahit sandali lang mahal ko. Ilan tula na ba ng aking sinulat para sa bayan kong sawi at laging alipin ng mga walang turing at pakundangan, may nangyari ba? Wala naman diba? Walang saysay ang pagliyag ko sa bayang ito na laging lumuluhod at sumusunod sa mga dayuhan. Itong bayan na sa kabila ng kanyang paghihirap at dalita ay laging nangangamuhan at humahalik sa paa ng mga kapitalistang ganid. Ang bayan ng mga taong mahirap paniwalain sa totoo pero madaling bolahin ng mga pulitikong hunghang. Ito ba ang bayan na aking iibigin? at ikaw naman mahal ko Batid mo'ng iniibig kita alam mo yan pero para saan ang aking pagliyag sa’yo kung mawawala ka rin sa akin? Oo naman nasasabik ako lagi sa’yo, gusto kitang yakapin, halikan at makasiping sa buong magdamag hanggang sa bukang-liwayway. Pero hanggang kailan ako mananaginip ng gising at mananabik saiyong piling gayong alam ko na hindi ka naman talaga magiging akin sa habang panahon? Marami ba akong tanong? Pasensya kana ganun talaga ang isang makata, nabubuhay s’ya gamit ang mga salita at tandang pananong. Pero sige magsusulat ako ng isang tula para sa’yo at para sa bayan ko. Magsusulat ako kahit alam kong walang magbabasa nito. Magsusulat ako at aasa na parang hangal, aasa na may babasa at maniniwala sa aking mga salita. Ipapahid ko ang utak at damdamin ko sa papel na tulad sa isang nababaliw. Magsusulat ako dahil tungkulin ko ito, magsusulat ako dahil alipin ako nito, magsusulat ako dahil ito lang ang alam ko at higit sa lahat magsusulat ako dahil ito ang buhay ko. Iaalay ko sa’yo mahal kong marupok at sa’yo bayan kong walang utang na loob ang aking tula kahit inaantok at tinatamad ako.

0

Nov 8, 2017

Nov 8, 2017 at 1:58 AM UTC

makabagongmakata69

Tinatamad ako

Tinatamad ako hindi ko magawang tipahin ang tiklado ng aking computer. Inaantok ako malamang kinakapos ng oxygen ang utak ko kaya ganito. Pero ang diwa ko’y gising at gustong sumulat ng tula hindi ito nakatulala. Anong tula ang susulatin ko? Tungkol ba sa’yo at sa pagsinta nating tuyo? O patungkol sa bayan kong minamahal na walang utang na loob sa malasakit ng iba? Ang bayan o ang aking pag-ibig sa’yo alin sa dalawa? Ewan ko nalilito ako. Pareho kayong mahalaga, pareho ko kayong mahal, pero alam ko na pareho din kayong mawawala. Bakit ko sasayangin ang aking mga salita? Bakit kailangan ko pang ialay ang bunga ng aking kaisipan kung sa bandang huli ito ay mawawalan lang ng saysay? Hayaan **** mag-diskurso ako kahit sandali lang mahal ko. Ilan tula na ba ng aking sinulat para sa bayan kong sawi at laging alipin ng mga walang turing at pakundangan, may nangyari ba? Wala naman diba? Walang saysay ang pagliyag ko sa bayang ito na laging lumuluhod at sumusunod sa mga dayuhan. Itong bayan na sa kabila ng kanyang paghihirap at dalita ay laging nangangamuhan at humahalik sa paa ng mga kapitalistang ganid. Ang bayan ng mga taong mahirap paniwalain sa totoo pero madaling bolahin ng mga pulitikong hunghang. Ito ba ang bayan na aking iibigin? at ikaw naman mahal ko Batid mo'ng iniibig kita alam mo yan pero para saan ang aking pagliyag sa’yo kung mawawala ka rin sa akin? Oo naman nasasabik ako lagi sa’yo, gusto kitang yakapin, halikan at makasiping sa buong magdamag hanggang sa bukang-liwayway. Pero hanggang kailan ako mananaginip ng gising at mananabik saiyong piling gayong alam ko na hindi ka naman talaga magiging akin sa habang panahon? Marami ba akong tanong? Pasensya kana ganun talaga ang isang makata, nabubuhay s’ya gamit ang mga salita at tandang pananong. Pero sige magsusulat ako ng isang tula para sa’yo at para sa bayan ko. Magsusulat ako kahit alam kong walang magbabasa nito. Magsusulat ako at aasa na parang hangal, aasa na may babasa at maniniwala sa aking mga salita. Ipapahid ko ang utak at damdamin ko sa papel na tulad sa isang nababaliw. Magsusulat ako dahil tungkulin ko ito, magsusulat ako dahil alipin ako nito, magsusulat ako dahil ito lang ang alam ko at higit sa lahat magsusulat ako dahil ito ang buhay ko. Iaalay ko sa’yo mahal kong marupok at sa’yo bayan kong walang utang na loob ang aking tula kahit inaantok at tinatamad ako.

