Hello Poetry
Submit your work and get some sparkles! Create free account
"supremo" poems
Nasumpungan kitang nakabilad Sa liwanag ng araw, isang imaheng Nakalantad, huwad na anyo ng Ritwal ng pagpupugay. Sa iyong Anino'y nakasilong ang mga lantay Na tayutay ng hungkag na lipunan. Nariyan ang puta, pulubi, butas na lata, Gago't ganid na pulitiko, librong limot, Bendor ng droga, banal na aso... Lahat sila ay mga ”sila" na minsan **** Pinagtangkaang silaba't silain sa sulo ng Mapagpalayang kamalayan. Kamatayan. Nasumpungan kitang nakabilad sa Nakakabagabag na liwanag. Isang buhay Na moog ng kalayaa't kasarinlan, Kanlungan ng mga supremo ng rebolusyon Ng paglikha't pagsilang sa kakanyahang Iginapos sa lumang mundong lalang ng Iyong panahon. Kami na mga gamo-gamo Ng lumang simoy ay patuloy na isisiwalat Yaong hindi masumpungan sa lambong Ng liwanag na pinaningas ng iyong dugo. Nawa'y matagpuan ka nila.
0
Jun 8, 2015
Jun 8, 2015 at 6:57 AM UTC
Nasaan ka Rizal?
Paalam bayan kong sinilangan, sintang katagalugan, lupain na sinakop ng mga puting dayuhan; inalipin at binusabos ng higit sa tatlong-daan na taon. Kung hindi sana ako nakagapos ay nasa larangan ako ngayon, nakikipaglaban para sa iyong kalayaan; subalit ako ay binihag ng mga taksil na kalahi, kayumanggi ang kulay ng kanilang balat subalit ugaling Kastila sila. Alam ko na ito na ang aking wakas dadalhin nila ako at si Procopio sa dako na di namin alam; tanging diyos lang ang nakababatid sa aming sasapitin. Sa punglo kaya o sa talim ng tabak kaming magkapatid ay masasawi? Nalulumbay ako hindi dahil sa ako'y mauutas kundi sa pag-aakala na masasawi ako sa kamay ng aking kalahi. Kung dayuhan man lang sana ang sa akin ay papaslang mas matatanggap ko ito nang maluwag sa dibdib. Paalam mahal kong Oryang, Lakambini ng Katipunan, ina ng aking anak at kabiyak ng aking dibdib. Naiiyak ako sapagkat malungkot ang naging wakas ng ating pagsinta. Kung magtagumpay ang himagsikan at makamtan na ang layang inaasam wag sana makalimutan ang mga nabuwal sa parang ng digma. Kainin nawa ng lupa ang mga taksil sa bayan, lunurin ng baha ang mga nakipagtulungan sa kaaway, tamaan ng kidlat ang mga tampalasan na umibig sa dayuhan na mapang-alipin. Sumpain sila ng langit. Nakapiring ang aking mga mata subalit nararamdaman ko na malapit na kami sa dako kong saan babasahin sa amin ni Komandante Lazaro Makapagal ang hatol ng konseho ng digma. Payapa ang aking kalooban, walang pangamba. Alam ko na ginawa ko ang nararapat, kailanman hindi ako nagtaksil gaya ng kanilang ipinaparatang. Mabuhay ang Pilipinas, Mabuhay ang Rebolusyon.
0
Nov 4, 2017
Nov 4, 2017 at 12:05 AM UTC
REBOLUSYUNARYONG PAHIMAKAS NI SUPREMO ANDRES BONIFACIO (isang kathang-isip ng may akda)
Paalam bayan kong sinilangan, sintang katagalugan, lupain na sinakop ng mga puting dayuhan; inalipin at binusabos ng higit sa tatlong-daan na taon. Kung hindi sana ako nakagapos ay nasa larangan ako ngayon, nakikipaglaban para sa iyong kalayaan; subalit ako ay binihag ng mga taksil na kalahi, kayumanggi ang kulay ng kanilang balat subalit ugaling Kastila sila. Alam ko na ito na ang aking wakas dadalhin nila ako at si Procopio sa dako na di namin alam; tanging diyos lang ang nakababatid sa aming sasapitin. Sa punglo kaya o sa talim ng tabak kaming magkapatid ay masasawi? Nalulumbay ako hindi dahil sa ako'y mauutas kundi sa pag-aakala na masasawi ako sa kamay ng aking kalahi. Kung dayuhan man lang sana ang sa akin ay papaslang mas matatanggap ko ito nang maluwag sa dibdib. Paalam mahal kong Oryang, Lakambini ng Katipunan, ina ng aking anak at kabiyak ng aking dibdib. Naiiyak ako sapagkat malungkot ang naging wakas ng ating pagsinta. Kung magtagumpay ang himagsikan at makamtan na ang layang inaasam wag sana makalimutan ang mga nabuwal sa parang ng digma. Kainin nawa ng lupa ang mga taksil sa bayan, lunurin ng baha ang mga nakipagtulungan sa kaaway, tamaan ng kidlat ang mga tampalasan na umibig sa dayuhan na mapang-alipin. Sumpain sila ng langit. Nakapiring ang aking mga mata subalit nararamdaman ko na malapit na kami sa dako kong saan babasahin sa amin ni Komandante Lazaro Makapagal ang hatol ng konseho ng digma. Payapa ang aking kalooban, walang pangamba. Alam ko na ginawa ko ang nararapat, kailanman hindi ako nagtaksil gaya ng kanilang ipinaparatang. Mabuhay ang Pilipinas, Mabuhay ang Rebolusyon.
