"mumunti" poems - Hello Poetry

NOBYEMBRE 20, 2018 hugis pusong inukit sa munting puno nagbunga ng matamis itong pagsuyo sa lilim ng mga sanga, saksi sa’ting pangako na tayo lang dalawa ang magkasundo ito ang ating tagpuan, na tayo lang ang may alam kaya nakalagay ang pangalan,pagkat dito ay atin lang ang payapang tahanan, ng ating pinagsamahan sa dahong kanlungan, na puspos ng pagmamahalan ang dibdib kong umaawit, habang pumipintig halina’t maging mainit ang dating lamig oh kay sarap palang kumapit, sa gitna ng ating bisig, (sa ilalim ng) hugis pusong inukit, simbolo ng dakilang pagibig may hangin na dumadampi wari’y halik sa’yong pisngi sa punong mumunti, rosas kang kasing pula ng ‘yong labi at meron pa bang tatatamis sa iyong mga ngiti kung tunay ngang ang ‘yong ganda’y nakakabighani sa punong may lilim, kasama kita aking sinta wala na kung hinihiling, kaylangan ko’y andito na sana dito nalang tayong dalawa’y mamalagi sayo ilalaan ang bawat sandali, at pangakong mananatili

0

Nov 20, 2018

Nov 20, 2018 at 12:05 AM UTC

august28

Puso Sa Puno

NOBYEMBRE 20, 2018 hugis pusong inukit sa munting puno nagbunga ng matamis itong pagsuyo sa lilim ng mga sanga, saksi sa’ting pangako na tayo lang dalawa ang magkasundo ito ang ating tagpuan, na tayo lang ang may alam kaya nakalagay ang pangalan,pagkat dito ay atin lang ang payapang tahanan, ng ating pinagsamahan sa dahong kanlungan, na puspos ng pagmamahalan ang dibdib kong umaawit, habang pumipintig halina’t maging mainit ang dating lamig oh kay sarap palang kumapit, sa gitna ng ating bisig, (sa ilalim ng) hugis pusong inukit, simbolo ng dakilang pagibig may hangin na dumadampi wari’y halik sa’yong pisngi sa punong mumunti, rosas kang kasing pula ng ‘yong labi at meron pa bang tatatamis sa iyong mga ngiti kung tunay ngang ang ‘yong ganda’y nakakabighani sa punong may lilim, kasama kita aking sinta wala na kung hinihiling, kaylangan ko’y andito na sana dito nalang tayong dalawa’y mamalagi sayo ilalaan ang bawat sandali, at pangakong mananatili

21

Sakdal-lungkot ang mga anak Mo, Inang Bayan; Sinakop na, pinaslang pa'ng mumunti **** katarungan. Humiyaw Ka! Hanggang sa rurok ng sukbo't hinanakit— At sa pagbubukang-liwayway, pag-asa sana'y Iyong makamit: Utak ang puhunan sa di-maarok na mga pag-alsa, kahapon; Ni hindi nabatid ang mga luha't pawis ang sa mukha'y nangaipon, Sa gunita na lamang ba mabubungkal natin ang mga nangagdaan? Kung ang mga salitang sa pluma't papel nalikha'y hindi napangalagaan— Sa paglalakbay Mo, Pilipinas, sa lansangang walang hanggan, Sana maya't maya'y lilipad ka rin muli sa abang kalawakan; Humiyaw Ka! Hanggang sa rurok ng sukbo't hinanakit— At sa pagbubukang-liwayway, pag-asa sana'y Iyong makamit: Pagkukunwari ma'y ni 'di Mo maitatago sa oras ng Iyong pagkabalisa, Sagwil sa bawat pikit-matang kaligayahan ang s'yang Iyong natamasa. Samakat'wid — habang buhay pa si Rizal ngayon ay 'wag nating itatakwil 'Pagkat tayo'y paunti-unting nakakahinga dahil sa kanyang pluma't papel.

