"nauuwi" poems - Hello Poetry

Ako si reyna makata, gagawa ng isang tula Na gagawin para sa madla, tunay ngang walang paglagyan aming kaligayahan Nang bawat isa'y nasilayan, walang humpay na kalokohan Dulot ay saya saming samahan, kalokohang minsa'y nauuwi sa pikunan Ngunit, sa huli'y nanaig pa rin ang pagkakaibigan

0

Dec 1, 2015

Dec 1, 2015 at 10:37 PM UTC

cris-artist

Masaya Lang

Ako si reyna makata, gagawa ng isang tula Na gagawin para sa madla, tunay ngang walang paglagyan aming kaligayahan Nang bawat isa'y nasilayan, walang humpay na kalokohan Dulot ay saya saming samahan, kalokohang minsa'y nauuwi sa pikunan Ngunit, sa huli'y nanaig pa rin ang pagkakaibigan

10

*Sa bawat katahimikan, Hatid ay kalungkutan. Sa bawat kalungkutan, Kasama ang kapighatian. Sa bawat kapighatian, Natatakpan ang kasiyahan. Sa bawat kasiyahan, Nailalabas ang kamusmusan. Sa bawat kamusmusan, Naitutuwid ang kamalian. Sa bawat kamalian, Sumisibol ang kaginhawaan. Sa bawat pusong sugatan, Nakakalimutan ang pinagmulan. Sa bawat pinagmulan, Naikukubli ang kasalanan. Sa bawat kasalanan, Nauuwi sa kamatayan. Kaya... Nararapat lamang na iyong pigilan. Iiyak mo ang bawat kalungkutan, Ilabas mo ang ngiti ng kasiyahan, Palitan ang pusong naging sugatan, Magiging matatag sa bawat pagdaraanan, At Diyos ay huwag na huwag kalimutan.*

0

Nov 1, 2015

Nov 1, 2015 at 5:39 PM UTC

eugene

Damdamin

*Sa bawat katahimikan, Hatid ay kalungkutan. Sa bawat kalungkutan, Kasama ang kapighatian. Sa bawat kapighatian, Natatakpan ang kasiyahan. Sa bawat kasiyahan, Nailalabas ang kamusmusan. Sa bawat kamusmusan, Naitutuwid ang kamalian. Sa bawat kamalian, Sumisibol ang kaginhawaan. Sa bawat pusong sugatan, Nakakalimutan ang pinagmulan. Sa bawat pinagmulan, Naikukubli ang kasalanan. Sa bawat kasalanan, Nauuwi sa kamatayan. Kaya... Nararapat lamang na iyong pigilan. Iiyak mo ang bawat kalungkutan, Ilabas mo ang ngiti ng kasiyahan, Palitan ang pusong naging sugatan, Magiging matatag sa bawat pagdaraanan, At Diyos ay huwag na huwag kalimutan.*