14

Humahagibis ang hangin sa dalampasigan Kaya ang mga dahon nagsisipagaspasan At kung tumila ang simoy ng Amihan Alaala'y bumabalik nang walang pakundangan Mahamog na ang kapaligiran Malamig na rin ang kaparangan Sa pagtaas ng alon sa aplaya Ay sumasabay ang pagbubuntong - hininga May saliw ang karoling Himig ng pasko'y umaadya sa damdamin Ngunit pansamantala ang dulot na aliw Sa maghapong pangunguyumpis Hindi na bumubuka ang bulaklak Ng itinanim kong Rosas Hindi na gaano maliwanag ang kislap ng tala Dahil ba sa hukluban na't yumuyukod O nasisiphayo ng pag-ibig Ang pangakong hindi maghihiwalay ay kanyang tinalikdan Ngayon nag-iisa na humihimlay Kasama ang yakap ng lumbay Hindi ko kailangan na manimdim Sapagkat tunay at wagas siyang inibig Bakit taliwas ang bawat wakas At maunsiyami sa mga hiraya Saan-saan na lang ibinaling ang paningin At iniba ang hilig Ngunit sa paghinto ng paghalakhak Hindi ko maiwasan ang umiyak Nalugami sa pagmamahal At kung mabuksan muli ang puso Malaman niya sana na siya ang dahilan Ng paghibik sa pasko

0

Dec 19, 2019

Dec 19, 2019 at 11:43 PM UTC

haringibon

Paghibik sa Pasko

Humahagibis ang hangin sa dalampasigan Kaya ang mga dahon nagsisipagaspasan At kung tumila ang simoy ng Amihan Alaala'y bumabalik nang walang pakundangan Mahamog na ang kapaligiran Malamig na rin ang kaparangan Sa pagtaas ng alon sa aplaya Ay sumasabay ang pagbubuntong - hininga May saliw ang karoling Himig ng pasko'y umaadya sa damdamin Ngunit pansamantala ang dulot na aliw Sa maghapong pangunguyumpis Hindi na bumubuka ang bulaklak Ng itinanim kong Rosas Hindi na gaano maliwanag ang kislap ng tala Dahil ba sa hukluban na't yumuyukod O nasisiphayo ng pag-ibig Ang pangakong hindi maghihiwalay ay kanyang tinalikdan Ngayon nag-iisa na humihimlay Kasama ang yakap ng lumbay Hindi ko kailangan na manimdim Sapagkat tunay at wagas siyang inibig Bakit taliwas ang bawat wakas At maunsiyami sa mga hiraya Saan-saan na lang ibinaling ang paningin At iniba ang hilig Ngunit sa paghinto ng paghalakhak Hindi ko maiwasan ang umiyak Nalugami sa pagmamahal At kung mabuksan muli ang puso Malaman niya sana na siya ang dahilan Ng paghibik sa pasko

33

Hindi ko kailangan ang kasikatan, Kung wala naman akong kaibigan. Kaibigang lagi kong maaasahan, Sa pighati man o kakulitan. Hindi ko kailangan ang kasikatan, Kung pamilya ko'y makakalimutan. Hindi ko sila pwedeng pabayaan, Sa kanila po nanggaling ang katalinuhan. Hindi ko kailangan ang kasikatan, Kung Diyos ay aking lalayuan, Sisisihin kapag may kasalanan, At iiwan ng walang pakundangan.

0

Feb 27, 2016

Feb 27, 2016 at 12:49 PM UTC

eugene

Kasikatan

Hindi ko kailangan ang kasikatan, Kung wala naman akong kaibigan. Kaibigang lagi kong maaasahan, Sa pighati man o kakulitan. Hindi ko kailangan ang kasikatan, Kung pamilya ko'y makakalimutan. Hindi ko sila pwedeng pabayaan, Sa kanila po nanggaling ang katalinuhan. Hindi ko kailangan ang kasikatan, Kung Diyos ay aking lalayuan, Sisisihin kapag may kasalanan, At iiwan ng walang pakundangan.