Continue reading...
31
Kumpas ng hangin ay utos na supremo Sundan ang panuto Tumingala sa nag-aansikot na mga kerubin sindami ng nagsisilipiran na  gamu-gamo Hindi alam ang inaapakan nang naligaw sa sariling lugar Paese-ese kung lumakad ang sawi Galaw na parang binitawang hibla umiindak nang nagpatihulog Itulak sa bangin nang mahulog ang walang esensiyang kordero Nadadamay ang nagsisilapit Nagiging mababa ang atmospera, pumapailalim ang usok Ang nanlilibak sa pulubi sa kalsada Siya ay magiging sinuman sa kapanahunan Ituring paghaharap sa kawangis na katauhan Siya rin ang dukha Saan aabot ang bulyaw? Hipo ng sinag sa aplaya sa kalumbayan Pangangatal ng panga Namaos na awiting pambata
0
Dec 20, 2018
Dec 20, 2018 at 3:17 AM UTC
Ang Buhay sa Takipsilim #19
Spanish El ancla de oro canta…la vela azul asciende Como el ala de un sueño abierta al nuevo día. Partamos, musa mía! Ante lo prora alegre un bello mar se extiende. En el oriente claro como un cristal, esplende El fanal sonrosado de Aurora. Fantasía Estrena un raro traje lleno de pedrería para vagar brillante por las olas. Ya tiende La vela azul a Eolo su oriflama de raso… El momento supremo!…Yo me estremezco; acaso Sueño lo que me aguarda en los mundos no vistos!… Acaso un fresco ramo de laureles fragantes, El toison reluciente, el cetro de diamantes, El naufragio o la eterna corona de los Cristos?… English The golden anchor beckons, the blue sail rises Like the wing of a dream unfolding to a new day. Let us depart, my muse! Beyond an anxious prow, the sea stretches itself out. In the crystal clear East, Aurora's Blushed beacon shines. Fantasy Is donning a rare garment of gems To wander brilliantly over the waves. The blue sail Unfolds its private oriflamme to ****** The supreme moment!…I tremble: do I know– Oh God!–what awaits me in unseen worlds? Perhaps a freshly picked bouquet of fragrant laurels, The golden fleece, a diamond scepter, A shipwreck, or the eternal crown of the Anointed Ones?…
0
3.2k
El Poeta Leva El Ancla (Weighing The Anchor)
A Lone Walker nowe Ah! Intae Theis Murky Naycht ‘Yont Whin-Rock menacin’, Ewry Wound bygane an’ the Scar Freish Bluid o’ mine fuelin’, Lang, lang, IT! the Blacklyn Howr, Unfathomable, Unearthly, Verra Guid Fyre wearin’, Burnan Hye! Gore o’ mine Awa, awa, IT owre spilled! Soil o’ Alabaster gravin’, An’ abön, Great Orrah! a Presence yirr, Near-hand ay flashin’, Rumblin’, guid tremblin’, Lyke a Rhodium-Demon Hyear Unco! stick-an-stowe towerin’, An’ a Mirror-Vision ay broo! O’ Red Gore fuil an’ pruid! Great Rowth ragin’! Human nae, nae IT laanger! Heyne intae Theis Skye-Mirror, Image o’ mine! nae, nae IT laanger! Ma Rubye Brooch Micht, och! Stylle haiwin', An' wae Veins o’ Deep Lowe imbued, Ma ain stylle! Glamis’ Orrah! Dearest! Athwart ma Solitarye Gait Ays a Storm-Blast fallin’, An’ wnto me! wnto me noo, IT! O’er an’ o’er! Carham’s Scyld-Hel Orrah! Stylle Theis Dangerus! Verra Dangerus, IT! Highlan’ Thwndir-Rode o’ mine Intae Theis Guid Kintra whooshin’, An’ the nae ****** Cauld Landis Micht, Swaird-Wounded, stylle Ironclad Ah! Fore’er unco! wi’in Oun Hye Fyre Thro’ nae croud strollin’, Ays yf frae Hye Þunor His-sel The Lone War-Whisper Weel-Gaun! Wae Thae Verra Woirds o’ Battle-Angyr Lewdlie! Theis Specular Bluish Fyre o’ mine! Thus Thwndir-Taukin’: NUNC IN HOC SIGNO VINCES QUIA FOCUS TEMPESTATIS MODO EST TIBI ET VEXILLA FULMINIS PRODEUNT UNIVERSI IN FERRO CAERULEO SANGUINEQUE AD TE PICTORUM NOCTE TETRA ET IN SPECULO RESULTANTE FORMA THOR GOTHORUM UBI DESCENDET LAETO AB ULTIMA GLITNIR MAGNO MALLEO DEUS FLAVUS QUI ALTO FERRO SECURIQUE TONITRUO INDIGNAM VIAM MALEDIXIT FULMINIS IGITUR TETRA UMBRA TUA ALTA FLAMMA CALIGINEA VEXILLAQUE SUPREMO IGNE OVERMAN ULTOR.
