"tatalikod" poems - Hello Poetry

“Yesterday is gone. Tomorrow has not yet come. We have only today. Let us begin.” ― Mother Teresa May mga panahon sa buhay ko na nasayang, may mga darating pa siguro pero baka hindi ko na maabutan, tanging ang ngayon ang tangan ko sa aking palad. Sisiguraduhin ko na hindi ito masasayang. Gagamitin ko at pagyayamanin ang ngayon ko sapagkat ito lang ang oras na hawak ko. Magsusulat ako ng mga salitang matulain kahit hindi nila ito tanggapin. Kahit ako lang ang tunay na aangkin sa aking simulain. Kahit malalim ang dagat na aking lulusungin kapos man ang bait ito’y aking gagamitin at titimbulanin. Walang yumayaman sa pagsusulat ng tula at ang buhay ng isang makata sa panukat ng lipunan ay laging salat. Pero wala na akong magagawa napasubo na ako, matagal ko na itong nilimot at tinalikuran subalit para itong isang sumpang anino na laging nakasunod ayaw akong tantanan. Mabuti pa ang nag-uulat sa radyo at telebisyon dahil may nakikinig pero sa sumusulat ng tula bihira lang ang lumilingap. Putang-Ina bakit ba kasi ito pa ang nakahiligan ko? Siguro dahil dito ako sumasaya, kasi nagagawa kong bigyang tinig ang tahimik kong isipan. Bakit kasi hindi na lang ako naging payak sa lahat ng bagay lalo na sa gawaing pag-iisip? Bakit kasi masyado akong mapagmasid, mausisa at malikhain sa pagsasalarawan ng mga bagay-bagay? Bakit ayaw magpahinga ng aking diwa? Hindi naman ako magaling sa tugmaan at sa pagkatha ng mga kinakailangang sukat kaya kinalimutan ko na ito. Pero may ulol na bumulong sa akin “ok lang yan may free verse naman e kung hindi mo kaya ipahayag sa tugmaan gamitin mo ang malayang taludturan”. Kaya ito nanaginip na naman ako ng gising at tinatawag ang sarili ko na isang “makabagong makata”. Putang Ina makatang walang pera at laging nangungutang. Buti man lang sana kung makukuha ko kahit ang kalahati ng tagumpay nina Walt Whitman, Amado V. Hernandez, Jose Corazon De Jesus at Francisco Balagtas o kahit na si Emilio Mar Antonio na lang – e tiyak na hindi naman. Kanina pa tumatakatak ang tiklado ng aking computer, ayaw ko nang magsulat pero may demonyo na tumutulak sa akin para gawin ito. Ayaw akong patahimikan ng putang-ina. Kaya’t heto ako at nagpupursige parin. Ang makabagong makata ay hindi na muling tatalikod sa tawag ng tulaan. Kahit walang pera magpapatuloy ako kasi dito ako masaya, masaya pero malungkot din. Ewan, madalas hindi ko maintindihan. Hindi ko na muling sasayangin ang natitirang oras ko.

