"piitan" poems
I. Katunggali
Pauulanan ko ng tingga at pagkayari ay
magbubungkal ng lupa sa kaloob-looban
ng katawan – iyong libingang yungib
at doon ay hahayaan kang mabulok
kaya ingatan mo ako at huwag
hayaang biglaang pumutok
II. Tanawin
dahan-dahan kong aalisin ang sumasaplot
na lamig ngayong Hunyo
sa iyong katawan at pupunuin
ka ng alaala ng Abril
itong pagmamalupit bilang talababa
matapos tuldukan ang nagdaang panahon
kaya ingatan mo ako at huwag
hayaang bumigwas sa kung anong
grabidad ang pumipigil sa iyong pagkawasak
III. Rosaryo
sa sukal ng dilim bago magpasalamat
at magbigay-pugay sa diyos-diyosan,
maingat kong kakapain ang kuwintas
ng iyong
mga kamay. Dadagundong sa iyong paglapit
ang hungkag **** katawan
paluluhurin ka sa altar ng pagtangis
at sabay lulunurin ka sa kasalanan
kaya ingatan mo hindi ako, kundi ang iyong sarili
at humingi ka ng paumanhin pagkatapos. Hindi na bago sakin
ang misteryo ng iyong katawang ibinubulong sa pigurang kahoy:
mahuhulog ka sa aking bibig bilang
alinsunurang awit.
IV. Iyong katawan
Hindi ipaaari sa sinuman.
Huwag **** idiin sa akin ang karumihan ng mundo.
walang ipalalasap kundi isang ordinaryong karanasan
lamang – malayo ito sa inaasahang tagpo
kundi pagnanais.
Higit pa sa ingay ay ang salaulang katahimikan
ng dalawang katawan na pumipiglas at nais lumaya
sa balintataw ng isa’t isa bilang piitan.
Kaya ingatan mo akong mabuti
at bigyan ng panuto kung paano ka hahagkan upang hindi
mabasag kung malaglag man sa isang mataas na lugar
dahil mayroon pa tayong bukas na ilalaan para sa pantasya.
Jun 4, 2016
Jun 4, 2016 at 4:15 AM UTC
Putik
na nabuo
mula sa luha
at alikabok.
Bulaklak
ng damo
na tumubo
sa puntod.
Isang munting
uod.
Isang butil
ng
pulang buhangin.
Bato
sa kabundukan
na tinutunaw
ng hangin.
Pulubi
sa daan
na namamalimos
sa mga
matang piniringan.
Asin
sa basong
walang takip.
Panyo
sa upuan
na pinakupas
ng tubig-ulan.
Munting ilaw
na sumisilip
sa silid-piitan.
Isang sulat
ng pamamaalam
na nakaipit
sa pintuan.
Pahina
ng kalendaryo
na nakaligtaang
pihitin.
Kandila
sa dilim
na nakikipaglaro
sa mga
anino.
Kabibe
sa tabing-dagat
na walang
laman.
Mga tunog
na walang
huni
at nagsisilbing
musika
para sa
mga bingi.
Hibla
ng buhok
sa ibabaw
ng gitara.
Antipara
na nakapatong
sa lamesa.
Pakpak
ng tutubi
na tinupok
ng gasera.
Isang tuyong
dahon
na sumabit
sa bintana.
Langaw
na nabitag
sa sapot
ng gagamba.
Kutsara
sa tabi
ng basag
na pinggan.
Mga basang
uling
sa hulmahan.
Katahimikan.
Usok
na humahalik
sa kalawakan.
Aug 18, 2017
Aug 18, 2017 at 12:22 AM UTC
Walang labis, walang kulang,
Kung magliyab ang pluma kong laging natatakam,
Mga salitang lilikhain nito'y namumutiktik sa sabik,
Malinggal ang dila, nagagalak kung maghasik.
Madalas ay parang lantang gulay,
Kung gumuhit ng salita ay matamlay,
'Di matuka ng uwak kung ialay,
Minsa'y kulang-palad kung panlasa'y 'di bagay.
Sa tuwing hahampas ang higanteng salot,
Rubdob ng damdamin ay mapusok,
Tatamuhing sugat ay balon na 'di maabot,
Pilat ay siyang mararanasan, patawad ko'y suntok sa usok.
Minsan nama'y isang mapagtangis,
Ulan sa ulop katumbas ay luhang hitik kaysa pawis,
Ipapatalos sa huwad **** puso ang nalasap na pait at sakit,
Sa pluma ko'y tutungayawin ka't isasakdal sa piitan ng malasahan mo rin ang pait.
Hindi na sapat ang galak na malalasap,
Gayong panulat at puso'y nakaranas ng dusa at alat,
Naglahong bula ang hiwaga nitong kaibuturan ng pusong marilag,
Sa pinta mo'y nagmistulang kahabag-habag.
Umpisahan mo ng pumikit, ng mahagilap mo rin ang sinapit,
Madalas man akong matinik , sayo'y hindi na iimik,
Nitong plumang binuling at pinatulis ko sa inani ko sa'yo,
Ngayo'y kakikintalan mo ng hayag na masakit ngunit pawang totoo.
✍: pensword
May 31, 2020
May 31, 2020 at 4:32 AM UTC