Submit your work, meet writers and drop the ads. Become a member
Meruem May 4
Kalungkuta'y nakakalat na sa mapa,
At tiyak mas malalim pa sa sapa.
Kahit magdasal pa sa dalawang Allah,
Laging nakatatak itong mga alaala.

Hindi na makitaan ng ngiti
Kahit magsipilyo ng Hapee,
O kahit kulitin ng Shopee,
Kaligayaha'y tila hindi na maibahagi.
May 5, 2019 - 00:25

Maligayang kaarawan, Papa. Maligayang Pista, Sta. Monica. Ako, maligaya ba?
ninacrizelle May 3
Paano ba nagsimula ang ating kwento?
Yung dating magkabila nating mundo
Yung biruang ikaw at ako
Akalain **** ngayon ay nagkaron ng tayo

Teka, pano nga ba nauwi sa tawagang jowa?
Eh ilang taon nating di pansin ang isa’t isa
Malayo, malabo at talagang di naman uubra
Kahit siguro magbakasali, iisipin pa ring malabo at di gagana

Bakasali... tama, isang araw na nag baka sakali
Baka sakaling mapansin o baka sakaling pansinin
Baka naman maumpisahan o kaya naman ay masubukan
Kung gagana nga ba talaga o hanggang tanong na lang

Isang araw na di sinasadya, di rin naman pinagplanuhan
Inumpisahan natin sa simpleng batian
Na nauwi sa magdamagang kwentuhan
Hanggang sa aminan ng nararamdaman

Araw araw, palagian at halos kadalasan
Kwentuhan, asaran, lalo na ang mga awayan
Hindi pa nga tayo nun mag jowa kung titignan
Pero yung bangayan, parang aso’t pusang nagka sabayan

At dumating na nga yung punto
Na yung dating hindi sigurado, nabuo
Yung dating malabo, naging klaro
Yung dating ikaw at ako.....


Ngayon ay tayo.
"Nakalimutan ko na ba?"
Yun ang pangamba
Nakalimot na nga ba?

Sino ka?
Saan ka pupunta?

Ilang araw din
Ilang oras sa madilim
Sa malabo
Sa magulo

Tuloy, nakalimot nga yata ako?

Matagal na panahon
Ang nilaan
Sa paghahanap
Nang kung saan
Nang kung sino
San nga ba tayo tutungo?

Pagtapos ng lahat
Ng isang mahabang panaginip
Ang mga mata’y muling nakasilip

Naalala ko na ulit
Nakalimutan ko lang saglit
Pero nagbabalik na muli

..ako
pagkaraan ng mahabang paghihintay, sisilay ay liwanag
Hindi paba Sapat ?

Sabi nila kung sakaling magmamahal ka ibigay mo lahat.
Para sa bandang huli wala kang pagsisihan...

Naniwala ako..
yun yung pinaniwalaan ko!..

Sabi ko din, Oo nga nman, para atleast at the end alam ko sa sarili ko na hindi ako nagkulang.

Pero tama ba ? Bakit ang sakit ?
Bakit parang mali ko pa na minahal kita ng buong-buo.
Bakit ang sakit kasi dumating parin yung panahon na kailangan mo magloko ?
Sobrang sakit kasi ako pa na walang ginawa kundi mahalin ka ng totoo ?

Hindi ba sapat ?
Hindi paba sapat ?
Lahat ng ginawa ko para sayo, para saatin..
Hindi paba sapat ?
Bakit naghanap ka ng iba gayung nandito ako ?
May kulang ba ?
Sabihin mo sakin, ano ?

May pag-asa pabang mapunan kung sakaling may pagkukulang ako ?
Sana sinabi mo sakin, bago ka lumingon sa iba at makahanap ng bago.
Pano ba maging sapat para sayo ?
Para sa mga taong ginawa na ang lahat pero di parin sapat.
Walang halaga ang mabuhay
sa mundong ibabaw
na puno ng kasinungalingang
ang lahat ay may pagkapantay-pantay,
na ang buhay
ay instrumento ng Diyos
upang gumawa
ng mabuti
sa kabila ng kakaharaping
unos;
Maghihirap kang
linangin ng 'yong mga kamay
at paa ang lupa,
magbubungkal,
magsisikap
na abutin ang mga pangarap
subalit sa huli
lilisan di't 'iwang lahat.
Walang halaga ang mabuhay.
w y n n e Apr 8
91
Ang sabi nila na ang pinakamasakit daw na marinig ay ang iyak at hikbi,
Malakas man, mahina o pag-pipigil
Lahat daw ‘yon ay pare-pareho lang
Sabi ko tama nga siguro sila kasi ang iyak ay nakapag-sasabi ng totoong nararamdaman, ang iyak ay isang kalungkutan
Noong gabing yon, narinig ko ang pinakamasakit na tunog
Sabay tayong lumuha
Sabay nating iniyak ang sakit na para bang masasagot lahat ng tanong sa ating isipan, mga pagkukulang, mga sana at dapat na pareho nating gustong malaman, gustong ipaglaban
Mga tanong na matagal ng kinukwestyon ang mga bagay na hindi maintindihan,
Mga pagkukulang na pinipilit buuin na unti-unting lumalabo,
Mga sana at dapat na matagal nang pinipigilan
Ngunit narinig ko ang tunog ng bawat galaw ng iyong mga paa na humahaplos sa sahig,
Narinig ko kung paano mo ikinabit muli ang iyong mga paa sa iyong medyas at sapatos,
Kung paano mo ito itinali at binuhol nang napakahigpit
Narinig ang bawat kilos at galaw
Sa huling beses ay narinig ko ang iyong mga daliri
Kung paano dumapo ang iyong palad sa pinto
Hindi iyak at hikbi ang nangibabaw
Kundi ang tunog ng pagsara ng pinto
Uanne Apr 7
hinahanap ko ang iyong liwanag
gustong masilayan bawat sinag
ilawan ang mundong puno ng pagkabagabag