0
Jan 23, 2021
Jan 23, 2021 at 6:54 AM UTC
Lone Walker
A Lone Walker nowe Ah! Intae Theis Murky Naycht ‘Yont Whin-Rock menacin’, Ewry Wound bygane an’ the Scar Freish Bluid o’ mine fuelin’, Lang, lang, IT! the Blacklyn Howr, Unfathomable, Unearthly, Verra Guid Fyre wearin’, Burnan Hye! Gore o’ mine Awa, awa, IT owre spilled! Soil o’ Alabaster gravin’, An’ abön, Great Orrah! a Presence yirr, Near-hand ay flashin’, Rumblin’, guid tremblin’, Lyke a Rhodium-Demon Hyear Unco! stick-an-stowe towerin’, An’ a Mirror-Vision ay broo! O’ Red Gore fuil an’ pruid! Great Rowth ragin’! Human nae, nae IT laanger! Heyne intae Theis Skye-Mirror, Image o’ mine! nae, nae IT laanger! Ma Rubye Brooch Micht, och! Stylle haiwin', An' wae Veins o’ Deep Lowe imbued, Ma ain stylle! Glamis’ Orrah! Dearest! Athwart ma Solitarye Gait Ays a Storm-Blast fallin’, An’ wnto me! wnto me noo, IT! O’er an’ o’er! Carham’s Scyld-Hel Orrah! Stylle Theis Dangerus! Verra Dangerus, IT! Highlan’ Thwndir-Rode o’ mine Intae Theis Guid Kintra whooshin’, An’ the nae ****** Cauld Landis Micht, Swaird-Wounded, stylle Ironclad Ah! Fore’er unco! wi’in Oun Hye Fyre Thro’ nae croud strollin’, Ays yf frae Hye Þunor His-sel The Lone War-Whisper Weel-Gaun! Wae Thae Verra Woirds o’ Battle-Angyr Lewdlie! Theis Specular Bluish Fyre o’ mine! Thus Thwndir-Taukin’: NUNC IN HOC SIGNO VINCES QUIA FOCUS TEMPESTATIS MODO EST TIBI ET VEXILLA FULMINIS PRODEUNT UNIVERSI IN FERRO CAERULEO SANGUINEQUE AD TE PICTORUM NOCTE TETRA ET IN SPECULO RESULTANTE FORMA THOR GOTHORUM UBI DESCENDET LAETO AB ULTIMA GLITNIR MAGNO MALLEO DEUS FLAVUS QUI ALTO FERRO SECURIQUE TONITRUO INDIGNAM VIAM MALEDIXIT FULMINIS IGITUR TETRA UMBRA TUA ALTA FLAMMA CALIGINEA VEXILLAQUE SUPREMO IGNE OVERMAN ULTOR.
Continue reading...
55
Oh Papa Francisco, Supremo ng Simbahan Ang iya pagtambong daw ano ka bulahan Siya naghatag kalipay sa aton duog Matapos ang makakulugmat nga bagyo kg linog Gani sa una nga adlaw sg iya pagbisita Bisan gab-i don madamo guihapon nakita Nga mga Pilipino nga nagdulog sa iya alagyan Agud siya sugaton kg amligan Sa ikaduha nga adlaw sg iya pag-abot Iya gin-akigan mga pulitiko nga kurakot Iya ginpahanumdom ang pagtatap sa mga karnero Iya ginlaygayan ang mga pamilya nga Pilipino Sa ikatatlo nga adlaw niya sa pungsod Iya ginpahagan-hagan ang mga nagakalisod Iya ginbendisyunan mga biktima sg kalamidad Iya ginhatagan puloy-an mga imol sa komunidad Sa ikaapat nga adlaw niya diri sa aton nasyon Iya ginpakigkita mga lideres sg iban nga relihiyon Iya gin-ulu-ulo mga kabataaan nga nagpa-utwas Iya ginpangamuyuan ang bilog nga Pilipinas Gani sa ulihi nga adlaw sg iya pagkari Madamo sa guihapon nagbantay sa iya diri Sin-o bala ang magakalipat sa isa ka Santo Papa Nga bisan may bagyo sa guihapon nagbisita Bisan iban nga relihiyon sa iya nagsaludo Kay iya ginpamatud-an nga siya para sa tawo Matuod guid nga kay Hesukristo siya tiglawas Salamat Papa Francisco sa kabalaka sa Pilipinas! -01/21/2015 (Dumarao) *Pope Francis Fever Collection
0
Sep 21, 2019
Sep 21, 2019 at 9:45 PM UTC
Legasiya ni Papa Francisco sa Pilipinas
Ganito s'ya ipinakilala ng Supremo: Mga kapatid narito ang isang binata estudyante ng Letran at Sto. Tomas magaling na manunulat makisig at walang takot isang tunay na Tagalog na umiibig ng tapat sa Inang Bayan. Ngayong gabi sa ating pagpupulong s'ya ay ating tatanggapin bilang kasapi at hihirangin na maging isang kalihim. S'ya ang susulat ng mga dokumento ng kilusan magiging aking kanang kamay at utak ng katipunan. simulan ang ritwal at ang sanduguan. Kapatid na Emilio binabati ka ng lahat ng katipun mula ngayon hindi kana tatawagin na Jacinto kundi Pingkian na yan ang rebolusyunaryong sagisag mo sa kilusan.