0

Nov 9, 2017

Nov 9, 2017 at 3:31 AM UTC

makabagongmakata69

MAY PANAHON SA BUHAY

“Yesterday is gone. Tomorrow has not yet come. We have only today. Let us begin.” ― Mother Teresa May mga panahon sa buhay ko na nasayang, may mga darating pa siguro pero baka hindi ko na maabutan, tanging ang ngayon ang tangan ko sa aking palad. Sisiguraduhin ko na hindi ito masasayang. Gagamitin ko at pagyayamanin ang ngayon ko sapagkat ito lang ang oras na hawak ko. Magsusulat ako ng mga salitang matulain kahit hindi nila ito tanggapin. Kahit ako lang ang tunay na aangkin sa aking simulain. Kahit malalim ang dagat na aking lulusungin kapos man ang bait ito’y aking gagamitin at titimbulanin. Walang yumayaman sa pagsusulat ng tula at ang buhay ng isang makata sa panukat ng lipunan ay laging salat. Pero wala na akong magagawa napasubo na ako, matagal ko na itong nilimot at tinalikuran subalit para itong isang sumpang anino na laging nakasunod ayaw akong tantanan. Mabuti pa ang nag-uulat sa radyo at telebisyon dahil may nakikinig pero sa sumusulat ng tula bihira lang ang lumilingap. Putang-Ina bakit ba kasi ito pa ang nakahiligan ko? Siguro dahil dito ako sumasaya, kasi nagagawa kong bigyang tinig ang tahimik kong isipan. Bakit kasi hindi na lang ako naging payak sa lahat ng bagay lalo na sa gawaing pag-iisip? Bakit kasi masyado akong mapagmasid, mausisa at malikhain sa pagsasalarawan ng mga bagay-bagay? Bakit ayaw magpahinga ng aking diwa? Hindi naman ako magaling sa tugmaan at sa pagkatha ng mga kinakailangang sukat kaya kinalimutan ko na ito. Pero may ulol na bumulong sa akin “ok lang yan may free verse naman e kung hindi mo kaya ipahayag sa tugmaan gamitin mo ang malayang taludturan”. Kaya ito nanaginip na naman ako ng gising at tinatawag ang sarili ko na isang “makabagong makata”. Putang Ina makatang walang pera at laging nangungutang. Buti man lang sana kung makukuha ko kahit ang kalahati ng tagumpay nina Walt Whitman, Amado V. Hernandez, Jose Corazon De Jesus at Francisco Balagtas o kahit na si Emilio Mar Antonio na lang – e tiyak na hindi naman. Kanina pa tumatakatak ang tiklado ng aking computer, ayaw ko nang magsulat pero may demonyo na tumutulak sa akin para gawin ito. Ayaw akong patahimikan ng putang-ina. Kaya’t heto ako at nagpupursige parin. Ang makabagong makata ay hindi na muling tatalikod sa tawag ng tulaan. Kahit walang pera magpapatuloy ako kasi dito ako masaya, masaya pero malungkot din. Ewan, madalas hindi ko maintindihan. Hindi ko na muling sasayangin ang natitirang oras ko.

7

Umalis ng walang plano, walang dala kundi ang puso. Nagpadala nga ba sa uso? pero saan ang tungo? Bawat hakbang ng paa, bawat kapos ng hininga, ninanamnam para sa ikasisiya pero saan ba ang tungo? Ramdam ang pagod kinailangan ng tumukod ngunit hindi tatalikod. pero saan ba talaga ang tungo? Kung saan man patungo yun ang hindi maituro pero alam ng puso na bawal ang sumuko.

0

Feb 10, 2019

Feb 10, 2019 at 4:15 AM UTC

uanneandonly

Saan ang tungo?

Umalis ng walang plano, walang dala kundi ang puso. Nagpadala nga ba sa uso? pero saan ang tungo? Bawat hakbang ng paa, bawat kapos ng hininga, ninanamnam para sa ikasisiya pero saan ba ang tungo? Ramdam ang pagod kinailangan ng tumukod ngunit hindi tatalikod. pero saan ba talaga ang tungo? Kung saan man patungo yun ang hindi maituro pero alam ng puso na bawal ang sumuko.

16

Muling hahanapin ang ningning ng bituin At ipapanalangin sa langit Na sana'y may gintong rosas Sa likod ng kulimlim At may katiwasayan sa alapaap Para doon humimpil Ang mga pagod na bagwis, Ang hangarin na pinagbubuntunan ng pag asa Nanaisin na mamahinga sa disyerto Kaysa lumanghap ng samyo Ng mga dawag Sa paraiso sa ibabaw ng lupa Kung may araw na sisikat Sa silangang kong mahal Kapag nang aakit na ang yaong liwanag Tatalikod at magtatago Sapagkat madaling mabulag sa kanyang kasikatan, Mahumaling sa kanyang kariktan Maglulumbay din sa wakas Kung saan ililihim ang kapanglawan At titiisin ang kahapdian Kung mabanayad na ang pakiramdam Ay dadalawin naman ng kahapisan Talastas ng mga mata Ang anyong nakikita Ngunit di matatarok Parang ang kati ng lawang malinaw Susuungin ang daloy ng ilog O magpatangay sa alon Ang buhay na pinag iingat ingatan Ay nililisan ng katatagan Kaya ang bawat pag ngiti May luhang sinusukli Ang kaginhawaan may pawis na pinupuhunan Sinasagap ng paningin At ng nasa ang pagpahinuhod ng Sandali Sa kapalaran na pinaglilikatan ng mabuting halimuyak Maglalakad na tangan ang lumbay Tungo sa lugar na pinagmulan Sa alabok babalik Ang hiningahang buhay Di na lilingon at mag alalala Sana'y di na mabubuwal sa pag alis Sa maluwalhating pagsalubong ng hangin Mananahan sa likod ng mga ulap