0

Oct 19, 2011

Oct 19, 2011 at 5:48 AM UTC

jkpoetry

Pluma't Papel

Sakdal-lungkot ang mga anak Mo, Inang Bayan; Sinakop na, pinaslang pa'ng mumunti **** katarungan. Humiyaw Ka! Hanggang sa rurok ng sukbo't hinanakit— At sa pagbubukang-liwayway, pag-asa sana'y Iyong makamit: Utak ang puhunan sa di-maarok na mga pag-alsa, kahapon; Ni hindi nabatid ang mga luha't pawis ang sa mukha'y nangaipon, Sa gunita na lamang ba mabubungkal natin ang mga nangagdaan? Kung ang mga salitang sa pluma't papel nalikha'y hindi napangalagaan— Sa paglalakbay Mo, Pilipinas, sa lansangang walang hanggan, Sana maya't maya'y lilipad ka rin muli sa abang kalawakan; Humiyaw Ka! Hanggang sa rurok ng sukbo't hinanakit— At sa pagbubukang-liwayway, pag-asa sana'y Iyong makamit: Pagkukunwari ma'y ni 'di Mo maitatago sa oras ng Iyong pagkabalisa, Sagwil sa bawat pikit-matang kaligayahan ang s'yang Iyong natamasa. Samakat'wid — habang buhay pa si Rizal ngayon ay 'wag nating itatakwil 'Pagkat tayo'y paunti-unting nakakahinga dahil sa kanyang pluma't papel.

16

090716 Sa gunita na lamang ba mabubungkal ang mga nangagdaan? Pagkat sakdal-lungkot at sisi ang mga anak Mo, Inang Bayan. Inalipusta’t pinaslang pa, ang mumunti **** katarungan! Maglakbay ka sa lansangang walang hanggan Lilipad ka rin sa alapaaap at abang kalawakan. Humiyak Ka hanggang sa rurok ng sukbo’t hinanakit Siyang lunas na mabisa sa dusa’t himutok na pasakit. Itaas Mo ang ang noong aliwalas, Taglayin ang silahis ng dunong at sining; Kumilos nang may pagbubuntong hininga’t Iyong lagutin Ang gapos ng Iyong diwa’t kumukulog na damdamin. Sagwil sa bawat pikit-matang kaligayahan Ang natamasa **** pagkabalisa Buhat sa kurtinang manlulupig ng Liwanag. Buhay pa si Rizal at hindi Ka itatakwil Tayo’y hihinga pa’t hahabi sa pluma’t papel.

0

Sep 21, 2016

Sep 21, 2016 at 6:14 AM UTC

psalmiseta

Bangkang Papel sa Tag-init

090716 Sa gunita na lamang ba mabubungkal ang mga nangagdaan? Pagkat sakdal-lungkot at sisi ang mga anak Mo, Inang Bayan. Inalipusta’t pinaslang pa, ang mumunti **** katarungan! Maglakbay ka sa lansangang walang hanggan Lilipad ka rin sa alapaaap at abang kalawakan. Humiyak Ka hanggang sa rurok ng sukbo’t hinanakit Siyang lunas na mabisa sa dusa’t himutok na pasakit. Itaas Mo ang ang noong aliwalas, Taglayin ang silahis ng dunong at sining; Kumilos nang may pagbubuntong hininga’t Iyong lagutin Ang gapos ng Iyong diwa’t kumukulog na damdamin. Sagwil sa bawat pikit-matang kaligayahan Ang natamasa **** pagkabalisa Buhat sa kurtinang manlulupig ng Liwanag. Buhay pa si Rizal at hindi Ka itatakwil Tayo’y hihinga pa’t hahabi sa pluma’t papel.