0
Nov 6, 2017
Nov 6, 2017 at 10:59 PM UTC
PINGKIAN
Nuestro amor ya es inútil como un mástil sin lona, como un cauce sin agua, como un arco sin flecha, pues lo que enciende un beso lo apaga una sospecha, y en amor es culpable el que perdona. Ya es sombra para siempre lo que miró la duda con su mirada amarga como una fruta verde; y el alma está perdida cuando pierde el supremo pudor de estar desnuda. Así, frente a la noche, te he de tender la mano con un gesto cordial de despedida, y tú no sabrás nunca lo que pesa en mi vida la angustia irremediable de haberte amado en vano.
0
2.4k
Poema de la duda
Enero Kinse, Dos mil Kinse Sa Villamor umindak daan-daang estudyante Paglapag ng eroplanong Sri Lankan Mga sasalubong naghiyawan Pagbukas ng pintuan ng sasakyang lumilipad Skull cap ng Santo Papa ay nilipad Pagpanaog sa hagdan ng eroplano Sinalubong ng mga sundalo at ng Pangulo Pinatugtog himno ng ating bansa Ganundin ang himno ng Vatican sa Roma Dalawang batang ulila sa kanya sumalubong Matamis na pagbati sa kanya ibinulong Sa Pope Mobile na walang panangga sumakay Ang Supremo ng Simbahan todo ngiti at kaway Kahit gabi na kayraming tao bawat daanan Hanggang sa Apostolic Nunciature na pagpapahingahan. -01/16/2015 (Dumarao) *Pope Francis Fever Collection
0
Sep 21, 2019
Sep 21, 2019 at 9:41 PM UTC
Unang Araw ni Papa Francisco sa Pilipinas
Mga hangal silang nag-aabang. Kamamatayan na nila ang daang taong paghihintay sa katapusan ng sinimulan **** rebolusyon. Hindi na ito darating.
0
Aug 2, 2015
Aug 2, 2015 at 1:02 PM UTC
Sa Supremo
Komersyo ang nalagpasang kurso Naging sundalo at Kalihim ng Tanggulan Supremo ng mga Komunista ay napasuko Unang nagbukas ng palasyo sa taumbayan. -12/22/2014 (Dumarao) *Pinuno Namin sa Panahong Tanso Collection
0
Sep 14, 2019
Sep 14, 2019 at 10:27 PM UTC
Sayang na Kampeon, Mababaw na Balon (Ramon Magsaysay)
Tómame de la mano. Vámonos a la lluvia descalzos y ligeros de ropa, sin paraguas, con el cabello al viento y el cuerpo a la caricia oblicua, refrescante y menuda, del agua. ¡Que rían los vecinos! Puesto que somos jóvenes y los dos nos amamos y nos gusta la lluvia, vamos a ser felices con el gozo sencillo de un casal de gorriones que en la vía se arrulla. Más allá están los campos y el camino de acacias y la quinta suntuosa de aquel pobre señor millonario y obeso, que con todos sus oros, no podría comprarnos ni un gramo del tesoro inefable y supremo que nos ha dado Dios: ser flexibles, ser jóvenes, estar llenos de amor.
0
1.5k
Millonarios
Pagkakamali, pagkakasala, Ano ba ang gantimpala, Ito ba ay nararapat? Ito ba ay sapat? Ang kasalanan ay kasalanan, Di na kayang baguhin ninuman, Bagay na may kapalit, Di kayang takasan kahit anong pilit. Sapagkat ito ang mundo, Batas ng supremo, Nararapat para sa karapatdapat, Hatol na kay tapat. Huwag itanong ba't nagdurusa, Ganyan talaga yan, Dahil ang kasalanan, Meron at merong kabayaran.
