"masukal" poems
Ito ng kulay ng iyong puso
Ang kulay ng lipstik
Na binili ng iyong ina nung ikaw ay tinedyer
Ang kulya ng bulaklak na binigay sa iyo sa araw ng mga puso
ng iyong manunuyo
Hindi babanggitin ang rosas na niregalo sa yo
ng kaibigan **** babae sa kampus nang ikaw ay nasa
kaibuturan ng iyung kabataan,
Ang kulay ng mga di mabilang na mandirigma sa kabukiran
Na sumisigaw ng kapayapaan.
Ang kulay ng butil sa unang dapyo ng sikat ng araw
Sa panahon ng anihan.
Ang kulay ng asukal na muscovado mula sa pawis ng mga manggagawa sa azucarera
Ito ang paborito **** kulay noon.
Sa gitna ng lakbayin na masukal
Ginusto **** maging mapusyaw
Ngunit ang iyong pag-aalab ay puno ng kulay na ito
Sa iyong mga kapatiran sa masa
Pagsigaw ng hustiyang pang-ekonomiya
Ipagbunyi ang kulay ng iyong puso!
Ang sing-init na kulay na nararamdaman mo hanggang ngayon
Kahit na pumupusyaw ang iyong kabataan,
Nanatili itong kulay ng iyong pag-aalab.
Jan 11, 2017
Jan 11, 2017 at 3:49 AM UTC
Umiiyak ang dilag nang walang patid
Kasama ang dugo at basahan sa sahig
Nais kong mabatid
Ano ang nagdulot sa nadaramang sakit?
Binunyag ng kanyang mga mata
Walang puknat na pagsisisi ni isa
Hindi na alam kung ligaya ba o pighati
Dahil ngayon alam niyang tapos na ang lahat
Pakiwari niya
Natutulog na ang mga alon
Noon siya ay nilulunod
Naghuhumiyaw na damdamin puno ng hinagpis
Gusto niyang isigaw sa hangin
Ngayon kailangan na niyang linisin
Niyurak na pagkatao dahandahan bubuuin
Pinira-piraso
Ngumiti siya na para bang payaso
Isinilid niya sa sako
Kahit gusto man niyang maglaho
Ang amoy nitong mabaho
Nanatili pa rin sa damit niya
Parang bang tumitiling aso
Sinuyod ang masukal na gubat
Tinunton ang malalim na balon
Puno na ng lumot
Doon niya inihulog
Ngayon basahan ng mga kumot
At ang bangkay ng ama
Kasama ng kaluluwa niyang
Hinalay nang walang awa
-Tula VI, Margaret Austin Go
Nov 20, 2014
Nov 20, 2014 at 7:07 PM UTC
Sa ngalang makahiya ay nawawari
Palaging nag-iisa at nangingimi
Daho'y tumitikom kapag nasasagi
Kahiman sa patak ng ulan sa gabi
ay tila may alerhiya't pangangati
Di nababatid kung mayro'ng ipagsabi
Dalawin ng hangi'y siya rin magtimpi
Sinanay na pumipinid ang sarili
Kaya lubhang masukal maiintindi
Nakikitang walang pahayag 't lunggati
Sa banayad na sanggi'y humahapdi
Ang buong tangkay ay parang nababali
Sinadya na labis ang sanggalang dagli
Sapagkat takot na mahipo parati
At sa kinabukasa'y bubuka muli
Matampuhing halamang namamalagi
Sa diwa'y natigalgal nang kumukubli
Anong alamat 't pinanggalingang uri
Bakit ang iba ay ayaw kumandili
Sa lalang ng D'yos nasasaktan sa anggi
Lapain man ng pantas ang mga bahagi
Ay di matalos kung bakit tumutupi
Ang kaganapan ng agham 'y lumalapi
Sa pagkagulumihanan ng pagsuri
Guwang sa bahay ng dunong nanatili
Yaon taglay na mga tinik ay mumunti
Madalas nagagambala't inaapi
Ng mapangahas na palad at daliri
Dahil sa tingi'y manunusok ang gawi
Tinuring kapintasa'y ikinamuhi
Kung hahawaka'y nangungulubot dali
Umuurong ang awra kahit tanghali
Duwag sa damdamin - puro atubili
Nagbabantulot ang kilos at ugali
Balasik na katangia'y itinanggi
Jan 31, 2020
Jan 31, 2020 at 6:24 PM UTC