"kikilalanin" poems - Hello Poetry

(A tagalog poem) ㅡ Tyaka na lang kita papansinin, kapag kaya na kitang bigyan ng isang matamis na ngiti gamit ang bibig na hindi nangangamoy usok ng sigarilyo. Tyaka na lang kita kikilalanin, kapag kaya ko na ring kilalanin ang sariling tinig at hindi ang sigaw ng mga demonyong nangungupahan sa aking isip. Tyaka na lang kita tatawagan, kapag kaya ko nang alagaan ang aking katawan at muli na akong natutulog bago pa magpalitan ang araw at buwan. Tyaka na lang kita iisipin, kapag ang tanging kinakatakutan ko na lamang ay ang pagkakawalay sayo at hindi ang maaari kong gawin sa sarili oras na maiwan nang mag-isa sa kwarto. Tyaka na lang kita papakatitigan, kapag ang aking mga mata'y hindi na pagod, namumugto, namumula. Tyaka na lang kita kakausapin, sa araw na pag-ibig na ang aking bukambibig, sa oras na kasiyahan na ang nasa isip at hindi kung paanong tali ba ang gagawin sa gagamiting "lubid". Tyaka ko na lang hahawakan ang iyong kamay, kapag naghilom na ang mga hiwa at sugat na ginuhit, inukit sa pulso, kapag ang isip at kalooban ko'y muli nang nagkasundo. Tyaka na lang kita hahalikan, kapag kaya ko nang talikuran ang mga bote ng alak kapalit ng dampi ng iyong labi. Tyaka na lang kita yayakapin, tyaka ko na lang hahayaan ang sariling maranasan na iyong mahagkan, kapag muli na akong nakakakain ng tama, sa tamang oras. Kakayanin mo kaya ang maghintay kahit magpa-hanggang kailan? At patawarin mo ako. Patawarin mo kung ano ako. Patawarin **** ito ako. Patawarin mo ang kototohanan na binubuo ako ng kalungkutan at kaguluhan. Patawarin **** kung minsan kapag bumuhos ang luha ko'y mas malakas pa sa ulan. Isang araw, aawit ako ng awit ng pananalig at katiyakan. Susulat ng tula na naglalaman ng kasiyahan. Ngunit sa ngayon, dasal ko'y patawarin mo muna ako. Giliw, tyaka na lang kita iibigin... kapag kaya ko na ring ibigin ang aking sarili.

0

Jul 13, 2016

Jul 13, 2016 at 9:52 AM UTC

*Ilang bundok pa ba ang aakyatin Ilang tuhod pa ba ang dudurugin Ilang guide pa ba ang kikilalanin Ilang litro ng tubig pa ba ang iinumin Ilang hugot lines pa ba ang sasambitin Ilang magandang panahon pa ba ang hihilingin Ilang packed lunch pa ba ang lulutuin Ilang tao pa ba ang sasabihan ng "Good Mornin" Gusto ko lang naman limutin Na sa puso ko ikaw pa rin Hirap na kasi itong damdamin Hanggang kelan pa ba titiisin*

0

Sep 15, 2015

Sep 15, 2015 at 3:16 AM UTC

inggo

Bundokero

*Ilang bundok pa ba ang aakyatin Ilang tuhod pa ba ang dudurugin Ilang guide pa ba ang kikilalanin Ilang litro ng tubig pa ba ang iinumin Ilang hugot lines pa ba ang sasambitin Ilang magandang panahon pa ba ang hihilingin Ilang packed lunch pa ba ang lulutuin Ilang tao pa ba ang sasabihan ng "Good Mornin" Gusto ko lang naman limutin Na sa puso ko ikaw pa rin Hirap na kasi itong damdamin Hanggang kelan pa ba titiisin*

