"pintuang" poems - Hello Poetry

110916 Yugyugan, walang hele Galit at poot, walang tuldok. Bayan, Bayani at Rebolusyon Dugo, Latay at Krus. Pintasan sa saradong Libingan ng mga Bayani Pasismo'y binabali Demokrasya'y katunggali. Hampasan ng Hustisya, Latay ng Pagtutuligsa. Kalampag ng mesang panay barya Sigaw ng paghain ng kamatayan. Bukas ang Pintuang tila batong hinati Uhaw, sawing-palad, May luwad na dalamhati. Di makilala, suyod nang kaladkaran, Saboy ng pighati. Walang bahid, walang bisa -- Hindi maramot ang May Grasya. Negosyo sa pulitika Kalakal ng mga salita. Palimos nang makaraos Lusong, tapon, salo at ahon -- Yan ang pagtatapos -- Isa, dalawa, tatlo Tatlumpu't tatlong taon. Inihanay ba Siya sa mga Bayani? Hindi. Nalimot ba ang Kasaysayan? Hindi. Ang natatanging Kasaysayan, Tanging Kristo ang tutuldok Tanging Kristo ang saysay Walang iba, tapos na.

0

Nov 13, 2016

Nov 13, 2016 at 11:15 AM UTC

psalmiseta

kaSAYSAYan

110916 Yugyugan, walang hele Galit at poot, walang tuldok. Bayan, Bayani at Rebolusyon Dugo, Latay at Krus. Pintasan sa saradong Libingan ng mga Bayani Pasismo'y binabali Demokrasya'y katunggali. Hampasan ng Hustisya, Latay ng Pagtutuligsa. Kalampag ng mesang panay barya Sigaw ng paghain ng kamatayan. Bukas ang Pintuang tila batong hinati Uhaw, sawing-palad, May luwad na dalamhati. Di makilala, suyod nang kaladkaran, Saboy ng pighati. Walang bahid, walang bisa -- Hindi maramot ang May Grasya. Negosyo sa pulitika Kalakal ng mga salita. Palimos nang makaraos Lusong, tapon, salo at ahon -- Yan ang pagtatapos -- Isa, dalawa, tatlo Tatlumpu't tatlong taon. Inihanay ba Siya sa mga Bayani? Hindi. Nalimot ba ang Kasaysayan? Hindi. Ang natatanging Kasaysayan, Tanging Kristo ang tutuldok Tanging Kristo ang saysay Walang iba, tapos na.

33

#070616 #12:27PM #ElNido MAKATA ang lenggwahe ng pusong umiibig, MAKATA ang katauhang ikinubli ang malasakit, MAKATA ang kasarinlang may dalisay na panalangin. Patungo sa may lalang na may misteryong grasya, Kanyang isasakatuparan ang mistulang imposibleng eskima -- MAKA-DIYOS ang MAKATA. Para sa pahalang na pakikitungo Sa madlang baluti'y maskarang may bahid na kayumanggi -- MAKATAO, siyang daing ng MAKATA. Sa Perlas ng Silanganang winawagayway ang bandila, At sa udyok ng romantikong lupaing sinilangan -- MAKABAYAN ang pagpili ng MAKATA. Heto ako't kumakatok sayong pintuang walang susi, Pagkat kandado mo'y makasarili sa'king galak na pagbati. Ikaw ang simbolo ng kabuuan ng pag-ibig na hinaharana, Habang ako ang pariwarang napuno ng "baka sakali," o Sinta -- MAKA-TAYO ang MAKATAng may puso.

0

Jul 8, 2016

Jul 8, 2016 at 6:56 AM UTC

psalmiseta

Maka-TAYO ang MAKATA

#070616 #12:27PM #ElNido MAKATA ang lenggwahe ng pusong umiibig, MAKATA ang katauhang ikinubli ang malasakit, MAKATA ang kasarinlang may dalisay na panalangin. Patungo sa may lalang na may misteryong grasya, Kanyang isasakatuparan ang mistulang imposibleng eskima -- MAKA-DIYOS ang MAKATA. Para sa pahalang na pakikitungo Sa madlang baluti'y maskarang may bahid na kayumanggi -- MAKATAO, siyang daing ng MAKATA. Sa Perlas ng Silanganang winawagayway ang bandila, At sa udyok ng romantikong lupaing sinilangan -- MAKABAYAN ang pagpili ng MAKATA. Heto ako't kumakatok sayong pintuang walang susi, Pagkat kandado mo'y makasarili sa'king galak na pagbati. Ikaw ang simbolo ng kabuuan ng pag-ibig na hinaharana, Habang ako ang pariwarang napuno ng "baka sakali," o Sinta -- MAKA-TAYO ang MAKATAng may puso.

