"nagpahinga" poems - Hello Poetry

Anim na taon, Anim na taon ka ng nagpahinga Dahil sa takot na ‘dinulot ng iyong nakaraan Pinilit **** bumangon at magpasya Para manatiling buo kahit wala na s’ya Ang bawat gabi at umaga Ang pinili **** makasama Dahil sila'y hindi magbabago kailanman Di tulad ng iyong sininta na nagsabing Hanggang dulo'y walang iwanan Pero ngayon siya ay nasaan? Anim na taon, Anim na taon **** pinili na mag-isa Dahil nakakulong ka pa rin sa kayraming pangamba Na baka may dumating muli at maging mundo mo sya Tapos isang araw ay gigising ka na namang nag-iisa Sapat na ba ang anim ng taon? Upang palayain ka na sa tanikala ng kahapon Sapat na ba ‘yon upang lumigaya ka na ngayon?. Sapat na ba yun upang muli **** hayaan na may isang tao na muling mag may-ari ng iyong daigdig? Sapat na ba ang anim na taon para muli kang huminga at pumintig? O puso,araw mo ngayon, Pasensya ka na sa anim na taon.. © 2018 Glen Castillo All Rights Reserved.

0

Jul 27, 2018

Jul 27, 2018 at 3:51 PM UTC

WordsOfGlen

Anim na Taon

Anim na taon, Anim na taon ka ng nagpahinga Dahil sa takot na ‘dinulot ng iyong nakaraan Pinilit **** bumangon at magpasya Para manatiling buo kahit wala na s’ya Ang bawat gabi at umaga Ang pinili **** makasama Dahil sila'y hindi magbabago kailanman Di tulad ng iyong sininta na nagsabing Hanggang dulo'y walang iwanan Pero ngayon siya ay nasaan? Anim na taon, Anim na taon **** pinili na mag-isa Dahil nakakulong ka pa rin sa kayraming pangamba Na baka may dumating muli at maging mundo mo sya Tapos isang araw ay gigising ka na namang nag-iisa Sapat na ba ang anim ng taon? Upang palayain ka na sa tanikala ng kahapon Sapat na ba ‘yon upang lumigaya ka na ngayon?. Sapat na ba yun upang muli **** hayaan na may isang tao na muling mag may-ari ng iyong daigdig? Sapat na ba ang anim na taon para muli kang huminga at pumintig? O puso,araw mo ngayon, Pasensya ka na sa anim na taon.. © 2018 Glen Castillo All Rights Reserved.

24

Mahirap gawin. Wala kang oras. Hindi mo na matatapos. Bakit? Dahil hindi mo na kaya? Pagod ka na? Inaantok ka na? O tinatamad ka lang? Marami ka ba talagang ginagawa. Marami ba talaga ang mga pinapapasa kaya natambakam ka na? Tumingin ka sa oras. Ang bilis ng takbo katulad ng pag higa mo sa kama sa inaakalang magigising ka ng umaga para mka gawa. Parang kapag nag babasa ka at naka tatlong sanaysay ka na. huminto, nagpahinga at sinubukang mag basa ulit. Naka anim ka na, umupo, nagbasa, nagpahinga malapit sa kama, nahiga habang nagbabasa at unti unting pumikit ang mga mata. Bangon! sabi ng orasan na nagpapahiwatig sayo na gawin mo ang bagay na ito. Na kaya mo naman talagang tapusin. Bangon! sa pag iilusyon mo na pagod ka na sa isang damakmak na gawain. Bangon! para sa mag papel na nasasayang. Sa mga mamamayang nawawalan ng laman ang bulsa. Bumangon ka! Wag kang magpahinga lang! Hindi ka tamad! Masipag ka! Hindi sa pagpapahinga, kundi sa pag kilos! Kumilos ka para sa kinabukasan ng ating bansa, sa ika uunlad ng taong mga tumulong at sa pawis na tumulo sa sahig. Wag **** hayang punasan lang nila ang pawis na iyon. Tanggalin mo! Kasi minsan nasa isip mo lang na hindi mo kaya pero alam ko at alam mo na magagawa mo ang bagay na iyan. Gawin mo sana!