12

Sinabi ko noon sa sarili ko na kapag dumating ang gabing itutulak táyo ng hangin upang pagtagpuin -- kapag dumating ang araw na pagbanggaing muli ang ating mga damdamin, silàng may kanya-kanyang hinanaing, Huwag mo akong yayakapin. Huwag mo akong hahalikan. Huwag **** hahaplusin ang mga nanlalamig kong braso. Huwag mo akong iiyakan. Ayokong maalala ang kinabisa kong init mo. Naniniwala ako na sapat na ang mga titig, ang mga nangungusap na mata. sapat na ang distansya, ang espasyo sa pagitan nating dalawa. sapat na ang iniyak natin noon. sapat nang hindi táyo katukin ng mga ala-ala búkas. sapat nang natuto táyo sa kahapon. sapat nang kilala na natin ang lunas. sapat nang napatawad kita't napatawad mo ako at kung paanong napatawad natin ang ating mga sarili. sapat nang káya mo nang matulog sa gabi dahil sapat na ring káya ko nang gumising sa umaga. sapat na ang mga naisulat na liham, ang mga talatang humihingi ng kapatawaran. sapat na ang mga musikang sabay nating inawit, ang mga tonong hindi nagkakapanagpo. sapat nang mga panyo na lámang ang nakasaksi ng mga hikbi ko sa gabi, ng mga luhang nahihirapang matuyo, ng mga pusong magkahiwalay na nagdurugo. sapat na ang mga alak na nagmistulang kaibigan, ang mga unan na yumuyupyop sa aking balat. sapat na ang aking silid na itinuring kong simbahan dahil sapat na ring paulit-ulit kong ipinagdarasal na maghilom na ang mga sugat. sapat na ang magagandang gunita, mga ala-alang ating ginawa. sapat nang nagagawa mo na muling ngumiti dahil sapat na ring nagagawa ko nang tumawa. sapat nang naiintindihan ko na at sapat nang hindi ka na magmakaawa. sapat na ang mga regalong aking nagustuhan dahil sapat na rin ang pagbitiw na hindi ko inayawan. sapat na ang lakas ng loob na inipon ko dati dahil sapat na rin ang tákot na naramdaman ko noong iyong sinabing, "Hindi ka pa pala sapat." Salamat. Hindi mo ako masisisi kung minsan na akong naniwalang hindi ako ang nagkulang. Pero ngayon. Kapag dumating ang pagkakataon na muling mag-krus ang ating mga nangungulilang landas, Hahayaan kitang yakapin ako; halikan ako; Hahayaan kong haplusin mo ang nanlalamig kong mga braso at kahit sa huling pagkakataon, Hahayaan din kitang umiyak dahil ito na rin ang huling beses na kikilalanin ko ang init mo; at pagkatapos kalilimutan ko na. ---

0

Jul 15, 2020

Jul 15, 2020 at 4:55 AM UTC

christienlorenz

Ang Nagkulang

Sinabi ko noon sa sarili ko na kapag dumating ang gabing itutulak táyo ng hangin upang pagtagpuin -- kapag dumating ang araw na pagbanggaing muli ang ating mga damdamin, silàng may kanya-kanyang hinanaing, Huwag mo akong yayakapin. Huwag mo akong hahalikan. Huwag **** hahaplusin ang mga nanlalamig kong braso. Huwag mo akong iiyakan. Ayokong maalala ang kinabisa kong init mo. Naniniwala ako na sapat na ang mga titig, ang mga nangungusap na mata. sapat na ang distansya, ang espasyo sa pagitan nating dalawa. sapat na ang iniyak natin noon. sapat nang hindi táyo katukin ng mga ala-ala búkas. sapat nang natuto táyo sa kahapon. sapat nang kilala na natin ang lunas. sapat nang napatawad kita't napatawad mo ako at kung paanong napatawad natin ang ating mga sarili. sapat nang káya mo nang matulog sa gabi dahil sapat na ring káya ko nang gumising sa umaga. sapat na ang mga naisulat na liham, ang mga talatang humihingi ng kapatawaran. sapat na ang mga musikang sabay nating inawit, ang mga tonong hindi nagkakapanagpo. sapat nang mga panyo na lámang ang nakasaksi ng mga hikbi ko sa gabi, ng mga luhang nahihirapang matuyo, ng mga pusong magkahiwalay na nagdurugo. sapat na ang mga alak na nagmistulang kaibigan, ang mga unan na yumuyupyop sa aking balat. sapat na ang aking silid na itinuring kong simbahan dahil sapat na ring paulit-ulit kong ipinagdarasal na maghilom na ang mga sugat. sapat na ang magagandang gunita, mga ala-alang ating ginawa. sapat nang nagagawa mo na muling ngumiti dahil sapat na ring nagagawa ko nang tumawa. sapat nang naiintindihan ko na at sapat nang hindi ka na magmakaawa. sapat na ang mga regalong aking nagustuhan dahil sapat na rin ang pagbitiw na hindi ko inayawan. sapat na ang lakas ng loob na inipon ko dati dahil sapat na rin ang tákot na naramdaman ko noong iyong sinabing, "Hindi ka pa pala sapat." Salamat. Hindi mo ako masisisi kung minsan na akong naniwalang hindi ako ang nagkulang. Pero ngayon. Kapag dumating ang pagkakataon na muling mag-krus ang ating mga nangungulilang landas, Hahayaan kitang yakapin ako; halikan ako; Hahayaan kong haplusin mo ang nanlalamig kong mga braso at kahit sa huling pagkakataon, Hahayaan din kitang umiyak dahil ito na rin ang huling beses na kikilalanin ko ang init mo; at pagkatapos kalilimutan ko na. ---