0
Apr 14, 2017
Apr 14, 2017 at 7:49 AM UTC
Kabayaran
If God wills, If God permits, You could lift mountains. For you will be, Superior, If you are, True in faith,
0
Oct 30, 2014
Oct 30, 2014 at 11:59 PM UTC
Supremo
Mi tristeza es un mar; tiene su bruma Que envuelve densa mis amargos días; Sus olas son de lágrimas; mi pluma Está empapada en ellas, hijas mías. Vosotras sois las inocentes flores Nacidas de ese mar en la ribera; La sorda tempestad de mis dolores Sirve de arrullo a vuestra edad primera. Nací para luchar; sereno y fuerte Cobro vigor en el combate rudo; Cuando pague mi audacia con la muerte, Caeré cual gladiador sobre mi escudo. Llévenme así a vosotras; de los hombres Ni desdeño el poder ni el odio temo; Pongo todo mi honor en vuestros nombres Y toda el alma en vuestro amor supremo. Para salir al mundo vais de prisa. ¡Ojalá que esa vez nunca llegara! Pues hay que ahogar el llanto con la risa, Para mirar al mundo cara a cara. No me imitéis a mí: yo me consuelo con abrir más los bordes de mi herida; Imitad en lo noble a vuestro abuelo: ¡Sol de virtud que iluminó mi vida! Orad y perdonad; siempre es inmensa Después de la oración la interna calma, Y el ser que sabe perdonar la ofensa Sabe llevar a Dios dentro del alma. Sea vuestro pecho de bondades nido, No ambicionéis lo que ninguno alcanza, Coronad el perdón con el olvido Y la austera virtud con la esperanza. Sin dar culto a los frívolos placeres Que la pureza vuestra frente ciña, Buscad alma de niña en las mujeres Y buscad alma de ángel en la niña. Nadie nace a la infamia condenado, Nadie hereda la culpa de un delito, Nunca para ser siervas del pecado Os disculpéis clamando: estaba escrito. ¡Existir es luchar! No es infelice Quien luchando, de espinas se corona; Abajo, todo esfuerzo se maldice, Arriba, toda culpa se perdona. Se apaga la ilusión cual lumbre fatua Y la hermosura es flor que se marchita; La mujer sin piedad es una estatua Dañosa al mundo y del hogar proscrita. No fijéis en el mal vuestras pupilas Que víbora es el mal que todo enferma, Y haced el bien para dormir tranquilas Cuando yo triste en el sepulcro duerma. Nunca me han importado en este suelo Renombre, aplausos, oropeles, gloria: Procurar vuestro bien, tal es mi anhelo; Amaros y sufrir tal es mi historia. Cuando el sol de mi vida tenga ocaso Recordad mis consejos con ternura, Y en cada pensamiento, en cada paso, Buscad a Dios tras de la inmensa altura. Yo anhelo que, al morir, por premio santo, Tengan de vuestro amor en los excesos: Las flores de mi tumba vuestro llanto, Las piedras de mi tumba vuestros besos.
0
691
A mis hijas
Mi tristeza es un mar; tiene su bruma Que envuelve densa mis amargos días; Sus olas son de lágrimas; mi pluma Está empapada en ellas, hijas mías. Vosotras sois las inocentes flores Nacidas de ese mar en la ribera; La sorda tempestad de mis dolores Sirve de arrullo a vuestra edad primera. Nací para luchar; sereno y fuerte Cobro vigor en el combate rudo; Cuando pague mi audacia con la muerte, Caeré cual gladiador sobre mi escudo. Llévenme así a vosotras; de los hombres Ni desdeño el poder ni el odio temo; Pongo todo mi honor en vuestros nombres Y toda el alma en vuestro amor supremo. Para salir al mundo vais de prisa. ¡Ojalá que esa vez nunca llegara! Pues hay que ahogar el llanto con la risa, Para mirar al mundo cara a cara. No me imitéis a mí: yo me consuelo con abrir más los bordes de mi herida; Imitad en lo noble a vuestro abuelo: ¡Sol de virtud que iluminó mi vida! Orad y perdonad; siempre es inmensa Después de la oración la interna calma, Y el ser que sabe perdonar la ofensa Sabe llevar a Dios dentro del alma. Sea vuestro pecho de bondades nido, No ambicionéis lo que ninguno alcanza, Coronad el perdón con el olvido Y la austera virtud con la esperanza. Sin dar culto a los frívolos placeres Que la pureza vuestra frente ciña, Buscad alma de niña en las mujeres Y buscad alma de ángel en la niña. Nadie nace a la infamia condenado, Nadie hereda la culpa de un delito, Nunca para ser siervas del pecado Os disculpéis clamando: estaba escrito. ¡Existir es luchar! No es infelice Quien luchando, de espinas se corona; Abajo, todo esfuerzo se maldice, Arriba, toda culpa se perdona. Se apaga la ilusión cual lumbre fatua Y la hermosura es flor que se marchita; La mujer sin piedad es una estatua Dañosa al mundo y del hogar proscrita. No fijéis en el mal vuestras pupilas Que víbora es el mal que todo enferma, Y haced el bien para dormir tranquilas Cuando yo triste en el sepulcro duerma. Nunca me han importado en este suelo Renombre, aplausos, oropeles, gloria: Procurar vuestro bien, tal es mi anhelo; Amaros y sufrir tal es mi historia. Cuando el sol de mi vida tenga ocaso Recordad mis consejos con ternura, Y en cada pensamiento, en cada paso, Buscad a Dios tras de la inmensa altura. Yo anhelo que, al morir, por premio santo, Tengan de vuestro amor en los excesos: Las flores de mi tumba vuestro llanto, Las piedras de mi tumba vuestros besos.