18

Ikaw ang pintuang may bukas, Siyang pag-asang maibsan ko ang taglamig na kalinga. Ikaw ang bintanang may hangin, Siyang susulyap sa pangungulila. Ikaw ang sahig na sasalo, Siyang saklolo sa pagkahingal at pang-aabuso. Ikaw ang mesang may hain, Siyang magbibigay lakas sa panloob na damdamin. Ikaw ang kutsilyong gagalos, Sa yugto ng buhay na akala'y perpekto. At ang tubig na didilig, Sa uhaw at lantang isip.

0

Apr 10, 2016

Apr 10, 2016 at 10:24 AM UTC

psalmiseta

Bahay-Kubo

Ikaw ang pintuang may bukas, Siyang pag-asang maibsan ko ang taglamig na kalinga. Ikaw ang bintanang may hangin, Siyang susulyap sa pangungulila. Ikaw ang sahig na sasalo, Siyang saklolo sa pagkahingal at pang-aabuso. Ikaw ang mesang may hain, Siyang magbibigay lakas sa panloob na damdamin. Ikaw ang kutsilyong gagalos, Sa yugto ng buhay na akala'y perpekto. At ang tubig na didilig, Sa uhaw at lantang isip.

12

Tumambad sa akin ang rehas Na may tuklap-tuklap na nakaraan, Minsa’y puti, ngayo’y sinag na ng araw. May mga banderitas ding panlayag Siyang simbolo ng mainit na pagbati. Nakaririnig din ako ng padyak ng mga paa Sabik sa halik ng lupaing hindi naman pag-aari. Ang pagtatampisaw sa putikang May sirit ng pagmamadali. Ang pagkalampag ng pintuang walang tirahan At ako’y maiiwan, nakatali sa silyang lupain. Sampung minuto raw Sampung minuto ring tumatagas ang mga alaala Sampung minutong pagiging saksi ng ebolusyon Ng waring walang himpil na pagtatantya ng pagkakataon. Nilalatag ko nang paulit-ulit Ang mga kwento ng bawat katauhang kasapi sa kwento Sa kwento nilang paulit-ulit na binabasa Buhat sa matatapang na mga matang Hindi ko man lamang masuyo. Nililingon ko sila sa aking paghihintay Ako’y hindi kilala, bagkus binabalikan. Malaya ko silang pagbubuksan, Yayapusin ng buo kong pagkatao. Hindi ako mapapagod sa pagkukutya sakin ng kalsada Sa’king mga pagal na mga paang rumorolyo. Patuloy kong iindahin ang bawat misteryo ng lubak at patag, Maihatid lamang sila, sa panibagong kwento ng paglisan.

0

Jul 4, 2016

Jul 4, 2016 at 11:33 PM UTC

psalmiseta

Stop Over

Tumambad sa akin ang rehas Na may tuklap-tuklap na nakaraan, Minsa’y puti, ngayo’y sinag na ng araw. May mga banderitas ding panlayag Siyang simbolo ng mainit na pagbati. Nakaririnig din ako ng padyak ng mga paa Sabik sa halik ng lupaing hindi naman pag-aari. Ang pagtatampisaw sa putikang May sirit ng pagmamadali. Ang pagkalampag ng pintuang walang tirahan At ako’y maiiwan, nakatali sa silyang lupain. Sampung minuto raw Sampung minuto ring tumatagas ang mga alaala Sampung minutong pagiging saksi ng ebolusyon Ng waring walang himpil na pagtatantya ng pagkakataon. Nilalatag ko nang paulit-ulit Ang mga kwento ng bawat katauhang kasapi sa kwento Sa kwento nilang paulit-ulit na binabasa Buhat sa matatapang na mga matang Hindi ko man lamang masuyo. Nililingon ko sila sa aking paghihintay Ako’y hindi kilala, bagkus binabalikan. Malaya ko silang pagbubuksan, Yayapusin ng buo kong pagkatao. Hindi ako mapapagod sa pagkukutya sakin ng kalsada Sa’king mga pagal na mga paang rumorolyo. Patuloy kong iindahin ang bawat misteryo ng lubak at patag, Maihatid lamang sila, sa panibagong kwento ng paglisan.