25

Tanging hiling sa hangin na sana'y tangayin Ang mainit na bugso ng damdamin Bawat paghampas at kumpas, Hindi ko alam kung saan dadalhin Pinasok natin ang buhay ng isa't-isa Walang kamalayan sa ating pakakahantungan Sa mundong hindi perpekto at walang sigurado, ang tanging pinanghawakan ko lang ay may ikaw at ako. Nangungulila sa mga mata **** nangungusap Na sapat ng pagtakpan lahat ng sakit na nararamdaman Ang mga mata **** sumilaw sa madilim kong isipan Kailan ko kaya ulit ito matatanaw Madaming hindi pagkakaintindihan Nauuwi sa sakitan Hindi mabilang ang kapintasan Na bumabalot sating samahan Tila bagyong walang dala kundi pinsala Pagmamahalan nating puno ng pangamba Mga mata mo lang ang tanging naging sandigan Panangga sa kalamidad, silong sa kadiliman Isang gabing hindi ko mabura sa ala-ala Nakatatak sa puso't ispian Binaybay ng mga kamay mo ang bisig ko Hinagkan, hinalikan at hindi binitawan Pinagdasal na sana'y wala ng katapusan H'wag na sanang sumikat ang araw Dahil walang ibang nais kundi ang namnamin Ang bawat minuto sa iyong piling Marami ang hindi kayang unawain Ang ating kumplikasyon na dala ng depresyon Ano bang alam nila? Bukod sa kutyain tayo Sabi nila baliw tayong dalawa Hindi inalintana ang sinasabi ng iba Malaki ang tiwala ko sa'yo, sa akin, Sa ating dalawa Ngunit naging malupit ang mundo, marupok ka at mahina ako. Hindi na kita kilala Hindi mo na ko tinitignan sa mata Tinalikuran ang sarili kong giyera at pinaglaban ka Patuloy kong sinasabi sa'yong, "Mahal, andito lang ako. Kumapit ka." Nagbingi-bingihan, pasok sa isang tenga Labas sa kabila Pinagtabuyan palayo pero sabi ko sa sarili, hindi ako susuko. Tuwing ipipikit ko ang mga mata, hindi maiwasan ang pagtulo ng luha. Sinisigaw ng puso, kayanin ko pa. Pero ang tanong ng utak, para san pa? Gusto kitang hagkan sa bawat sulok ng katawan, gustong akuin ang sakit na iyong nararamdaman. Naging manhid ka saking sakripisyo, Patuloy akong pinagtabuyan. Hanggang sa naubos na ang pasensiya at pag-unawa, halos isuka na natin ang isa't-isa Pagmamahal nalang ang nakita kong dahilan kung bakit patuloy parin nating sinubukan Hindi lilipas ang isang araw na walang bangayan Ang haplos **** nung una'y malumanay naging mahigpit at puno na ng galit Nauntog sa katotohanang hindi sapat ang pagmamahal lang Naglaho ang kislap ng mata na nung una'y sapat na kahit wala ang mga salitang, "mahal kita" Anong ginawa natin sa isa't-isa? Mag pag-asa ba talaga ang pagmamahalan ng dalawang taong sira?

0

May 13, 2016

May 13, 2016 at 8:24 AM UTC

mteniola

Pagmamahalang sira

Tanging hiling sa hangin na sana'y tangayin Ang mainit na bugso ng damdamin Bawat paghampas at kumpas, Hindi ko alam kung saan dadalhin Pinasok natin ang buhay ng isa't-isa Walang kamalayan sa ating pakakahantungan Sa mundong hindi perpekto at walang sigurado, ang tanging pinanghawakan ko lang ay may ikaw at ako. Nangungulila sa mga mata **** nangungusap Na sapat ng pagtakpan lahat ng sakit na nararamdaman Ang mga mata **** sumilaw sa madilim kong isipan Kailan ko kaya ulit ito matatanaw Madaming hindi pagkakaintindihan Nauuwi sa sakitan Hindi mabilang ang kapintasan Na bumabalot sating samahan Tila bagyong walang dala kundi pinsala Pagmamahalan nating puno ng pangamba Mga mata mo lang ang tanging naging sandigan Panangga sa kalamidad, silong sa kadiliman Isang gabing hindi ko mabura sa ala-ala Nakatatak sa puso't ispian Binaybay ng mga kamay mo ang bisig ko Hinagkan, hinalikan at hindi binitawan Pinagdasal na sana'y wala ng katapusan H'wag na sanang sumikat ang araw Dahil walang ibang nais kundi ang namnamin Ang bawat minuto sa iyong piling Marami ang hindi kayang unawain Ang ating kumplikasyon na dala ng depresyon Ano bang alam nila? Bukod sa kutyain tayo Sabi nila baliw tayong dalawa Hindi inalintana ang sinasabi ng iba Malaki ang tiwala ko sa'yo, sa akin, Sa ating dalawa Ngunit naging malupit ang mundo, marupok ka at mahina ako. Hindi na kita kilala Hindi mo na ko tinitignan sa mata Tinalikuran ang sarili kong giyera at pinaglaban ka Patuloy kong sinasabi sa'yong, "Mahal, andito lang ako. Kumapit ka." Nagbingi-bingihan, pasok sa isang tenga Labas sa kabila Pinagtabuyan palayo pero sabi ko sa sarili, hindi ako susuko. Tuwing ipipikit ko ang mga mata, hindi maiwasan ang pagtulo ng luha. Sinisigaw ng puso, kayanin ko pa. Pero ang tanong ng utak, para san pa? Gusto kitang hagkan sa bawat sulok ng katawan, gustong akuin ang sakit na iyong nararamdaman. Naging manhid ka saking sakripisyo, Patuloy akong pinagtabuyan. Hanggang sa naubos na ang pasensiya at pag-unawa, halos isuka na natin ang isa't-isa Pagmamahal nalang ang nakita kong dahilan kung bakit patuloy parin nating sinubukan Hindi lilipas ang isang araw na walang bangayan Ang haplos **** nung una'y malumanay naging mahigpit at puno na ng galit Nauntog sa katotohanang hindi sapat ang pagmamahal lang Naglaho ang kislap ng mata na nung una'y sapat na kahit wala ang mga salitang, "mahal kita" Anong ginawa natin sa isa't-isa? Mag pag-asa ba talaga ang pagmamahalan ng dalawang taong sira?