Continue reading...
64
Estoy ahora impregnada toda yo, de dulzura. Desde que me besaste, toda yo, soy amor. Y en la vida y la muerte, en lecho y sepultura, Ya no seré otra cosa que amor, amor, amor... En la carne y el alma, en la sombra y los huesos, Yo no tendré más nunca otro olor ni sabor Que el sabor y el perfume que he absorbido a tus besos. (Me has dado una fragancia, tersa y viva, de flor). Hasta el último átomo de mi piel es aroma, ¡Oh mortal podredumbre, te he vencido tal vez! Eres mi hermano , ¡oh lirio! Eres mi hermana ¡oh, poma! Desde que él me besara, rosa mi cuerpo es.
0
594
Supremo triunfo
Sem sabermos bem o que é o destino, Sem sabermos se é  profano ou divino. Parece ter ordem cósmica ou sobrenatural, Destino que parece efémero  e fatal. Ninguém a ele pode escapar, Nem dele se pode livrar. Parece ser um dever cumprido, Dum sonho passado, vivido. O destino existe e nunca é conhecido, Parece ser porto sem abrigo. O homem nasce com tudo predestinado, Seja no amor, na morte, no pecado. Parece estar em sintonia com o Deus criador, Um ser supremo feito de  paz e amor. Criaturas transcendentais repletas de luz, Te enfeitiçam com o destino que  seduz. Destino da criança que chora sem razão, Respiramos com a brisa a bater no coração. Entusiasmo com o espelho da vidraça, Destino que tudo conforta e abraça. Victor Marques
0
Jul 21, 2022
Jul 21, 2022 at 5:41 PM UTC
Destino
Enero Diez y Nueve, Dos mil Kinse Tulad ng pagdating, pag-alis naging simple Subalit tulad ng unang araw Mga nag-antabay sa daan nag-umapaw ‘Di parin natinag ang hiyawan Ng mga taong sumalubong sa lansangan Tulad ng pagdatal, panahon ay maganda Napakaganda ng araw sa umaga Paglipas ng mga araw na inulan Bumalik din sa maaraw na pinagmulan Mula umpisa hanggang sa wakas Lulan parin ng Pope Mobile na bukas Sa Villamor meron paring sayawan Tulad ng unang paglapag sa bayan Salamat sa wakas maayos na nakabalik Ang Supremo ng Simbahan na sa bansa humalik. -01/20/2015 (Dumarao) *Pope Francis Fever Collection
0
Sep 21, 2019
Sep 21, 2019 at 9:44 PM UTC
Huling Araw ni Papa Francisco sa Pilipinas
¿Ya has soñado una meta o elegido un camino, caminante? ¿Has pensado honda y valientemente en morir? ¿Ya has lanzado la divina simiente, la simiente fatal, en el surco divino? ¿Ya has negado tres veces la fuerza del destino, y has querido tres veces ir contra su corriente, y tres veces tu barca se ha undido lentamente? ¿Ya has bebido, en la copa de la esperanza, vino, y de la embriaguez dulce, supremo letargo, has vuelto en ti de pronto, más triste y menos fuerte, con la mirada turbia y con el labio amargo? ¿Ya has visto tu camino, de la coqueta suerte al favor o desdén, o muy corto o muy largo? Pues crúzate de brazos; No tardará la muerte.
0
477
Soneto al caminante
Europa se ha prendido, se ha incendiado: de Rusia a Españ va, de extremo a extremo, el incendio que lleva enarbolado, con un furor, un ímpetu supremo. Cabalgan sus hogueras, trota su lumbre arrolladoramente, arroja sus flotantes y cálidas banderas, sus victoriosas llamas sobre el triste occidente. Purifica, penetra en las ciudades, alumbra, sopla, da en los rascacielos, empuja las estatuas, muerde, aventa: arden inmensidades de edificios podridos como leves pañuelos, cesa la noche, el día se acrecienta. Cruza un gran tormenta de aeroplanos y anhelos. Se propaga la sombra de Lenin, se propaga, avanza enrojecida por los hielos, inunda estepas, salta serranías, recoge, cierra, besa toda llaga, aplasta las miserias y las melancolías. Es como un sol que eclipsa las tinieblas lunares, es como un corazón que se extiende y absorbe, que se despliega igual que el coral de los mares en bandadas de sangre a todo el orbe. Es un olor que alegra los olfatos y una canción que halla sus ecos en las minas. España suena llena de retratos de Lenin entre hogueras matutinas. Bajo un diluvio de hombres extinguidos, España se defiende con un soldado ardiendo de toda podredumbre. Y por los Pirineos ofendidos alza sus llamas, sus hogueras tiende para estrechar con Rusia los cercos de la lumbre.