28

Magandang gabi kamahalan Dito sa aking kinatatayuan sa baba ng labindalawang palapag ng hagdanan, Ikaw ang pinaka paborito kong pagmasdan, Saan man ang iyong pinagmulan, ikaw man ay lulan ng barkong hindi pangkaraniwan, hindi ko ikakaila na ikaw ang pinakamakinang sa lahat ng bituin sa kalangitan. Ikaw ang eba at ako ang adan ng makabagong kapaligiran Hayaan **** tuksuhin tayo ng berdeng kalikasan, Akitin ng mga huni ng ibon tungo sa sarili nating kaharian. Handa akong panagutan ang ating pag iibigan, hahamakin ang lahat maibigay lang ang iyong inaasam gagawin kong mundo ang dapat tao lang, baliin natin ang daan lumiko man tayo pakanan marating lang ang kabundukan patungo sa ating tutuluyan, Ikaw ang magsisilbing kanlungan, sa nakaraang minsang pinagdalamhatian. Ikaw ang magsisilbing lagusan, sa mga pintuang tinalikuran at pinaglaruan. Ikaw ang magsisilbing unan sa gabi ng kabilugan ng buwan. gagawin kong bintana ang iyong mga mata, tatahakin ang dilim, hinagpis, pagkapiit, itatakas kita.. itatakas kita sa mundong hindi lang ikaw ang bida, sasagipin kita sa paglubog ng barkong papaalis na, hahanapin kita, sisirin ko man ang kumunoy, languyin man ang lalim ng panaghoy.. hahanapin kita,... hanggang sa tayong dalawa nalang ang matira, sa mundong hindi ako mabubuhay kasama ka.

0

Oct 30, 2017

Oct 30, 2017 at 4:17 AM UTC

_andrianne

Prinsesa

Magandang gabi kamahalan Dito sa aking kinatatayuan sa baba ng labindalawang palapag ng hagdanan, Ikaw ang pinaka paborito kong pagmasdan, Saan man ang iyong pinagmulan, ikaw man ay lulan ng barkong hindi pangkaraniwan, hindi ko ikakaila na ikaw ang pinakamakinang sa lahat ng bituin sa kalangitan. Ikaw ang eba at ako ang adan ng makabagong kapaligiran Hayaan **** tuksuhin tayo ng berdeng kalikasan, Akitin ng mga huni ng ibon tungo sa sarili nating kaharian. Handa akong panagutan ang ating pag iibigan, hahamakin ang lahat maibigay lang ang iyong inaasam gagawin kong mundo ang dapat tao lang, baliin natin ang daan lumiko man tayo pakanan marating lang ang kabundukan patungo sa ating tutuluyan, Ikaw ang magsisilbing kanlungan, sa nakaraang minsang pinagdalamhatian. Ikaw ang magsisilbing lagusan, sa mga pintuang tinalikuran at pinaglaruan. Ikaw ang magsisilbing unan sa gabi ng kabilugan ng buwan. gagawin kong bintana ang iyong mga mata, tatahakin ang dilim, hinagpis, pagkapiit, itatakas kita.. itatakas kita sa mundong hindi lang ikaw ang bida, sasagipin kita sa paglubog ng barkong papaalis na, hahanapin kita, sisirin ko man ang kumunoy, languyin man ang lalim ng panaghoy.. hahanapin kita,... hanggang sa tayong dalawa nalang ang matira, sa mundong hindi ako mabubuhay kasama ka.