17

Nagtatanong ako kung bakit di ko mailarawan Lahat ng naglalaro sa'king isipan Na kailangan pa umaano bigyan ng isang kwadro Sa inyong mga tamad na isipan At trabaho ko pang sa inyo'y isubo ang matigas na katotohanan Na para saaki'y isang malaking katangahan At ginagamit lamang ng maraming nais magpasikat upang tumaba ang kapalaluan sa kani-kanilang tiyan At kumain ng papuri na siyang lalamunin pang kape lang at pambili ng tinta ng bolpen o ng papel man 'yan At ano pa ang sining kung wala ka nang mapiga sa utak **** kinain ng uod ang laman Lumuluha ka ng dugo para sila'y mamangha; mga burgis na magpopondo sa iyong katha Na ano? Kasabay mo lang rin pumasok sa pamantasan bilang dukha Pero ibang iba na mga mukhang inalisan na ng pasakit ng pag-iisip Kung ano na ang para kinabukasan o kung meron pa nga namang daratnang liwanag O kung bukas ay ang kadiliman naman Saan ka pupulutin lintik kang di naging gahaman na piniling 'wag magpakayaman sa mumunti **** naisin na pagnanasa ng 'yong katawan? Pinili **** sundin ang tawag ng 'yong laman, ang tawag ng uhaw na kalooban Ano nga ba ang silbi ng pagpapakain sa kanila ng iyong isipan kung maari namang ito'y bigyan mo ng isang kasangkapan o kaya ito'y laktawan Ng kahit anong katanungan at pagpagin ang natutulog nilang kulot na taba mula sa pang-aalipin ng katamaran?

0

Jul 8, 2016

Jul 8, 2016 at 11:05 AM UTC

AndieBonifacio

Kwadro

Nagtatanong ako kung bakit di ko mailarawan Lahat ng naglalaro sa'king isipan Na kailangan pa umaano bigyan ng isang kwadro Sa inyong mga tamad na isipan At trabaho ko pang sa inyo'y isubo ang matigas na katotohanan Na para saaki'y isang malaking katangahan At ginagamit lamang ng maraming nais magpasikat upang tumaba ang kapalaluan sa kani-kanilang tiyan At kumain ng papuri na siyang lalamunin pang kape lang at pambili ng tinta ng bolpen o ng papel man 'yan At ano pa ang sining kung wala ka nang mapiga sa utak **** kinain ng uod ang laman Lumuluha ka ng dugo para sila'y mamangha; mga burgis na magpopondo sa iyong katha Na ano? Kasabay mo lang rin pumasok sa pamantasan bilang dukha Pero ibang iba na mga mukhang inalisan na ng pasakit ng pag-iisip Kung ano na ang para kinabukasan o kung meron pa nga namang daratnang liwanag O kung bukas ay ang kadiliman naman Saan ka pupulutin lintik kang di naging gahaman na piniling 'wag magpakayaman sa mumunti **** naisin na pagnanasa ng 'yong katawan? Pinili **** sundin ang tawag ng 'yong laman, ang tawag ng uhaw na kalooban Ano nga ba ang silbi ng pagpapakain sa kanila ng iyong isipan kung maari namang ito'y bigyan mo ng isang kasangkapan o kaya ito'y laktawan Ng kahit anong katanungan at pagpagin ang natutulog nilang kulot na taba mula sa pang-aalipin ng katamaran?

18

Masikip at maliit madilim at mainit mga pang-uring aking naiisip sa tuwing naalala ang mumunti nating silid. Masikip at maliit madilim at mainit ngunit sa loob ng apat na sulok dito tayo'y malayang mangarap matapang sumubok. Masikip at maliit madilim at mainit lumagi sa loob ng isang taon, maraming buwan, sa wakas, atin na rin, akin na ring tinuring na tahanan.

0

Jul 20, 2016

Jul 20, 2016 at 3:25 AM UTC

meyousings

Espasyo

Masikip at maliit madilim at mainit mga pang-uring aking naiisip sa tuwing naalala ang mumunti nating silid. Masikip at maliit madilim at mainit ngunit sa loob ng apat na sulok dito tayo'y malayang mangarap matapang sumubok. Masikip at maliit madilim at mainit lumagi sa loob ng isang taon, maraming buwan, sa wakas, atin na rin, akin na ring tinuring na tahanan.