12

kumikinang ang mamahaling parol na nakadambana sa bintana ng mansion na nasa loob ng isang malaking subdivision. nagniningning ang patay sindi nitong kulay na umaaliw sa balana. salamat sa malaking pakinabang na kanyang kinita nang walang anomang pakundangan sa dugo at pawis ng mga abang manggagawa. nasa kanyang sala naman ang mataas na Christmas Tree habang sa paanan nito nakahandusay ang kahon-kahon na magagarbong mga regalo. malayong-malayo ito sa barung-barung ng mga nagtitiis sa siphayo ng dusa at karalitaan. ang mahabang lamesa na nasa kanyang komedor ay talagang pinagpala sapagkat nakapatong dito ang hiniwang hamon, keso de bola, spaghetti, carbonara, lasagna, ubas at ang lahat ng masasarap na pangarap ng isang batang kalye na kumakalam ang sikmura habang tinitiis ang ginaw ng Disyembre. matapos ang kanyang masaganang Noche Buena ay mauupo sya sa kanyang malambot na sofa na di halos mabilang ang libong halaga. dun n'ya iinumin nang buong pagmamalaki ang mamahaling brandy o di kaya naman ay whiskey. katabi ang kanyang pamilya sabay-sabay silang manonood ng misa habang nakatuon sa higanteng flat screen na telebisyon. ang homily ng ingleserong pari ay patungkol sa pag-ibig sa kapwa at pagbibigayan.

0

Nov 3, 2017

Nov 3, 2017 at 4:32 AM UTC

makabagongmakata69

Ang Pasko Ng Burgis

kumikinang ang mamahaling parol na nakadambana sa bintana ng mansion na nasa loob ng isang malaking subdivision. nagniningning ang patay sindi nitong kulay na umaaliw sa balana. salamat sa malaking pakinabang na kanyang kinita nang walang anomang pakundangan sa dugo at pawis ng mga abang manggagawa. nasa kanyang sala naman ang mataas na Christmas Tree habang sa paanan nito nakahandusay ang kahon-kahon na magagarbong mga regalo. malayong-malayo ito sa barung-barung ng mga nagtitiis sa siphayo ng dusa at karalitaan. ang mahabang lamesa na nasa kanyang komedor ay talagang pinagpala sapagkat nakapatong dito ang hiniwang hamon, keso de bola, spaghetti, carbonara, lasagna, ubas at ang lahat ng masasarap na pangarap ng isang batang kalye na kumakalam ang sikmura habang tinitiis ang ginaw ng Disyembre. matapos ang kanyang masaganang Noche Buena ay mauupo sya sa kanyang malambot na sofa na di halos mabilang ang libong halaga. dun n'ya iinumin nang buong pagmamalaki ang mamahaling brandy o di kaya naman ay whiskey. katabi ang kanyang pamilya sabay-sabay silang manonood ng misa habang nakatuon sa higanteng flat screen na telebisyon. ang homily ng ingleserong pari ay patungkol sa pag-ibig sa kapwa at pagbibigayan.

5

Ang maikling kasaysayan ay pilit kinakalimutan Nang nahulog sa bangin ng nakaraan itinali sa leeg ng walang pag-aalinlangan ang maiksi na lubid na pinanghahawakan Kumikinang na perlas ng silangan namumukod-tanging mutya sa dalampasigan Nang makatakas sa karagatan Di na bumalik sa kinagisnan Papalubog na ang araw nang hindi namamalayan Ang liham nito'y kanyang huling alab Yugto ng masamang pangitain kung kailan dadapo ang mga paniki Nagsilbi na piring sa pagsapit ng Biyernes ang takipsilim Sa walang pakundangan pugon Nagliyab ang lunggati ng pangangalit Marahas na pagbati nito ay pasakit Ang simpatiya ay kumukupas Sa trahedyang sumira Nang wala na makakapitan sa pag-aagaw buhay Walang paghikbi sa kapaligiran Labis na kasawian

0

Dec 16, 2018

Dec 16, 2018 at 6:24 AM UTC

haringibon

Ang Buhay sa Takipsilim #11

Ang maikling kasaysayan ay pilit kinakalimutan Nang nahulog sa bangin ng nakaraan itinali sa leeg ng walang pag-aalinlangan ang maiksi na lubid na pinanghahawakan Kumikinang na perlas ng silangan namumukod-tanging mutya sa dalampasigan Nang makatakas sa karagatan Di na bumalik sa kinagisnan Papalubog na ang araw nang hindi namamalayan Ang liham nito'y kanyang huling alab Yugto ng masamang pangitain kung kailan dadapo ang mga paniki Nagsilbi na piring sa pagsapit ng Biyernes ang takipsilim Sa walang pakundangan pugon Nagliyab ang lunggati ng pangangalit Marahas na pagbati nito ay pasakit Ang simpatiya ay kumukupas Sa trahedyang sumira Nang wala na makakapitan sa pag-aagaw buhay Walang paghikbi sa kapaligiran Labis na kasawian