0
508
El incendio
Si grande ser deseas, erige en alta cumbre Tu fortaleza, y hazla para ti solamente... Que a sus muros no pueda llegar la muchedumbre, Que se alce inaccesible sobre la roca ingente. Álzala en el orgullo de la cima inviolada, En las rutas azules del águila y del trueno, Reina de mármol blanco que mira a la hondonada, Albo lirio de piedra sobre el azul sereno. Que fulgure tan lejos en la roca bravía, Tan lejos, que los hombres, absortos en su anhelo, Crean mirar un nuevo resplandor en el día, y no sepan si viene de la tierra o del cielo. Haz tú solo el santuario de tu alma, el santuario Donde la luz empieza, donde la sombra acaba; y para que florezca tu ensueño solitario, Esta palabra mágica: «YO», sobre el muro graba. Después, duros cerrojos echa sobre la vida, Aíslate y la puerta cierra al viento que pasa, y si el techo te ahoga, busca al cielo salida Para que venga el alma del cielo hasta tu casa. Y allí en lo más recóndito de tu mansión secreta, Altar de hierro y oro para tu fe levanta, y ante ese altar, adora tu ideal de poeta, y con tu vida a solas y con tu Ensueño, canta. Canta el amor sagrado que tus entrañas quema; Canta para que arrulles tu alma en la luz absorta, Canta para los astros radiosos tu poema, y si los hombres no oyen tus himnos, ¡nada importa! Solo, divinamente solitario en tu encierro... La soledad es fuerza y el mayor de los bienes, Es el vuelo del alma que sube del destierro, El umbral encontrado de perdidos Edenes. Sólo una patria es tuya sobre el mundo: ¡tú mismo! Canta, y cuando tu espíritu se hunda en la eterna calma, Lleva el supremo orgullo, de la muerte al abismo, De que vivir supiste la vida de tu alma.
0
497
La fortaleza
Si grande ser deseas, erige en alta cumbre Tu fortaleza, y hazla para ti solamente... Que a sus muros no pueda llegar la muchedumbre, Que se alce inaccesible sobre la roca ingente. Álzala en el orgullo de la cima inviolada, En las rutas azules del águila y del trueno, Reina de mármol blanco que mira a la hondonada, Albo lirio de piedra sobre el azul sereno. Que fulgure tan lejos en la roca bravía, Tan lejos, que los hombres, absortos en su anhelo, Crean mirar un nuevo resplandor en el día, y no sepan si viene de la tierra o del cielo. Haz tú solo el santuario de tu alma, el santuario Donde la luz empieza, donde la sombra acaba; y para que florezca tu ensueño solitario, Esta palabra mágica: «YO», sobre el muro graba. Después, duros cerrojos echa sobre la vida, Aíslate y la puerta cierra al viento que pasa, y si el techo te ahoga, busca al cielo salida Para que venga el alma del cielo hasta tu casa. Y allí en lo más recóndito de tu mansión secreta, Altar de hierro y oro para tu fe levanta, y ante ese altar, adora tu ideal de poeta, y con tu vida a solas y con tu Ensueño, canta. Canta el amor sagrado que tus entrañas quema; Canta para que arrulles tu alma en la luz absorta, Canta para los astros radiosos tu poema, y si los hombres no oyen tus himnos, ¡nada importa! Solo, divinamente solitario en tu encierro... La soledad es fuerza y el mayor de los bienes, Es el vuelo del alma que sube del destierro, El umbral encontrado de perdidos Edenes. Sólo una patria es tuya sobre el mundo: ¡tú mismo! Canta, y cuando tu espíritu se hunda en la eterna calma, Lleva el supremo orgullo, de la muerte al abismo, De que vivir supiste la vida de tu alma.
Continue reading...
36
Once when you were young you never had the chance to be like normal  children they scuffed your knees turned martyrdom into a sport as you were a diagnosed dyslexic: very much cocooned often aristocratic in pedigree. TV became a refuge a mechanical nanny ! Away from the special school down Brent. The family car drove to North Wales You said there was better scenery to be had on TV. This moulded and shaped  you. Saturday afternoon matinee on BBC 2 an added bonus sometimes glee,  others slapstick humour. One should curtsy to your droll  disposition hold in high esteem.