33

051922 Sa loob ng ilang taong paghabi ng mga tula’y Nagsilbi pala itong aking pahingahan. At sa pagpili kong isantabi nang pansamantala Ang pag-ibig ko sa pluma’t papel Ay unti-unti rin palang gumuho Ang mga pader na naging proteksyon ko Laban sa mga kumunoy ng aking damdamin. Sabi ng iilan, Gusto nila ng kalayaan — Ngunit naiiba ata ang aking kagustuhan. Pagkat mas ninanais ko pang Punuan nang matataas na pader ang sarili kong bakuran. Siguro nga, tama sila Na takot akong buksan ang aking pintuan. Siguro nga, ayokong sinu-sino lamang Ang daraan sa aking paningin. At baka sila mismo ang magtirik ng kandila Para sa paghimlay ng aking mga pangarap Na nais ko pang makamit at maibahagi. Naisip ko biglang — Wala naman palang masama Sa pagtakip natin sa ating mga sarili. Pagkat kung ang sinasabi nilang pagtago Ay palatandaan ng kaduwagan at pagiging makasarili'y Baka araw-araw na rin tayong nagugulantang Sa mga nakahanay na mga kalansay at mga bangkay Sa ating mga pintuang pinangangalagaan. Ang bawat nilalang Ay may sari-sariling paraan Sa pag-abot ng kani-kanilang pangarap. At ang bawat katauhan di’y May iba’t ibang paksang ipinaglalaban At patuloy na pinaninindigan. Kung ang mga pader nati’y Hahayaan na lamang nating matibag nang basta-basta’y Tila ba tinalikuran na rin natin ang ating mga sarili. Pagkat ito’y hayagang kataksilan Sa ating mga mga sinusungkit pa lamang Na pangarap na mga bituin. At kung minsang mapadpad na tayo Sa pampang ng ating paglisan, Ay tayo na rin sana ang kusang maging taya At patuloy na lumaban at manindigan. Para rin ito sa atin, Para sa sariling kaligtasan Laban sa walang pasintabing pagkukutya Ng mga dayuhan sa ating mga balintataw. Sana'y kusang-loob tayong magsisipagbalikan Kung saan natin naiwan at naisantabi Ang apoy ng ating pag-irog sa ating mga adhikain. At kung pluma’t papel muli ang magsisilbing armas Para sa muli nating pagkabuhay, Ay patuloy rin tayong makikiindak Sa bawat letra’t magpapatangay sa mga ideolohiyang Kusang nagtitilamsikan buhat sa ating mga pagkatao. At hindi tayo magpapadaig at magpapatalo Sa mga ekstrangherong walang ibang ninais Kundi yurakan ang ating pagtingin sa ating mga sarili’t Sila mismo ang gagapos sa ating mga kamay Upang hindi na muling makapagpahinga Sa piling ng ating mga pluma’t papel.

0

May 19, 2022

May 19, 2022 at 10:59 AM UTC

psalmiseta

Pluma’t Papel

051922 Sa loob ng ilang taong paghabi ng mga tula’y Nagsilbi pala itong aking pahingahan. At sa pagpili kong isantabi nang pansamantala Ang pag-ibig ko sa pluma’t papel Ay unti-unti rin palang gumuho Ang mga pader na naging proteksyon ko Laban sa mga kumunoy ng aking damdamin. Sabi ng iilan, Gusto nila ng kalayaan — Ngunit naiiba ata ang aking kagustuhan. Pagkat mas ninanais ko pang Punuan nang matataas na pader ang sarili kong bakuran. Siguro nga, tama sila Na takot akong buksan ang aking pintuan. Siguro nga, ayokong sinu-sino lamang Ang daraan sa aking paningin. At baka sila mismo ang magtirik ng kandila Para sa paghimlay ng aking mga pangarap Na nais ko pang makamit at maibahagi. Naisip ko biglang — Wala naman palang masama Sa pagtakip natin sa ating mga sarili. Pagkat kung ang sinasabi nilang pagtago Ay palatandaan ng kaduwagan at pagiging makasarili'y Baka araw-araw na rin tayong nagugulantang Sa mga nakahanay na mga kalansay at mga bangkay Sa ating mga pintuang pinangangalagaan. Ang bawat nilalang Ay may sari-sariling paraan Sa pag-abot ng kani-kanilang pangarap. At ang bawat katauhan di’y May iba’t ibang paksang ipinaglalaban At patuloy na pinaninindigan. Kung ang mga pader nati’y Hahayaan na lamang nating matibag nang basta-basta’y Tila ba tinalikuran na rin natin ang ating mga sarili. Pagkat ito’y hayagang kataksilan Sa ating mga mga sinusungkit pa lamang Na pangarap na mga bituin. At kung minsang mapadpad na tayo Sa pampang ng ating paglisan, Ay tayo na rin sana ang kusang maging taya At patuloy na lumaban at manindigan. Para rin ito sa atin, Para sa sariling kaligtasan Laban sa walang pasintabing pagkukutya Ng mga dayuhan sa ating mga balintataw. Sana'y kusang-loob tayong magsisipagbalikan Kung saan natin naiwan at naisantabi Ang apoy ng ating pag-irog sa ating mga adhikain. At kung pluma’t papel muli ang magsisilbing armas Para sa muli nating pagkabuhay, Ay patuloy rin tayong makikiindak Sa bawat letra’t magpapatangay sa mga ideolohiyang Kusang nagtitilamsikan buhat sa ating mga pagkatao. At hindi tayo magpapadaig at magpapatalo Sa mga ekstrangherong walang ibang ninais Kundi yurakan ang ating pagtingin sa ating mga sarili’t Sila mismo ang gagapos sa ating mga kamay Upang hindi na muling makapagpahinga Sa piling ng ating mga pluma’t papel.