68

Kumapit ka. 'Wag kang bibitiw mula sa 'king kapit, Kung kailanga'y dakutin mo ang aking damit. 'Wag nang mag-atubili at ika'y humawak nang mahigpit, At makinig sa lahat ng aking mababanggit. Hindi lahat ng pangarap ay nakakamit. Hindi lahat ng bituin ay naaabot. Hindi lahat ng bundok ay naaakyat, At hindi lahat ng kapatagan ay nalilibot. Hindi lahat ng bukang-liwayway at dapithapon ay romantiko, Ngunit bakit kaya'y sa bawat pagsalubong ko sa araw ay ikaw lang ang laman ng isip ko? Hindi lahat ng panahong magkasama tayo ay puno ng kilig, Pero bakit kaya'y tila nauuwi na yata ito sa pag-ibig? Hindi lahat ng araw ay puno ako ng tuwa, Pero salamat nga pala sapagkat ikaw ang dahilan ng aking saya. Hindi lahat ng tulog ko ay mahimbing at mabisa, Ngunit dahil ikaw ang aking panaginip, salamat na rin pala. Ikaw ang pangarap na gusto kong makamit, Ang bituing nais maabot, Ang bundok na iniibig kong akyatin, Ang kapatagang gustong malibot. Kapag kasama ka'y ang bawat takipsilim ay nagiging romantiko, Nagiging matingkad ang kulay ng bawat bahaghari, Nagiging sabay ang kumpas ng bawat kanta sa tibok ng aking puso, At nagiging katotohanan ang isang pangarap na nais kong makamit Ngunit salamat sa pagturo sa 'kin Na hindi lahat ng nagmamahal ay minamahal din. Hindi lahat ng ginawa ko ay kaya **** gawin. At ang pinakamasakit sa lahat, ay 'di mo pa rin ako kayang mahalin.

0

Jan 6, 2017

Jan 6, 2017 at 11:18 AM UTC

lance-cecilia

Ang Makamit Ka

Kumapit ka. 'Wag kang bibitiw mula sa 'king kapit, Kung kailanga'y dakutin mo ang aking damit. 'Wag nang mag-atubili at ika'y humawak nang mahigpit, At makinig sa lahat ng aking mababanggit. Hindi lahat ng pangarap ay nakakamit. Hindi lahat ng bituin ay naaabot. Hindi lahat ng bundok ay naaakyat, At hindi lahat ng kapatagan ay nalilibot. Hindi lahat ng bukang-liwayway at dapithapon ay romantiko, Ngunit bakit kaya'y sa bawat pagsalubong ko sa araw ay ikaw lang ang laman ng isip ko? Hindi lahat ng panahong magkasama tayo ay puno ng kilig, Pero bakit kaya'y tila nauuwi na yata ito sa pag-ibig? Hindi lahat ng araw ay puno ako ng tuwa, Pero salamat nga pala sapagkat ikaw ang dahilan ng aking saya. Hindi lahat ng tulog ko ay mahimbing at mabisa, Ngunit dahil ikaw ang aking panaginip, salamat na rin pala. Ikaw ang pangarap na gusto kong makamit, Ang bituing nais maabot, Ang bundok na iniibig kong akyatin, Ang kapatagang gustong malibot. Kapag kasama ka'y ang bawat takipsilim ay nagiging romantiko, Nagiging matingkad ang kulay ng bawat bahaghari, Nagiging sabay ang kumpas ng bawat kanta sa tibok ng aking puso, At nagiging katotohanan ang isang pangarap na nais kong makamit Ngunit salamat sa pagturo sa 'kin Na hindi lahat ng nagmamahal ay minamahal din. Hindi lahat ng ginawa ko ay kaya **** gawin. At ang pinakamasakit sa lahat, ay 'di mo pa rin ako kayang mahalin.