55

Noong unang beses na tumibok ang puso mo, kilala ka na niya. Hindi pa man nakikita ng mga magulang mo ang mukha mo, alam niya na. Hindi pa nila alam ang ipapangalan sayo, kung babae ka o lalaki, pero siya, kabisado na niya. Kabisado niya, ang hulma sa mga mukha mo lalo na kapag tumatawa ka. Ngunit ang pinaka ayaw niya, ay ang hulma sa iyong mukha kapag umiiyak ka. Noong unang beses na tumibok ang puso mo, kilala ka na niya. Napagtagpi-tagpi na niya ang storya mo. Alam niya, kung ilang beses kang maliligaw sa landas mo. Pero babalik ka, babalik ka sa kung kanino ka talaga nakalaan at yun ay sakanya. Hindi man magiging madali ang lahat ng ito para saiyo, pero nandiyan lamang siya, sasamahan ka. Hinding hindi ka niya iiwan, kahit minsang inisip **** tumalikod sakanya. Nandiyan lang siya. Noong unang beses na tumibok ang puso mo, kilala ka na niya. Alam niya kung kailan bibilis ang tibok ng puso mo. Pag kinakabahan ka, pag sobrang saya mo, o kaya pag nagagalit kana. Alam niya kung kailan parang hihina ang tibok nito. Dahil sa mensaheng natanggap mo na nagdulot ng lungkot at takot para sayo. Alam niya ang lahat ng ito. Alam niya rin kung kailan titigil ang tibok ng puso mo. Pag tapos na ang lahat, kapag natapos na ninyo ng sabay ang storya ng buhay mo. Titigil na ito. Pabagal ... ng pabagal ... hanggang sa mawala ito. At sa pagkakataon na iyon, babalik ka sa piling niya. Kung saan unang beses niyang inilahad ang katauhan mo. Noong unang beses na tumibok ang puso mo, kilala ka na niya. Kaya magtiwala ka sakaniya. Dahil hindi ka niya hahayang mawala sa paningin niya. Sa oras na piliin **** makilala siya. Noong unang beses na tumibok ang puso mo, kilalang kilala ka na niya. Isa siya sa mga nakatitig saiyo. Kasama ang mga ngiti sakaniyang mga labi, kasama ang pusong tuwang tuwa, dahil sa kaniyang nakita. Una palang, kilala ka na niya. Ramdam na niya na darating ka. Kaya ikaw, nandito ka, dahil dumating na ang panahon na kikilalanin mo siya. At Siya si Hesus, na namatay sa krus, para sayo, at para rin saakin. Kilala ka niya