0

Aug 17, 2019

Aug 17, 2019 at 7:29 PM UTC

haringibon

Sa Likod ng mga Ulap

Muling hahanapin ang ningning ng bituin At ipapanalangin sa langit Na sana'y may gintong rosas Sa likod ng kulimlim At may katiwasayan sa alapaap Para doon humimpil Ang mga pagod na bagwis, Ang hangarin na pinagbubuntunan ng pag asa Nanaisin na mamahinga sa disyerto Kaysa lumanghap ng samyo Ng mga dawag Sa paraiso sa ibabaw ng lupa Kung may araw na sisikat Sa silangang kong mahal Kapag nang aakit na ang yaong liwanag Tatalikod at magtatago Sapagkat madaling mabulag sa kanyang kasikatan, Mahumaling sa kanyang kariktan Maglulumbay din sa wakas Kung saan ililihim ang kapanglawan At titiisin ang kahapdian Kung mabanayad na ang pakiramdam Ay dadalawin naman ng kahapisan Talastas ng mga mata Ang anyong nakikita Ngunit di matatarok Parang ang kati ng lawang malinaw Susuungin ang daloy ng ilog O magpatangay sa alon Ang buhay na pinag iingat ingatan Ay nililisan ng katatagan Kaya ang bawat pag ngiti May luhang sinusukli Ang kaginhawaan may pawis na pinupuhunan Sinasagap ng paningin At ng nasa ang pagpahinuhod ng Sandali Sa kapalaran na pinaglilikatan ng mabuting halimuyak Maglalakad na tangan ang lumbay Tungo sa lugar na pinagmulan Sa alabok babalik Ang hiningahang buhay Di na lilingon at mag alalala Sana'y di na mabubuwal sa pag alis Sa maluwalhating pagsalubong ng hangin Mananahan sa likod ng mga ulap

46

Nakayanan **** mag-isa, Nalagpasan **** hindi lumuha, Bakit sasabihin **** pagod na ako? Hinarap mo ang bagyo, Nilangoy mo ang delubyo, Ngayon, sasabihin **** pagod na ako? Sinangga mo ang naglalakihang sibat, Inilagan mo ang sunod-sunod na bala, Bakit ngayon, napapagod ka? Tinakasan mo ang dilim, Hinabol mo ang liwanag, Ngayong matatag ka na, saka ka pa mapapagod? Isipin **** hindi lang ikaw ang tao sa mundo, Alalahanin mo ang pamilya't kaibigan mo, Sila rin pasan-pasan ang bigat na dala mo. Buong buhay ka mang mapagod, Basta't sa Diyos huwag kang tatalikod, Dahil Siya ay laging nasa iyong bakod.

0

May 15, 2016

May 15, 2016 at 5:16 PM UTC

eugene

Huwag Kang Mapagod

Nakayanan **** mag-isa, Nalagpasan **** hindi lumuha, Bakit sasabihin **** pagod na ako? Hinarap mo ang bagyo, Nilangoy mo ang delubyo, Ngayon, sasabihin **** pagod na ako? Sinangga mo ang naglalakihang sibat, Inilagan mo ang sunod-sunod na bala, Bakit ngayon, napapagod ka? Tinakasan mo ang dilim, Hinabol mo ang liwanag, Ngayong matatag ka na, saka ka pa mapapagod? Isipin **** hindi lang ikaw ang tao sa mundo, Alalahanin mo ang pamilya't kaibigan mo, Sila rin pasan-pasan ang bigat na dala mo. Buong buhay ka mang mapagod, Basta't sa Diyos huwag kang tatalikod, Dahil Siya ay laging nasa iyong bakod.