0
Jun 21, 2017
Jun 21, 2017 at 9:41 PM UTC
DYSLEXIC SUPREMO
En el campo de trigo, entre amapolas Y altas espigas el soldado yace. No lo han hallado aún sus compañeros, Y solo expira, pálido y exangüe. Dos días hace que cayó. Los cuervos Graznando rompen la quietud del aire, Y con ojos vidriosos ve el soldado De sus heridas destilar la sangre. Febril, en su combate con la muerte, Y devorado por la sed y el hambre, Trata de erguirse con supremo esfuerzo, Y otra vez dobla la cabeza exánime. Y mientras que sus ojos, que se extinguen, Ven del cielo los pálidos celajes, Sueña, y su último sueño se ilumina Con radiosas visiones inefables... En el áureo trigal brillan las hoces, Y a la luz del crepúsculo radiante, Mientras la voz del Ángelus parece Que se extiende en los ámbitos del valle, Vuelve su aldea a ver, la amada aldea, Con la infinita paz de sus hogares... ¡Adiós, oh Patria, adiós!... y el alma rinde Mientras se borra en el azul la tarde.
0
388
Muerte en el trigal
Mientras el brillo de tu gloria augura ser en la eternidad sol sin poniente, fénix de viva luz, fénix ardiente, diamante parangón de la pintura, de España está sobre la veste oscura tu nombre, como joya reluciente, rompe la Envidia el fatigado diente, y el Olvido lamenta su amargura. Yo en equívoco altar, tú en sacro fuego, miro a través de mi penumbra el día en que el calor de tu amistad, don Diego, jugando de la luz con la armonía, con la alma luz, de tu pincel el juego el alma duplicó de la faz mía.Alma de oro, fina voz de oro, al venir hacia mí, ¿por qué suspiras? Ya empieza el noble coro de las liras a preludiar el himno a tu decoro; ya el misterioso son del noble coro calma el Centauro sus grotescas iras, y con nueva pasión que les inspiras tornan a amarse Angélica y Medoro. A Teócrito y Possin la Fama dote con la corona de laurel supremo; que en donde da Cervantes el Quijote y yo las telas con mis luces gemo, para son Luis de Góngora y Argote traerá una nueva palma Polifemo.En tanto «pace estrellas» el Pegaso divino, y vela tu hipógrifo, Velázquez, la Fortuna, en los celestes parques al Cisne gongorino deshoja sus sutiles margaritas la Luna. Tu castillo, Velázquez, se eleva en el camino del Arte como torre que de águilas es cuna, y tu castillo, Góngora, se alza al azul cual una jaula de ruiseñores labrada en oro fino. Gloriosa la península que abriga tal colonia. ¡Aquí bronce corintio, y allá marmol de Jonia! Las rosas a Velázquez, y a Góngora claveles. De ruiseñores y águilas se pueblan las encinas, y mientras pasa Angélica sonriendo a las Meninas, salen las nueve musas de un bosque de laureles.
0
382
Vii
Mientras el brillo de tu gloria augura ser en la eternidad sol sin poniente, fénix de viva luz, fénix ardiente, diamante parangón de la pintura, de España está sobre la veste oscura tu nombre, como joya reluciente, rompe la Envidia el fatigado diente, y el Olvido lamenta su amargura. Yo en equívoco altar, tú en sacro fuego, miro a través de mi penumbra el día en que el calor de tu amistad, don Diego, jugando de la luz con la armonía, con la alma luz, de tu pincel el juego el alma duplicó de la faz mía.Alma de oro, fina voz de oro, al venir hacia mí, ¿por qué suspiras? Ya empieza el noble coro de las liras a preludiar el himno a tu decoro; ya el misterioso son del noble coro calma el Centauro sus grotescas iras, y con nueva pasión que les inspiras tornan a amarse Angélica y Medoro. A Teócrito y Possin la Fama dote con la corona de laurel supremo; que en donde da Cervantes el Quijote y yo las telas con mis luces gemo, para son Luis de Góngora y Argote traerá una nueva palma Polifemo.En tanto «pace estrellas» el Pegaso divino, y vela tu hipógrifo, Velázquez, la Fortuna, en los celestes parques al Cisne gongorino deshoja sus sutiles margaritas la Luna. Tu castillo, Velázquez, se eleva en el camino del Arte como torre que de águilas es cuna, y tu castillo, Góngora, se alza al azul cual una jaula de ruiseñores labrada en oro fino. Gloriosa la península que abriga tal colonia. ¡Aquí bronce corintio, y allá marmol de Jonia! Las rosas a Velázquez, y a Góngora claveles. De ruiseñores y águilas se pueblan las encinas, y mientras pasa Angélica sonriendo a las Meninas, salen las nueve musas de un bosque de laureles.
Continue reading...
40
A dura sombra el día, a dura sombra la noche lúcida de orquestada lengua. El ruiseñor eterno no se asombra de su rumor, ni él su trino amengua. La tremenda amapola de las horas, en la hora de amor, Eros deshoja y el dios de amor, mi luna de a deshoras, en su balanza, sin descuento, arroja. Inauguro este sueño a todo fuego y con un soplo me lo aviva un ángel. Mujeres de alto pecho, hombres en lego, dirán, con voz de silvo, que es desángel, pero mi Dios supremo, a quien lo entrego, sabe que es El quien empujo al arcángel.
0
321
Este ensueño a todo fuego