0

Feb 12, 2016

Feb 12, 2016 at 9:28 AM UTC

Dyiweeel

Task

Mahirap gawin. Wala kang oras. Hindi mo na matatapos. Bakit? Dahil hindi mo na kaya? Pagod ka na? Inaantok ka na? O tinatamad ka lang? Marami ka ba talagang ginagawa. Marami ba talaga ang mga pinapapasa kaya natambakam ka na? Tumingin ka sa oras. Ang bilis ng takbo katulad ng pag higa mo sa kama sa inaakalang magigising ka ng umaga para mka gawa. Parang kapag nag babasa ka at naka tatlong sanaysay ka na. huminto, nagpahinga at sinubukang mag basa ulit. Naka anim ka na, umupo, nagbasa, nagpahinga malapit sa kama, nahiga habang nagbabasa at unti unting pumikit ang mga mata. Bangon! sabi ng orasan na nagpapahiwatig sayo na gawin mo ang bagay na ito. Na kaya mo naman talagang tapusin. Bangon! sa pag iilusyon mo na pagod ka na sa isang damakmak na gawain. Bangon! para sa mag papel na nasasayang. Sa mga mamamayang nawawalan ng laman ang bulsa. Bumangon ka! Wag kang magpahinga lang! Hindi ka tamad! Masipag ka! Hindi sa pagpapahinga, kundi sa pag kilos! Kumilos ka para sa kinabukasan ng ating bansa, sa ika uunlad ng taong mga tumulong at sa pawis na tumulo sa sahig. Wag **** hayang punasan lang nila ang pawis na iyon. Tanggalin mo! Kasi minsan nasa isip mo lang na hindi mo kaya pero alam ko at alam mo na magagawa mo ang bagay na iyan. Gawin mo sana!

18

Matalinhaga ang kahapon, ang nagdaang panahon: kapeng mainit na pinalalamig, hinihipan pero di malag-ok, nakakapaso sa lalamunan Tila alon sa dalampasigan itinataboy ng pampang ngunit bumabalik ang mga ala-alang pilit itinatapon, kinakalimutan. Mga tagpong akala’y isang dipa lamang tila ang pagitan ng lupa at kalangitan ngunit nang tatawirin na’y bangin pala ang kailaliman walang tulay na magdugsong sa sanlibong katanungan sa mga gumuhong moog at nadurog na diyos-diyosan. Sa sulok ng balintataw isang paslit ang natanaw tumatakbo’t humahabol, sumisigaw tinatawag niyang “Tatay!” iyong nakalagak, isang bangkay sa kabaong na ipapasok, ihihimlay sa nitsong pintado ng puting lantay - labi ng aking amang hinagilap na suhay Sa lamay ng patay, ang kapeng barako ay buhay bumubukal, walang humpay maalab ang pakikiramay, sawsawan ng tinapay Sa lamay ng patay nagsisikip man ang dibdib magkunwari’y kailangan nagdurugo man ang puso lakas-loob ang kaanyuan Habang umaagos ang litanya sa labì ng punong magdarasal pumapatak ang ulan ng luha walang puknat ang “Bakit?”, nag-uusisa Hindi napapahid ng panyong pinipiga ang hapdi ng sugat sa naulilang diwa lalo’t ang bayaning inakala ay pasang-krus pala ng inang dinakila Matalinhaga sadya ang kahapong nagdaan, pelikulang kulay sepya, kumupas na sa kalumaan: Lumamig na ang inuming sa burol ay itinungga Tahimik na silang nagtungayaw ng sumbat at sumpa Sa malayo’y kumakaway ang palaspas ng payapa Nagpahinga na rin ang ilaw na sa aki’y nagkalinga Sumisilip sa alapaap ang impit na sinag Naglalaho na ang mga bituin sa liwanag ng unti-unting pagsabog ng araw na papasikat At sa pagbangon, bagong umaga’y may pahayag Gigisingin akong lubos, tila tunog ng gong ng bagong-luto **** pagsalubong Isang lag-ok muli, aasa, susulong kung saan man hahantong . . .