62

"Nandito ako" "Hindi kita iiwan" "Susuportahan kita" "Nagtitiwala ako sayo" "Kayang-kaya mo yan!" "Laban lang!" Paulit-ulit kong sinasambit sa'king sarili nang pabulong, Tila nagdarasal ngunit ang totoo'y Hindi ko na rin alam kung hanggang saan pa ba ang dulo. ------------- Wala na naman akong laban sa ihip ng hangin, Sa ihip ng panahon. Wala na naman akong laban At ang buo kong pagkatao'y Kusang dudungaw sa aming bintana, Hahagilapin ang araw, Nasaan nga ba ang Silangan? Gagayak ako nang walang patumpik-tumpik, At sasabay ang agos ng tubig sa bawat butil ng aking luha, Para bang humihinto na naman ang oras. Walang kasiguraduhan na naman ang araw na ito. Araw-araw ay nag-aayos ako ng uniporme ko, At ayun, magbibilad sa initan gamit ang aking lumang motorsiklo. Kukunin ang selpon sa aking bulsa, magpapa-load At maghihintay ng sandamakmak na mga utos. Minsan, napapagod ako O sabihin na lamang nating madalas, Na sa bawat pintuang kinakatok ko'y Daig pa ako ng nangaroling Sa bilang na mga baryang iaabot sa'kin ng tadhana. Minsan iniisip kong "Ganito na nga lang ba? Paano ang bukas? O may bukas pa nga ba?" Minsan naman, nakaririnig ako ng masasakit na salita Pero minsan parang mga bala na lamang itong Hindi tumatagos sa aking ulirat, "Manhid na nga ba ako? Sabihin mo, Tadhana." -------- Pinagmamasdan ko na naman ang mga kamay ng orasan Kanina pa o hindi ko na malaman Kung kelan yung huling "kanina," Naghihintay ako ng saklolo, Kasabay ng huling kumpas ng mga kamay Ng naiiwan kong kaibigang de-baterya.. "Dito na lang ba magtatapos ang lahat?" Nagbibilang na lamang ako ng oras, Ng hininga At baka hindi na nila ako maabutan, At doon ko huling nasilayan ang mga aninong iyon, Wala na akong maintindihan.. Wala na akong marinig pa.. Ito na marahil ang huli.

0

Sep 7, 2020

Sep 7, 2020 at 9:02 PM UTC

psalmiseta

Iwan

"Nandito ako" "Hindi kita iiwan" "Susuportahan kita" "Nagtitiwala ako sayo" "Kayang-kaya mo yan!" "Laban lang!" Paulit-ulit kong sinasambit sa'king sarili nang pabulong, Tila nagdarasal ngunit ang totoo'y Hindi ko na rin alam kung hanggang saan pa ba ang dulo. ------------- Wala na naman akong laban sa ihip ng hangin, Sa ihip ng panahon. Wala na naman akong laban At ang buo kong pagkatao'y Kusang dudungaw sa aming bintana, Hahagilapin ang araw, Nasaan nga ba ang Silangan? Gagayak ako nang walang patumpik-tumpik, At sasabay ang agos ng tubig sa bawat butil ng aking luha, Para bang humihinto na naman ang oras. Walang kasiguraduhan na naman ang araw na ito. Araw-araw ay nag-aayos ako ng uniporme ko, At ayun, magbibilad sa initan gamit ang aking lumang motorsiklo. Kukunin ang selpon sa aking bulsa, magpapa-load At maghihintay ng sandamakmak na mga utos. Minsan, napapagod ako O sabihin na lamang nating madalas, Na sa bawat pintuang kinakatok ko'y Daig pa ako ng nangaroling Sa bilang na mga baryang iaabot sa'kin ng tadhana. Minsan iniisip kong "Ganito na nga lang ba? Paano ang bukas? O may bukas pa nga ba?" Minsan naman, nakaririnig ako ng masasakit na salita Pero minsan parang mga bala na lamang itong Hindi tumatagos sa aking ulirat, "Manhid na nga ba ako? Sabihin mo, Tadhana." -------- Pinagmamasdan ko na naman ang mga kamay ng orasan Kanina pa o hindi ko na malaman Kung kelan yung huling "kanina," Naghihintay ako ng saklolo, Kasabay ng huling kumpas ng mga kamay Ng naiiwan kong kaibigang de-baterya.. "Dito na lang ba magtatapos ang lahat?" Nagbibilang na lamang ako ng oras, Ng hininga At baka hindi na nila ako maabutan, At doon ko huling nasilayan ang mga aninong iyon, Wala na akong maintindihan.. Wala na akong marinig pa.. Ito na marahil ang huli.

54