dagat na puno ng kapayapaan
dampi ng hangin sa aking kalamnan
dulot nito'y kapanatagan ng kalooban

sa akin ay may bumubulong
wag hayaang puso'y makulong
sa hinagpis na nakalululong

ikaw ang tala na aalalay at gagabay
sa paglalayag kong walang humpay
ningning mo'y tila walang kapantay.
Listening to the Leaves: Art, Nature and Spirituality Workshop with Fr Jason Dy SJ 032119
Shem Apr 7
ako'y walang boses, nakakulong at nakagapos
angking karuwagan ay pilit ko mang tinatapos
wasak na repleksyon ay ‘di na yata maaayos

katangi-tanging hiling ay nais mang isatinig
nawa'y poong maykapal, ito'y iyong madinig
sa nagdaang panahon na binabalot ng lamig

ang sariling kapansanan ay tila walang lunas
sa aking pagpikit ay iniibig kong kumaripas
sa mapait na ilusyon na hindi yata lumilipas
Shem Apr 7
Aaminin kong may kasalanan ako
Subalit ako ba ay masisisi mo?
Kung s'yang puro pagdududa ang puso
Sa isang gaya **** parang ‘di seryoso

Totoo ba ang pagmamalasakit mo
Dahil sa t'wing pagpatak ng alas otso
'Yong tatanungin kung nakauwi ba 'ko
At kukumustahin din ang s'yang araw ko

Totoo ba ang iyong mga pangako
Na 'kaw ay ang taong maaasahan ko
Sa oras na nahihirapan na ako
At 'di ko na kinakaya pang tumayo

Ngayong sa panahong ika'y kailangan
Bakit abutin ka ay tila kay hirap?
Wala na ang mga pangakong binitaw
At akong nasa ere ay 'yong iniwan

Bakit ba ako laging namamalimos
Kahit iyong lang katiting na atensyon
Masyado yatang nakampante ang puso
Na 'di ko namalayang ika'y naglaho
Wrote this after I ended my connection with someone I used to like. This is the last poem I created about him. I hope that he's already happy right now.
japheth Apr 6
di ko alam kung ako lang ang ganito
o marami ring taong nahihirapan ang emosyon ay ipagtanto.

nahihirapan isulat, ilagay sa kwaderno,
buhatin ang lapis, at gumawa ng mga letrang bubuo sa isang kantang ikaw lang nakakarinig.

isang kantang sumusigaw sa puso’t isipan
isang boses na nagsasabing “ako’y pakinggan.”
isang bugkos ng mga salita na di mo alam kung pag pinagtabi tabi mo na sa iyong papel
ay magkakaroon ng kahulugan.

oo.
madalas akong ganito.
na andaming gustong sabihin ng utak ko
pero ni bibig ko o ang kamay ko ay di alam kung paano ito ibubuo.

bakit ang dali magsulat?
pero ang emosyon, hirap na hirap ibuklat?

minsan,
nananalangin ako
na sana may taong lalapit dito
para turuan akong sabihin kung ano nasa utak ko.

ngunit kahit meron mang ganung tao,
alam ko di parin niya makukuha ang aking gusto.
dahil ang mga salita na galing sa utak ko,
na para sa akin ay kumakanta ng napakagandang musika
ay sa kanya naman, halos pareho, pero di gaanong tugma sa pagkanta.

kaya oo.
kahit hirap na hirap ako,
na sabihin sa lahat ang emosyong sinisigaw ng mga piyesa sa utak ko,
tuloy parin ako sa pagsulat kagaya nito.

dahil onti onti kong naiintindihan
na ang lungkot, saya, o mapa ano man,
ay iba iba ang kahulugan sa tao.

pero pare parehong ang dama ng nagagawa nito sa puso.
“Writing.”

This piece represents where I am now in terms of my writing. It’s been an awful couple of months and slowly I’m losing touch.

I keep forgetting that the only thing stopping me is myself. That’s why moving forward, I’ll keep on writing.

Ilalaban ko ang pagmamahal ko sa aking sining.
(I’ll fight for the love of the art.)
Next page