21

Tama na dahil masakit na Masakit na ang hawakan ka pa Hawakan ang mga pangarap na minsan nating pinagsaluhan Tama na dahil ako'y pagod na Pagod na sa pag-alam ng iyong dahilan Sa rason kung bakit nga ba ako'y nagawa **** iwan Tama na dahil sapat na Sapat na ang mga luhang pumatak at pinagdaanang sakit Mula ng mawala ang iyong malasakit Tama na dahil tapos na Paulit-ulit na sinasabi sa sarili na tapos na ang 'tayo' Ang minsang ako na ninais maging sayo Tama na dahil ayoko na Ayoko nang umasa sa mga pangakong napako Mga pangakong naiwang hanggang salita na lamang Tama na dahil ako'y bibitaw na Tulad ng walang pakundangan **** pagbitaw Sa tayo na naging ako at ikaw at naglaho noong naisipan **** umayaw.

0

Sep 25, 2015

Sep 25, 2015 at 7:10 AM UTC

lovelust

Tama na

Tama na dahil masakit na Masakit na ang hawakan ka pa Hawakan ang mga pangarap na minsan nating pinagsaluhan Tama na dahil ako'y pagod na Pagod na sa pag-alam ng iyong dahilan Sa rason kung bakit nga ba ako'y nagawa **** iwan Tama na dahil sapat na Sapat na ang mga luhang pumatak at pinagdaanang sakit Mula ng mawala ang iyong malasakit Tama na dahil tapos na Paulit-ulit na sinasabi sa sarili na tapos na ang 'tayo' Ang minsang ako na ninais maging sayo Tama na dahil ayoko na Ayoko nang umasa sa mga pangakong napako Mga pangakong naiwang hanggang salita na lamang Tama na dahil ako'y bibitaw na Tulad ng walang pakundangan **** pagbitaw Sa tayo na naging ako at ikaw at naglaho noong naisipan **** umayaw.

18

Nagtago ang mga parilya sa kalupaan Habang sila'y kusang nagpahimlay sa pagsisilbing lakas t tuntungan Siguro, naisip din nilang ayos lang mapasailalim Kung ito nama'y marangal at bubuo sa bukas at ngayon. Habang sila'y sama-samang ipinagbibigkis Ay mas lalo silang nakatatamo ng sugat mula sa isa't isa Hindi nila ininda ang dumi o kahit na ang agos Na posibleng yumurak sa kanilang mga pagkatao. Sa aking pagtingala mula sa pagkasisid sa kalaliman ng kanilang mga adhikain Ay nasasaksihan ko ang pag-usad ng mas matitibay pang haligi Na dito sa ating baya'y may iilan ding tunay na tatayo At nanaising maging tuntungan ng iba para sa higit na pagsulyap sa araw Sila'y kapit-bisig sa pag-aalay ng dugo't pawis Para sa ikuunlad ng kabuuan. At unti-unting mahuhulog na tila nagkakalansingang mga barya Ang mga may buo ang loob. At sa pagbibilang ko ng mga araw ay walang pakundangan silang magiging isa At malilimot na rin ng iilan na minsan, sila'y may pagkakaiba -- Na minsan, sila'y pinulot at hinugasan At ngayon sila'y nagbago mula sa pagiging kupas na larawan.

0

Sep 8, 2018

Sep 8, 2018 at 9:58 PM UTC

psalmiseta

Buhos

Nagtago ang mga parilya sa kalupaan Habang sila'y kusang nagpahimlay sa pagsisilbing lakas t tuntungan Siguro, naisip din nilang ayos lang mapasailalim Kung ito nama'y marangal at bubuo sa bukas at ngayon. Habang sila'y sama-samang ipinagbibigkis Ay mas lalo silang nakatatamo ng sugat mula sa isa't isa Hindi nila ininda ang dumi o kahit na ang agos Na posibleng yumurak sa kanilang mga pagkatao. Sa aking pagtingala mula sa pagkasisid sa kalaliman ng kanilang mga adhikain Ay nasasaksihan ko ang pag-usad ng mas matitibay pang haligi Na dito sa ating baya'y may iilan ding tunay na tatayo At nanaising maging tuntungan ng iba para sa higit na pagsulyap sa araw Sila'y kapit-bisig sa pag-aalay ng dugo't pawis Para sa ikuunlad ng kabuuan. At unti-unting mahuhulog na tila nagkakalansingang mga barya Ang mga may buo ang loob. At sa pagbibilang ko ng mga araw ay walang pakundangan silang magiging isa At malilimot na rin ng iilan na minsan, sila'y may pagkakaiba -- Na minsan, sila'y pinulot at hinugasan At ngayon sila'y nagbago mula sa pagiging kupas na larawan.