18

Bago ako magsimula , Gusto kulang sabihin sayong “kamusta?” Parang kay tagal na simula nang huling tayo ay magkita Hanggang ngayon hindi ko masabe kayat dadaanin kita sa Maikli kong tula …. Sa tulang halos buhay ko ang nilalaman , buong buhay na aking Minahal at pinaglaban ng hindi man lang niya nalalaman . .. Kahit na alam ko na sayo ay may nagmamahal at kayong dalawa Ay nagmamahalan patuloy pa rin ako sa aking pakikipaglaban Nakikipaglaban sa aking nararamdamang hindi ko alam kung bakit Kinakailangan , bakit kailangan kong pagdaanan kasi hindi ko kayang Iwaksi sa aking isipan at sa tuwing tatalikod ako sayo hindi ko Mapigilang ilabas ang tunay kong nararamdaman … Nararamdamang kalungkutan ngunit napapalitan ng kasiyahan sa Tuwing ikay aking masisilayan , masilayan ang nagiisang dahilan ng Tuwa at pasakit na aking nararamdaman Pero kahit punong puno ng pasakit at pagdurusa ang dulot mo sa Akin wala akong pakielam … Kahit na sabihin ng iba na “TANGA KA BA ? MAHAL MO PERO MAHAL KABA ? Wala akong pakielam sa sabihin ng kahit na sino man , isa lang naman Ang laman ng aking isipan Ang oo at pero , OO ngat alam ko na sa puso niya ay hindi ako bagkus Iba ang siyang nanahan , Pero sa puso ko , ikaw ang siyang nagturong magmahal ng totoo kahit Na alam na walang dapat asahan Na ang salitang “TAYO” sa panaginip kulang makakamtam Pero kahit ganon paman ang kinalabasan , Masaya parin ako sa nagging resulta nang aking ginawa na tinatawag ng karamihan na “KATANGAHAN” Kase hindi kuman nagawang makamtan ang taong laman ng aking isipan ,at kahit Alam Kong sa panaginip kalang mahahagkan Atleast natutunan ko at nagawa kong lumaban at ipaglaban siya Kahit na hindi man lang niya nalalaman

0

Nov 3, 2016

Nov 3, 2016 at 9:56 AM UTC

ramon-cayangyang

kahit hindi man lang niya nalalaman

Bago ako magsimula , Gusto kulang sabihin sayong “kamusta?” Parang kay tagal na simula nang huling tayo ay magkita Hanggang ngayon hindi ko masabe kayat dadaanin kita sa Maikli kong tula …. Sa tulang halos buhay ko ang nilalaman , buong buhay na aking Minahal at pinaglaban ng hindi man lang niya nalalaman . .. Kahit na alam ko na sayo ay may nagmamahal at kayong dalawa Ay nagmamahalan patuloy pa rin ako sa aking pakikipaglaban Nakikipaglaban sa aking nararamdamang hindi ko alam kung bakit Kinakailangan , bakit kailangan kong pagdaanan kasi hindi ko kayang Iwaksi sa aking isipan at sa tuwing tatalikod ako sayo hindi ko Mapigilang ilabas ang tunay kong nararamdaman … Nararamdamang kalungkutan ngunit napapalitan ng kasiyahan sa Tuwing ikay aking masisilayan , masilayan ang nagiisang dahilan ng Tuwa at pasakit na aking nararamdaman Pero kahit punong puno ng pasakit at pagdurusa ang dulot mo sa Akin wala akong pakielam … Kahit na sabihin ng iba na “TANGA KA BA ? MAHAL MO PERO MAHAL KABA ? Wala akong pakielam sa sabihin ng kahit na sino man , isa lang naman Ang laman ng aking isipan Ang oo at pero , OO ngat alam ko na sa puso niya ay hindi ako bagkus Iba ang siyang nanahan , Pero sa puso ko , ikaw ang siyang nagturong magmahal ng totoo kahit Na alam na walang dapat asahan Na ang salitang “TAYO” sa panaginip kulang makakamtam Pero kahit ganon paman ang kinalabasan , Masaya parin ako sa nagging resulta nang aking ginawa na tinatawag ng karamihan na “KATANGAHAN” Kase hindi kuman nagawang makamtan ang taong laman ng aking isipan ,at kahit Alam Kong sa panaginip kalang mahahagkan Atleast natutunan ko at nagawa kong lumaban at ipaglaban siya Kahit na hindi man lang niya nalalaman