14

Iginagapos ko ang sarili gamit ang aking mga palad, Ayokong maniwala sa kapalaran, Pagkat hindi na tayo mga batang Nakikipaglaruan pa Sa mga mumunti nating mga pangarap. Sa bawat desisyong ating paninindigan, Doon natin masasabing, kaya talaga natin. Mahirap man makipagsapalaran Sa mga nagtatagisang katauhan Ngunit, isipin mo, Hindi natin sila kalaban. Hindi tayo palamuti sa ating mga istorya, Tayo yung unang babati sa’ting mga sarili ng, “Magandang umaga.” O kung bakit minsan, Nananatili tayong pagod na pagod Na tila ba hinihila tayo ng Araw Na para bang tayo’y mga kalabaw lamang Na magpapagal at hindi aani. Iikot tayo sa mundong hindi tumatakbo, Kundi iikot tayong may dahilan At hindi tayo magiging pabalik-balik. Tayo’y matututo sa bawat lubak, Madisgrasya man tayo’y, hindi pa rin susuko — At tayong manananatili sa pagwagayway Ng ating mga bandera, Na hindi nagpapatangay Sa mga mistulang diktador na mga alaala. Magbibilang tayo ng araw, Ngayong taon Ngayong araw na ito, Tayo’y magsisimula — At hindi tayo magtatapos Nang walang kabuluhan Ang ating mga adhikain. Tayo ay iisa — Isa, dalawa.. Tatlo.. Tayo na — At magsimula.

0

Jan 1, 2021

Jan 1, 2021 at 10:11 PM UTC

psalmiseta

Simula

Iginagapos ko ang sarili gamit ang aking mga palad, Ayokong maniwala sa kapalaran, Pagkat hindi na tayo mga batang Nakikipaglaruan pa Sa mga mumunti nating mga pangarap. Sa bawat desisyong ating paninindigan, Doon natin masasabing, kaya talaga natin. Mahirap man makipagsapalaran Sa mga nagtatagisang katauhan Ngunit, isipin mo, Hindi natin sila kalaban. Hindi tayo palamuti sa ating mga istorya, Tayo yung unang babati sa’ting mga sarili ng, “Magandang umaga.” O kung bakit minsan, Nananatili tayong pagod na pagod Na tila ba hinihila tayo ng Araw Na para bang tayo’y mga kalabaw lamang Na magpapagal at hindi aani. Iikot tayo sa mundong hindi tumatakbo, Kundi iikot tayong may dahilan At hindi tayo magiging pabalik-balik. Tayo’y matututo sa bawat lubak, Madisgrasya man tayo’y, hindi pa rin susuko — At tayong manananatili sa pagwagayway Ng ating mga bandera, Na hindi nagpapatangay Sa mga mistulang diktador na mga alaala. Magbibilang tayo ng araw, Ngayong taon Ngayong araw na ito, Tayo’y magsisimula — At hindi tayo magtatapos Nang walang kabuluhan Ang ating mga adhikain. Tayo ay iisa — Isa, dalawa.. Tatlo.. Tayo na — At magsimula.