20

Ang higanteng tulyasi, tila bulkan, humihilab sa init, sumusuka ng kumukulong putik at singaw, bumubuga ng bulang panis. Subalit ang mga serbidor at weyter ng panginoong naluklok ay mabangis na nagbubunyi. Nagugulat ako kung paanong ipinaparada bilang obra-maestrang sopas na manok ang gabundok na naiipong ipot ng kanilang hinirang at ng kanyang mga ministrong kampon. Dusa nating pinagbabayaran ang pagsulong ng bulag na katapatan at laganap na kamangmangan sumusuong sa martsang hindi nauunawaan habang sanlaksa’y kay daling naniwala, panloloko’t manloloko ay sagana isang maluho’t makulay na palabas ng paputok at kwitis - sinasakal ang mga kaluluwa, nilalason ang mga isip isang malaking karnabal ng mga manlilinlang na payasong ngising-aso mga nakakatawang bistadong manggagantso at mga saksing bulaan - na ang mga utos ng banal na panahon ay kinakalimutan - at mga binaluktot ng kwento’t kasaysayan - patung-patong na kasinungalingan kumpul-kumpol na tungayaw at murahan mahihiya ang mga alamat ng bayan at pabula ng nakaraan. Ang namumunong bunganga’y kumukulong lagaan ng mabahong tae, mangmang na nag-iisip sa bibig, tinimplahan ng santambak ng mabantot na kawalan ng konting katalinuhan at pakundangan, - isang lugaw ng bigas na plastik, panis adobong sa mga pilyong uod, ay matamis. isang hapunang ang pampagana ay mga bala at pulpol na iskrip ang pangunahing ulam ay mga katauhang walang pantaong karapatan At ako, isang napilitang anino, binihag ng isang tampalasang multo inilibing sa pambayaning nitso at sanlibong mapangsanib na espiritu sa Kaharian ng mga Pangako pawang napako, at mga pag-asang naglaho, ay hindi maibandila, bagkus, nanliliit ako sa walang puknat na pagpururot ng nguso na kapag ang mundo’y tinatanong ako, - Siya ba ang hinirang ninyo? Hiyang-hiya ako . . .

0

Sep 11, 2018

Sep 11, 2018 at 4:43 AM UTC

ernie-j-trillo

Ang Pambansang Kahihiyan

Ang higanteng tulyasi, tila bulkan, humihilab sa init, sumusuka ng kumukulong putik at singaw, bumubuga ng bulang panis. Subalit ang mga serbidor at weyter ng panginoong naluklok ay mabangis na nagbubunyi. Nagugulat ako kung paanong ipinaparada bilang obra-maestrang sopas na manok ang gabundok na naiipong ipot ng kanilang hinirang at ng kanyang mga ministrong kampon. Dusa nating pinagbabayaran ang pagsulong ng bulag na katapatan at laganap na kamangmangan sumusuong sa martsang hindi nauunawaan habang sanlaksa’y kay daling naniwala, panloloko’t manloloko ay sagana isang maluho’t makulay na palabas ng paputok at kwitis - sinasakal ang mga kaluluwa, nilalason ang mga isip isang malaking karnabal ng mga manlilinlang na payasong ngising-aso mga nakakatawang bistadong manggagantso at mga saksing bulaan - na ang mga utos ng banal na panahon ay kinakalimutan - at mga binaluktot ng kwento’t kasaysayan - patung-patong na kasinungalingan kumpul-kumpol na tungayaw at murahan mahihiya ang mga alamat ng bayan at pabula ng nakaraan. Ang namumunong bunganga’y kumukulong lagaan ng mabahong tae, mangmang na nag-iisip sa bibig, tinimplahan ng santambak ng mabantot na kawalan ng konting katalinuhan at pakundangan, - isang lugaw ng bigas na plastik, panis adobong sa mga pilyong uod, ay matamis. isang hapunang ang pampagana ay mga bala at pulpol na iskrip ang pangunahing ulam ay mga katauhang walang pantaong karapatan At ako, isang napilitang anino, binihag ng isang tampalasang multo inilibing sa pambayaning nitso at sanlibong mapangsanib na espiritu sa Kaharian ng mga Pangako pawang napako, at mga pag-asang naglaho, ay hindi maibandila, bagkus, nanliliit ako sa walang puknat na pagpururot ng nguso na kapag ang mundo’y tinatanong ako, - Siya ba ang hinirang ninyo? Hiyang-hiya ako . . .