0

Nov 16, 2017

Nov 16, 2017 at 9:43 AM UTC

JunLit

Kapeng Barako IV

Matalinhaga ang kahapon, ang nagdaang panahon: kapeng mainit na pinalalamig, hinihipan pero di malag-ok, nakakapaso sa lalamunan Tila alon sa dalampasigan itinataboy ng pampang ngunit bumabalik ang mga ala-alang pilit itinatapon, kinakalimutan. Mga tagpong akala’y isang dipa lamang tila ang pagitan ng lupa at kalangitan ngunit nang tatawirin na’y bangin pala ang kailaliman walang tulay na magdugsong sa sanlibong katanungan sa mga gumuhong moog at nadurog na diyos-diyosan. Sa sulok ng balintataw isang paslit ang natanaw tumatakbo’t humahabol, sumisigaw tinatawag niyang “Tatay!” iyong nakalagak, isang bangkay sa kabaong na ipapasok, ihihimlay sa nitsong pintado ng puting lantay - labi ng aking amang hinagilap na suhay Sa lamay ng patay, ang kapeng barako ay buhay bumubukal, walang humpay maalab ang pakikiramay, sawsawan ng tinapay Sa lamay ng patay nagsisikip man ang dibdib magkunwari’y kailangan nagdurugo man ang puso lakas-loob ang kaanyuan Habang umaagos ang litanya sa labì ng punong magdarasal pumapatak ang ulan ng luha walang puknat ang “Bakit?”, nag-uusisa Hindi napapahid ng panyong pinipiga ang hapdi ng sugat sa naulilang diwa lalo’t ang bayaning inakala ay pasang-krus pala ng inang dinakila Matalinhaga sadya ang kahapong nagdaan, pelikulang kulay sepya, kumupas na sa kalumaan: Lumamig na ang inuming sa burol ay itinungga Tahimik na silang nagtungayaw ng sumbat at sumpa Sa malayo’y kumakaway ang palaspas ng payapa Nagpahinga na rin ang ilaw na sa aki’y nagkalinga Sumisilip sa alapaap ang impit na sinag Naglalaho na ang mga bituin sa liwanag ng unti-unting pagsabog ng araw na papasikat At sa pagbangon, bagong umaga’y may pahayag Gigisingin akong lubos, tila tunog ng gong ng bagong-luto **** pagsalubong Isang lag-ok muli, aasa, susulong kung saan man hahantong . . .

57

050220 Nagbibilang ako ng mga pahinang Ni minsa’y hindi ko binura Ni minsan, hindi ko binasura. Hinuhulma ko pa rin ang aking mga kamay sa buwan Na sa tuwing pinagmamasdan ko siya’y Sumasagi sa’king isip ang unang tulang Binigkas ko sayo nang biglaan. At habang pinagmamasdan ko ang aking mga palad, Ay kumukunot maging ang aking mga kilay Kasabay ng kumot sa gabi sa bawat paghikbi. Hinulma pa rin ba ang mga palad para sa isa’t isa? O ang minsang nagpahinga’y Bawal na rin bang bumalik para magsimulang muli? Nauutal ako — Sa tuwing sinisigaw ko saking isip ang pangalan mo Ang bawat letrang dahan-dahan kong sinusulat Sa aking alaala, saksi ang pintig ng pusong may pangamba. Nasisilaw ako — Na sa bawat pagpikit ko’y Tila suntok ka sa buwan kung makakamtan muli. Nasisilaw ako — Sa tuwing hinihiling kong pagbuksan Ang puso **** kinakatok at niluluhod sa panalangin.

0

May 1, 2020

May 1, 2020 at 8:15 PM UTC

psalmiseta

Hulmahan

050220 Nagbibilang ako ng mga pahinang Ni minsa’y hindi ko binura Ni minsan, hindi ko binasura. Hinuhulma ko pa rin ang aking mga kamay sa buwan Na sa tuwing pinagmamasdan ko siya’y Sumasagi sa’king isip ang unang tulang Binigkas ko sayo nang biglaan. At habang pinagmamasdan ko ang aking mga palad, Ay kumukunot maging ang aking mga kilay Kasabay ng kumot sa gabi sa bawat paghikbi. Hinulma pa rin ba ang mga palad para sa isa’t isa? O ang minsang nagpahinga’y Bawal na rin bang bumalik para magsimulang muli? Nauutal ako — Sa tuwing sinisigaw ko saking isip ang pangalan mo Ang bawat letrang dahan-dahan kong sinusulat Sa aking alaala, saksi ang pintig ng pusong may pangamba. Nasisilaw ako — Na sa bawat pagpikit ko’y Tila suntok ka sa buwan kung makakamtan muli. Nasisilaw ako — Sa tuwing hinihiling kong pagbuksan Ang puso **** kinakatok at niluluhod sa panalangin.

24