29

*Hiling ko sana'y isa akong maong na pantalon sa buhay mo Kahit kupas at luma na ay ako pa din ang paborito Pero para kang bata na ang gusto lagi ay bago Mahirap ba maging kuntento? Ganun naman talaga sa isang relasyon diba Dumadating din sa punto na wala ng kasasabikan Kaya lang madalas nauunahan tayo ng mahinang damdamin Kaya nauuwi na lang sa sakitan at hiwalayan Yung isa patuloy na pinaglalaban ang pagmamahal Kasi yung tao ang mahal nya Hindi yung mga bagong bagay na makakapagpasaya o magpapakilig Dahil presensya pa lang ng mahal nya ay sapat na Yung isa ay patuloy na naghahanap ng bago Kaya natakpan ang mga mata ng kanyang puso Hindi na makita ang mga ginagawa para sa kanya Tuluyang nabulag sa ideya na pag bago masaya*

0

Nov 25, 2015

Nov 25, 2015 at 1:42 AM UTC

inggo

Pantalon na Maong

*Hiling ko sana'y isa akong maong na pantalon sa buhay mo Kahit kupas at luma na ay ako pa din ang paborito Pero para kang bata na ang gusto lagi ay bago Mahirap ba maging kuntento? Ganun naman talaga sa isang relasyon diba Dumadating din sa punto na wala ng kasasabikan Kaya lang madalas nauunahan tayo ng mahinang damdamin Kaya nauuwi na lang sa sakitan at hiwalayan Yung isa patuloy na pinaglalaban ang pagmamahal Kasi yung tao ang mahal nya Hindi yung mga bagong bagay na makakapagpasaya o magpapakilig Dahil presensya pa lang ng mahal nya ay sapat na Yung isa ay patuloy na naghahanap ng bago Kaya natakpan ang mga mata ng kanyang puso Hindi na makita ang mga ginagawa para sa kanya Tuluyang nabulag sa ideya na pag bago masaya*

16

Minsan ko nang nakita ang mga ngiti mo sa labi, na siyang minsan na rin akong naging dahilan Minsan na rin akong nalunod sa iyong mapungay na mga mata, na siyang hindi ko sigurado kung ako’y nakaahon na ba Minsan ko na ring nahawakan ang iyong mga kamay, na siyang ka’y higpit na para bang ito ang iyong paboritong laruan At minsan ko na ring narasanan ang mahagkan gamit ang iyong mga bisig, na para bang natatakot na ako’y mawawala. Alam mo ba kung ano ang pinaka paborito kong minsan? Ang mahalikan mo gamit ang iyong mapula at malambot na labi na siyang paulit-ulit akong nadampian sa iba’t ibang parte ng aking mukha. Minsan. Kung iisipin ay nakakatakot dahil ang lahat ng mga bagay na masasaya ay nauuwi sa minsan. Yung minsan na hindi sigurado kung uulit pa ba, o yung minsan ba magiging madalas na? Ngunit sa minsan kong karanasan sa piling mo. Ako ay lubos na naging masaya. Lubos na nagkaroon nang pag-asa na minsan ko na itong naramdaman, at siguradong darating din ang bukas na maaaring maging madalas na, yung sigurado na akong hindi magwawakas.