0

May 17, 2020

May 17, 2020 at 8:30 AM UTC

arpdlnspokenwords

Kilala ka niya

Noong unang beses na tumibok ang puso mo, kilala ka na niya. Hindi pa man nakikita ng mga magulang mo ang mukha mo, alam niya na. Hindi pa nila alam ang ipapangalan sayo, kung babae ka o lalaki, pero siya, kabisado na niya. Kabisado niya, ang hulma sa mga mukha mo lalo na kapag tumatawa ka. Ngunit ang pinaka ayaw niya, ay ang hulma sa iyong mukha kapag umiiyak ka. Noong unang beses na tumibok ang puso mo, kilala ka na niya. Napagtagpi-tagpi na niya ang storya mo. Alam niya, kung ilang beses kang maliligaw sa landas mo. Pero babalik ka, babalik ka sa kung kanino ka talaga nakalaan at yun ay sakanya. Hindi man magiging madali ang lahat ng ito para saiyo, pero nandiyan lamang siya, sasamahan ka. Hinding hindi ka niya iiwan, kahit minsang inisip **** tumalikod sakanya. Nandiyan lang siya. Noong unang beses na tumibok ang puso mo, kilala ka na niya. Alam niya kung kailan bibilis ang tibok ng puso mo. Pag kinakabahan ka, pag sobrang saya mo, o kaya pag nagagalit kana. Alam niya kung kailan parang hihina ang tibok nito. Dahil sa mensaheng natanggap mo na nagdulot ng lungkot at takot para sayo. Alam niya ang lahat ng ito. Alam niya rin kung kailan titigil ang tibok ng puso mo. Pag tapos na ang lahat, kapag natapos na ninyo ng sabay ang storya ng buhay mo. Titigil na ito. Pabagal ... ng pabagal ... hanggang sa mawala ito. At sa pagkakataon na iyon, babalik ka sa piling niya. Kung saan unang beses niyang inilahad ang katauhan mo. Noong unang beses na tumibok ang puso mo, kilala ka na niya. Kaya magtiwala ka sakaniya. Dahil hindi ka niya hahayang mawala sa paningin niya. Sa oras na piliin **** makilala siya. Noong unang beses na tumibok ang puso mo, kilalang kilala ka na niya. Isa siya sa mga nakatitig saiyo. Kasama ang mga ngiti sakaniyang mga labi, kasama ang pusong tuwang tuwa, dahil sa kaniyang nakita. Una palang, kilala ka na niya. Ramdam na niya na darating ka. Kaya ikaw, nandito ka, dahil dumating na ang panahon na kikilalanin mo siya. At Siya si Hesus, na namatay sa krus, para sayo, at para rin saakin. Kilala ka niya

8

21,600 apat na taon akong nanahimik dinampot ang pira-pirasong sarili nagbabakasakaling sa pangalawang pagkakataon ay mabuo muli di man kagaya ng noon na walang bahid ng basag umaasang mabuo at makatayo sa kabila ng mga lamat at nang dumating ang araw na naisip kong kaya ko nang muling tumayo sinubukan ko namang lumakad dahan dahan at papalayo kanang paa..kaliwang paa.. at nakaurong ng kaunti kanang paa..kaliwang paa.. at natututo na muli sa marahang paglakad ko hindi ko inaasahan na mapapadaan ako sayo di mo ako kilala at ganun din ako sayo pero pinili kong manatili dahil ano nga bang mali? pinili mo din manatili dahil ano nga bang mali? lumagpas ng minuto, oras, araw, linggo nandito padin tayo pero bakit parang gusto ko nang tumakbo hawak ang kamay mo at tumakbong papalayo tumakbo at sabay na kikilalanin ang hinaharap tumakbo at sabay na abutin ang mga pangarap tumakbo magkahawak ang kamay, sa hirap man o sa sarap gusto kong tumakbo sa aking pananabik ay nabanggit ko to sa iyo at humakbang ka ng isa palayo.. sinabi ko muli sayo kanang paa..kaliwang paa..palayo sinabi mo sa akin na di mo kayang sumabay na ang nais ko ay di maibibigay at doon naalala ko oo nga pala napadaan lang ako.

0

Oct 30, 2021

Oct 30, 2021 at 10:12 AM UTC

qnnmthfcknlstn

21,600

21,600 apat na taon akong nanahimik dinampot ang pira-pirasong sarili nagbabakasakaling sa pangalawang pagkakataon ay mabuo muli di man kagaya ng noon na walang bahid ng basag umaasang mabuo at makatayo sa kabila ng mga lamat at nang dumating ang araw na naisip kong kaya ko nang muling tumayo sinubukan ko namang lumakad dahan dahan at papalayo kanang paa..kaliwang paa.. at nakaurong ng kaunti kanang paa..kaliwang paa.. at natututo na muli sa marahang paglakad ko hindi ko inaasahan na mapapadaan ako sayo di mo ako kilala at ganun din ako sayo pero pinili kong manatili dahil ano nga bang mali? pinili mo din manatili dahil ano nga bang mali? lumagpas ng minuto, oras, araw, linggo nandito padin tayo pero bakit parang gusto ko nang tumakbo hawak ang kamay mo at tumakbong papalayo tumakbo at sabay na kikilalanin ang hinaharap tumakbo at sabay na abutin ang mga pangarap tumakbo magkahawak ang kamay, sa hirap man o sa sarap gusto kong tumakbo sa aking pananabik ay nabanggit ko to sa iyo at humakbang ka ng isa palayo.. sinabi ko muli sayo kanang paa..kaliwang paa..palayo sinabi mo sa akin na di mo kayang sumabay na ang nais ko ay di maibibigay at doon naalala ko oo nga pala napadaan lang ako.

37