30

Ipipinta sa sahig ang mga rosas at hihigaan upang malaman ang pakiramdam na maihagis sa kaniyang dibdib Sa matamis na ngiti na nang-aakit Lahat kayang ibigay kahit na higit pa kaysa pag-ibig Para maipabatid ang katindihan Ang pagsasanib ng di katanggap-tanggap na uri ay wala na makapag-aalis Dininig ang pakiusap Katawan ay instrumento Tinubuan ng sungay gaya ng kambing Kinain ang liwanag ng araw upang makipaghasik ng lagim Ito'y sariling imahinasyon Gaya ng nalalapit na paggunaw ng mundo sa tuwing may eklipse Haharanahan nang dumungaw at mahinhin na hilain ang kurtina Kung maririnig ang boses niyang malambing Makukumpleto ba ang araw at habang-buhay alalahanin? Nanakawin ang sandali sa palatakdaan ng oras? Sumpain na lang, sapagkat pinairal ang kapusukan Paulit-ulit na dinarasal hanggang sumigaw Kung hindi ibibigay ay tatalikod Makipagsanduguan sa pulang hari Binigo ng sentro ng daigdig kaya ayaw na maglala ng susunod na panahon Sa hungkag na kalawakan Nabubulok ang katuturan Ang malumanay na pananalita ay nagmamaliw

0

Dec 27, 2018

Dec 27, 2018 at 7:16 AM UTC

haringibon

Ang Buhay sa Takipsilim #32

Ipipinta sa sahig ang mga rosas at hihigaan upang malaman ang pakiramdam na maihagis sa kaniyang dibdib Sa matamis na ngiti na nang-aakit Lahat kayang ibigay kahit na higit pa kaysa pag-ibig Para maipabatid ang katindihan Ang pagsasanib ng di katanggap-tanggap na uri ay wala na makapag-aalis Dininig ang pakiusap Katawan ay instrumento Tinubuan ng sungay gaya ng kambing Kinain ang liwanag ng araw upang makipaghasik ng lagim Ito'y sariling imahinasyon Gaya ng nalalapit na paggunaw ng mundo sa tuwing may eklipse Haharanahan nang dumungaw at mahinhin na hilain ang kurtina Kung maririnig ang boses niyang malambing Makukumpleto ba ang araw at habang-buhay alalahanin? Nanakawin ang sandali sa palatakdaan ng oras? Sumpain na lang, sapagkat pinairal ang kapusukan Paulit-ulit na dinarasal hanggang sumigaw Kung hindi ibibigay ay tatalikod Makipagsanduguan sa pulang hari Binigo ng sentro ng daigdig kaya ayaw na maglala ng susunod na panahon Sa hungkag na kalawakan Nabubulok ang katuturan Ang malumanay na pananalita ay nagmamaliw