52

Tama na dahil masakit na Masakit na ang hawakan ka pa Hawakan ang mga pangarap na minsan nating pinagsaluhan Tama na dahil ako'y pagod na Pagod na sa pag-alam ng iyong dahilan Sa rason kung bakit nga ba ako'y nagawa **** iwan Tama na dahil sapat na Sapat na ang mga luhang pumatak at pinagdaanang sakit Mula ng mawala ang iyong malasakit Tama na dahil tapos na Paulit-ulit na sinasabi sa sarili na tapos na ang 'tayo' Ang minsang ako na ninais maging sayo Tama na dahil ayoko na Ayoko nang umasa sa mga pangakong napako Mga pangakong naiwang hanggang salita na lamang Tama na dahil ako'y bibitaw na Tulad ng walang pakundangan **** pagbitaw Sa tayo na naging ako at ikaw at naglaho noong naisipan **** umayaw.

0

Dec 21, 2015

Dec 21, 2015 at 1:05 PM UTC

jamiegnzg

Tama na

Tama na dahil masakit na Masakit na ang hawakan ka pa Hawakan ang mga pangarap na minsan nating pinagsaluhan Tama na dahil ako'y pagod na Pagod na sa pag-alam ng iyong dahilan Sa rason kung bakit nga ba ako'y nagawa **** iwan Tama na dahil sapat na Sapat na ang mga luhang pumatak at pinagdaanang sakit Mula ng mawala ang iyong malasakit Tama na dahil tapos na Paulit-ulit na sinasabi sa sarili na tapos na ang 'tayo' Ang minsang ako na ninais maging sayo Tama na dahil ayoko na Ayoko nang umasa sa mga pangakong napako Mga pangakong naiwang hanggang salita na lamang Tama na dahil ako'y bibitaw na Tulad ng walang pakundangan **** pagbitaw Sa tayo na naging ako at ikaw at naglaho noong naisipan **** umayaw.

18

“Real generosity towards the future lies in giving all to the present.” ― Albert Camus Kung gusto may paraan, kung ayaw laging may dahilan. Pero may mga taong sadyang mahina kaya’t nahihirapan makahabol. May mga naghahabol naman na hindi talaga umaabot. Kahit anong gawin walang nasasambot, parang bunga na laging bubot at mukhang hindi na mahihinog. Hindi mo kailangan na maging alipin ng sistema kung ito ay iyong isinusuka. Kumawala ka at maging palaboy kung kinakailangan. Ibinabaon ka ng mga sama ng loob at ng matinding awa sa sarili. Hindi dapat maging ganito ang buhay. Dalawang taon nang pagtitiis, dalawang taon na puro hinagpis at dalawang taon na panay tanggap ng mga galit at paninisi. Tama na, ito na ang panahon para wakasan ang lahat. Sapat na ang mga pagpapakumbaba at pagsasawalang kibo. Hindi ka aso, tao ka tandaan mo yan. ‘Hwag **** ipilit kung hindi naman talaga sukat dahil kahit anong pilit hindi ito babakat. Maging karapt-dapat ka sa paggalang na dapat ibigay mo sa’yong sarili. Tama lang yan magpahinga kana. Ang mundo ay de-kahon hindi kapa isinisilang ganito na ito, wala ka nang magagawa para baguhin ito. Pero ‘pwede kang kumawala, maging rebelde at lagalag. Oo, maghimagsik ka laban sa mapang-dusta na sistemang umiiral. Patunayan sa kanila na kaya **** mabuhay sa labas ng sapot na bumabalot. Hindi ka balut kundi tao kaya hindi ka dapat na matakot kahit naglipana pa ang mga salot. Hindi ka dapat na lumuhod at magmaka-awa sa mga taong umaastang panginoon. May mga nag-di-diyos-diyosan na mga kupal na nasa lipunan na ang paboritong tapakan ay ang mga mahihina at hampas-lupa na tulad mo; mga putang-ina sila na walang alam gawin kundi ang mang-api ng mga taong kapos sa dunong at pinag-aralan. Ganito ang sistema ng lipunan, ganito kabaho ang mundo na pinatatakbo nang mga walanghiyang tao na kung umasta ay aakalain **** mga kagalang-galang. Mga hindot sila na walang pakundangan sa damdamin ng iba maitanghal lamang nila ang huwad na kadakilaan ng kanilang nabubulok na mga sarili. Tama lang ang ginawa mo, tama lang na kumalas ka sa naaagnas na sistema na nagkukubli sa loob ng mga magagarang opisina. Tama yan, itakwil mo ang mga panlalait na pinakikinis nang mga salitang Inglis na inilalagay sa mga dokumento. Panahon na para maging totoo ka sa iyong sariling damdamin at pagkatao. Binabati kita dahil sa wakas nagpasya ka ng may katapangan – sana noon mo pa ito ginawa. Ako na ang sasalo sa natitira **** kalat, ako na ang haharap sa mga halimaw na iyong tinakasan.