40

Ang ibon na lumilipad ng mataas Sumasabay sa ihip ng hangin Tumatabi sa dalampasigan Umaawit ng sariling awitin Ipinupundar ang mga hampas ng tubig na hindi kumukupas Minsan nang sumayaw ang ibon Sa tabi ng dalampasigan Natukso ng init ng hangin At lamig ng karagatan Sa isang sayad ng kanyang balahibo Hinatak ng aplaya ang bisig ng mumunti Nagsisigaw hanggang sa mawalan ng kibo Nangamba na hindi na makakalipad muli Ang buhay ng ibon Tila isang kuwit Tumigil at nanahimik Naghihintay ng kasunod Ngunit ang kuwit ay magpapatuloy parin Hindi tulad ng tuldok na katapusan ang hantungan Sa gitna ng pagbagsak at kalungkutan Tayo, katulad ng ibon, ay makalilipad muli

0

Aug 13, 2018

Aug 13, 2018 at 1:59 AM UTC

kurt-christian-b-tubera

Kuwit,

Ang ibon na lumilipad ng mataas Sumasabay sa ihip ng hangin Tumatabi sa dalampasigan Umaawit ng sariling awitin Ipinupundar ang mga hampas ng tubig na hindi kumukupas Minsan nang sumayaw ang ibon Sa tabi ng dalampasigan Natukso ng init ng hangin At lamig ng karagatan Sa isang sayad ng kanyang balahibo Hinatak ng aplaya ang bisig ng mumunti Nagsisigaw hanggang sa mawalan ng kibo Nangamba na hindi na makakalipad muli Ang buhay ng ibon Tila isang kuwit Tumigil at nanahimik Naghihintay ng kasunod Ngunit ang kuwit ay magpapatuloy parin Hindi tulad ng tuldok na katapusan ang hantungan Sa gitna ng pagbagsak at kalungkutan Tayo, katulad ng ibon, ay makalilipad muli

21

Sa ngalang makahiya ay nawawari Palaging nag-iisa at nangingimi Daho'y tumitikom kapag nasasagi Kahiman sa patak ng ulan sa gabi ay tila may alerhiya't pangangati Di nababatid kung mayro'ng ipagsabi Dalawin ng hangi'y siya rin magtimpi Sinanay na pumipinid ang sarili Kaya lubhang masukal maiintindi Nakikitang walang pahayag 't lunggati Sa banayad na sanggi'y humahapdi Ang buong tangkay ay parang nababali Sinadya na labis ang sanggalang dagli Sapagkat takot na mahipo parati At sa kinabukasa'y bubuka muli Matampuhing halamang namamalagi Sa diwa'y natigalgal nang kumukubli Anong alamat 't pinanggalingang uri Bakit ang iba ay ayaw kumandili Sa lalang ng D'yos nasasaktan sa anggi Lapain man ng pantas ang mga bahagi Ay di matalos kung bakit tumutupi Ang kaganapan ng agham 'y lumalapi Sa pagkagulumihanan ng pagsuri Guwang sa bahay ng dunong nanatili Yaon taglay na mga tinik ay mumunti Madalas nagagambala't inaapi Ng mapangahas na palad at daliri Dahil sa tingi'y manunusok ang gawi Tinuring kapintasa'y ikinamuhi Kung hahawaka'y nangungulubot dali Umuurong ang awra kahit tanghali Duwag sa damdamin - puro atubili Nagbabantulot ang kilos at ugali Balasik na katangia'y itinanggi

0

Jan 31, 2020

Jan 31, 2020 at 6:24 PM UTC

haringibon

Makahiyang pag-ibig

Sa ngalang makahiya ay nawawari Palaging nag-iisa at nangingimi Daho'y tumitikom kapag nasasagi Kahiman sa patak ng ulan sa gabi ay tila may alerhiya't pangangati Di nababatid kung mayro'ng ipagsabi Dalawin ng hangi'y siya rin magtimpi Sinanay na pumipinid ang sarili Kaya lubhang masukal maiintindi Nakikitang walang pahayag 't lunggati Sa banayad na sanggi'y humahapdi Ang buong tangkay ay parang nababali Sinadya na labis ang sanggalang dagli Sapagkat takot na mahipo parati At sa kinabukasa'y bubuka muli Matampuhing halamang namamalagi Sa diwa'y natigalgal nang kumukubli Anong alamat 't pinanggalingang uri Bakit ang iba ay ayaw kumandili Sa lalang ng D'yos nasasaktan sa anggi Lapain man ng pantas ang mga bahagi Ay di matalos kung bakit tumutupi Ang kaganapan ng agham 'y lumalapi Sa pagkagulumihanan ng pagsuri Guwang sa bahay ng dunong nanatili Yaon taglay na mga tinik ay mumunti Madalas nagagambala't inaapi Ng mapangahas na palad at daliri Dahil sa tingi'y manunusok ang gawi Tinuring kapintasa'y ikinamuhi Kung hahawaka'y nangungulubot dali Umuurong ang awra kahit tanghali Duwag sa damdamin - puro atubili Nagbabantulot ang kilos at ugali Balasik na katangia'y itinanggi