0

Apr 11, 2020

Apr 11, 2020 at 1:20 PM UTC

elizanity

Minsan

Minsan ko nang nakita ang mga ngiti mo sa labi, na siyang minsan na rin akong naging dahilan Minsan na rin akong nalunod sa iyong mapungay na mga mata, na siyang hindi ko sigurado kung ako’y nakaahon na ba Minsan ko na ring nahawakan ang iyong mga kamay, na siyang ka’y higpit na para bang ito ang iyong paboritong laruan At minsan ko na ring narasanan ang mahagkan gamit ang iyong mga bisig, na para bang natatakot na ako’y mawawala. Alam mo ba kung ano ang pinaka paborito kong minsan? Ang mahalikan mo gamit ang iyong mapula at malambot na labi na siyang paulit-ulit akong nadampian sa iba’t ibang parte ng aking mukha. Minsan. Kung iisipin ay nakakatakot dahil ang lahat ng mga bagay na masasaya ay nauuwi sa minsan. Yung minsan na hindi sigurado kung uulit pa ba, o yung minsan ba magiging madalas na? Ngunit sa minsan kong karanasan sa piling mo. Ako ay lubos na naging masaya. Lubos na nagkaroon nang pag-asa na minsan ko na itong naramdaman, at siguradong darating din ang bukas na maaaring maging madalas na, yung sigurado na akong hindi magwawakas.

9

Ang saya ay di ko maitago At tumatalon ang aking puso Ikaw na nga siguro Ang sa akin ay ipinangako Lungkot mo'y nais ko'ng saluhin Hirap mo'y aking papasanin Luha mo'y aking papawiin Sapagkat mahal ka sa akin Ako'y hindi nagbibiro Sapagkat ako'y takot din na mabigo Pakinggang ang aking puso Na tapat at ganap ka'ng sinusuyo Tumingin sa aking mga mata At ipagtapat ang nadarama Alisin ang ating mga kaba At hayaang ang puso ang magdikta Alam ko'ng hindi sapat ang mga salita Sapagkat ang iba'y nauuwi sa dalita Ngunit ako'y tapat na magsasalita At ang aking puso ang siyang magwiwika - JGA

0

Feb 16, 2019

Feb 16, 2019 at 2:41 PM UTC

pusang-tahimik

Sa Iyong Pagdating

Ang saya ay di ko maitago At tumatalon ang aking puso Ikaw na nga siguro Ang sa akin ay ipinangako Lungkot mo'y nais ko'ng saluhin Hirap mo'y aking papasanin Luha mo'y aking papawiin Sapagkat mahal ka sa akin Ako'y hindi nagbibiro Sapagkat ako'y takot din na mabigo Pakinggang ang aking puso Na tapat at ganap ka'ng sinusuyo Tumingin sa aking mga mata At ipagtapat ang nadarama Alisin ang ating mga kaba At hayaang ang puso ang magdikta Alam ko'ng hindi sapat ang mga salita Sapagkat ang iba'y nauuwi sa dalita Ngunit ako'y tapat na magsasalita At ang aking puso ang siyang magwiwika - JGA

21

Sa mga oras na lumipas, nasayang at nawala Mabuti siguro kung di na natin ito ikabahala Madami mang ala-ala Unti-unting nauuwi sa wala Gusto ko tanongin kung bakit Kaylangan ba talaga maging ganito kasakit? Kaya ko bang maging masaya? Kaya ba kita makitang malaya? Ang inakala nating walang hangganan Mauuwi din pala sa iwanan Salamat sa ka-onting oras nating pagsasama Kahit ganon ang pagmamahal mo ay aking nadama Sana di mo ako sinaktan Dahil kahit anong pilit ko di na pwede ipaglaban At sa mga araw na lumipas Ang pagibig ay di padin kumu-kumupas Siguro nga tama na.... Paalam kasi.... tapos na.

0

Feb 25, 2018

Feb 25, 2018 at 12:43 AM UTC

bella-11

TAPOS NA

Sa mga oras na lumipas, nasayang at nawala Mabuti siguro kung di na natin ito ikabahala Madami mang ala-ala Unti-unting nauuwi sa wala Gusto ko tanongin kung bakit Kaylangan ba talaga maging ganito kasakit? Kaya ko bang maging masaya? Kaya ba kita makitang malaya? Ang inakala nating walang hangganan Mauuwi din pala sa iwanan Salamat sa ka-onting oras nating pagsasama Kahit ganon ang pagmamahal mo ay aking nadama Sana di mo ako sinaktan Dahil kahit anong pilit ko di na pwede ipaglaban At sa mga araw na lumipas Ang pagibig ay di padin kumu-kumupas Siguro nga tama na.... Paalam kasi.... tapos na.

18