0

Nov 14, 2017

Nov 14, 2017 at 11:30 PM UTC

makabagongmakata69

MATRIX

“Real generosity towards the future lies in giving all to the present.” ― Albert Camus Kung gusto may paraan, kung ayaw laging may dahilan. Pero may mga taong sadyang mahina kaya’t nahihirapan makahabol. May mga naghahabol naman na hindi talaga umaabot. Kahit anong gawin walang nasasambot, parang bunga na laging bubot at mukhang hindi na mahihinog. Hindi mo kailangan na maging alipin ng sistema kung ito ay iyong isinusuka. Kumawala ka at maging palaboy kung kinakailangan. Ibinabaon ka ng mga sama ng loob at ng matinding awa sa sarili. Hindi dapat maging ganito ang buhay. Dalawang taon nang pagtitiis, dalawang taon na puro hinagpis at dalawang taon na panay tanggap ng mga galit at paninisi. Tama na, ito na ang panahon para wakasan ang lahat. Sapat na ang mga pagpapakumbaba at pagsasawalang kibo. Hindi ka aso, tao ka tandaan mo yan. ‘Hwag **** ipilit kung hindi naman talaga sukat dahil kahit anong pilit hindi ito babakat. Maging karapt-dapat ka sa paggalang na dapat ibigay mo sa’yong sarili. Tama lang yan magpahinga kana. Ang mundo ay de-kahon hindi kapa isinisilang ganito na ito, wala ka nang magagawa para baguhin ito. Pero ‘pwede kang kumawala, maging rebelde at lagalag. Oo, maghimagsik ka laban sa mapang-dusta na sistemang umiiral. Patunayan sa kanila na kaya **** mabuhay sa labas ng sapot na bumabalot. Hindi ka balut kundi tao kaya hindi ka dapat na matakot kahit naglipana pa ang mga salot. Hindi ka dapat na lumuhod at magmaka-awa sa mga taong umaastang panginoon. May mga nag-di-diyos-diyosan na mga kupal na nasa lipunan na ang paboritong tapakan ay ang mga mahihina at hampas-lupa na tulad mo; mga putang-ina sila na walang alam gawin kundi ang mang-api ng mga taong kapos sa dunong at pinag-aralan. Ganito ang sistema ng lipunan, ganito kabaho ang mundo na pinatatakbo nang mga walanghiyang tao na kung umasta ay aakalain **** mga kagalang-galang. Mga hindot sila na walang pakundangan sa damdamin ng iba maitanghal lamang nila ang huwad na kadakilaan ng kanilang nabubulok na mga sarili. Tama lang ang ginawa mo, tama lang na kumalas ka sa naaagnas na sistema na nagkukubli sa loob ng mga magagarang opisina. Tama yan, itakwil mo ang mga panlalait na pinakikinis nang mga salitang Inglis na inilalagay sa mga dokumento. Panahon na para maging totoo ka sa iyong sariling damdamin at pagkatao. Binabati kita dahil sa wakas nagpasya ka ng may katapangan – sana noon mo pa ito ginawa. Ako na ang sasalo sa natitira **** kalat, ako na ang haharap sa mga halimaw na iyong tinakasan.

7

Eto na naman ako Nababalisa, hindi malaman kung hihiga o uupo Buong araw na akong ganito Hindi malaman kung nasiraan na ba ng ulo Ibang klase talaga kapag tinamaan Sino ba talaga ang may kagagawan? Para akong sago Habang ikaw naman ay gulaman Dalawang bagay na magkaiba Ngunit swak kapag pinagsama Pero saglit, teka, taympers ako'y naguguluhan Ano ba talagang meron saiyo babaeng nilalang? Puso ko'y nabihag mo ng walang pakundangan Alaala kapag kasamay ka ay hindi ko malimutan Ang iyong ngiti ay walang kaparis Mga tingin na sobrang tamis Makasama ka lang ay parang nasa alapaap na Tunay ngang hindi makakalimutang tumawa Kung mabasa mo man ang tulang ito Eto ang sasabihin ko saiyo: Gagawin ang lahat para lungkot mo ay mapawi Dahil ang tanging gusto ko lamang Makita ang ngiti saiyong mga labi

0

Sep 6, 2015

Sep 6, 2015 at 2:09 AM UTC

lauren-librada

Ano ba talaga ang meron ka?