24

Abalang-abala ka sa pakikipag-usap sa iyong kustomer at hindi mo na namalayang tumatakbo ang oras. Ang nasa isip mo lamang nang mga oras na iyon ay matapos mo ang iyong trabaho nang walang palya at walang ano mang iisipin pa. Nang iyong tanggalin ang headset ay doon mo lamang napansing ikaw na lamang pala ang nag-iisang ahente sa ikatlong palapag ng opisinang iyong pinapasukan sa isang call center. Tanging ang liwanag na lamang sa iyong station ang tanglaw nang mga oras na iyon. Kaya naman ay sinipat mo ang orasan sa iyong wrist watch at napagtantong isang oras na lamang at sarado na rin ang buong building at kailangan mo ng umuwi. Inayos mo na ang iyong mga gamit at siniguradong na-i-document mo nang maayos ang mga calls recordings mo. Nag-inat-inat ka pa muna bago mo pinatay ang monitor at CPU ng iyong kompyuter. Hinintay mo munang naka-shut down na ito bago ka tumayo. Nang tuluyan na nga itong namatay ay agad **** binitbit ang iyong back pack. Nang tatalikod ka na ay isang malamig na simoy ng hangin ang nanuot sa iyong balat. Sa iyong pagkakaalam ay sarado naman ang mga bintana sa opisinang iyon at sigurado kang pinapatay na rin ang aircon kapag isang tao o walang tao nang naiiwan roon. Ngunit, kakaibang lamig ang iyong naramdaman. Hindi lang iyon dahil isa, dalawa, at talong beses kang nakarinig na may nagtitipa sa keyboard. Halos lumabas na ang iyong mata sa takot pero nanatili ka pa ring matapang. Huminga ka muna nang malalim at agad nilingon ang kanina pang nagtitipang bagay sa iyong likuran. At doon ay lalo kang nanginig nang makita ng iyong dalawang mata ang biglang pagliwanag ng monitor at sunod-sunod na pagtitipa ng wala namang kamay na mga letra sa keyboard. Nang mag-flash sa screen ang mga letra ay doon ka na nagtatakbo palabas dahil nakasulat doon ang mga katagang TYPING KEYBOARD na may kasamang pigura ng duguang bungo.

0

Oct 28, 2018

Oct 28, 2018 at 10:24 PM UTC

eugene

Typing Keyboard

Abalang-abala ka sa pakikipag-usap sa iyong kustomer at hindi mo na namalayang tumatakbo ang oras. Ang nasa isip mo lamang nang mga oras na iyon ay matapos mo ang iyong trabaho nang walang palya at walang ano mang iisipin pa. Nang iyong tanggalin ang headset ay doon mo lamang napansing ikaw na lamang pala ang nag-iisang ahente sa ikatlong palapag ng opisinang iyong pinapasukan sa isang call center. Tanging ang liwanag na lamang sa iyong station ang tanglaw nang mga oras na iyon. Kaya naman ay sinipat mo ang orasan sa iyong wrist watch at napagtantong isang oras na lamang at sarado na rin ang buong building at kailangan mo ng umuwi. Inayos mo na ang iyong mga gamit at siniguradong na-i-document mo nang maayos ang mga calls recordings mo. Nag-inat-inat ka pa muna bago mo pinatay ang monitor at CPU ng iyong kompyuter. Hinintay mo munang naka-shut down na ito bago ka tumayo. Nang tuluyan na nga itong namatay ay agad **** binitbit ang iyong back pack. Nang tatalikod ka na ay isang malamig na simoy ng hangin ang nanuot sa iyong balat. Sa iyong pagkakaalam ay sarado naman ang mga bintana sa opisinang iyon at sigurado kang pinapatay na rin ang aircon kapag isang tao o walang tao nang naiiwan roon. Ngunit, kakaibang lamig ang iyong naramdaman. Hindi lang iyon dahil isa, dalawa, at talong beses kang nakarinig na may nagtitipa sa keyboard. Halos lumabas na ang iyong mata sa takot pero nanatili ka pa ring matapang. Huminga ka muna nang malalim at agad nilingon ang kanina pang nagtitipang bagay sa iyong likuran. At doon ay lalo kang nanginig nang makita ng iyong dalawang mata ang biglang pagliwanag ng monitor at sunod-sunod na pagtitipa ng wala namang kamay na mga letra sa keyboard. Nang mag-flash sa screen ang mga letra ay doon ka na nagtatakbo palabas dahil nakasulat doon ang mga katagang TYPING KEYBOARD na may kasamang pigura ng duguang bungo.

6