35

Kapag natuyo na ang ilog , Hintayin mo ang mga ulap ... Pasasaan ba 't mumunti **** daigdig Tatahan ang hinagap sa paghagilap ! Patingala ka man na masdan ako O kahit pa tanawin mo ako ng payuko Magmumula lagi sa kaliwa Aking simula patungo sa kabila , ikotin mo man ang iyong tingin pakanan Manunumbalik ako tulad ng isang orasan At sabik muli ako sa iyong masid sa lagusan, at tanging gabay lang ay hangin na may bahagdan... sa umagang may lamig kapagdaka ' y init At kapag ang ibaba nga ay nag-aalumpihit Ang kaitaasan ay napapasailalim Wari ay kabiyak ng kabibing walang lihim Bukas-palad mo akong minamalas at sinasalamin Habang tikom-bibig kitang tinatalastas at pinaparinggan Nang walang ibang ibig sabihin... Hanggang pawang totoo lamang ating anihin ! Kaya naman paulit - ulit ko itong binabalikan Dahil sa araw-araw mo akong Mahahagkan Gamit nga ang Lente ng iyong minamahal na sining.. Kapit lamang sa tuwina ako sa iyong paglalambing !!! Sapagkat ikaw nga ang magiliw kong siyentipiko Na may hawak ng tubong pansuri ng aking laboratoryo ! Pasasaan ba 't mumunti **** daigdig , Tatahan ang hinagap sa paghagilap ! Kapag natuyo na ang ilog , Hintayin mo ang mga ulap !!!

0

Dec 31, 2022

Dec 31, 2022 at 2:29 PM UTC

TanglawatPanglaw

" L a m i n a "

Kapag natuyo na ang ilog , Hintayin mo ang mga ulap ... Pasasaan ba 't mumunti **** daigdig Tatahan ang hinagap sa paghagilap ! Patingala ka man na masdan ako O kahit pa tanawin mo ako ng payuko Magmumula lagi sa kaliwa Aking simula patungo sa kabila , ikotin mo man ang iyong tingin pakanan Manunumbalik ako tulad ng isang orasan At sabik muli ako sa iyong masid sa lagusan, at tanging gabay lang ay hangin na may bahagdan... sa umagang may lamig kapagdaka ' y init At kapag ang ibaba nga ay nag-aalumpihit Ang kaitaasan ay napapasailalim Wari ay kabiyak ng kabibing walang lihim Bukas-palad mo akong minamalas at sinasalamin Habang tikom-bibig kitang tinatalastas at pinaparinggan Nang walang ibang ibig sabihin... Hanggang pawang totoo lamang ating anihin ! Kaya naman paulit - ulit ko itong binabalikan Dahil sa araw-araw mo akong Mahahagkan Gamit nga ang Lente ng iyong minamahal na sining.. Kapit lamang sa tuwina ako sa iyong paglalambing !!! Sapagkat ikaw nga ang magiliw kong siyentipiko Na may hawak ng tubong pansuri ng aking laboratoryo ! Pasasaan ba 't mumunti **** daigdig , Tatahan ang hinagap sa paghagilap ! Kapag natuyo na ang ilog , Hintayin mo ang mga ulap !!!

30