Eto na naman ako Nababalisa, hindi malaman kung hihiga o uupo Buong araw na akong ganito Hindi malaman kung nasiraan na ba ng ulo Ibang klase talaga kapag tinamaan Sino ba talaga ang may kagagawan? Para akong sago Habang ikaw naman ay gulaman Dalawang bagay na magkaiba Ngunit swak kapag pinagsama Pero saglit, teka, taympers ako'y naguguluhan Ano ba talagang meron saiyo babaeng nilalang? Puso ko'y nabihag mo ng walang pakundangan Alaala kapag kasamay ka ay hindi ko malimutan Ang iyong ngiti ay walang kaparis Mga tingin na sobrang tamis Makasama ka lang ay parang nasa alapaap na Tunay ngang hindi makakalimutang tumawa Kung mabasa mo man ang tulang ito Eto ang sasabihin ko saiyo: Gagawin ang lahat para lungkot mo ay mapawi Dahil ang tanging gusto ko lamang Makita ang ngiti saiyong mga labi

23

at muli kitang nasilayan, tumingin ng walang pakundangan walang makitang pagsisisi sa mga sulyap ng nakaraan pumikit at nagkunwaring hindi ako muling nawalan at hindi, hindi ako nawalan ng kamay na makakapitan hindi isang kanlungan na una **** inalok noon sa ulan naaalala pa noong handang handa kitang awitan nawiwili ka sa himig ng aking kalungkutan isang awit na sa akin ang una **** kinuha kasabay ng iyong pag-alis isang kulay sa espektrong makitid kasabay ng pagdiin sa mga naghihilom na sugat at ang pag-apak sa araw na pasikat sa guhit-tagpuan sa lahat ng iyong tinangay sa paglisan maraming bubog ang iyong nakaligtaan mga patalim na ilang taon nang iniiwasan binigyan ng rason para limutin ang pag-asang kinapitan

0

Sep 16, 2017

Sep 16, 2017 at 5:50 AM UTC

cherryb

Para sa tilamsik na akala ko ay dagat

at muli kitang nasilayan, tumingin ng walang pakundangan walang makitang pagsisisi sa mga sulyap ng nakaraan pumikit at nagkunwaring hindi ako muling nawalan at hindi, hindi ako nawalan ng kamay na makakapitan hindi isang kanlungan na una **** inalok noon sa ulan naaalala pa noong handang handa kitang awitan nawiwili ka sa himig ng aking kalungkutan isang awit na sa akin ang una **** kinuha kasabay ng iyong pag-alis isang kulay sa espektrong makitid kasabay ng pagdiin sa mga naghihilom na sugat at ang pag-apak sa araw na pasikat sa guhit-tagpuan sa lahat ng iyong tinangay sa paglisan maraming bubog ang iyong nakaligtaan mga patalim na ilang taon nang iniiwasan binigyan ng rason para limutin ang pag-asang kinapitan

16

Hindi naging maramot ang iyong pag-ibig sa akin Kailanman hindi ako kinapos at nangailangan. Hindi ko na kailangan pang manghingi sapagkat lagi kang handang mamahagi. Kahit nung ikaw ay nasaktan hindi mo ‘ko sinumbatan. Hindi pinatawan ng kaparusahan. Sukdulan man ang katampalasanan at kawalan ko ng pakundangan. At nung iniwan na nga kita ay aking nakita Ang luha sa’yong mga mata. Subalit hindi mo ako inaway at hinadlangan, ‘pagkat ganyan ang pagsinta mo sa akin malaya at maunawain.

0

Nov 7, 2017

Nov 7, 2017 at 3:48 AM UTC

makabagongmakata69

Malayang Pagsinta

Hindi naging maramot ang iyong pag-ibig sa akin Kailanman hindi ako kinapos at nangailangan. Hindi ko na kailangan pang manghingi sapagkat lagi kang handang mamahagi. Kahit nung ikaw ay nasaktan hindi mo ‘ko sinumbatan. Hindi pinatawan ng kaparusahan. Sukdulan man ang katampalasanan at kawalan ko ng pakundangan. At nung iniwan na nga kita ay aking nakita Ang luha sa’yong mga mata. Subalit hindi mo ako inaway at hinadlangan, ‘pagkat ganyan ang pagsinta mo sa akin malaya at maunawain.

14